<BACK-UP>

Brug in de tijd

Deel 2

<

Holtes & Sietsma

Voor iedereen die ons liefheeft,

zonder jullie zou het leven saai zijn!

© Albertus P. Holtes & Wopkje Sietsma

Omslagontwerp: Mei Visuals
Foto op omslag: Greet Meesters

BACK-UP trilogie
Deel 1 ‘Zo wijd de wereld strekt’
1e druk 2018
Deel 2 ‘Brug in de tijd’
1e druk 2020
Deel 3 ‘Perspectief’
1e druk 2022
Boekversie BUP2.NL.E.H&S.2020.04
Uitgever gratis e-book: Holtes & Sietsma
Uitgever paperback: Holtes & Sietsma
Zelfstandige uitgever
Alle rechten voorbehouden

ISBN Paperback 9798626564976

Voor alle informatie en contact over dit boek, zie:

http://www.everywhereconnected.com/

Om te weten voor je gaat lezen!

Dit verhaal zou op ware feiten gebaseerd kunnen zijn, doch elke overeenkomst met echte gebeurtenissen, bestaande plaatsen
en personen, levend of overleden, berust op toeval.
Voor de rest laten we het over aan de fantasie van de lezer.

In de boekserie zijn in in de tekst hyperlinks verwerkt, die verwijzen naar webpagina’s van de auteurs. Heb je internet verbinding en je klikt op zo’n onderstreept woord, dan kom je op die speciale webpagina terecht.

Het niet kunnen linken heeft echter geen gevolg voor de inhoud van het verhaal. Het is puur bedoeld als additionele informatie.

Een boek schrijven, opmaken en uitgeven is mensenwerk. Wij zouden het op prijs stellen om geïnformeerd te worden als er iets niet klopt. Je ontvangt dan een verbeterde versie.
Je kunt ons bereiken via onze website.

Bij voorbaat onze hartelijke dank!

Voorwoord

Hallo … en welkom terug voor het vervolg van het verhaal!

Je zult ondertussen wel weten wie wij zijn. Toch noch niet …

Wij zijn Bert Holtes en Wop Sietsma, twee Nederlandse auteurs die de boekserie ‘BACK-UP’ hebben geschreven.

Dit boek is het tweede deel van de trilogie.

Ook dit verhaal is een mix van genres, personages en verhaallijnen en verpakt als fictieve thriller met wat extra’s.

Net zoals het eerste deel hebben wij dit deel ook geheel in eigen beheer ontwikkeld.

Voor alle zekerheid willen we je attenderen op de mogelijkheid dat je de e-books van deel 1 en deel 2 via Kobo en via onze website gratis kunt downloaden, lezen én zelfs mag weggeven aan iedereen die je kent.

Wil je de paperback van het boek lezen, dan kun je op onze website alle informatie vinden waar je het kunt kopen.

We hopen dat het vervolg van het verhaal je ook aanspreekt en je ervan zult genieten.

Veel leesplezier!

Met hartelijke groeten,

Bert & Wop

Hoe een ontmoeting alles in gang zette …

Dit verhaal is het vervolg op het eerste boek van de fictieve thriller serie ‘BACK-UP en gaat verder alsof er geen onderbreking geweest is.

In het Vredespaleis te Den Haag zal de ontmoeting tussen Hakon Torstein Eriksson en Nakawe een onverwachte wending in de geschiedenisboeken tot gevolg hebben.

Terwijl de bevolking van de blauwe planeet nog onwetend is van de komende veranderingen, tuimelt Hakon met Nakawe in zijn armen de trap van het Vredespaleis af, waarna ...

Proloog

Op enkele lichtjaren van de zon bewogen flonkerende lichtpuntjes zich snel naar elkaar toe.

Na eeuwen van inertie hadden de wachters een signaal ontvangen. Weliswaar zwak, maar onmiskenbaar!

Toen ze elkaar vonden, smolten ze samen tot één en bundelden de ontvangen energie voor transport.

Even straalden ze zo fel als de ster van Bethlehem, tot ze zich van elkaar losmaakten en helder flitsend hun eerdere positie opzochten in afwachting van …

Brug in de tijd

Zijn missie had hij succesvol volbracht.

Niet wetende dat er een volgende onderweg was.

Een missie die zijn en vele levens zou veranderen.

Maar daarvoor moest hij eerst weer de strijd aangaan.

Nog niets wetende keek hij totaal verbijsterd omhoog.

Hij wist nu wát voor een schip zijn vader bedoelde.

Hij had alles verwacht ... maar dít niet!

Twee globale minuten

< 01.01

Nadat de bejaarde non even kort had aangeklopt, liep ze kordaat de kamer in, zette het dienblad neer en opende geroutineerd de luiken. Ze bleef een kort moment staan om te genieten van het zoete aroma van bloeiende bloemen en kruiden dat naar binnen stroomde. In gedachten dankte ze God voor deze prachtige morgen, terwijl ze haar ogen over haar klooster, de tuinen en de bebossing daarachter liet dwalen. Zoals altijd was er, behalve de aanwezige geluiden uit de natuur rondom, niets dat de serene rust verstoorde.

Sinds de bouw in 1591, tijdens de Spaanse overheersing van Mexico, werd al het werk in en rond het klooster van de Monialen Dominicanessen met de hand uitgevoerd.

In zichzelf prevelde ze de woorden van een voormalige paus, die in haar geheugen gegrift stonden.

Dankbaar dat ook zij mocht dienen, sloeg ze devoot een kruis, liep terug de kamer in en pakte zorgzaam het dienblad op om zich te wijden aan de extra taak.

Een taak die door omstandigheden voor de buitenwereld in vergetelheid was geraakt, maar die buiten de gewone werkzaamheden om al sinds mensenheugenis werd uitgevoerd. De zorg voor ‘de Vrouwe’. Een dagelijks ritueel dat door speciaal aangewezen en opgeleide zusters liefdevol werd uitgevoerd.

Terwijl ze naar de Vrouwe toeliep, bleef ze plotseling stokstijf staan. Ze kon het bijna niet geloven.

Het duurde echter niet lang voor ze weer in beweging kwam, want door haar opleiding wist ze direct hoe te handelen wanneer het moment zich zou aandienen. Kalm zette ze het dienblad weer neer, repte zich naar het open venster en gaf een harde ruk aan het touw dat ernaast hing. Voor het eerst in de lange geschiedenis van het klooster begon een bijzondere klok te beieren. Zo luid en duidelijk als ze maar kon, riep ze: “De Vrouwe heeft gesproken, de Vrouwe heeft gesproken!”

< 01.02

Op datzelfde moment in Noorwegen sloeg in Kongsberg, in de ouderwets gezellige boerenkeuken van de familie Eriksson, de staande klok met dikke, bronzen slagen het derde middaguur. Marit, die in haar schommelstoel naast de haard rustig het tafelzilver zat te poetsen, keek even op. Haar handen vielen stil toen ze door de tussendeur Torstein in de keuken bezig zag. Alsof hij meedeed aan een schoonmaakwedstrijd stond haar man fanatiek de lange eettafel te poetsen. Het robuuste meubel was door de jaren heen enigszins verweerd geraakt, maar het zonlicht dat door de openstaande terrasdeuren viel, toverde nog steeds de mooie, diepe glans tevoorschijn.

Glimlachend keek ze toe hoe Torstein, gewapend met spuitbus en poetslap, met zwierige bewegingen de tafel te lijf ging. Ze begreep het wel. Hij was, net als zijzelf trouwens, opgewonden voor morgen. Want dan zou hun kleinzoon hier met zijn vriendengroep aankomen. Ze zouden weliswaar laat arriveren, maar daar stond tegenover dat ze allemaal een paar dagen zouden blijven. Net als Torstein, kon ze haast niet wachten tot het zover was.

Ze herinnerde zich Hakons vorige bezoek nog als de dag van gisteren. Torstein en zij waren allebei verrukt geweest van Hakons opmerkelijke groep vrienden. Een hele merkwaardige verzameling van persoonlijkheden, die het onderling geweldig goed met elkaar konden vinden. Eén hechte familie. Vanaf het eerste moment hadden deze bijzondere mensen hun het gevoel gegeven er al jaren bij te horen.

Het was overduidelijk dat ze allemaal gek met Hakon waren en hij met hen. Daarom kon ze niet begrijpen dat hun kleinzoon nog steeds geen vaste vriendin had. Ook in die vriendengroep bevonden zich een aantal zeer aantrekkelijke dames.

Terwijl ze bezorgd in de verte staarde, bedacht ze zich dat het nu toch wel eens tijd werd dat Hakon een vrouw koos. Zij en Torstein hadden niet het eeuwige leven en ze zou o zo graag nog eens een nieuwe Eriksson in haar armen willen houden. Maar misschien waren de wonderen de wereld nog niet uit, dacht ze hoopvol. Je wist het maar nooit ... Vandaag de dag ging het er heel anders aan toe dan vroeger, toen ze zelf jong was. Wat ging de tijd toch snel.

“Inderdaad, sufferd”, berispte ze zichzelf. Wilde ze alles klaar hebben voor morgen, dan mocht ze weleens een beetje opschieten. Ze poetste verder en bedacht zich hoe fijn het was dat Torstein eindelijk zo ver was om Hakon deelgenoot te maken van de last die ze samen al jaren met zich meedroegen. Het werd echt tijd dat ze met hem rond de tafel gingen zitten. Zeker na de laatste ervaring van Torstein en die verschrikkelijke ontwikkelingen van de laatste dagen was dat beslist noodzakelijk geworden. En nu zij en Torstein ongeveer wisten welke mogelijkheden Hakon ter beschikking stonden via zijn Schotse vriend, die Lord, was de last heel wat draaglijker geworden.

De angst dat Hakon net als zijn vader vermist zou raken, was ook een stuk verminderd. Zijn vrienden zouden hem niet in de steek laten. Dat was wel zeker, had Torstein haar voorgehouden. Onbewust knikte ze instemmend. Echter, de goed bedoelde, sussende argumenten van haar echtgenoot, met zijn eeuwige optimisme, konden haar bezorgdheid niet helemaal doen verdwijnen.

Opnieuw keek ze de keuken in en moest ze lachen om zijn halfgare capriolen. Na het een tijdje hoofdschuddend te hebben aangezien, vond ze het welletjes. Die ouwe gek probeerde te tapdansen onder het poetsen. En dat met zijn brakke rug! Ze wilde hem net...

Midden in een dansbeweging bleef hij stokstijf stilstaan. Met wijd open ogen stond hij naar zijn rechterhand te staren, terwijl hij deze met links stevig masseerde.

Geschrokken stond ze op, liep snel naar hem toe en legde voorzichtig een hand op zijn schouder. Het zou toch niet weer ...

< 01.03

Een paar minuten daarvoor stond Missy Mobile, zoals haar bijnaam luidde, zoals gewoonlijk ook nu weer vooraan in de kleinste piramide van Egypte, om maar niets te missen van de show die opgevoerd zou worden. Hiermee wilde ze een mooi slot geven aan het verslag van haar piramide-reis.

Als doorgewinterd cruise-reizigster had ze al vele excursies gemaakt. Van begin af aan had ze haar belevenissen via haar smartphone met de wereld gedeeld, zodat haar vriendinnen thuis in Hollywood haar avontuurlijk leven op hun beeldschermen vrijwel live konden meemaken. Deze show zou hen beslist bevallen. Zoiets als dit gaf tenminste een beetje kleur aan hun alledaagse bezigheden. Daarnaast had ze duizenden volgers die ze enkel van naam kende, maar waarvan ze wist dat ze ook nu weer razend enthousiast zouden zijn.

De scène waarin ze net deed alsof ze zelf de nieuwe hiërogliefen ontdekt had, was in elk geval al uitermate goed gelukt. Ze zag er in haar safari-outfit patent uit en dat alleen was de $300,- die ze had moeten ophoesten al waard, vond ze. Hoe dan ook, ze deed het met liefde, want ook al hield ze ervan om in het middelpunt van de belangstelling te staan, ze was zeer sociaal bewust. Niet iedereen kon zich zulke reizen veroorloven en ze vond het haar plicht om ook de minder bedeelden van haar ervaringen te laten genieten. Zeker nu, want deze ontdekking was absoluut iets bijzonders. De gebeurtenissen hier zouden met zekerheid minstens een hele pagina in de geschiedenisboeken krijgen en zoiets maakte men echt niet elke dag mee. Het sprak vanzelf dat ze de $1000,- die het kostte om te mogen filmen, zonder nadenken had betaald. Voor haar was dat tenslotte geen erg grote uitgave, want sinds de dood van haar man had ze geld zat. Na het eten van de door haarzelf gebakken taart had hij vroegtijdig het heden voor het hiernamaals ingeruild. Nee, niet door vergiftiging. De arme man had zich domweg verslikt in het iets te droge gebak.

Na amper drie jaren huwelijk stond ze er ineens helemaal alleen voor. Goddank had hij haar niet berooid achtergelaten. Integendeel zelfs. Dankzij hem had ze sindsdien alle wereldzeeën kunnen bevaren met zowat alle bekende cruisemaatschappijen. Maar van alle reizen tot nu toe stond deze met stip bovenaan!

Vol verwachting bekeek ze het display en zorgde ervoor dat de man die zo prachtig als farao verkleed was volledig in beeld kwam. Geroutineerd volgde ze hem, terwijl hij op een tafel klom om alles over zijn ontdekking te gaan vertellen. Deze opname zou absoluut een mooie afsluiting van haar reportage worden en wederom zou haar buitengewoon interessante verslag zijn weg vinden naar de hongerige social media-verslaafden. Ze had haar smartphone zodanig ingesteld dat ze alleen maar hoefde te filmen. Wanneer ze de piramide verliet en zodra er verbinding met het internet gemaakt was, werd haar opname meteen via internet gedeeld. Makkelijker ging gewoonweg niet.

< 01.04

In hetzelfde tijdbestek dat Missy Mobile in Egypte haar opnamen maakte, bevond zich midden in de Mexicaanse jungle een oude dame met schitterend lang, grijs haar. Gezeten op de onderste trede van een oude piramide was ze drukdoende om de wond op de arm van haar pleegkind te verzorgen.

Kiniawe, onhandig als altijd, had zich voor de zoveelste keer weer eens bezeerd. Ondanks het feit dat ze al twintig jaar met pensioen was, zou ze de wond blindelings kunnen hechten. Bedreven door haar lange ervaring als chirurg, bewogen haar handen zich als vanzelf. In het licht van Nakawes boodschap dat ze naar huis zou komen om met haar Omie de ontdekking in Egypte te bespreken, dwaalden haar gedachten af naar de manuscripten die ze gisteren bestudeerd had. Niet uit de recente eeuwen over de ontdekkingsreizigers, de Spanjaarden en andere fortuinjagers die hun eerdere rijke, trotse en intelligente beschaving bijna de das hadden omgedaan. Nee, de oeroude geschriften van daarvoor, die vertelden van hun unieke flora en fauna en rijke Mayasteden. In de eeuwen daarvoor hadden de Maya’s een bijzonder hoogontwikkelde cultuur opgebouwd, in een tijd dat aan de andere kant van de oceaan niemand nog een idee had van hun bestaan. Wat was er veel verloren gegaan, dacht ze bedroefd. En alles vanwege de expansiedrift en regelrechte hebberigheid van naar macht beluste mensen en volkeren.

Intussen vulde ze handig een injectienaald om Kiniawes arm plaatselijk te verdoven. Haar pleegkind zat ongewoon onrustig heen en weer te draaien en veel strenger dan ze eigenlijk wilde, sommeerde ze Kiniawe stil te zitten. “Ik weet dat jullie elkaar, sinds je als kleuter bij ons in huis kwam, als zusjes beschouwen en dat je Nakawe veel te lang gemist hebt.” Ze zuchtte even. “Het is je eigen schuld, meisje. Moet je maar eens wat voorzichtiger worden en je been niet breken. Dan had je Nakawe op haar expeditie kunnen vergezellen.” Ze pakte Kiniawes arm stevig vast, bracht de naald naar de wond en verstijfde.

< 01.05

Op precies hetzelfde moment dat in Mexico een non de kloosterkamer van de Vrouwe binnenkwam, zat prof. dr. Oskar Mirnat, hoogleraar in de astronomie, in Florida bij te komen van een pittige woordenwisseling met zijn puberende dochter. In de hypermodern ingerichte bovenverdieping van zijn stijlvolle landhuis zat hij knarsetandend voor zijn privé-telescoop. Hoe kreeg een 15-jarige het in ‘s hemelsnaam in haar hoofd om vrijwel naakt naar school te gaan, dacht hij boos. Ze was de oudste van zijn vier dochters en diende het goede voorbeeld te geven, verdikkeme. Het kwartet was zijn meest dierbare bezit en hij moest er niet aan denken dat er misbruik van ze gemaakt zou worden. En mooie, jonge meisjes, zoals zijn oudste, die dan zo gekleed over straat gingen ... Nee, dat was vragen om problemen.

Hij zuchtte diep. Wat moest hij toch met haar aan? De laatste tijd was ze zo verschrikkelijk recalcitrant dat hij haar het liefst achter het behang wilde plakken. En haar daar lekker laten zitten tot ze 26 was, of zo. Dat zou een hoop rust geven, dacht hij grinnikend.

Hij schoof de huiselijke problemen van zich af en controleerde geroutineerd of de koepel openstond. Geconcentreerd bekeek hij een aantal vaste ijkpunten en hij wilde juist aan de volgende beginnen toen hem iets opviel. Verbaasd zag hij ineens meerdere sterren flikkeren, naar elkaar toeschieten en op één punt samenkomen om vervolgens fel op te lichten. Echter, voor hij kon reageren, was het wonderbaarlijke schouwspel al voorbij en zag het sterrenstelsel er als vanouds uit.

< 01.06

Terwijl Missy Mobile zich een weg naar voren zocht, stond Ravic, toezichthouder van de Egyptische Hoge Raad voor Oudheden, te genieten. In de piramide was het een drukte van jewelste en hij keek met voldoening naar zijn zakenpartner. Het was werkelijk magnifiek hoe deze die patserige toeristen vakkundig de dollars uit hun dik gevulde portemonnees wist te kloppen. Na zo’n bijzondere ontdekking was het uiteraard vanzelfsprekend dat men alleen tegen een flinke vergoeding foto’s mocht nemen. Al een volle week was het hen gelukt om drommen nieuwsgierige toeristen te lokken en elke dag werd er grof geld aan die verwende rijke stinkerds verdiend. De luitjes kregen een tropenhelm op, mochten een kaki shirt aantrekken en met een kwast en troffeltje in de hand konden ze zich dan voordoen als echte ontdekkingsreizigers die de hiërogliefen zogenaamd hoogstpersoonlijk ontdekt hadden. En voor die scène moest natuurlijk flink extra betaald worden. Van elke verdiende dollar vloeide ruim de helft in zijn beurs.

Hij wreef zich vergenoegd in zijn handen. Met een beetje geluk bleven de toeristen nog een tijdje toestromen, zodat hij veel sneller dan hij ooit had kunnen denken zijn droomwens in vervulling kon laten gaan.

Hij krabde onopvallend aan zijn pols. De authentieke kleding van een farao, die hij via via had weten te lenen, was prachtig, maar zwaar en jeukte verschrikkelijk.

Terwijl hij het schuren en kriebelen zo goed als mogelijk verdroeg, schreed hij voorzichtig naar de tafel. Hij leunde ertegenaan en bereidde zich mentaal voor om verslag te doen van zijn wonderbaarlijke ontdekking.

De groep had zich ondertussen verzameld en keek verwachtingsvol naar hem op toen hij statig op de tafel stapte. Hij richtte zich fier op en liet zijn ogen over de kleurrijke, starende menigte gaan. Niet voor het eerst voelde hij zich machtig als een echte farao bij het neerkijken op de massa onder hem. Hij mocht dan niet werkelijk heerser over Egypte zijn, dacht hij geamuseerd, maar macht had hij wel degelijk. Macht over hun beurs. En die zou hij proberen nog wat meer te plunderen.

Hij glimlachte even naar de vrouw die vlak voor hem stond. Ook zo een waar de welstand van afstraalde, dacht hij arrogant. Het geblondeerde mens was druk in de weer met een knalroze, met glittertjes versierde smartphone. Snel gleed zijn blik over haar kleding. Gerustgesteld zag hij de button op haar blouse zitten, het teken dat ze netjes betaald had. Zijn ogen vonden meer buttons. Ook vandaag zou hij met een dikke envelop naar huis teruggaan. Terwijl hij het verdiende bedrag schatte, gebaarde hij de naar hem opkijkende menigte om stilte. Her en der werd nog wat gekucht. Hij was er klaar voor. Met een heldere stem, die enigszins door de vorm van de piramide werd weerkaatst, vroeg hij de menigte om doodstil te zijn. Niemand wilde natuurlijk iets missen van zijn opzienbarende avonturen die tot de ontdekking van de nieuwe hiërogliefen had geleid. Hij zoog zijn longen vol.

< 01.07

In Schotland zaten de Lord en Marilyn al een halfuurtje ontspannen naar het GRID te kijken, naar de livebeelden die Saundra hen toezond. Vroeg in de ochtend was de gloednieuwe Markland weersatelliet succesvol gelanceerd en na de lunch had Saundra hen ingelicht dat de extra meegezonden module op de juiste locatie was aangekomen. Terwijl er een waterig zonnetje door de hoge ramen naar binnen gluurde, had Marilyn hem proberen uit te leggen hoe ze deze nieuwe module met behulp van haar 3dSCreator ontwikkeld had. Van het gedeelte dat ze hem enthousiast had verteld, had hij, met moeite, hooguit de helft begrepen. De nieuwe functies voor Saundra’s hoofdroutines, onder andere SPY, SCOUT, SCOPE, COMMS, FACE en CRYPTO, waren het belangrijkst. Hoe een en ander precies tot stand gekomen was, zou hij nooit begrijpen. Wat er werkelijk toe deed, was het resultaat. Door deze upgrade zou Saundra nog veel sneller en efficiënter kunnen functioneren.

Het schema dat Marilyn hem op haar laptop had laten zien, was een ander verhaal. Dat had hij vlot herkend. Het gaf de routes aan van de module zelf en de routes van de submodules die elk apart ‘hun’ satelliet zouden opzoeken. Met hulp van Saundra waren de routes zodanig gekozen dat de module zelf en de onderdelen ervan op geen enkel moment vanaf de aarde gezien konden worden. Gelukkig maar, dacht hij, want anders zou hij het nodige uit te leggen hebben en, nog erger, zou GAIAS ophouden te bestaan.

Hij keek inmiddels belangstellend naar de landingen van de modules en zag dat deze nagenoeg gelijktijdig de juiste positie opzochten. Perfect. Elk moment nu zouden ze hun plaats hebben gevonden en kon er getest worden.

Niet veel later was het dan ook zover. “So far, so good”, hoorde hij Marilyn zeggen. “Ik heb er alle vertrouwen in”, antwoordde hij opgewekt. “En ik...”

Saundra’s stem onderbrak hem met de melding dat ze met alle modules contact had en dat ze de testprocedure had gestart. De resultaten ervan verschenen in rap tempo op het GRID. Haarscherpe beelden van de aarde schoten voorbij. Perplex keken de Lord en Marilyn elkaar aan toen de stem van Saundra ineens afbrak en het totale GRID in één keer uitviel.

< 01.08

Terwijl in Schotland kortstondig een globale opname van het Mexicaanse Yucatán op een van de beeldschermen verscheen, was deze op dit moment niet gedetailleerd genoeg om onder het dichte groene bladerdak van het ongerepte oerwoud een eeuwenoude, op het oog behoorlijk verwaarloosde, haciënda te kunnen zien.

In een van de vele kamers, omringd door artefacten uit de Inca- en Mayatijd, stapels boeken, manuscripten en papieren, zat een donkerharige man diep voorovergebogen in zichzelf te mompelen. Ondanks de leesbril hield hij een vergrootglas in de hand en probeerde met behulp daarvan de minuscule inscriptie op een offermes te ontcijferen, waarbij hij zijn bevindingen in een klein maar zeer regelmatig handschrift op het schrijfblok naast zich noteerde. Voor de volle honderd procent geconcentreerd, schoot hij onbeheerst rechtop toen op zijn bureau een antieke morsetelegraaf plotseling voor het eerst begon te ratelen. De kapotgevallen loep en de streep die hij van schrik dwars door zijn notities had getrokken, negeerde hij volkomen. Al zijn aandacht was op het oude apparaat gericht. De inhoud van het bericht kende hij nog niet, maar hij wist dat zijn kluizenaarsbestaan voorbij was en dat hij eindelijk beginnen kon. Zodra het apparaat het strookje papier had uitgespuugd, griste hij het opgewonden weg. Gretig verslonden zijn ogen de tekst. “Het spel kan beginnen”, mompelde hij binnensmonds. Hij haalde zich het stappenplan voor de geest en doorliep het voor zichzelf van begin tot eind. Hij mocht geen enkele stap naar de overwinning overslaan. Even later pakte hij de seinsleutel en begon beheerst een bericht in morsecode aan zijn Uitverkorenen te tikken.

< 01.09

Niet veel later was er in Italië, niet ver van het Vaticaan, niemand getuige van iets bijzonders dat plaatsvond in een van de weinige nog overeind staande tempels uit de Romeinse tijd, het Pantheon. In de onderste gewelven ervan werd de al eeuwen durende rust plotseling verstoord. In een lang vergeten ruimte, waar stofwebben als sombere guirlandes de crucifix aan de kale wand, het grijs stenen Mariabeeld ernaast en het eenvoudige lampetstel in de hoek versierden, stond een stoffige tafel.

Op de rechterhoek ervan, dik onder stof en webben, stond een antieke telefoon. Terwijl het buiten op het plein krioelde van de toeristen, begon het apparaat voor het eerst sinds de aansluiting in 1888 indringend te rinkelen.

< 01.10

Volledig gefocust op het display van haar smartphone en de gekostumeerde man die trots op de tafel stond om zijn toespraak te beginnen, registreerde Missy’s brein in eerste instantie niet wat haar ogen waarnamen. Volledig onverwacht schoot er een geweldige energiestoot door ‘s mans lichaam en in een fractie van een seconde werden zijn hersens gekookt. De stomende brij zocht een uitgang door zijn neus en oren en vanwege de opgebouwde druk schoten zijn ogen de oogkassen uit en kwakten als rijpe tomaten op de grond, vlak voor de voeten van het totaal verbijsterde publiek. Als een lappenpop zakte hij in elkaar en tuimelde zijn ogen achterna.

Net als de mensen om haar heen, stond Missy met opengevallen mond en opengesperde ogen naar de tragedie te staren en was er zich in het geheel niet van bewust dat haar lichaam automatisch handelde. Als een robot bleef ze haar smartphone bedienen om de tragedie tot in detail op te nemen. Doodkalm zoomde het beeld in op het rokende hoofd van de gevallen man.

Een allerakeligste geur bereikte haar neus en op dat moment drong het tot haar door wat er gebeurd was. Alsof er een schakelaar werd omgedraaid, namen alle instincten tot zelfbehoud het over en veranderde Missy Mobile van een geroutineerde hobby-blogster in een doorgedraaide achterbuurtvrouw. Schreeuwend zette ze het op een lopen, met maar één allesoverheersende wens: zo snel mogelijk deze doodskist verlaten.

In de kleine ruimte van de piramide weerkaatsten haar kreten alle kanten op en haalden iedereen uit hun lethargie. De massa kwam op slag in beweging en in paniek zocht iedereen zo snel mogelijk de uitgang. Gillend, duwend en stompend, vocht Missy zich een weg door de wilde mensenmassa en lukte het haar de trap omhoog te bereiken. In een chaotische kluwen van lichamen wist ze als een van de eersten de uitgang te bereiken. Ze trok zich niets aan van haar gescheurde rok, besmeurde blouse en verloren rechterpump, en stak hijgend een gemanicuurde hand omhoog, met daarin de knalroze, in het daglicht glinsterende smartphone.

Binnen twee seconden had het apparaatje verbinding met internet gemaakt en werd Missy’s opname via de satellieten van Markland links en rechts in het World Wide Web opgenomen. Binnen de kortste keren stond de video in alle bekende social media-applicaties. Het duurde dan ook niet lang voordat Missy Mobile miljoenen volgers erbij kreeg, die gretig de sensationele ‘Vloek van de Farao’ bekeken.

< 01.11

Bedachtzaam bleef professor Mirnat het heelal enige tijd minutieus bestuderen. Verbijsterd leunde hij achterover, wreef in zijn ogen en keek nogmaals door de telescoop. Er was in het geheel niets veranderd. Die verschuivende sterren kon hij zich toch niet verbeeld hebben, vroeg hij zich weifelend af. Had hij zich zo druk gemaakt om zijn dochter dat de stress hem parten gespeeld had? Een soort oogmigraine, misschien? Dat leek hem nog het meest waarschijnlijk. Dat wat hij meende gezien te hebben, kon met geen mogelijkheid een natuurlijk fenomeen zijn. Hij moest straks de back-up maar eens goed nalopen.

Hij trok zijn hoofd van de kijker weg en draaide zich om. Tot zijn schrik zag hij het lampje van de back-up rood flikkeren. Terwijl hij naar het valse rood knipperende lampje keek, realiseerde hij zich dat hij er niet aan gedacht had om het systeem aan te zetten. Dat er geen kopie gemaakt was. Verdorie. Ook dat nog.

Kwaad op zichzelf activeerde hij het back-up systeem, wachtte tot het lampje geruststellend groen knipperde en herhaalde zijn eerdere werk. Op de achtergrond echter, bleef hetgeen hij gemeend had gezien te hebben, voortdurend aan hem knagen. Misschien had hij toch iets bijzonders waargenomen. Er zat niets anders op. Hij moest het controleren. Eerder had hij geen rust.

Hij zocht zijn computer op en opende de encyclopedie van het heelal.

< 01.12

Schuldbewust dat ze haar Omie alweer had moeten lastigvallen, keek Kiniawe vol vertrouwen naar de naald die Omie in haar arm stak. Tot haar verbijstering schoot deze ineens diep door en raakte pijnlijk het bot. Tranen schoten in haar ogen. “Auw! Omie!” Door een waas van tranen keek ze op en zag Omie verstard als in trance zitten prevelen, intussen met links over het donkere teken op haar rechterhand wrijvend. Kiniawe hield haar zere arm vast en kwam half overeind om haar Omie wakker te schudden, maar ineens werd ze erg duizelig en viel ze bijna van de stenen trede. De wereld om haar heen verloor elke kleur en in totale grijsheid voelde ze haar stoel steeds heftiger bewegen.

Ze had dit in de bioscoop nog niet eerder meegemaakt. Tenminste, ze dacht dat ze in de bioscoop zat, want allerlei losse stukjes film schoten voor haar ogen langs. Vele herkende ze, maar ook vele niet. Een glimlachende Nakawe zag ze steeds weer voorbijkomen en een lange man met blauwe ogen, wiens blonde haar tegen zijn gezicht wapperde en die iets tegen haar probeerde te zeggen.

De beelden volgden elkaar steeds sneller op, alsof ze in een achtbaan zat waarvan het karretje met een griezelige vaart naar beneden dook. Rare helmen, Nakawe, zwaarden, schepen, die blonde man die Nakawe in een omhelzing hield, een marmeren tafel, piramiden, een sterrenhemel, Nakawe die iets onverstaanbaars riep. Ze kon het niet meer bijhouden. De beelden vlogen in een gekmakend tempo voorbij en het schudden werd steeds heviger. Ze hoorde haar eigen naam roepen, zag diezelfde blonde man op de boeg van een zeilschip staan, hoorde opnieuw haar naam en... Ineens werd ze zich ervan bewust dat ze op de grond lag en recht in de bezorgde ogen van Omie keek, die haar bij de schouders vasthield. “Kiniawe, Kiniáwe!”

“Wattuhh ... wat is er gebeurd?” Verward probeerde ze overeind te komen, wat niet lukte, omdat Omie haar allemachtig vast tegen de grond gepind hield. “Blijf liggen, kind. Nog niet opstaan nu, anders heb je strakjes een enorme hoofdpijn, ben ik bang.”

“Wah ... eh ... wat is er dan gebeurd? Ik snap het niet”, stamelde ze. “Zo bent u met mijn arm bezig, en zo prikt u mij gemeen en zie ik u in een soort trance zitten. Daarna niets meer.”

Ze fronste. “Nee, dat is niet helemaal waar.” De frons werd dieper. “Ik had een droom. Tenminste, het leek een droom, maar voelde verschrikkelijk echt. Ik zag allerlei rare beelden. Veel met Nakawe, een blonde man, en dan ... Ik weet het niet zeker. Ik zag volgens mij Spanjaarden die ons overvielen en, en...”

“Rustig. Rustig nou maar, Kiniawe. Je hebt iets meegemaakt dat de nodige uitleg vergt. Ik beloof je dat je die van mij krijgt, maar ik moet eerst met Nakawe praten. Er heeft iets belangrijks plaatsgevonden.”

Haar Omie keek peinzend van haar weg. “Wat dan? Hoe? Nakawe! Is er iets met haar gebeurd?” Paniekerig schoot haar stem een hele octaaf uit. Omie keek haar geruststellend aan. “Nee, Nakawe mankeert niets, maar ik moet eerst met haar praten. Eén ding is zeker: ze heeft contact gehad.”

Kiniawe begreep geen snars van wat Omie allemaal zei. “Contact? Hoe bedoelt u? Waarmee dan? Nakawe is nog niet eens thuis.

Hoe kunt u dat dan weten?” Haar Omie glimlachte. “Lieverd, heb je je nooit afgevraagd hoe het komt dat jij een bruin en een blauw oog hebt?” De vraag overviel haar. Wat had dat er nu weer mee te maken? “Eh, nee. Eigenlijk niet, nee. Hoezo? Weet u dat dan?”

Haar Omie knikte bedachtzaam. “Ik vermoed het, maar kan er pas zeker van zijn als ik weet met wie Nakawe contact gemaakt heeft.”

Haar Omie zweeg even en kreeg een merkwaardige blik in haar ogen. “Luister, Kiniawe. Je zei dat je tussen allerlei beelden Nakawe herkende?” “Ja, Omie. In het begin zag ik steeds dezelfde blonde man voorbijkomen. Eerst een paar keer met lang, blond haar. Toen op een boot en op het laatst, toen had hij ineens kort haar en stond Nakawe tegenover hem. Echt, Omie, het was werkelijk heel gek. Ik had echt het gevoel alsof ik door Nakawes ogen naar die man keek en tegelijkertijd keek ik door zijn ogen naar Nakawe. We stonden op een trap, nee, we rolden van een trap af en ik kreeg een kriebelend gevoel in mijn hoofd en rechterhand. Precies hier.”

Ze liet Omie haar hand zien, waarop een grillig gevormd litteken donker tegen haar lichtbruine huid afstak. “Raar, hè, Omie?” Net als die gekke vraag van net, verraste Omies antwoord haar opnieuw. “O, Kiniawe. Wat maak je me blij. Het lijkt er sterk op dat de verhalen waar zijn. We hebben ineens te maken met het grootste geheim van de mensheid en wat ik van jou gedacht heb, zou best weleens kunnen kloppen.”

Het ...schip

< 02.01

Terwijl wind en zon elkaar buiten onvermoeibaar najoegen, zat Hakon aan het einde van de grote tafel in de gezellige keuken van zijn opa en oma. Hoewel hij normaliter binnen een paar minuten onder zeil was, had hij ditmaal de slaap niet kunnen vatten. Na een paar uur vruchteloos proberen, had hij het maar opgegeven en was hij opgestaan. In een uitgestorven keuken had hij een pot koffie gezet van de heerlijk geurende mix die Joost hem had meegegeven. Met twee handen om de beker, zat hij aan het eind van de ontbijttafel en had de gebeurtenissen van de afgelopen dagen nog eens de revue laten passeren.

De beelden van de gruwelijke ravage in Texas, de op hol geslagen runderen, de dood van VanderBeek en de hachelijke momenten die hij in het gezelschap van die doorgedraaide psychopaat had meegemaakt, zouden hem voor altijd bijblijven. Maar wat hem twee dagen geleden in Den Haag in het Vredespaleis was overkomen, kon hij met geen mogelijkheid uit zijn gedachten bannen. Dat zijn lijf onder de blauwe plekken zat en dat zijn ribben hem bij bepaalde bewegingen nogal vervelend belemmerden, was bijzaak. Wat er tijdens die buiteling van de trap was gebeurd echter, dát bleef continue in zijn hoofd rondspoken. De vrouw die hij voor een akelige val behoed had, kon hij maar niet vergeten. Het leek wel of ze hem met een of ander virus had aangestoken. Haar ogen wilden hem maar niet loslaten. Daarnaast beleefde hij steeds opnieuw dat vreemde visioen waarin zijn vader hem die raadselachtige opdracht had gegeven. Dat visioen en de vrouw aan wie hij steeds weer moest denken, hadden hem danig uit balans gebracht.

Terwijl hij voorzichtig zijn koffie dronk - hij wilde niet ook nog eens zijn tong verbranden - dook het gezicht van die vrouw opnieuw voor zijn ogen op. Direct na de tuimeling was ze uit zijn armen getrokken en hadden de professionals zich om haar bekommerd. Jammer genoeg had hij daarna, mede door de strakke planning van die dag, geen kans meer gekregen om haar te spreken. Tim had hem opgepikt en had hem, samen met Lémarc, Arda, Holger, Barbara en Russ naar Schiphol gereden, waarna ze met de heli naar Schotland waren gevlogen.

Naast het helikopterplatform van slot MacMarkland had al vervoer klaargestaan, zodat ze in een ommezien op het kasteel gearriveerd waren. Breed lachend had de Lord hen, in gezelschap van Marilyn, Onawa, Tjan en Tony, ontvangen. Met het gemak van een heersende telg uit een oude familie had de slotheer de nieuwe GAIAS-leden welkom geheten, waarna hij formeel de vergadering geopend had.

In het kort had de Lord de operatie ‘Non quod videtur’ toegelicht en trots gezegd dat hun doel ondanks de vele onverwachte wendingen was bereikt. Ernstig had hij eraan toegevoegd dat ze er dankbaar voor moesten zijn dat ze er allemaal min of meer ongeschonden uitgekomen waren en dat GAIAS niet ten onder was gegaan. Om in de toekomst niet nogmaals voor zulke nare verrassingen te staan, waren Saundra’s mogelijkheden verder uitgebreid. Ondanks een kortstondige uitval van sommige hardware waren alle aanpassingen succesvol geïmplementeerd. Tevens zouden een aantal van Marilyns uitvindingen, die ze met behulp van haar 3dSCreator gebouwd had, de effectiviteit en veiligheid van de groep verbeteren. Daarnaast had Saundra voor elk lid van GAIAS het securityprotocol verhoogd en elke mogelijke dreiging, waar ook ter wereld, zou in het vervolg in haar kansberekening worden meegenomen. “Tot besluit nog dit”, had de Lord met pretlichtjes in zijn ogen op ernstige toon gezegd. “Saundra? Kom je er ook even bij?”

Hakon zou nooit de uitdrukking op het gezicht van de vier nieuwelingen vergeten toen Saundra meteen in de lucht kwam. “Ik ben nooit weggeweest, mijnheer. Laat ik mij eerst aan de nieuwe leden voorstellen. Ik ben Saundra. Marilyn is mijn maker en samen zijn we verantwoordelijk voor de veiligheid en het welzijn van GAIAS. Bij deze heet ik u hartelijk welkom.”

Opnieuw grijnzend bij de herinnering, schonk Hakon zich een tweede kop koffie in. Na de geslaagde introductie was hij met de hele groep doorgevlogen naar Kongsberg. Thuis aangekomen was het meteen een drukte van vanjewelste geweest. Zijn oma had direct beslag gelegd op Lémarc en Arda, Marilyn en Onawa en Barbara en Russ, om hun de drie slaapkamers boven toe te wijzen. Nadat hij aanvankelijk geprotesteerd had dat het helemaal niet nodig was dat hij Hakons kamer kreeg en dat hij Hakon niet naar de sofa wilde verbannen, had de Lord verder wijselijk zijn mond gehouden bij het zien van oma’s koppige gezicht.

Intussen had zijn opa aan Holger, Tim, Tjan en Tony hun slaapplaatsen op de tweemaster laten zien. Koffers en tassen werden naar boven en naar de ‘Stormbryter’ gesjouwd, waarna iedereen zich in de keuken had verzameld. Te midden van alle heisa had zijn opa toch nog kans gezien om hem even apart te nemen. Zijn lichtblauwe ogen hadden Hakon even indringend aangekeken voor hij gezegd had: “Ik denk wel te weten wat je met ons wilt bespreken. Je oma en ik hebben jou ook een en ander te vertellen. Ik kom je een dezer dagen ophalen.”

Hij had geeneens tijd gehad om te reageren, want oma had hem een stapel beddengoed in zijn handen gedrukt. “Hakon, voor jou. Voor de sofa. Je opa en ik gaan nu naar bed, anders staan we morgen helemaal gerimpeld op.”

Haar lachende gezicht hadden de honderdduizenden fijne lijntjes en plooitjes alle kanten doen opschuiven. Net als gisteren, dacht Hakon. Wat hadden zijn opa en oma genoten van de zeiltocht, de picknick op een van de verlaten naamloze eilandjes en de zwempartij in het heerlijk frisse water. De stress en vermoeidheid van de afgelopen weken waren als waterdruppels van iedereen afgegleden en de nodige grappen en grollen hadden iedereen in een goed humeur gebracht. Hij had zijn opa en oma zelden zo onbekommerd en vrolijk meegemaakt. Hij mocht zich gelukkig prijzen dat hij ze nog had.

De kus die in zijn nek gedrukt werd, haalde hem pardoes uit zijn gedachten. Verbaasd zag hij dat het al tien over tien was. De klok die elk halfuur de tijd doorgaf, had hij niet eens gehoord.

“God morgen, Hakon. Jet overslept”, zei zijn oma een tikje berouwvol. “Jet lager frokost raskt.” Arda, die vlak achter zijn oma de keuken binnenkwam, pakte oma’s hand vast. “Ik versta geen woord Noors, maar kan wel raden dat u ontbijt wilt maken. Voor veertien mensen nog wel. Dat dacht ik dus niet. U gaat gezellig bij Hakon zitten.” Nog meer voeten roffelden de trap af. “Ha, jullie hebben alles meegenomen”, begroette ze Marilyn en Onawa, die elk een doos op het aanrecht deponeerden. Barbara en Russ, die even later gearmd binnen slenterden, werden gesommeerd koffie en thee te maken. Even alles vergetend, sloeg Hakon iedereen gade. Het duurde niet lang voordat ook Holger, de drie broers en de Lord zich bij het gezelschap voegden. Net als gister was de tafel in een ommezien gedekt en volgepakt met brood, koffie, thee en een verscheidenheid aan lekkers. Terwijl hij met plezier gadesloeg hoe iedereen gretig toetastte, viel het hem op hoe ontspannen de sfeer was. De zeiltocht van gisteren hadden ze blijkbaar allemaal nodig gehad. Zelfs Tim was behoorlijk ontdooid en had zijn driedelig pak ingewisseld voor los vallende vrijetijdskleding.

Onder het eten en kletsen werd de stemming steeds vrolijker. Geamuseerd luisterde Hakon naar de verhalen die werden opgedist, de moppen die werden getapt en het gesprek tussen Arda en Onawa, die fanatiek zaten te debatteren over liefde op het eerste gezicht. Naast hem was Marilyn in gesprek met Tim, waarbij ze hem gepassioneerd uitlegde waarom ze vond dat haar nieuwste uitvinding nog niet kon worden vrijgegeven. Halverwege de tafel zag hij aan Tony’s gebaren dat deze Holger enkele gevechtsgrepen probeerde bij te brengen.

De enige die niet aan de gesprekken meedeed, was Tjan. Zonder zich ergens van aan te trekken, zette die zijn tanden in het zoveelste broodje. Het leek hem allemaal net zo lekker te smaken als zijn favoriete bamibal.

Glimlachend keek Hakon naar Barbara, die met Russ’ arm om haar schouders geïnteresseerd zat te luisteren naar het verhaal van de Lord over de geschiedenis van slot MacMarkland. Hakon vond het geweldig hoe snel Barbara zich van haar ontvoering hersteld leek te hebben. In zijn opinie had zij nog het meest geleden. Tevreden kauwde hij verder en liet hij zijn blik over de geanimeerde groep mensen gaan. Stuk voor stuk geweldig goede vrienden. Hij nam nog een broodje en reikte naar de boter, om zijn hand direct weer terug te trekken. De tinteling was geen verbeelding en ging alras over in die bekende irritante kriebel. Hij wreef eroverheen en besloot na het ontbijt als eerste contact op te nemen met Saundra. Haar onderzoek naar dit symptoom moest onderhand toch wel eens gevorderd zijn.

Van zijn plezierige stemming was niet veel over. Bezorgd bekeek Hakon zijn hand en hij merkte amper dat Lémarc een stoel naast hem schoof en een hand op zijn schouder legde. “Hakon. Man. Wat is er loos met jou?”

< 02.02

Ver onder zich zag Nakawe de vage contouren van Yucatán opduiken. Eindelijk! Nu zou het niet lang meer duren voor ze, eindelijk, weer voet op eigen bodem zou zetten en naar huis kon. Ofschoon de piloot er melding van gemaakt had, kon ze goed voelen dat het vliegtuig de afdaling naar het vliegveld Manuel Crescensio Rejón had ingezet. Verlangend bleef ze naar buiten kijken. In de donkerte onder zich zag ze tussen de wijdverspreide lichtpuntjes een bontgekleurd cluster als een berg juwelen schitteren. Mérida! Na maanden zoeken, ploeteren en zand happen, zou ze nu eindelijk Omie en Kiniawe terugzien. Vlak voor ze incheckte, had ze Omie nog snel gebeld om haar vluchtnummer door te geven en haar verteld dat ze een geschenk zou meenemen. Waar het uit bestond, had ze er niet bij gezegd. Het moest een verrassing blijven, dat haar ontdekking Omies overtuiging klip-en-klaar zou bevestigen.

Glimlachend stelde ze zich voor hoe die twee daar beneden vol ongeduld op haar zouden staan wachten. Een elleboog die haar aanstootte, haalde Nakawe pardoes uit haar plezierige overpeinzingen. Het gemompelde excuus ging volledig langs haar heen toen ze opzij keek, naar de krant die haar buurvrouw uitgebreid zat te lezen. Als door de bliksem getroffen, staarde ze onbeweeglijk naar het gezicht dat haar vanaf de pagina aankeek. Vreemde gevoelens schoten als korte stroomstootjes door haar hele lichaam. De nu in zwart-wit afgebeelde ogen lieten haar niet los. Ogen die in werkelijkheid blauw waren. Azuurblauw als de oceaan. Ogen waarin je zonder nadenken een verkoelende duik zou willen nemen. De ogen van dezelfde man die haar zo ridderlijk gered had.

Wat er na die buiteling precies gebeurd was, kon ze zich echter niet precies herinneren. Ze had op de vloer gelegen en hoewel men haar naar het ziekenhuis had willen brengen, had ze alle goedbedoelde bezorgdheid beleefd afgeslagen. Ze mankeerde niets en had daar bovendien geen tijd voor. Zowel de afspraak met haar vriendin als de vlucht naar huis had ze voor geen goud willen missen. Het was dan ook een enorme teleurstelling om bij de receptie te horen dat haar vriendin zich ziekgemeld had. Tot Miquel haar was komen afhalen, had ze rondgelopen, in de hoop de man tegen het lijf te lopen, zodat ze hem persoonlijk zou kunnen bedanken. Tevergeefs. Ze had hem nergens meer gezien. Pas op Schiphol had ze zijn gezicht in het nieuws gezien en zijn naam ontdekt. Hakon. Hakon Eriksson.

In een opwelling had ze een kaart gekocht, zijn adres achterhaald en hem een bedankje gestuurd. Daarna had ze op internet alles gelezen wat ze maar over hem had kunnen vinden. En telkens, ook nu weer, had ze het sterke gevoel dat ze hem al haar hele leven kende. Op de een of andere manier voelde zich sterk verbonden met hem. Heel anders en onnoemelijk veel intensiever dan met de man waar ze voorheen een relatie mee had gehad.

Het met veel geritsel verdwijnen van de krant verbrak de betovering. De oudere vrouw die naast haar zat - naar haar smaak te sterk opgemaakt en met een kapsel dat beslist een pruik moest zijn - vouwde energiek het nieuwsblad in vieren. “Hier. Pak maar aan, dear”, zei ze vriendelijk en stak haar het opgerolde, nog warme doekje toe dat hun eerder was uitgereikt. “Toe maar, dear. Ik heb het doekje nog niet gebruikt.” Verbaasd keek Nakawe naar de uitgestoken hand van haar buurvrouw en sloeg het aanbod vriendelijk af. “Met het mijne heb ik mijn gezicht en handen al schoongemaakt”, besloot ze een tikje bevreemd. “Nou, dear”, antwoordde haar buurvrouw iets minder vriendelijk. “Je hebt anders nog wel een vieze vlek op je rechterhand.” Nu begreep Nakawe waarom de vrouw haar het doekje had aangeboden. “O, dát bedoelt u. Dat is geen vuil, hoor. Die zwarte strepen heb ik al mijn hele leven. Kijkt u maar.” Ze liet al draaiend de rug en palm van haar rechterhand zien. “Die twee strepen lopen helemaal door, tot ze vlak bij mijn duim bij elkaar komen. Ik noem die platliggende ‘V’ altijd het teken van mijn vrijheid en mijn oma zegt dat het een teken van God is.” Meewarig schudde de vrouw haar hoofd. “Jammer dat het je hand ontsiert, dear. Je hebt zulke mooie handen.” Ze opende haar handtas, borg het doekje erin op en klikte haar gordel dicht. Enigszins verbouwereerd volgde Nakawe haar voorbeeld.

Voor ze recht ging zitten, keek ze nog even achterom. Miquel zag haar en met zijn mobiel in de hand gebaarde hij dat alles oké was. Tevreden liet ze haar hoofd tegen de steun rusten en terwijl het geluid van de motoren gierend toenam, sloot ze haar ogen. Met de gezichten van Kiniawe, Omie en Hakon in haar gedachten, wachtte ze ontspannen tot ze het vliegtuig zou voelen landen.

< 02.03

Zijn ergernis dat hij was weggeroepen voor wat een onbeduidend akkefietje leek, was al gauw veranderd in stijgende verbazing. Een mysterie! In zijn eigen huis, nota bene. Tenminste, zo beschouwde hij het ‘Pantheon’, dat na de val van het West-Romeinse Rijk in het jaar 609 in bezit was gekomen van Paus Bonifatius IV. Onder diens leiding werd het gebouw een rooms-katholieke kerk, waar sinds de dag van vandaag tevens het hoofdkwartier van de Inquisitie gevestigd was, het genootschap dat de Kerk van begin af aan met hand en tand beschermde en verdedigde. Eeuwenlang had de Inquisitie normaal zijn werk mogen doen, totdat corrupte, verderfelijke invloeden van buitenaf de opheffing ervan bedongen hadden.

Voor de buitenwereld mocht het dan wel zo lijken, maar de Inquisitie zou nooit en te nimmer de Rooms-Katholieke Kerk verlaten en ging, letterlijk, ondergronds. In het geheim zette de Inquisitie het belangrijkste werk ter wereld voort, misschien nog wel meer gedreven dan voordien.

Hijzelf, Esteban Bolvani, had zich sinds de eerste dag dat hij bij de Inquisitie ingezworen werd, vol overtuiging ingezet en al snel had hij naam gemaakt. Probleemloos was hij de rangen opgeklommen, tot de paus hem tot hoofd van de Inquisitie benoemd had. Ook deze hoogste functie voerde hij met hart en ziel uit en naar zijn bescheiden mening had zijn broederschap nog nooit zo efficiënt gefunctioneerd. Van nature had hij een gezonde interesse - wat zijn lieve maar naïeve moeder ooit extreme nieuwsgierigheid genoemd had - in alles wat met de Kerk te maken had en alles wat daarop van invloed kon zijn. De allereerste taak die hij dan ook door enkele vertrouwelingen had laten uitvoeren, betrof het onzichtbaar laten plaatsen van afluisterapparatuur. Zowel in openbare vertrekken als privékamers, inclusief de biechthokjes. En dat was maar goed ook, dacht hij. Wat hij inmiddels allemaal gehoord had, wat mensen allemaal wel niet op hun kerfstok hadden ... het had hem oprecht geschokt en had hem de overtuiging gegeven dat God zelf hem deze hoge positie had doen toekomen, zodat hij de paus, diens Kerk en de gewone, goedwillende mensen zo goed mogelijk zou kunnen beschermen. Ruim voor er onherstelbare schade toegebracht kon worden, kon de Inquisitie ingrijpen om alles in goede banen te leiden.

Vanzelfsprekend kon hij zich in het openbaar niet als het hoofd ervan presenteren. De buitenwacht wist niet beter dan dat hij als commissario aan het hoofd stond van de reguliere Rooms-Katholieke Veiligheidsdienst. Doch, onder zijn bezielende leiding was de inlichtingenunit, goed verborgen in de gewelven van het Pantheon, uitgegroeid tot een afdeling van formaat. Voorzien van de modernste apparatuur en de beste hard- en software werd alle informatie continu door gemotiveerde en uiterst bekwame inquisiteurs 24 uur per dag verwerkt. Alleen ingewijden wisten dat de Inquisitie, nu met hemzelf aan het hoofd ervan, de belangrijkste macht binnen de Rooms-Katholieke Kerk was. Daarom was hém deze functie toebedeeld, want ieder ander zou deze macht beslist misbruiken.

Zijn unit liep zo geweldig geolied, dat hij meer dan tijd genoeg had om zich aan zijn hobby te wijden: het bestuderen van eeuwenoude mythen en mysteries en deze proberen te ontrafelen. In het bijzonder de oeroude, tegenwoordig onbenutte ruimtes in de gewelven van het Pantheon zelf. De ruimte daar beneden die hem nog het meest interesseerde, was de zogenaamde pilarenzaal, een cirkelvormige ruimte die op zichzelf al voor een kathedraal kon doorgaan.

Deze rond uitgehakte zaal lag 66 meter onder de grond. Het koepelvormige plafond werd ondersteund door 11 pilaren die de ruimte omringden. Al jaren was hij bezig met het bestuderen van het hoge plafond waarop de sterrenhemel was uitgebeeld. Ook had hij de donkere nissen tussen de pilaren onderzocht. Hij was geen steek wijzer geworden. Niet in de ruimte zelf en ook niet in de boeken en geschriften die hij er secuur op had nagelezen. Nergens had hij ook maar een stukje papier of flintertje perkament kunnen vinden waarin een aanwijzing stond waarvoor deze zaal gediend had. En deze ruimte moest eens zeer belangrijk geweest zijn, want er was maar één deur die toegang verschafte en deze kon alleen maar met een sleutel van de Inquisitie zelf worden ontsloten. Ergo, de pilarenzaal werd ooit enkel door de Inquisitie gebruikt.

Wat hem nog meer intrigeerde, was de vloer. Deze was met stukjes gekleurd marmer belegd en beeldde een oude wereldkaart uit. De gehele zaal was leeg, op één object na. In de oceaan tussen de twee continenten Midden-Amerika en Afrika, precies in het midden, stond een volledig uit marmer gehouwen tafel op een marmeren zuil van 111 centimeter hoog. De doorsnede van het perfect ronde blad bedroeg 69 cm. Het bijzondere ervan was dat de tafel niet alleen uit één stuk bestond, maar dat ook de zuil deel uitmaakte van een rond stuk marmer met een diameter van 333 cm dat als bodemplaat diende. Tussen blad, zuil en bodemplaat had hij geen enkele naad kunnen ontdekken. De 11 cm dikke bodemplaat was voorzien van een rand van goud met een dikte van exact 1,11 cm. Het geheel had een perfectie die men vandaag de dag alleen maar machinaal zou kunnen maken. Maar waar deze voor gediend had, bleef hem een raadsel.

Gedurende zijn jarenlange onderzoek had hij maar twee feiten boven water gehaald. De datering van de schildering van de sterrenhemel op de koepel was daar een van.

Tijdens een toevallige ontmoeting met een professor uit Florida was hem de eigenbeweging van sterren uitgelegd, waardoor men op verschillende tijden hun stand terugrekenen kon. Met de hulp van een assistent van diezelfde professor had hij te horen gekregen dat de geschilderde sterrenhemel rond 988 na Chr. aangebracht moest zijn.

Het tweede feit bestond daaruit dat volgens diezelfde assistent de aangebrachte afbeelding opmerkelijk precies was. Alsof men vanaf een scherpe foto gewerkt had, was elk detail tot op de millimeter nauwkeurig aangebracht.

Doch beide feiten hadden hem niet veel wijzer gemaakt. Hij was geen stap verder gekomen, want hij had nadien nergens een verwijzing kunnen vinden waarin de plafondschildering werd aangehaald, noch een bepaald voorval of een gebeurtenis die er mogelijkerwijs toe geleid zou kunnen hebben.

Sterker nog, om en nabij een maand geleden was het raadsel alleen maar groter geworden. Net als alle andere keren daarvoor, was hij naar de pilarenzaal afgedaald en was op de tafel gaan zitten om in de absolute stilte rustig te kunnen nadenken, toen het licht plotseling uitviel en het pikdonker was geworden. Hij was rustig blijven zitten om zich te oriënteren, zodat hij op de tast de uitgang zou kunnen vinden, toen zich een onverwacht verschijnsel had voorgedaan. Heel langzaam had hij het geschilderde plafond tot leven zien komen. Met open mond had hij er lange tijd in opperste verwondering naar zitten kijken. Hij had zich werkelijk tussen de sterren en planeten gewaand. Het bleek dat de tafel een vrijwel onmerkbaar diffuus licht uitstraalde, net voldoende om in het donker de koepelschildering te verlichten. Naar zijn gevoel had hij uren op de tafel gezeten voordat hij zich van dit wonderlijke fenomeen had kunnen lostrekken. Ondanks hetgeen hij ontdekt had, was het mysterie er alleen maar groter op geworden.

Hij was dan ook zeer verbaasd geweest dat hun fakkeldrager zich vandaag onzeker en nerveus bij hem gemeld had. De man, eigenlijk meer een soort van conciërge, had nog steeds dezelfde titel als zijn voorgangers, die de taak hadden om in de gewelven de fakkels brandend te houden. Deze waren allang door gewone lampen vervangen. Meer dan er af en toe eentje vervangen en de leidingen en de stoppenkast periodiek te controleren, had deze inquisiteur niet te doen. Met een half oor luisterde Esteban naar het verhaal dat de man op zijn ronde als altijd de pilarenzaal als laatste controleerde. Plotseling werd zijn interesse gewekt, toen de man vertelde dat hij daar een rinkelend geluid had gehoord. Hij had goed rondgekeken, maar had de oorzaak ervan helaas niet kunnen vinden. Hoe kon deze eenvoudige ziel iets ontdekt hebben wat hemzelf nooit opgevallen was?

Ondenkbaar! Hij had de man gerustgesteld en hem ervan verzekerd dat hij zou laten onderzoeken waar het geluid precies vandaan was gekomen. Vervolgens had hij alles laten vallen en was linea recta naar de gewelven afgedaald. Opgewonden had hij op zijn tenen rondgelopen tot hij een gedempt gerinkel opving. Het kwam ergens uit de buurt van een van de nissen! In de achterste hoek hield hij zijn oor tegen de muur gedrukt en luisterde ingespannen ...

Ja! Inderdaad! Dwars door de muur heen hoorde hij duidelijk gerinkel. Gerinkel van een telefoon? In het heldere licht van de led-lantaarn die hij meegenomen had, onderzocht hij centimeter voor centimeter de stenen muur, tot hij in de rechterhoek van de nis een donker vlekje zag. Hij bracht zijn lantaarn er dichterbij en zag wat iedereen blijkbaar decennialang ontgaan was. Op pakweg een meter hoog zag hij een gaatje in de vorm van een crucifix. Hij was opgetogen! Het leek wel een oud inquisitieslot. Het zou toch niet ...

< 02.04

Om hooguit een paar minuten over vier was het in de zwoele nacht van Florida nog betrekkelijk rustig in en rond het complex van NASA’s Kennedy Space Center. Maar hoewel alleen de noodzakelijke bemanning aanwezig was om de systemen draaiende te houden, de lopende missies te volgen en zorg te dragen voor de noodzakelijke beveiliging, werd hij wel degelijk direct staande gehouden. Pas nadat hij zijn legitimatie had overhandigd en pas na een zorgvuldige controle daarvan werd hij doorgelaten.

Gezien het rustige tijdstip had hij geen enkele moeite met het vinden van een parkeerplek. Met een dubbele piep hoorde hij achter zich zijn auto op slot gaan en gehaast liep hij de glazen deur door naar binnen. “Goedemorgen, professor Mirnat”, begroette de beveiligingsman hem. Desalniettemin stak de beveiliger toch zijn hand uit. Gelaten overhandigde hij opnieuw zijn legitimatie, legde zijn linkerduim op de scanner en wachtte. “In orde, professor. Loopt u maar door.” Niet gehaast, maar evengoed stevig doorstappend, begaf hij zich naar de openstaande lift. Hij stak zijn legitimatie in de sleuf, waarop de deuren zich sloten en hij geruisloos, rap naar beneden werd getransporteerd, naar zijn diep ondergronds gelegen werkruimte. Niet meer dan een handvol mensen wist dat zich daar de thuisbasis bevond van de CSA, oftewel de Cosmos Security Agency.

Naast zijn reguliere werk om voor NASA het heelal in kaart te brengen, werden tevens alle bewegingen in het diepe universum in de gaten gehouden. Elke minieme verandering, buitenaards of anderszins, die een mogelijke bedreiging voor de mensheid zou kunnen inhouden, werd hier zeer serieus onderzocht. De liftdeuren zoefden open. Snel trok hij zijn pas terug, liep de gang door en ging de observatieruimte binnen.

Zoals altijd was het er aangenaam koel. De enorme schermen die rondom aan de wanden hingen, toonden elk een deel van het heelal en op het koepelvormige plafond werd een overzicht van hun eigen melkwegstelsel geprojecteerd. Middenin bevond zich het bedieningspaneel van de telescoop, omgeven door diverse hightech apparatuur om alle informatie te verwerken. Behalve een heel ver suizend geluid van het klimaatsysteem dat de temperatuur op een constante 21°C en de ruimte stofvrij hield, was het stil in de ‘cockpit’. In gedachten noemde hij het ook wel de ‘rockpit’, omdat Rock vrijwel altijd hier te vinden was. Zo ook nu.

Zijn vriend en collega Rock Veerhoes begroette hem verbaasd. “Mirnat, wat doe jij hier zo vroeg? Toch niet vanwege die idiote melding die nu op nummer één staat van meest zotte meldingen ooit?” “Eh, hoe bedoel je?”, reageerde hij verrast. “Wel, die melding van een halvegare complotdenker die met zijn kijker satellieten aan het begluren was. Spionagesatellieten, volgens hem. Hij was ervan overtuigd iets heel vreemds te hebben gezien.” Denkend aan zijn eigen vermeende waarneming, spitste hij geïnteresseerd de oren. “Wat had die vent gezien dan?” Rock grinnikte. “Luister. Die lijpo zag op een satelliet van Markland Communications, wat trouwens geen spionagesatelliet is, een vogel landen. Nota bene ons eigen nationale symbool, ‘de Zeearend’. Het joch wist het zeker en zei dat hij er een foto van gemaakt had.” Rock grinnikte opnieuw. “Zal de eigenaar van die satelliet leuk vinden, zeg. Dat er een vogel op zijn satelliet zit te schijten!”

Tegelijkertijd opgelucht en teleurgesteld, schoot hij in de lach en vroeg of de melding al gecontroleerd was. “Ja, vanzelfsprekend. Ik had hier sowieso niet zo veel te doen en ben direct bij hem langsgegaan. Net als zo vaak, bleek ook dit weer een storm in een glas water te zijn. Sterker nog, in een schnapsglas. Zodra ik bij die gast naar binnen kwam, rook ik het al. De kamer stond stijf van de wiet, het joch kon bijna niet uit zijn woorden komen en de zogenaamde foto bleek foetsie. Ik heb de gelegenheid meteen maar te baat genomen en alles wat ik aan data kon vinden, gekopieerd. Je weet tenslotte maar nooit. Verspilling van energie, maar ach.” Hij haalde zijn schouders op. “Het brak de sleur voor een keertje. Maar nu weet ik nog steeds niet wat jij hier zo vroeg komt doen.” Hij gaf Rock een stukje papier. “Voor ook ik voor gek word verklaard, wil ik je eerst vragen om het beeldvlak van deze coördinaten op te zoeken. Ik wil eerst controleren of ik daadwerkelijk gezien heb wat ik meen te hebben gezien.”

Rock keek hem nieuwsgierig aan. “Waar gaat het om, dan?” “Nee, nee. Ik wil het eerst zien en wil niet het risico lopen om het record van zotte meldingen te breken. Ik denk iets gezien te hebben, maar weet niet precies wat en ik ben zo stom geweest om het niet te kopiëren”, bekende hij. “Wat? Jij? Jij, die een protocol aan de laars lapt? Tjonge! De wonderen zijn de wereld nog niet uit.”

Met een zuur gezicht zette hij zich in de stoel naast Rock. “Wonder, wonder ... Helemaal geen wonder, maar frustratie vanwege de zoveelste aanvaring met mijn oudste dochter. Dat kind bezorgt me nog eens een maagzweer, verdorie.”

Naast hem had Rock inmiddels de coördinaten ingevoerd. Terwijl hun stoelen naar achteren bewogen, werd op het plafond het stukje heelal dat hij wilde controleren tot en met het kleinste detail zichtbaar. De observatiestoelen kwamen tot rust en naast elkaar liggend, keken ze gespannen naar het meest wonderbaarlijke dat zich buiten de aarde bevond.

Hij had Rock bewust de begintijd wat eerder laten ingeven en geconcentreerd bekeek hij gedurende drie minuten het beeld, waarop niets uitzonderlijks te ontdekken viel. “Zeg, eh, Oskar?”, begon Rock nieuwsgierig en enigszins ongeduldig. “Wat moet ik nu zien? Want eerlijk gezegd zie ik niet veel bijz... Wáááát?”

Zijn zware stem echode door de ‘cockpit’, toen op het plafond plotseling meerdere sterren begonnen te flikkeren en snel naar elkaar toe bewogen. Ze leken zich tot één bal samen te smelten, om vervolgens heel even fel op te lichten. Binnen de kortste keren was het wonderlijke schouwspel voorbij en zag het heelal er weer uit als vanouds.

“Ha! Heb ik het toch goed gezien!” “Wat, wat, wat was dat? Oskar! Zeg dat je dat ook zag!” In opperste staat van opwinding liet Rock de stoelen rechtop komen en deed een greep naar de rode telefoon. “Wacht!”, riep hij scherp. Alsof hij gestoken werd, trok Rock zijn hand terug. “Rustig aan, mijn vriend. Niet zo voorbarig. Eerst even nadenken voor we actie ondernemen. Wat we zojuist zagen, moeten we eerst onderzoeken. Je weet wel. Protocol.”

Zijn woorden hadden doel getroffen. “Sorry, Oskar. Je hebt gelijk. Ik liet me meeslepen, maar eh ... Heb jij ooit eerder zoiets gezien? Ik in elk geval niet. Heb je enig idee wat dit zou kunnen zijn?” “Ik heb werkelijk geen flauw idee. Nadat ik meende dit te hebben gezien, heb ik gezocht of er ooit eerder melding van gemaakt is, maar ik kon er niets over vinden. Ik begon al aan mezelf te twijfelen, maar ben nu blij dat ik hierheen gekomen ben, ondanks het risico mijn reputatie te grabbel te gooien.”

Rocks enorme wenkbrauwen trokken zich fronsend samen. “Te grabbel? Je kent me slecht, makker. Alles blijft hier in de ‘cockpit’. Ook eventuele blunders.” Gelukkig sprak zijn vriend meteen verder, want hier had hij even niets op terug te zeggen, dacht hij beschaamd. “Hoe je het ook wendt of keert, Oskar, je hebt iets ontdekt. Hoe ga je dit fenomeen noemen? Heb je al een naam in gedachten?”

Hij schudde zijn hoofd. “Ik heb geen enkele notie wat dit kan zijn, laat staan dat ik er een benaming voor weet. Ik stel voor dat we eerst fragment voor fragment sterk vergoot gaan bekijken. Wellicht geeft ons dat de nodige antwoorden.”

“Oké, goed plan”, beaamde Rock, en hij liet hun stoelen achteroverkantelen. Zijn vingers veegden geroutineerd over het controlepaneel, waarop het plafond op hen toe leek te schieten. Vanwege de speciaal daarvoor aangepaste brillen die ze hadden opgezet, konden ze elk detail sterk vergroot in 3D waarnemen.

< 02.05

Al uren zat ze te wachten en het leek een hopeloze missie te worden. Maar van ophouden wilde ze niet weten. De geheime heilige taak, eeuw na eeuw van zuster op zuster doorgegeven, moest nu door haar worden volbracht.

Van de hectische buitenwereld afgesloten, had ze met een aantal getrouwen jarenlang haar plicht gedaan. Naast de dagelijkse routine van werken, bidden, eten en mediteren had ze met God in haar hart liefdevol voor de Vrouwe gezorgd. Maand na maand, jaar na jaar had ze met de andere vertrouwelingen over hun gast gewaakt, zodat er, mocht het moment zich voordoen, direct actie kon worden ondernomen.

Ze wist dat ze niet lang meer te leven had en was al bezig met de voorbereidingen om haar heilige opdracht aan haar opvolgster door te geven, toen er een wonder was geschied. Het moment, precies zoals het in de oude geschriften beschreven stond, had zich voorgedaan. In haar aanwezigheid! Nadat ze alarm geslagen had, moesten de overige instructies direct worden uitgevoerd.

Zo snel als haar oude benen konden, was ze de trappen afgelopen om zich in de communicatiecel terug te trekken. Zoals alle andere cellen was ook deze eenvoudig ingericht met een bed, tafel, stoel, wc en wasgelegenheid. De enige afwijking bestond uit de twee apparaten waar ze vlak bij was gaan zitten.

Voorlopig hoefde ze niets meer te doen dan wachten. Ze mocht deze cel niet meer verlaten en werd door haar zusters voorzien van alles wat ze nodig had, en hoewel dezen niets vroegen, glansden hun ogen verwachtingsvol, in de hoop dat ze contact had kunnen krijgen.

Ze had geen trek meer in eten, en dronk enkel het noodzakelijke, in de wetenschap dat ze in geleende tijd leefde. Ze zou niet meer herstellen. Haar lichaam was bijna gesloopt door die vreselijke ziekte. Haar biologische klok was aan het aftellen, dat voelde ze in elke vezel van haar lichaam. Ze hoopte enkel nog genoeg tijd te hebben om haar taak te volbrengen. Het zou een eer zijn. Maar nog steeds had ze haar zusters niets kunnen berichten.

Lezend in de bijbel die op haar schoot lag, bleef ze geduldig wachten. Ineens hoorde ze een klik. Haar oude hart sprong bijna op hol en bonkte tegen haar borstkas. Het was zover! Het zou eindelijk gaan gebeuren! Ze concentreerde zich, gaf zo duidelijk mogelijk haar boodschap door, legde daarna de hoorn voorzichtig op de haak terug en trok vervolgens aan de bel om haar zusters te waarschuwen. Met een diepe zucht van verlichting strompelde ze naar het bed en ging moeizaam liggen. Ze vouwde haar handen en begon zachtjes te bidden, in afwachting van zijn komst.

< 02.06

Met een ruk schoot Hakons hoofd omhoog en hij toverde een lach tevoorschijn. “Ha, Lémarc. Hoe gaat het? Vermaak je je een beetje?”

Het was dat hij Lémarc goed kende, anders had zijn gezicht, uitdrukkingsloos als altijd, hem zorgen gebaard.

Het bleef even stil voordat Lémarc hem recht aankeek. “Weet je, Hakon? Ik ben momenteel de gelukkigste man op aarde. Arda en ik ... Ik had nooit gedacht dat ik iemand als haar zou ontmoeten. Zelfstandig, trots, sportief, en wat ik nog belangrijker vind, eerlijk.” Een pijnlijke opmerking, dacht Hakon schuldbewust. Toch kon hij geen spoortje sarcasme in Lémarcs stem ontdekken. Zijn vriend bekende enkel, ongewoon open, wat hij en Arda samen hadden.

“Ik vermoed dat iemand haar ergens in het verleden veel verdriet heeft gedaan, Hakon. Ik kan alleen maar hopen dat ze niet alle vertrouwen in de mensheid heeft verloren en mij een kans wil geven. Want weet je? Ik geloof dat ik niet meer zonder haar kan. Ze is niet makkelijk, maar kan zo spontaan en gek uit de hoek komen dat ik me geen minuut verveel.” Lémarcs mondhoeken trokken verdacht. “En dan heb ik het alleen nog maar over overdags. Wat er ‘s nachts allemaal gebeurt ...” Wat hij zelden deed, gebeurde nu. Lémarc lachte zijn witte tanden bloot. “Dat laat ik mooi aan je verbeelding over”, besloot hij grijnzend. Hakon schoot in de lach.

“Lémarc, ik durf te wedden dat je de dagen tegenwoordig behoorlijk lang vindt duren.” Hakon keek even op zijn horloge. “Het is nog niet eens kwart over tien. Maar, over vrouwen gesproken ... Hoe is het Pierre eigenlijk vergaan? Heb je hem nog gesproken?” De lach verdween van Lémarcs gezicht, maar hij bleef, heel uitzonderlijk, glimlachen.

“In het kasteel met Saundra, in die ondergrondse ruimte daar, is onze slungel de koning te rijk. Hij was eerst wel verschrikkelijk teleurgesteld, nadat hij na die marathonreis aankwam.” “Ja, vanzelf”, zei Hakon. “Als je angst hebt om te vliegen en je hebt geen rijbewijs, dan wordt een reis vanuit Den Haag naar Schotland niet bepaald een plezierritje. Nog afgezien van de tijd die je onderweg bent. Maar wat bedoel je met ‘teleurgesteld’? Hoe kan Pierre nou teleurgesteld zijn?” “Nou, dat zat zo ...” Lémarcs glimlach werd een tikje breder. “Toen hij na drie dagen eindelijk arriveerde, stond Marilyn hem bij het station op te wachten. Die arme jongen ging ervan uit dat zij Saundra was. Hij sloeg meteen dicht en tijdens de reis naar het slot van de Lord heeft hij geen stom woord gezegd, vertelde Marilyn. Pas toen ze hem dat blok JELLIE had laten zien en een en ander had uitgelegd, begreep hij wat Saundra precies was en kroop hij uit zijn schulp. En van wat ik begreep, was het hek van de dam toen hij via die nieuwe WORM een op een met ‘zijn Saundra’ kon communiceren. Hij heeft Marilyn gezegd dat er een nieuwe wereld voor hem is opengegaan en dat hij duizendmaal liever een relatie met Saundra heeft dan eentje met een vrouw van vlees en bloed. Veel te veel stress en lang zo interessant niet.”

Hakon grinnikte, keek even kort naar Marilyn, dacht aan potjes en deksels, maar hield, met enige moeite, toch liever zijn mond. “Het is jammer dat UNBI hem moet missen”, hoorde hij Lémarc zeggen. “Maar volgens Marilyn en Saundra is Pierre een uitkomst. Hij is uitstekend op de hoogte van de huidige techniek en uitermate intelligent.” Hakon knikte. “Voor Saundra een prima sparringpartner dus. Een hele opluchting voor de Lord en Marilyn. Dat zal hen beiden een hoop werk uit handen nemen.” “Ja, heel fijn voor ze”, antwoordde Lémarc. Zijn glimlach verdween en de donkere ogen keken hem bezorgd aan. “Maar nu jij, Hakon. Hoe gaat het eigenlijk met jou? Je hebt nogal wat teweeggebracht en ik kan me amper voorstellen wat je allemaal hebt moeten doormaken, maar net als ieder ander heb ook jij tijd nodig om dat alles te verwerken. Ik heb je een poosje gadegeslagen en af en toe is het net alsof je er niet helemaal bij bent. Ook zit je, sinds je van die trap gerold bent, regelmatig over je rechterhand te wrijven. Wat is er loos? Moet ik me zorgen maken?” Hakon schudde zijn hoofd. Afgezien van Saundra wilde hij niemand lastigvallen. “Ik zit onder de blauwe plekken, maar dat gaat vanzelf over. Verder is alles oké. Je hoeft je echt geen zorgen te maken.”

Lémarc liet hem echter niet met rust. “Maak dat de kat wijs. Ik blijf hier zitten tot je me vertelt wat er aan de hand is.” Onverzettelijk bleef Lémarc hem strijdlustig aankijken. “Sorry, ik zeg het niet goed. Ik éis dat je me dit keer in vertrouwen neemt. Dat ben je me verschuldigd, dacht ik zo.”

“Ik ving op wat Lémarc vroeg en hij heeft gelijk, Hakon”, reageerde de Lord, die bij hen kwam zitten. “Je zit ergens mee in je maag, wat Saundra onbedoeld bevestigt door niet te willen zeggen wat ze voor jou aan het uitzoeken is. Ik respecteer ieders privacy en zou het daarbij laten, maar je bent duidelijk jezelf niet en die combinatie baart me grote zorgen.” Net als Lémarc, bleef de Lord hem strak aankijken toen hij vervolgde: “Als we GAIAS in het leven roepen, mogen we geen geheimen voor elkaar hebben. Samen lossen we alles op. Samen staan we sterk! Je eigen woorden, Hakon. Weet je nog?”

Pijnlijk verrast, besefte Hakon dat de twee gelijk hadden. Hij was zo door zichzelf in beslag genomen dat hij er geen seconde aan gedacht had om zijn beste vrienden in vertrouwen te nemen. Hij had beter moeten weten, dacht hij schuldbewust.

Ineens leek het alsof er een molensteen van zijn schouders viel. Hij haalde diep adem en in één ruk vertelde hij over de ontmoeting met die vrouw in het Vredespaleis, zijn dromen die de laatste tijd frequenter terugkwamen, het kriebelende litteken en het onbestemde gevoel dat hij bleef houden, alsof hij iets miste. “Wat zou je kunnen missen dan?”, vroeg de Lord. “Beschrijf ons alles wat je je herinnert, zodat we kunnen meedenken.”

Gekweld door zijn eigen onwetendheid, staarde Hakon voor zich uit. “Dat is nou juist het probleem. Ik weet het niet. Alle informatie die ik heb, heb ik aan Saundra doorgegeven. Zij zou het voor me onderzoeken en analyseren, hoewel ik me afvraag waarom dat zo lang moet duren. Als zij geen antwoorden kan vinden, dan weet ik het niet meer. Ik weet alleen dat ik het gezicht van die vrouw niet uit mijn gedachten krijg. Ik slaap er zelfs slecht van en dat zegt wat voor iemand die altijd en overal als een blok in slaap kan vallen! Hoewel ik haar nog nooit eerder gezien heb, weet ik dat we op de een of andere manier een band hebben. Dat gevoel is me continu bijgebleven sinds ik met haar van de trap gevallen ben. Hier.” Hij haalde zijn smartphone uit zijn binnenzak, zocht haar foto en gaf het apparaatje aan Lémarc.

“Wauw!” Lémarc floot zachtjes tussen zijn tanden en las de informatie die Saundra onder de foto gezet had. “Tjezis, kerel!”, hoorde Hakon hem zachtjes mompelen toen Lémarc las om wie het ging en wat ze allemaal gedaan had, van de lagere school tot de recente ontdekking in Egypte.

Lémarc gaf de smartphone aan de Lord en keek Hakon rustig aan. “Man, ik denk dat je verliefd bent. Je hebt het goed te pakken. Je moet achter haar aan, anders vergaat de wereld.”

De Lord gaf Hakons smartphone terug. “Dus dit is wat Saundra privé voor je moest uitzoeken. Ik zie niet in waarom je dat persé geheim wilde houden. Iedereen kan verliefd worden, jongen. Eerlijk gezegd, bewonder ik je keus. Die dame heeft klaarblijkelijk heel wat in haar mars en ziet er bovendien lang niet slecht uit.” Hakon schudde zijn hoofd. “Daar gaat het niet om. Behalve dat ze een hele mooie vrouw is”, hij grijnsde scheef, “waar ik letterlijk voor gevallen ben, kan ik niet zeggen dat ik verliefd op haar ben. Sinds ik haar ontmoet heb, heb ik sterk het gevoel dat er meer is. Alsof ik haar al mijn hele leven ken en we heel sterk met elkaar verbonden zijn.” Hij zweeg en dacht even na voor hij peinzend verder ging. “Tijdens die val, hield de wereld op te bestaan en leek het net alsof we elkaar in de ziel keken.” Lémarc knikte begrijpend. “Ik weet het, Hakon. Zo voelt het wanneer je je soulmate ontmoet. Zo verging het mij ook toen ik Arda voor het eerst zag. Je moet haar vinden en opzoeken. Geloof me, het is het allermooiste wat er bestaat.”

De Lord zei niets. Via zijn WORM hoorde hij Saundra zeggen dat ze iets dringends met his Lordship wilde bespreken. Over Hakon!

< 02.07

Jawel hoor, dacht Esteban opgetogen. Het was een oeroud inquisitieslot! Zulke sloten konden alleen geopend worden met de meest belangrijke sleutel die er bestond. De sleutel der sleutels, die al eeuwenlang door zijn voorgangers was gedragen en doorgegeven. Bij het aanvaarden van zijn functie had men de moedersleutel plechtig aan hem overgedragen, waarna hij deze permanent op het lijf droeg.

Opgewonden haakte hij het smalle etui uit de binnenkant van zijn broekriem, opende het en trok de gietijzeren sleutel eruit. De sleutel paste precies en gleed soepel in het slot. Krachtig draaide hij hem drie keer naar rechts, gevolgd door eenmaal naar links. De deur klikte geruisloos naar buiten open.

Vanaf de drempel waarop hij stond, ontwaarde hij een donkere gang. De droge lucht die er hing, rook licht naar mineralen.

Hij borg zijn sleutel weg, ademde een keer diep in en met de lantaarn voor zich uit stapte hij naar binnen. Hij zette zijn voeten voorzichtig neer terwijl hij verder liep over de onregelmatig gevormde stenen. In het heldere led-licht van de lantaarn zag hij aan weerszijden meerdere deuren zoals hij ze uit het klooster kende. Hier moesten monniken hebben geleefd die hier hun cel hadden gehad.

Zonder bijzondere aandacht aan de eerste vijf cellen te besteden, liep hij regelrecht door naar de zesde en laatste cel, aangezien het telefoongerinkel duidelijk daar vandaan kwam. Ook deze deur kon alleen met de moedersleutel worden geopend en ook deze deur kreeg hij probleemloos open. Gespannen duwde hij de deur verder open en stak de lantaarn zo ver mogelijk naar binnen.

Midden in de smalle, donkere ruimte stond een oude, stoffige tafel waarop een antieke telefoon stond. Een telefoon die hem bekend voorkwam. Als aandenken aan lang vervlogen tijden stond er op zijn eigen bureau eenzelfde exemplaar. Met dien verstande dat die glanzend gepoetst was in plaats van grijs van het stof. Doch de zijne had nog nooit een geluid geproduceerd, laat staan zo onophoudelijk en irritant gerinkeld als deze.

Snel liep hij naar de tafel, nam de hoorn van de haak, blies er de laag stof van af en luisterde gespannen. Even later hoorde hij de stem van een vrouw blikkerig doorkomen. Met een Spaans accent werd hem in duidelijk Italiaans medegedeeld: “De Vrouwe heeft gesproken over de ontmoeting. Wij wachten op uw komst”, waarna de verbinding met een klik werd verbroken. Stomverbaasd liet hij de hoorn zakken en zag nu pas wie aan de tafel tegenover hem zat.

< 02.08

Wat krijgen we nu, dacht de Lord verbaasd. Hield Saundra informatie achter? Juist nu? Nu hij Hakon nog geen minuut geleden de les gelezen had? Had Saundra dat niet meegekregen?

“Heren, praten jullie maar verder over Hakons toekomstige vriendin. Ik ga buiten even een luchtje scheppen.” Hij stond op en liep achter de ontbijtende en ongedwongen pratende mensen langs naar de dubbele terrasdeuren. In het voorbijgaan tikte hij Marilyn op haar schouder. Marilyn gebaarde naar Tim dat ze hun conversatie zometeen zouden voortzetten en keek vragend achterom. Zo zacht dat alleen zij hem zou kunnen verstaan, zei hij zachtjes dat hij zich zorgen om Hakon maakte en dat zij - ze was tenslotte Hakons oudste en beste vriendin - hem eens flink aan de tand moest voelen. Een vertrouwelijk gesprek zou hun vriend beslist goed doen.

Marilyn begreep onmiddellijk wat hij bedoelde, zag hij. Goed. Quasi ontspannen liep hij door, opende de terrasdeuren en stapte naar buiten. Mooi. Niemand te bekennen. Terwijl hij het paadje naar het terras afliep, vroeg hij Saundra wat er in ‘s hemelsnaam aan de hand was. “Een heel verhaal, mijnheer. Zodra Hakon zijn opa heeft gesproken, zal ik u alles vertellen.” “Zijn opa?”, vroeg hij verbaasd en ineens bezorgd. “Wat is er met Torstein? Is hij z...” “Nee, mijnheer. Wees gerust. Behoudens de normale slijtageverschijnselen die zich op zo’n leeftijd voordoen, is hij feitelijk in een zeer goede conditie. Het gaat om Hakons familiegeschiedenis. U en de anderen zullen straks door mij geïnformeerd worden, waarna we gezamenlijk beslissen moeten of deze situatie binnen de doelstelling van GAIAS valt.”

Geïrriteerd beende hij het terras op en neer. “Saundra, je spreekt in raadsels. Wat verwacht je nu eigenlijk van mij? Als je me verder niets vertellen kunt...” “Dat kan ik wel, mijnheer. Het betreft die storing tijdens de afronding van de installatie van de nieuwe modules op de satellieten. Het leek er sterk op dat een kortstondige piekstroom in het elektriciteitsnet de uitval had veroorzaakt. Buiten enige schade aan het GRID bleek de JELLIE, mijn brein, volledig onaangetast. Na onderzoek heb ik geconcludeerd dat die energiestoot niets met de elektra van doen had, maar dat de puls van Hakon afkomstig was.”

Hakon? “Je moet je vergissen, Saundra. Hakon bevond zich op dat moment in Den Haag, bij die receptie in het Vredespaleis.” “Dat klopt, mijnheer. Ik vermoed dat Hakon zich er niet eens van bewust is dat hij de bron van die storing was.”

Verbouwereerd liet hij zich op een van de terrasstoelen vallen en luisterde verder. “U bent allen voorzien van de nieuwe WORM (Wireless Observant Recovery Manager) waarmee ik nu, mits de drager mij dit niet expliciet verbiedt, ook lichaamsfuncties kan monitoren en toegang heb tot hetgeen de zintuigen waarnemen. Welnu, op het moment dat Hakon in het Vredespaleis van de trap viel, verzond hij een energiestoot die via de WORM in ons systeem terechtkwam. Wat deze puls precies is en hoe Hakon dit heeft kunnen doen, weet ik nog niet. In de loop van de dag, nadat Hakon en zijn opa elkaar getroffen hebben, zal ik over meer gegevens beschikken. Veel zal afhangen van Hakons reactie en het beste is dat u en de anderen het eerst zelf zien. Mijn toelichting en hoe een en ander met elkaar verbonden is, zullen dan makkelijker te begrijpen zijn.”

Saundra’s laatste zin kwam hem wel heel erg cryptisch voor. Had die storing misschien toch iets in de JELLIE kapotgemaakt? Geestelijk zieken hadden vaak ook geen idee ... “Saundra, weet je zeker...”, begon hij, maar haar stem onderbrak hem opnieuw. “Wilt u, nadat Hakon door zijn opa is meegenomen, iedereen in de keuken verzamelen? Ik zal u de nodige instructies doorgeven om de groep voor te bereiden, waarna ik u en de anderen naar de ontmoetingsplaats zal loodsen.”

Met een hoofd vol vraagtekens stond hij op en twijfelend aan Saundra’s ‘geestelijke gezondheid’ liep hij peinzend naar het huis terug. “O, mijnheer?” Het onderwerp van zijn gedachten meldde zich opnieuw. “Ik heb zojuist nieuwe data ontvangen. Mag ik u vragen hoe uw persoonlijke relatie met professor doctor Oskar Mirnat is?”

Overdonderd bleef hij midden op het pad stilstaan. Er half van overtuigd dat Saundra ze echt niet allemaal meer op een rijtje had, vroeg hij haar vriendelijk waarom ze ineens zoiets triviaals wilde weten. “Wel, bij NASA in Florida werd uw naam genoemd. Mijn gegevens met betrekking tot uw wederzijdse relatie zijn niet toereikend.”

Na een moment te hebben nagedacht, antwoordde hij welwillend: “Ik weet dat Mirnat een studiegenoot van een van mijn ooms is geweest. Meer niet. Hij is een keer bij ons op bezoek geweest, maar voor de rest is er, voor zover ik mij kan herinneren, geen contact meer geweest.”

“Uitstekend, mijnheer. Meer wilde ik niet weten. Ik houd u op de hoogte.”

Haar aangename stem was verdwenen. Terwijl hij zich bezorgd afvroeg of Saundra misschien een soort van beroerte had gehad en hoe hij dit in ‘s hemelsnaam kon controleren, hervatte hij zijn pas.

< 02.09

Na voorzichtig zijn bril weggehangen te hebben, keek Oskar opzij naar Rock. Met de afdruk van zijn bril nog rond zijn gezicht, staarde Rock hem ongelovig aan. “Wat eh ... Wat is dit nu precies? Ik zie aan je gezicht dat je je iets herinnert. Heb ik wat gemist? Is iets mij ontgaan, soms?” “Absoluut niet”, verzekerde hij zijn assistent. Mij is enkel iets te binnen geschoten. Maar vertel eens, Rock. Hoe zou jij onze waarneming beschrijven?”

Rock staarde hem een moment lang zwijgend aan voor hij met zijn zware stem antwoord gaf. “Het enige dat ik er in eerste instantie van maken kan, is dat het een soort gasvormige concentraties leken te zijn, die al oplichtend naar elkaar toe zweefden en toen heel kort een lichtexplosie veroorzaakten. Als je de opname bekijkt van het moment direct nadat het uitdoofde, zie je iets wat volgens mij alleen maar een gasconcentratie kan zijn. Het is geen vaste materie, want je ziet er heel licht de sterren erachter doorheen schijnen. Het meest vreemde is dat deze massa zodanig licht afgeeft, dat het net een groep sterren lijkt. Heel uitzonderlijk. Ik tel in totaal elf gaswolken die gezamenlijk een soort ‘<‘ vormen. Twee poten met elk vijf gasmassa’s; aan de punt ervan zit de elfde. Als je goed kijkt”, heel langzaam liet hij de opname teruglopen, “zie je dat die punt, die elfde gaswolk, op zijn plaats blijft. Deze gloeit ook het langste na. Het duurt maar een fractie van een seconde, doch is het met onze apparatuur duidelijk zichtbaar.”

Oskar knikte instemmend. “Uitstekend omschreven. Ik kan er niets aan toevoegen, behalve dat me inviel dat we dit specifieke segment al eens eerder hebben opgezocht. Herinner je je die man nog, die monnik die we jaren geleden op een congres tegen zijn gekomen? Hij ging gekleed als een bankier en we dachten eerst dat het een zakenman was. Op het kaartje dat hij ons gaf, stond dat hij de commissario van de Rooms-Katholieke Kerkelijke Veiligheidsdienst was. Hij liet ons toen een foto zien van een schildering en vroeg of wij konden uitzoeken in welke tijd deze gemaakt zou kunnen zijn.”

Bij Rock ging er een lampje branden, zag hij. “Jaaa ... een hele tijd geleden alweer. Had iets te maken met de Vroege Middeleeuwen. Was dat een foto van dit segment?” “Daar ben ik behoorlijk zeker van en in het licht van hetgeen we zojuist hebben waargenomen, vind ik het wel erg toevallig, vind je ook niet?”, antwoordde Oskar voorzichtig. “Nou”, zei Rock laconiek. “Ik bewaar altijd alles en zal die foto wel even opsnorren.”

Na een paar vegende bewegingen, gevolgd door een afsluitende tik op het controlepaneel, verscheen de afbeelding op het plafond, haarscherp alsof deze door henzelf gemaakt was.

“Oké, Rock. Laten we nu eens inzoomen op het segment waar die gaswolken zich zouden moeten bevinden.” “Wel verroest! Je hebt gelijk!” Rocks vingers trokken onrustig aan zijn donkere baard. “Verdomme, Oskar. Hoe wist je dit? Hoe hebben we dit ooit over het hoofd kunnen zien?” Zijn achterdocht bleek dus wel degelijk gegrond. Bedaard antwoordde hij: “Ten eerste wist ik het niet. Ik had enkel een vermoeden. Ten tweede hebben we zeven bekende sterrenbeelden genomen, de vectoren bepaald en aan de hand daarvan uitgerekend uit welke tijd die schildering kwam. Verder hebben we niet gekeken. Hadden we ook helemaal geen reden voor, tenslotte. Maar nu”, hij wees op het jaartal, “begin ik me toch wel een en ander af te vragen. Blijkbaar is dit fenomeen dus ook in 988 n.Chr. zichtbaar geweest...”, “...en hebben die papen dat al dik duizend jaar geheimgehouden”, vulde Rock aan. “In ieder geval toen. Of dat nog zo is, betwijfel ik. Duizend jaar is een lange tijd. Ergens moet toch iets verloren zijn gegaan, anders was die commissario niet bij ons terechtgekomen.”

Hij wees naar boven. “Wat me nu nog meer bevreemdt dan toen we die foto van hem kregen, is de kwaliteit van die schildering. Als je de stand van de sterrenbeelden even vergeet, zou ik zweren dat die foto door onszelf genomen is. Dat wil zeggen, Rock, met behulp van een zeer geavanceerde diep-heelaltelescoop!”

Rocks baard wipte enthousiast op en neer bij zijn steeds sneller instemmende geknik. “En die bestonden toen niet. Ergo, hoe hebben ze die constellatie in ‘s hemelsnaam kunnen waarnemen en zo exact kunnen naschilderen?” “Precies”, stemde hij met Rock in. “Hoewel we niet weten hoe, mogen we vaststellen dat ruim duizend jaar geleden dit verschijnsel ook al eens is waargenomen, misschien zelfs wel vaker. Maar blijkbaar heeft het, voor zover we weten, geen invloed op het aardse leven gehad. Waarom de R.K.-Kerk toentertijd die schildering heeft laten maken en waarom die commissario het jaar van ontstaan wilde weten, is van secundair belang. De primaire vraag is waarom die gassterren, zoals ik ze voorlopig maar even noem, nu ineens in beweging zijn gekomen. De oorzaak daarvan, en of dit gevolgen voor onze planeet zal hebben, dienen we als eerste uit te zoeken.”

Hij keek zijn assistent even ernstig aan voor hij verder sprak. “Kort samengevat, is het mijn overtuiging dat deze synchrone verplaatsing van die gassterren en die lichtflits tegennatuurlijke gebeurtenissen waren. Er is maar één conclusie mogelijk.”

Rock knikte gelaten en vulde aan: “Volgens artikel 1, lid 2, sub 3 van het CSA-protocol voldoet deze situatie aan de ‘buitenaardse dreiging’-definitie.” “Zet ons maar rechtop, Rock, en pak dan de rode telefoon. Aan jou de eer.”

< 02.10

Nog nadenkend over de raadselachtige boodschap die hem zojuist gegeven was, had Esteban de luisterhoorn teruggehangen. Pas toen werd hij aan de andere kant van de tafel een merkwaardige, bultige figuur gewaar. Instinctief deinsde hij achteruit, tot het tot hem doordrong dat de stoffige vorm menselijk was. Hij richtte de lantaarn wat beter. Het was een monnik. Of, beter gezegd, de overblijfselen van wat eens een monnik was geweest. Het heldere led-schijnsel verhulde niets en het werd hem duidelijk dat de arme man al decennialang dood in zijn stoel moest hebben gezeten.

Waarschijnlijk was hij op het laatst voorover op de tafel gezakt en zoals zijn armen gekruist onder het hoofd lagen, leek het precies alsof hij een uiltje had willen knappen. Een slaap waaruit hij nooit meer ontwaakt was. Voorzichtig onderzocht Esteban de resten. Bij zijn aanraking viel de pij stoffig uit elkaar, niet meer dan wat rafels achterlatend. Het lijk zelf echter, bleek een stuk steviger. De atmosfeer in deze kleine cel was blijkbaar ideaal om het lichaam zo perfect te conserveren. Met enige moeite tilde hij het hoofd een stukje omhoog en hoewel het gezicht sterk ingevallen was, lag er duidelijk berusting in de leerachtige gelaatstrekken. Vrezend dat deze monnik nooit de laatste sacramenten had mogen ontvangen, legde hij het hoofd voorzichtig terug en liet zijn blik door de cel dwalen. Een kleine, kale ruimte die als elke andere cel uiterst sober ingericht was. Alleen de deur waardoor hij naar binnen was gekomen, week af. Er zaten tralies voor het kijkgat en er zat een luik waar voedsel doorheen geschoven kon worden. Dit was geen standaard monnikencel. Dit was een echte cel, bedoeld om iemand op te sluiten. Deze monnik was een gevangene geweest die om de een of andere reden van honger en dorst omgekomen was. In een hoogst beveiligde cel van de Inquisitie, nota bene. Ongelovig schudde hij zijn hoofd. Iemand, een broeder nog wel, moedwillig de hongerdood laten sterven, dat kon nooit de bedoeling geweest zijn. Er heilig van overtuigd dat er hier ergens een aanwijzing te vinden moest zijn, tilde hij het lijk voorzichtig op. Tot zijn verrassing dwarrelde er een stuk papier op de grond.

Hij zette het lijk terug, bukte en pakte het papier op. Opgewonden voelde hij dat het een stukje gescheurd perkament was en zodra het licht erop viel, zag hij het Inquisitiezegel. Verwachtingsvol hield hij het in het volle licht en was meteen teleurgesteld. In sierlijke letters stonden er maar een paar woorden. ‘Na ontv’, ‘doorgevenopbellen’. Ondanks het weinige dat hij gevonden had, was het niet moeilijk te bedenken dat dit om een instructie ging: nadat de telefoon gerinkeld had, moest de boodschap worden doorgegeven aan iemand die gebeld moest worden. Maar goed dat de instructie helder en duidelijk was, anders had hij een probleem gehad, dacht hij zuur. Chagrijnig keek hij naar de oeroude telefoon. Het was beslist een van de eerste apparaten die ooit gemaakt waren en bezat derhalve geen draaischijf, laat staan toetsen. Om contact te maken met een centrale, moest de luisterhoorn eraf genomen worden, waarna het haakcontact drie keer achter elkaar ingedrukt moest worden. De toeter hield men dan aan het oor en spreken deed men in het toestel zelf. Waarom zou hij het niet gewoon proberen, eigenlijk? Niet geschoten was sowieso mis. Nieuwsgierig of er überhaupt iets zou gebeuren, pakte hij de luisterhoorn en drukte snel driemaal de haak naar beneden. Gespannen zette hij de hoorn tegen zijn oor en wachtte.

< 02.11

‘Soulmate’, herhaalde Hakon in gedachten. Dat klonk mooi, maar diep vanbinnen wist hij dat ook dat niet het geval was. Ja, na dat visioen in Den Haag voelde hij een enorm sterke verbintenis met die vrouw, maar dat had niets met liefde of verliefdheid van doen.

Hij zuchtte. Hij kon zo gauw niet bedenken hoe hij dit aan Alasdair en Lémarc kon verduidelijken. De moeite werd hem bespaard. Alasdair stond op om een luchtje te scheppen en Arda, die achter Lémarc stond, legde beslag op Lémarc door haar armen om zijn nek te slaan. Glimlachend sloeg Hakon het duidelijk verliefde stel gade en hij bedacht hoe Arda veranderd was. Behalve dat ze nu geen langharige rode pruik droeg, waardoor ze er met haar eigen donkerblonde, kortgeknipte coupe heel anders uitzag, leek ze bijna een andere vrouw. De ondeugd schitterde nog in haar groene ogen, maar haar gedrag leek hem een stuk minder onstabiel. Hij zag haar plagend aan Lémarcs oor trekken terwijl ze hem ‘uitnodigde’ om haar te helpen met de afwas. “Dan kan ik meteen je huishoudelijke kwaliteiten even keuren.”

Haar witte tanden flitsten kort voor ze zachtjes samenzweerderig aanvulde: “En voor Torsteins surpriseparty vanavond moeten we met de hele ploeg ook nog een paar dingetjes regelen.”

Onder geen beding had de groep opa’s tachtigste verjaardag geruisloos voorbij willen laten gaan. In stilte hadden ze een plan de campagne gemaakt, de nodige voorbereidingen getroffen en de vrienden van zijn opa en oma uitgenodigd. Tjan en Tony hadden een speciale vuurwerkvoorstelling in elkaar gezet waar heel Kongsberg nog jaren over zou praten, volgens Tony’s zeggen. Een speciaal soort vuurwerk dat zelfs op een bewolkte dag nog voor een spectaculaire show zou zorgen, had hij er zelfverzekerd aan toegevoegd. De gebroeders kennende, zou het zeker bijzonder worden, dacht Hakon. Hij hoopte maar dat naderhand het huis nog overeind zou staan.

Onder het bijvullen van zijn koffiemok bedacht hij dat hij Saundra maar eens moest oproepen. Ze moest nu toch wel iets meer te weten zijn gekomen. Een eeltige hand werd zacht op zijn schouder gelegd. Opa’s hand. Hij keek achterom en zag aan de blik van zijn opa dat hij hem nu wilde spreken. Achter hem aan liep hij door de keuken en de gang naar de woonkamer, waar zijn oma met haar handen in de schoot al op de sofa zat te wachten. Aan de manier waarop ze zat en de vingers die onrustig in en uit elkaar gehaakt werden, zag hij dat ze nerveus was. Hakon schrok. “Oma. Wat is er aan de hand?” Haar grijze hoofd schudde van nee. “Alles is goed, Hakon.” Ze klopte op de zitting naast haar. “Kom. Kom eens naast me zitten.”

Bepaald niet gerustgesteld, ging hij naast haar zitten en gaf haar een kus op de wang. Zijn oma pakte zijn hand en zei: “Hakon, je opa en ik hebben je wat te vertellen. We kunnen er niet langer mee wachten. We hebben lang getwijfeld of we het je wel wilden vertellen. Maar sinds je die trap afgerold bent, zijn we ervan overtuigd dat je alles moet weten. Het is de hoogste tijd. We zijn alleen bang dat wanneer je alles gehoord hebt, jou hetzelfde als je vader zal overkomen. We hebben onze zoon al verloren en moeten er niet aan denken jou ook nog eens te moeten verliezen.”

Niet begrijpend keek hij beurtelings zijn opa en oma aan. “Mijn vader? Mij ook nog verliezen? Hoe bedoelen jullie?”

“Je opa zal je straks iets laten zien en je een verhaal vertellen, waarna je alles zult begrijpen. Maar eerst dit. Kijk eens goed naar het schilderij.” Zijn ogen schoten meteen naar het schilderij van zijn vader, dat al ruim dertig jaar boven de schouw hing. Hij kon het wel dromen. “Ja, wat is er mee dan?”, vroeg hij aarzelend. “Kijk goed. Valt je niets bijzonders op?”

In de stille huiskamer tikte de klok de seconden weg terwijl hij het schilderij nog eens goed bekeek. “Nee, oma. Het ziet eruit als altijd. Ik lijk erg op hem en hij lijkt weer op opa toen die jonger was. En ook hij heeft dezelfde vlek op zijn rechterhand zoals opa en ik ook hebben.”

Zijn oma kneep hem gevoelig in zijn hand. Beseffend dat het zijn vader was die hij telkens weer in zijn dromen zag, keek hij opzij en zag verschrikt de tranen die in oma’s ogen opwelden.

“Oma! Wat is er nu toch allemaal aan de hand? Vertel het me gewoon!” Stilzwijgend haalde zijn oma een vergeelde envelop uit de zak van haar jasje en gaf deze aan hem.

“Hakon, lieverd. Voordat opa je gaat vertellen wat eeuwen geleden met een van je voorvaderen is gebeurd - iets waar ook je opa, je vader en jijzelf letterlijk het stempel van meedragen - moet je eerst deze brief lezen.”

In zijn oma’s ogen welden nieuwe tranen op. “Deze brief heeft je vader voor hij wegging aan jou geschreven en aan ons in bewaring gegeven. Hij is daarna nooit meer thuisgekomen.” De tranen biggelden over haar gerimpelde, lieve gezicht. Hij kon het amper aanzien en drukte haar even troostend tegen zich aan. Beduusd zocht hij stilzwijgend hulp bij zijn opa, die het ook zichtbaar moeilijk had. Ondanks dat, pakte deze de uit walvisrib gesneden briefopener van de salontafel en reikte die hem toe. Aarzelend pakte hij hem aan en sneed de envelop open. Er zat maar een enkel dubbelgevouwen vel papier in. Hij vouwde het open en terwijl hij zijn oma troostend tegen zich aandrukte, las hij:

Zoon, 12-10-1985

Nu je dit leest, weet je dat ik overleden ben. Ik hoop dat je deze brief gekregen hebt, want dat betekent dat je opa er nog wel is. Indien ook hij niet meer in leven zou zijn, had je een soortgelijke brief via onze notaris in Kongsberg gekregen. Nu je deze brief leest, is mijn vader in staat je te vertellen over de opmerkelijke gebeurtenis die onze voorvader Hakon Torstein Eriksson in 988 na Christus is overkomen. Toen je opa mij daarover informeerde, was dat voor mij aanleiding om deze geschiedenis verder uit te zoeken. Op het moment dat ik dit schrijf, weet ik niet wat mij te wachten staat. Maar aangezien jij deze brief leest, betekent het dat mijn speurtocht geëindigd is zonder dat ik jou hierover persoonlijk kon vertellen. Waarschijnlijk ben ik door mijn hoogmoed en avontuurlijke inslag in iets beland wat te groot voor mij was, of ben ik domweg verongelukt. Ik heb je opa nadrukkelijk gevraagd om, mocht ik niet teruggekomen zijn, jou pas te informeren wanneer hij dat nodig acht. Nu ik de reikwijdte van deze brief overzie, verzoek ik je goed te bedenken wat jij gaat doen nadat je het hele verhaal kent. Blijkbaar heeft het mij niets goeds gebracht. Ik verwacht dat je een weloverwogen besluit neemt. Ik wil deze brief afsluiten met te zeggen dat ik van je houd en erg trots op je ben, mijn zoon. Geef je oma en opa een kus en bied ze mijn verontschuldiging aan.

Je liefhebbende vader

Erik Hakon Eriksson

Zich intussen afvragend wat opa hem in ‘s hemelsnaam allemaal verteld had waardoor zijn vader zo onverhoopt vertrokken was, trok hij zijn zakdoek tevoorschijn en depte voorzichtig de tranen van zijn oma’s gezicht. Hij wenkte zijn opa naar de bank en zodra deze naast hem zat, las hij hen de brief voor. Daarna drukte hij ze allebei dicht tegen zich aan en kuste hen beiden innig op de wang. “Wees niet bang. Ik zal jullie nooit in de steek laten”, zei hij welgemeend.

Zijn oma knikte berustend. “Dat weten we, Hakon. Maar misschien...” Zijn opa onderbrak haar en keek haar aan. “Marit, het is tijd.” Hij stond op en zei: “Kom, Hakon. Ik moet je iets laten zien en daarna zal ik je alles vertellen wat ik weet.”

< 02.12

Esteban hield met één hand de luisterhoorn tegen zijn oor gedrukt en onderzocht de tafel verder. Hij merkte op dat deze van een lade voorzien was. Hij zette de lantaarn neer en wrikte het ding krakend open. Tot zijn vreugde zag hij er een dik boek in liggen. Het kostte hem enige moeite om het zware, zwarte, lederen boek er met maar één hand uit te krijgen. Met een plof liet hij het op de tafel vallen, waardoor een wolk van stof opstoof. In het licht van de lantaarn veroorzaakte deze een gouden sneeuwbui van warrelende stofjes. Niezend zag hij dat het boek, hoewel oud, nog in prima conditie verkeerde. De voorkant was met een kunstig bewerkt zilveren crucifix ingelegd en ondanks de ouderdom glansde het nog prachtig. Hij brandde van nieuwsgierigheid, kon niet wachten om het te openen en zijn hand bewoog zich er al naartoe toen de luisterhoorn een duidelijke klik liet horen. In plaats van het boek, greep hij opgewonden het antieke toestel vast en luisterde geconcentreerd. Meteen na de klik hoorde hij de hijgende stem van zijn persoonlijke adjudant, die met een verbaasde stem vroeg: “Ja, wie belt er?” Verbaasd liet hij zowat de luisterhoorn uit zijn hand vallen. “Huh? Waar ben je?” In de stem van zijn adjudant klonk bevreemding door. “In uw kamer, commissario. Het is erg vreemd, maar die oude telefoon op uw bureau begon te rinkelen met een niet te missen herrie die door merg en been ging. Om het te doen ophouden, heb ik de hoorn maar opgepakt.”

Perplex zweeg hij een ogenblik om de situatie te overdenken. Hij had alles verwacht, maar dit? Hoe was het mogelijk dat zijn eigen antieke apparaat met het oeroude toestel hier beneden verbonden was? In een cel die wie weet niet hoelang onontdekt was? Een mysterie! Hij moest er alles aan doen om aan de weet te komen hoe dat in ‘s hemelsnaam in elkaar zat. Dit moest tot de bodem worden uitgezocht.

Allereerst moest hij meer informatie krijgen. Een idee hoe hij het beste te werk kon gaan, dook in zijn hoofd op. Goed. Meteen maar mee beginnen dus. Vastbesloten zei hij: “Gideon, luister goed. Je wordt per direct ontheven van al je werkzaamheden. Je krijgt nu één enkele taak met alle bevoegdheden. Stel een onderzoeksteam samen van de meest intelligente inquisiteurs die we in huis hebben, met kennis van alle vakgebieden. Kom over een kwartier met het hele team naar de Pilarenzaal. Wacht...”

Er schoot hem nog iets te binnen. “Neem gelijk het laatste rapport mee van de stand van zaken met betrekking tot het digitaliseren van alle kerkdocumenten, en die doos met de nieuwe tablets.”

Nadat zijn adjudant hem beloofd had direct aan de slag te gaan, hing hij kordaat de luisterhoorn terug.

< 02.13

Ongegeneerd geeuwend zag Kiniawe in het oosten de eerste donkerroze tekenen van de opkomende zon. Ze bleef strak naar de hemel staren en rilde. Niet van kou, maar van angst. De twee dingen die ze het meest vreesde, maakte ze nu achter elkaar mee, dacht ze ongelukkig. Eerst die rottige injectiespuit waardoor haar arm nog steeds pijnlijk klopte en nu Omies rijvaardigheid. Haar Omie, die een van de liefste en intelligentste mensen op de aarde was en die bij een operatie op de vierkante centimeter een scalpel volledig onder controle had, was een regelrechte stuntel als het op autorijden aankwam. Meerdere handelingen tegelijk moeten uitvoeren om een auto rijdende te houden, had ze, op z’n zachts gezegd, nooit onder de knie gekregen. Als Omie achter het stuur zat, leek ze nog het meest op een kleuter die in een botsautootje op de kermis bezig was. Dat had ze jammer genoeg al vaker meegemaakt dan haar lief was. Omies kleine terreinwagen was inmiddels aan alle kanten gedeukt en gebutst en in de voorruit prijkte een grote ster. Een aandenken aan een gelanceerde fietser, waardoor de lichter wordende hemel een merkwaardig paarsig gestreept patroon leek te hebben. Ondanks haar smeekbedes had Omie halsstarrig geweigerd om het stuur over te dragen en geërgerd bleef ze er koppig doorheen staren. De afstand naar Mérida was niet eens zo groot en ze kon haast niet wachten om Nakawe weer te zien.

Als Omie haar had laten rijden, waren ze al een heel eind verder geweest, dacht ze opstandig. Haar geduld werd behoorlijk op de proef gesteld, want Omie tufte als een kreupele slak over de weg. Daarbij kwam ook nog eens dat Omie niets wilde zeggen over wat er twee dagen geleden bij de piramide was gebeurd. Steels onderdrukte ze een nieuwe geeuw. Sinds dat moment sliep ze slecht en zat ze niet lekker in haar vel. Zowel ‘s nachts als overdag lieten de beelden die ze gezien had haar niet met rust. Beelden die haar niets zeiden, behalve de opengesperde ogen van Nakawe die die blonde man verschrikt aankeken.

Vrezend dat ze misschien door een helse demon bezeten was geweest, vouwde ze haar handen. In gedachten vroeg ze God in stilte om hulp en beloofde Hem met hart en ziel dat ze vaker zou gaan biechten. Op haar schoot wreef haar duim over haar rechterhand, die nu al twee dagen onafgebroken in meer of mindere mate kriebelde. Ze bekeek haar hand nog eens goed. In het donker zag ze het litteken niet, maar ze voelde het des te meer. Een familieteken, had Omie eens gezegd. Wat best vreemd was, want Omie en Nakawe waren geen directe familie van haar. Toch had ze precies zo’n zelfde teken op haar hand gehad als die twee. Tot ze een paar jaar geleden in een stuk glas was gevallen, waardoor het nu zo’n rare, verwrongen vorm had. Ze had er verder nooit last van gehad, maar na dat rare gebeuren bij de piramide jeukte het als de neten.

“Oh, Omie, pas op! Die auto komt van re...” Met een harde klap tikte een auto die uit een parkeervak kwam hun rechterbuitenspiegel eraf. Omie trapte op de rem, vergat te schakelen en liet hun auto hikkend afslaan. Kiniawe stapte snel uit, maar was net te laat. Het kenteken van de met piepende banden wegscheurende wagen kon ze niet meer lezen. Langzaam draaide ze zich om. De buitenspiegel was aan gort en hing aan een paar draden nog zachtjes heen en weer te bungelen.

“Stap in, Kiniawe”, riep Omie. “Veel te gevaarlijk daar op straat. Ik heb die spiegel niet echt nodig. Ik gebruik hem zelden.” Dat was wel duidelijk, dacht Kiniawe mismoedig toen ze met knikkende knieën weer instapte.

< 02.14

Hoewel hij geen idee had wat opa hem ging vertellen, wist hij nu al dat hij nooit of te nimmer zijn vaders zoektocht zou navolgen en verdwijnen, dacht Hakon beslist. Hij stak de korte brief die zijn vader hem had nagelaten in zijn zak, stond op en besloot alles maar domweg over zich heen te laten komen. Als opa hem persé iets wilde laten zien, moest dat maar. In elk geval was hij dan uit de buurt, zodat hij niet per ongeluk achter de verrassingsparty zou komen die zijn vrienden aan het voorbereiden waren. Hij glimlachte even. Hopelijk zou het feest ervoor zorgen dat zijn grootouders niet steeds aan zijn vaders dood moesten denken.

Zonder te begrijpen waarom opa hem persé eerst iets wilde laten zien, nam hij gelaten zijn uitgestoken hand aan. Terwijl oma achter hen aanliep, liet hij zich door opa als een kleine jongen braaf meevoeren. Gedrieën liepen ze de gang door, waar ze Marilyn tegenkwamen. Hakon had haar hier absoluut niet verwacht, maar hoorde zijn opa zeggen dat het goed was dat Marilyn hierheen gekomen was. Alsof zijn opa vergeten was dat hij gewoon naast hem stond, zei hij: “Ik ben zover om Hakon te informeren. Jij ook?”

Marilyn knikte en zijn opa vervolgde: “Het is heel goed dat jij er ook bij bent. Hakon kan wel een goede vriendin gebruiken nadat hij alles vernomen heeft. Het zal voor hem een grote schok zijn.” “Ach, opa. Hakon kan wel tegen een stootje, hoor. Daarbij”, ze haalde nonchalant haar schouders op, “ben ik niet alleen.” Sprakeloos zag Hakon hoe ze haar arm door die van zijn oma stak. “Zullen we dan maar?”, vroeg ze opgewekt, waarop zijn opa hem via de keuken en bijkeuken binnendoor naar de garage meevoerde.

De dertig jaar oude landrover stond er, net als de ‘Stormbryter’ buiten, goed onderhouden en glanzend bij. Opa wilde hem vast iets laten zien dat in de kofferbak lag. Hakon wilde al stil blijven staan, maar opa trok hem erlangs. Pas achter in de linkerhoek liet zijn opa hem stilstaan, voor de grote kast waar, zolang Hakon zich herinneren kon, de gereedschappen werden opgeborgen.

Stilzwijgend kwamen zijn oma en Marilyn bij hen staan. Zijn opa liet zijn hand los en opende beide deuren. Snel liet Hakon zijn blik over de inhoud gaan, maar kon er werkelijk niets buitengewoons aan ontdekken. Geduldig vroeg hij wat er hier dan voor bijzonders te zien moest zijn. Zijn opa antwoordde buitengewoon ernstig: “Nog even geduld, jongen. Over enkele minuten weet je waarom ik jullie hierheen gebracht heb.”

< 02.15

Aan de rand van de woeste zee stond hoog op een klif een moeilijk bereikbaar huis. De met klimop bedekte muren ervan waren uit grove stenen opgemetseld en het dak was zo puntig als een magiërshoed. Die indruk werd nog versterkt door de drie dakramen die eruitzagen als twee sterren en een halve maan. Achter het dikke vensterglas ervan was een akelig roze-oranje licht te zien dat griezelige schaduwen op de pannen ernaast veroorzaakte. Uit de punt kringelde een dunne sliert giftig uitziende, groene rook omhoog. De grond om het hele huis stond vol met stekelige struiken waartussen her en der een paar kale, dode bomen uitstaken. De enige ingang bestond uit een roestig hek waarop een verweerde, ijzeren kat met hoge rug stokstijf de wacht hield. Aan de voet van de klif stonden een paar vervallen huisjes en hutjes die zo te zien al honderden jaren niet meer bewoond werden. Wanneer men de moed zou opbrengen om hier ‘s nachts rond te kijken, zou men vanuit het magiërshuis de meest enge geluiden horen komen, die als een mistige deken om de hele plek bleven hangen. De geluiden gierden spookachtig door kieren en spleten en men zou instinctief weten dat het hier niet pluis was. Mogelijk zelfs vervloekt.

Zo leeg en verlaten als het hier was, zo bedrijvig was het in het magiërshuis. Binnen was het warm. Erg warm zelfs. Boven een flink vuur hing een grote, ijzeren heksenketel waarin een paars-groen brouwsel opborrelde. De wanden ernaast stonden volgepakt met doosjes, flessen, glazen potten en zakjes. Terwijl een armoedig geklede jongen op zijn knieën de blaasbalg bediende om het vuur zo hoog mogelijk op te stoken, liep de magiër prevelend de wanden langs. Zijn met zilver afgezette glanzend zwarte cape streek ruisend langs zijn lange, dunne benen en zijn met sterren bezaaide zwarte punthoed deed de schrale gestalte nog langer lijken. Zijn lange, knokige hand zocht de planken af. Af en toe pakte hij iets weg en legde het bedachtzaam in zijn buidel. Nadat hij alles had gevonden, schreed hij naar de kookpot, zette zijn spullen op de plank erboven en greep een lange lepel. Met één hand hield hij zijn dunne, lange baard van het vuur weg, terwijl hij door de vreemd gekleurde, borrelende soep begon te roeren.

“Jongen”, bromde hij schor, “het geheim van een goede toverspreuk is dat je altijd...” Hard en schel brak de ringtone van zijn mobiel de zin af. Verdomme! Weer vergeten dat kloteding uit te zetten.

Kwaad trok hij het aanhoudend jengelende ding uit zijn borstzak, sloeg het open en vermoordde met een snelle veeg de herrie. Snel klikte hij op het berichtje en terwijl hij de boodschap las, hoorde hij op de achtergrond keihard “CUT!” Dezelfde stem schreeuwde kwaad: “Allemachtig man! Kan je nou niet één keer je kop erbij houden? Het is goddomme half vijf in de ochtend. Weet je wel niet wat het allemaal kost om die scène telkens over te doen? We staan je hier met twintig man op elke mogelijke manier van dienst te zijn. We lopen al een dag achter en door jouw gezeik raken we nog meer achterop. Eikel! De aflevering moet overmorgen klaar zijn, dus nu ga je als de sodem...”

Zonder zich iets aan te trekken van de regisseur van de langstlopende kinderserie ‘Mexican Magic Story’, legde hij kalmpjes zijn mobiel op het grote toverboek. Hij deed zijn cape en punthoed af en trok de baard van zijn kin. Met een behendige zwaai smeet hij de hele zwik met een plons trefzeker de soepketel in. In het voorbijgaan stak hij een middelvinger op en beende gehaast de set af. Niets was nog belangrijk, nu hij deze boodschap ontvangen had. Het was maar één woord en dat zweefde in grote neonletters voor zijn ogen: ‘UITVERKORENE!’

< 02.16

Nadat zijn opa de deuren zo wijd mogelijk had opengezet, vroeg hij hem om de compressor eruit te halen. Zonder verder nog iets te vragen, pakte Hakon het zware apparaat stevig beet en rolde het naar buiten, waarna zijn opa de vrijgekomen ruimte binnenging. Hakon kon niet precies zien wat zijn opa vervolgens deed, maar even later klonk er een metaalachtige klik en sprong de achterwand van de kast een stukje naar voren. Ditmaal was het Marilyn die zijn hand beetpakte en er stevig in kneep. Zijn oma was aan de andere kant naast hem komen staan en liefdevol sloeg hij zijn arm om haar heen. Met de twee vrouwen dicht tegen zich aan, keek hij nieuwsgierig toe hoe zijn opa de achterwand, die aan één kant scharnieren bleek te hebben, verder naar voren trok. Tot zijn verbazing zag hij dat er in de muur erachter een deur zat. Zo te zien een dikke, stevige, houten deur met grote, ijzeren scharnieren en een metalen slotplaat met een sleutelgat waarin alleen een knoeperd van een sleutel zou passen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was, tastte zijn opa onder zijn eigen hemd en haalde een leren bandje tevoorschijn waar een grote, ijzeren sleutel aan hing. Hij knoopte hem los en stak de sleutel in het gat. Vervolgens draaide hij hem twee keer helemaal rond, waarbij het teken dat Hakon zelf ook had, nu duidelijk op zijn broze, geaderde rechterhand zichtbaar was. Zijn opa trok aan de sleutel zelf de deur open, die kreunend opendraaide, waarna zijn opa erdoorheen stapte.

Terwijl hij over zijn schouder keek, zei hij zachtjes: “Hakon, Marit, Marilyn. Kom.” Zodra ze achter hem aan de drempel overgestapt waren, deed zijn opa een stap opzij. Vol ongeloof meende hij te dromen, maar Marilyns nagels die pijnlijk diep in zijn handpalmen drukten, deden hem beseffen dat hetgeen hij zag maar al te waar was. Sprakeloos hoorde hij Marilyns uitroep. “Oh, wat mooi, in het echt!” Als een vis op het droge probeerde hij iets te zeggen, maar de woorden wilden niet komen. Zijn oma pakte zijn rechterhand en zei zachtjes: “Hakon, wat je nu ziet, is een duizend jaar oude erfenis van de Erikssons die je opa aan jou moet doorgeven. Dit hier is de reden dat onze zoon, jouw vader, ruim dertig jaar geleden spoorloos verdwenen is.”

< 02.17

Terwijl hij Saundra’s vreemde opmerkingen zorgelijk overdacht, bleef de Lord voor de dubbele deuren stilstaan. Hij wilde Marilyn vinden, om haar deelgenoot te maken van zijn zorgen om Saundra. Misschien kon zij een oplossing bedenken om Saundra’s geestelijke gezondheid ongemerkt te controleren. Door de ruiten sloeg hij de GAIAS-leden gade, die onder leiding van Arda druk bezig waren met het opruimen van de keuken. Tegen wil en dank moest hij lachen bij het zien van Lémarc, die met oma’s bloemetjesschort om zijn middel voor het aanrecht stond. Met een bezweet voorhoofd stond hij, met zijn armen tot aan de ellebogen in het sop begraven, af te wassen. Met elk een geruite doek in de handen, stonden de drie gebroeders naast hem af te drogen. Holger, met zijn ene arm in de mitella, deed niets anders dan heen en weer lopen tussen de broers en de tafel om alle schone spullen erop neer te zetten. Russ zat aan tafel bestek, glazen, borden, koppen en kannen te sorteren, die Barbara en Onawa vervolgens in de juiste kasten en lades opborgen. Degene die hij zocht, was echter nergens te bekennen. Om Marilyn onopvallend elders te zoeken, probeerde hij stilletjes en ongezien binnen te komen. Helaas mankeerde er niets aan Arda’s scherpe ogen en nog voor hij een stap gezet had, riep ze olijk: “Personeel! Lord MacMarkland betreedt de werkvloer. Weest op uw hoede!”

Onder luid gelach zette hij zich naast Russ aan tafel. Nu zijn kans verkeken was, kon hij maar het beste doen of zijn neus bloedde en aan Saundra’s verzoek gehoorgeven. Om tot de lachende en kletsende mensen door te kunnen dringen, verhief hij zijn stem en vroeg luid de aandacht. Abrupt brak alle gelach en geklets af. Negen paar handen vielen stil, negen hoofden draaiden zich om en negen paar ogen keken hem beleefd, doch nieuwsgierig aan.

“Het is goed dat ik jullie hier tref. Willen jullie je bezigheden opschorten en aan tafel komen zitten? We hebben vermoedelijk een GAIAS-scenario.” Hij had meteen ieders aandacht. “Dat is geweldig interessant”, zei Arda. “Maar we hebben plannen voor Hakons opa. Het feestje voor hem, bedoel ik. Kunt u niet een dagje wachten?” “Dat weet ik eerlijk gezegd niet, Arda. Saundra heeft me ermee overvallen. Ze heeft me geen bijzonderheden verteld, maar ...”, hij pauzeerde even tot iedereen zat en vervolgde: “ik weet alleen dat het iets met Hakon te maken heeft.”

Meteen werd hij bestookt met bezorgde vragen. Vragen waarop hijzelf het antwoord ook niet kende. Veel rustiger dan hij zich voelde, maande hij hen tot stilte. “Ik heb werkelijk geen idee, maar Saundra heeft me gezegd dat ze ons later allemaal tegelijk zal inlichten.” Blijkbaar had Saundra hem beleefd laten uitspreken, want direct erna hoorde hij haar vertrouwde stem doorkomen. Snel blikte hij over de tafel en zag dat dat bij allemaal het geval was. Stil luisterden ze naar wat Saundra te zeggen had.

“Goedemorgen, allemaal. Het is een wat ongebruikelijke situatie om jullie tot dusver in het ongewisse te laten, maar dat heeft een reden. Allereerst laat ik jullie weten dat Hakon gezond is. En jullie weten ook dat hij tijdens de operatie in Texas de bètaversie van onze nieuwe WORM heeft uitgetest en mij gevraagd heeft om informatie betreffende het jeukende litteken op zijn hand.” Onbewust bevestigden tien hoofden tegelijkertijd knikkend dat ze hiervan wisten. “Intussen hebben zowel hij als jullie allemaal de allernieuwste WORM gekregen. De gegevens die mij daarna toegezonden werden, hebben zeer intrigerende feiten in de bloedlijn van de familie Eriksson aan het licht gebracht. Het ziet ernaar uit dat Hakons fysieke toestand niet levensbedreigend is, maar desalniettemin lijkt het er sterk op dat hij de steun van GAIAS onherroepelijk nodig heeft.”

Prachtig verwoord, maar als je er goed over nadacht, had ze feitelijk niet veel verteld, dacht de Lord. Hij zou haast denken dat Saundra intussen telepathische gaven ontwikkeld had, toen hij haar hoorde zeggen: “Ik weet dat dit jullie niet veel wijzer heeft gemaakt. Mijn excuses daarvoor. Om alles te verklaren, verzoek ik jullie allen om his Lordship te volgen. Ik zal hem de weg wijzen.”

< 02.18

Direct nadat hij opgehangen had, opende Esteban het dikke zwartlederen boek. Gezien het zilveren crucifix op de voorkant, was hij niet verrast dat het een oude bijbel bleek te zijn. Wat hij echter niet verwacht had, waren de aantekeningen die in priegelschrift op elke vrije ruimte waren neergeschreven. Geïnteresseerd bladerde hij het langzaam door, maar vond niet onmiddellijk in het oog springende bijzonderheden. Hij deed het boek weer dicht. Hij kon zijn tijd wel beter besteden en besloot iemand van het nieuwe team de opdracht te geven om het boek te ontleden en de informatie erin te digitaliseren. Bijgelicht door zijn lantaarn zocht hij op zijn terugweg de andere cellen door. Helaas vond hij ook hier weinig van belang. De cellen vijf tot en met twee waren ook bewoond geweest, maar nu helemaal leeg en ook deze hadden zo te zien onvrijwillige gasten gehuisvest. De vier cellen waren identiek aan de zesde, met dien verstande dat er enkel een kleinere schrijftafel stond, zonder telefoon. Restte nog de eerste cel. Hij verwachtte er net zo weinig van, opende de deur en stapte naar binnen. Toch werd hij opnieuw verrast bij het zien dat deze cel voor kloosterbegrippen behoorlijk luxe was ingericht. Boven het antieke bureautje hing een gouden crucifix. Ook stonden er een stoel waarvan de zitting met goud gestreept damast bekleed was en een breder bed met een dik matras, waar de bewoner van nummer één nog op lag ...

Estebans aandacht werd meteen getrokken door het reusachtige boek dat op de buik van de man lag, met zijn handen er beschermend overheen. Haastig liep Esteban naar het bed, richtte de lantaarn op het boek en boog zich onmiddellijk voorover om beter te kunnen zien. Met zijn ogen tot spleetjes geknepen, kon hij nog net een stukje van een Inquisitiezegel ontwaren. Hij was opgewonden, maar maande zichzelf tot kalmte. Hij mocht niet te gehaast te werk gaan, om het risico te vermijden dat hij eventuele details over het hoofd zou zien. Zorgvuldig bekeek hij de resten van wat ooit een monnik van hoge rang moest zijn geweest. Ook dit lichaam leek volledig intact gebleven. Eerbiedig vroeg hij God om vergeving en sloeg een kruis. Daarna klemde hij de lantaarn onder zijn arm en trok voorzichtig het boek tussen de dode handen vandaan.

Voor hij er erg in had, hoorde hij een knakkend geluid en vielen de linkerarm en het boek met een doffe plof voor zijn voeten op de grond. “Verd...” Nog net wist hij de vloek binnen te houden en te veranderen in “...ulleme.” Ongelovig bukte hij om het boek, inclusief de arm, op te rapen. Zelfs na de val hadden de vingers het boek niet losgelaten.

Langzaam legde hij boek en de arm op het tafeltje dat naast het bed stond. Hij was ervan overtuigd dat dit boek hem verder op weg zou helpen en trachtte de hand ervanaf te trekken. Zelfs in de dood weigerde deze los te laten. Er was geen alternatief om het boek te kunnen openen, waardoor hij zich genoodzaakt zag om de vingers los te breken. Na de nodige kappende geluiden, alsof hij droge twijgjes brak, gaven de vingers eindelijk het boek prijs.

< 02.19

Totaal van slag, met een verhoogde hartslag en koude rillingen die als golven op zee over zijn rug liepen, probeerde Hakon te bevatten wat zijn ogen zagen. Normaliter snel van geest en goedgebekt, was hij nu met stomheid geslagen. Verbijsterd keek hij omhoog, naar de romp van het schip, en probeerde uit alle macht een vraag, een opmerking of een uitroep te formuleren. Doch, zijn tong leek wel bevroren en veel meer dan wat onsamenhangend gepruttel wist hij zijn mond niet uit te krijgen. Als gebiologeerd staarde hij naar het schip dat pal voor zijn ogen fier stond te pronken. Langzaam liep hij ernaartoe en legde voorzichtig een hand tegen de romp. Op slag kreeg hij de sterke sensatie dat dit schip op hem had staan wachten. Het was alsof er een rustgevende vibratie van uitging die elke vezel in zijn lichaam leek te herkennen en te accepteren. Hoewel hij niet meer dan een paar minuten van dit schip afwist, voelde het direct vertrouwd aan. Zoals een oud familiehuis dat je, na jaren van afwezigheid, direct bij binnenkomst een warm gevoel van geborgenheid gaf.

Terwijl zijn hersenen overuren draaiden om een opmerking of een vraag in de juiste volgorde te zetten, vermoedde hij - nee, wist hij - dat dit schip de bron was om antwoorden te vinden. Dit was de sleutel in zijn jarenlange zoektocht naar zijn vader. Het mysterie van zijn vaders verdwijning zou hij nu tot op het bot kunnen ontleden, afschrapen en uitwringen tot hij de waarheid zou kennen.

Eindelijk stond alles in zijn hoofd weer op de goede plek en vastbesloten draaide hij zich om. Met een stem waar tegelijkertijd ontzag, liefde en verwijt doorklonk, vroeg hij, terwijl hij om zijn as draaide om alles wat in de grot stond te omvatten: “Opa? Dit schip lijkt precies op het schip dat in onze woonkamer op vaders schilderij staat afgebeeld. Waarom heeft u dit alles voor mij verborgen gehouden?”

Zijn opa keek hem onverzettelijk, recht aan. “Ik moest wel, Hakon. Je vader heeft me dat uitdrukkelijk verzocht. Ik hoop dat je ons vergeven kunt dat we zo lang hebben gezwegen. Maar gezien de ontwikkelingen van de laatste week, vonden je oma en ik mijn verjaardag een goed moment om voor jou de deur naar het verleden te openen. Een verleden dat zwaar op ons weegt en wat ertoe heeft geleid dat je vader van de aardbodem verdwenen is.” Zijn opa legde een arm om oma’s middel en trok haar dicht naast zich. Terwijl hij liefdevol op haar neerkeek, vervolgde hij: “Je moet het ons niet al te erg kwalijk nemen, jongen. We hebben het steeds weer uitgesteld, omdat we bang waren ook jou te verliezen. Dat avontuurlijke heb je niet van een vreemde, namelijk. En ik vermoed dat jij, gezien je afkomst, minstens zo onverschrokken bent als onze voorvader Torstein Hakon Eriksson, die met dit schip tien eeuwen geleden een ongelooflijke ontdekkingsreis heeft gemaakt. En jawel, Hakon. Je hebt gelijk. Dit is inderdaad het schip dat op het schilderij is afgebeeld. Het is al sinds 975 na Christus in het bezit van onze familie en het staat niet voor niets sedert 988 in deze grot.”

Zijn opa zweeg, leek even ergens naar te luisteren en zei daarna: “Maar voor ik verder ga, wachten we even op je vrienden. Ik hoorde net van Saundra dat ze onderweg zijn.” Opnieuw stond hij met zijn mond vol tanden. “Huh? Saundra? Onze Saundra?” Zijn opa knikte. “Je oma en ik kennen haar niet echt. Alleen via de telefoon. En sinds kort via iets dat jullie een WORM noe...” Hakon onderbrak hem. “Wacht even, opa.” Hij draaide zich naar Marilyn om en vroeg: “Je hebt mijn grootouders een WORM toegediend?” “Ja, Hakon. Ik beken. Ik ben deelgenoot gemaakt van je familiegeheim.”

Ze liep op hem toe, pakte zijn hand en keek hem open en eerlijk aan. “Nadat je Saundra opdracht hebt gegeven een privéonderzoek uit te voeren naar dat rare, kriebelende gevoel en haar daarbij een ruime bevoegdheid hebt gegeven, heeft Saundra mij erbij betrokken. Samen hebben we een aantal verrassende en intrigerende feiten ontdekt waardoor het ons, gezien jullie familieband, het beste leek om Marit en Torstein bij het onderzoek te betrekken. We hebben hen van onze bevindingen op de hoogte gebracht, waarna ze ons toestemming hebben verleend. Zodoende hebben we hun beiden het nieuwste model WORM gegeven.”

Marilyn volgde met haar wijsvinger de lijn die deels over de rug van zijn hand liep en keek hem nu ernstig aan. “Daarna hebben we als eerste onderzocht welke genetische overeenkomsten en afwijkingen tussen jullie onderling bestaan en de resultaten vergeleken met die van de mensheid in het algemeen. De details hoor je later wel. Voor nu kan ik je alleen zeggen dat de resultaten heel verrassend waren, zo niet spectaculair. Vanwege de aangepaste eigenschappen die deze WO...”

Marilyn werd onderbroken door zijn opa, die enthousiast met zijn hoofd op en neer stond te knikken. “Spectaculair, zegt ze. Spectaculair. Hakon, jongen. Ze heeft een regelrecht wonder uitgevonden.”

Zijn opa hief beide armen omhoog, strekte zijn lichaam ver naar links en naar rechts, boog voorover en raakte met zijn vingers de grond aan. Licht hijgend ging hij weer overeind staan. “Zag je dat, Hakon? Ik kan me weer net zo goed bewegen als twintig jaar geleden. Zonder pijn. Eerlijk. Die WORM heeft me gerepareerd. Het is werkelijk een wonder!” “Ge-re-pa-reerd?”, vroeg hij met een indringende blik op Marilyn. “Wat hebben jullie in vredesnaam gedaan?”

Met haar handen omhoog, antwoordde ze bezwerend: “Ho, wacht. Repareren is wel een heel groot woord. Het is waar dat de nieuwe WORM een en ander kan uitrichten, maar meer dan een paar kleinigheden fixen kan deze niet, hoor.”

Verbluft door haar nonchalance vroeg hij: “Dus, als ik het goed begrijp, hebben jij en Saundra de WORM zodanig weten aan te passen dat deze nu ook in staat is om iets fysieks uit te voeren?” Marilyn knikte enthousiast. “Dat klopt, ja. Het is de bedoeling dat de WORM de ‘oortjes’ definitief gaat vervangen. Naast de gewone communicatieve functie zal deze ook over jullie gezondheid gaan waken.”

Ze rechtte trots haar rug en vervolgde: “De nieuwe WORM is vele malen geavanceerder dan alles wat er op de wereld bestaat.”

Ongelovig staarde hij haar, voor de derde keer, een moment lang sprakeloos aan. Hij kon niet begrijpen waarom zij en Saundra deze ontwikkeling voor hem verzwegen hadden. “Waarom ben ik hierin niet gekend? Alles wat mijn opa en oma aanga...”

Hij liet de zin onafgemaakt, want in zijn hoofd kwam Saundra ertussen. “Hakon! Alsjeblieft. Heb nog heel even geduld. De overige GAIAS-leden zullen weldra hier zijn en dan zullen je opa en Marilyn jou en de anderen alles wat we gevonden hebben vertellen. We hebben inmiddels zoveel informatie vergaard dat het zinvol is om iedereen van GAIAS erbij te betrekken. Je hebt vermoedelijk alle steun nodig die je krijgen kunt.”

Saundra was nog niet uitgesproken of hij hoorde achter zich geroezemoes en voetstappen die rap dichterbij kwamen. Hij draaide zijn hoofd om en zag Alasdair naar binnen stappen. Ook de anderen kwamen achter de Lord aan, een voor een, de grot binnen. Alle tien groepeerden zich om hem, Marilyn en zijn grootouders heen. Lange tijd bleef het doodstil en stonden ze met stomme verbazing te kijken naar het reusachtige Vikingschip dat midden in de grot zo’n dominante positie innam.

< 02.20

Na voorzichtig het enorme boek op het antieke schrijfbureautje gelegd te hebben, onderzocht hij eerst het Inquisitiezegel. Vanwege het jaartal en de initialen APH die in het zegel gestempeld stonden, wist hij dat dit toebehoord had aan de inquisiteur die in 1918 als hoofd van de Inquisitie beëdigd was. Een van de beruchtsten die ooit deze functie uitgeoefend hadden. Tijdens zijn studie had hij de handel en wandel van alle inquisiteurs goed bestudeerd, doch deze man was altijd een raadsel gebleven. Deze monnik was niet lang hoofdinquisiteur geweest, maar waarom wilde hem zo gauw niet te binnen schieten. Ach, dat was ook niet zo belangrijk, dacht hij schouderophalend. Het boek dat voor hem lag, was stukken interessanter.

Ongeduldig opende hij het en zag als eerste een los vel papier. Hij pakte het op en meteen sprong de titel van het boek naar voren. In grote, kleurrijke, sierlijke letters stond er:

INRI

“Lá Signora”

Daaronder stond in kleinere letters geschreven:

‘Lá guardia sul messaggio’

(Dé wachter op het bericht )

Deze tekst in combinatie met het blikkerige telefoonbericht deden de radertjes in zijn hoofd onmiddellijk op volle toeren draaien.

In weerwil van zichzelf riep hij uit: “Zal ik dan eindelijk het antwoord in dit boek gaan vinden?”

Hopend op aanwijzingen om het mysterie te kunnen ontraadselen, deed hij het boek dicht en legde het boven op de dikke zwart met zilveren bijbel. Met beide boeken stevig onder zijn arm geklemd, verliet hij opgetogen de cel en begaf zich naar de Pilarenzaal.

< 02.21

Op hetzelfde moment dat Esteban Bolvani de monnikscel verliet, stond in Schotland een man de taxi die hem hierheen gebracht had nog even na te kijken. De man ging sportief gekleed in een donkere spijkerbroek, geruit overhemd en stevige schoenen. Hij hees vervolgens de eens nieuwe canvas rugzak op zijn rug en hing een grote, versleten tas over zijn schouder. Hij draaide zich om en bekeek gretig de hoofdpoort, de oprijlaan en het indrukwekkende kasteel dat aan het einde daarvan tegen de hemel afstak. Zijn schoudertas hees hij nog eens extra omhoog, waarna hij naar de verweerde zuilen liep vanwaar de twee sinistere leeuwen dreigend op hem neerkeken. Op de voorkant van beide zuilen was het wapenschild van de slotheer aangebracht: een dikke eik, geflankeerd door een zwaard en een bijl. Op de koperen plaatjes eronder stond ‘MacMarkland’ gegraveerd.

Hij was dus netjes op tijd op het juiste adres aangekomen, stelde hij laconiek vast. Ondanks de grimmig kijkende reuzenkatten, stonden de hekken uitnodigend open en zelfverzekerd liep hij tussen de zuilen door, de oprijlaan op. Eenmaal voorbij de dikke, groene heggen, kreeg hij zicht op het prachtig aangelegde landschap dat voor hem opdoemde. Onderbroken door bomen, struiken en kunstig gevormde bloemperken lag het gazon er overal netjes gemaaid en groen bij. Van flora en fauna wist hij niet veel, maar hij meende toch de Engelse stijl van het geheel te herkennen.

Terwijl hij op zijn gemak verder over de licht stijgende laan wandelde, liet hij zijn blik over het kasteel zelf gaan. Hij telde zeven torens, die als vingers naar de hemel reikten. De kantelen eromheen hadden wel iets weg van recht geblokte reuzentanden.

Het als een vesting gebouwde slot, dat hoog boven alles uitstak, lag aan de rand van een klif en het leek haast wel of het elk moment in zee kon storten. Doch, dat zou wel meevallen, meende hij. Via internet had hij uiteraard alles gelezen wat hij over dit prachtige slot had weten te vinden en hij wist dat het al eeuwenlang alle weergoden had weten te weerstaan. Zelfs dat het in het verleden niet al te veel geleden had gehad van de diverse oorlogen en onderlinge schermutselingen tussen de Schotse clans.

Even bleef hij staan om zijn hele wezen te laten genieten van het oogstrelende panorama, maar al gauw liep hij weer door. Hij popelde van verlangen om te zien hoe het er vanbinnen uitzag. In tegenstelling tot de meeste andere, was dit kasteel nog nooit voor rondleidingen opengesteld en van het interieur was dus niets bekend. Wat een geluk dat hij gevraagd was om hier te komen werken. Hem was beloofd dat hij van de slotheer zelf een rondleiding zou krijgen. Zijn opdracht zou waarschijnlijk meerdere dagen in beslag nemen. Tijd genoeg dus om op zijn gemak de meubels, schilderijen en antiquiteiten te kunnen bewonderen.

Intussen was hij bij het voorplein aangekomen, waar een antieke koets - hoe kon het ook anders - en een ouderwetse Rolls Royce geparkeerd stonden. Het was opvallend rustig en op het geluid van een diversiteit aan kwetterende en zingende vogels na, zou hij haast denken dat het hier uitgestorven was.

Hij schoof zijn zonnebril omhoog en nam de ruige voorgevel in zich op. Hoewel de dikke stenen er goed onderhouden uitzagen, waren de sporen van honderden jaren erosie niet te missen. Het misstond het gebouw allerminst, vond hij. Het gaf het slot een nog meer ondoordringbare en authentieke uitstraling. Jammer genoeg ontbrak hem de tijd om de hele buitenkant eens na te lopen, want punctueel als hij was, wilde hij netjes op tijd op de stoep staan.

Speurend naar een bel liet hij zijn blik over de massieve koperbeslagen voordeur gaan, maar voor hij het gezochte in het oog kreeg, werd de deur al geopend. In de opening stond een stijve butler, die hem kaarsrecht staand, hooghartig aankeek.

“Ah, de nieuwe tuinman”, begon deze geaffecteerd. “Beste kerel, de personeelsingang is om de hoek.” Hij wees naar links. “U dient zich daar te vervoegen.”

Heel even van zijn stuk gebracht dat hij voor een tuinman werd aangezien, won zijn gevoel voor humor het. Hartelijk lachend om de vergissing van deze arrogante kwast, maakte hij zich bekend en zei dat hij verwacht werd. Als een blad aan een boom veranderde de houding van de onberispelijk geklede dienaar. Deze bleek ineens menselijk te zijn en excuseerde zich welgemeend. “Alsnog een zeer goedemorgen, dr. Beaumond. Welkom in Slot MacMarkland. Uw aanwezigheid wordt zeer op prijs gesteld.” De butler deed een stap opzij en maakte een uitnodigend gebaar naar binnen.

Analoge verbinding

< 03.01

Ver beneden het aardoppervlak stelde Mirnat de ultragevoelige camera die hij stevig op de driepoot gemonteerd had nog een fractie bij, tot hij Rock perfect in beeld had. Hij knikte tevreden. Zijn assistent – haar en baard gekamd, tanden gepoetst en gekleed in een keurige, zwarte blazer – zag er betrouwbaar en competent uit. Niet onbelangrijk, als je de eerste ter wereld bent die een mogelijke buitenaardse dreiging moet doorgeven aan de hoogste instantie. Met zinnen in zijn hoofd als: ‘The truth is out there’ en ‘We are not alone’, wond hij de kabel af en zette de microfoon vlak bij de rode telefoon.

Omdat het ouderwetse apparaat geen speakerfunctie bezat, moest het maar op deze manier.

Niet alleen om, wellicht, een stukje geschiedenis tot in de puntjes vast te leggen, maar tevens om CSA rugdekking te geven. Dat was belangrijk voor hemzelf en zeker ook voor Rock, die als astronoom/chef systeemoperator bij CSA werkzaam was. Mocht het komen tot een buitenaards contact, dan werd zijn functie die van Commander in Chief van de CSA en had Rock volgens het protocollenboek het laatste woord in de te volgen actie. Hij benijdde hem niks, dacht Oskar bij zichzelf, terwijl hij zich achter de camera positioneerde.

Rock keek hem vragend aan. Hij knikte dat hij zover was, waarop zijn assistent, zoals het protocol voorschreef, de rode hoorn opnam en driemaal een ‘6’ draaide. Een geintje van de toenmalige installateur, waarschijnlijk. Rocks hand omklemde de hoorn strak, en aan zijn knokkels zag Oskar dat hij in spanning wachtte op degene die hij aan de lijn zou krijgen. Het duurde minstens een minuut voor er werd opgenomen, waarna een zware stem woedend door de ‘cockpit’ schalde met de vraag wie er de gore moed had om naar deze telefoon te bellen. “Eh...”, reageerde Rock beduusd, waarna hij op besliste toon antwoordde: “U spreekt met Rock Veerhoes van de CSA en ik wi...”

Hij werd bruusk onderbroken. Dezelfde harde stem vroeg wie hij om de donder dacht te zijn en bezigde met een dreigende ondertoon een variëteit aan krachttermen. De behoorlijk van slag geraakte Rock kreeg geen kans om ertussen te komen. Oskar liet de camera door filmen, liep naar Rock en nam de hoorn uit zijn bevende hand. Onbewust veegde hij het zweet van de hoorn aan zijn mouw af voor hij hem aan zijn oor hield. Zo rustig mogelijk stelde hij zich voor, deed de melding en sloot af met de vraag: “En met wie spreek ik eigenlijk?”

Mogelijk nog feller schalde de stem door de ruimte. “Dat gaat je om de godsbesodemietert niets aan. Iedereen kan zomaar alles beweren en dan die boodschap ... ha, ha, hoe verzin je het? Jullie klotehackers met jullie achterlijke stemvervormers proberen me belachelijk te maken, hè? Nou, mij maken jullie niks wijs, klojo. Je geeft nu onmiddellijk deze lijn vrij, anders zorg ik dat de FBI, CIA, NSA en nog een handvol andere geheime agentschappen jullie opjagen. En reken maar dat ze jullie zullen vinden, grijpen en strippen tot jullie geen nagel meer hebben om aan je kont te krabben. Dan piep je wel anders, jochie. En ja, ik ben de machtigste man van het machtigste land en ja, ik heb wel wat anders aan mijn hoofd. OETLUL!”

Verbijsterd staarde Oskar naar de hoorn in zijn hand, waar niets anders meer doorkwam dan het tuutende geluid omdat de verbinding abrupt verbroken werd.

< 03.02

Zodra hij de pilarenzaal binnenkwam, zag hij Gideon en een aantal mensen in een halve cirkel om de marmeren tafel staan. De groep die zachtjes met zijn adjudant had staan praten, zweeg onmiddellijk toen ze hem in het zicht kregen. Terwijl hij op ze toeliep, zag hij dat het team uit negen mannen en drie vrouwen bestond, in leeftijd variërend van ongeveer twintig tot vijftig jaar. Bij zijn nadering hieven ze allemaal het hoofd en wachtten ze stil en eerbiedig. Voor het hele team was het de eerste keer dat ze van de pilarenzaal op de hoogte waren gebracht en er door Gideon mee naartoe genomen waren. Voor die tijd hadden ze alleen geweten dat er achter de immer gesloten deur iets bijzonders moest liggen, doch tot op heden had geen van hen ooit deze ruimte mogen betreden.

Nu hadden ze binnen een kwartier de eed van geheimhouding moeten afleggen, zonder enig idee van wat er precies van hen verwacht werd. Aan hun opgeheven gezichten kon hij zien hoe nerveus ze waren. De spanning leek haast tastbaar van ze af te druipen.

Ongeduldig versnelde hij zijn pas. Hij wilde ze niet lang in het ongewisse laten, want als dit team van hoog getalenteerde broeders en zusters geen antwoorden voor hem zou vinden, zou hij het mysterie waarschijnlijk nooit kunnen oplossen. Met een knikje gaf hij Gideon te kennen dat hij uiterst tevreden was met diens snelle handelen en hij schraapte even zijn keel. Het team tegenover hem hield zichtbaar de adem in toen hij begon te spreken:

“Inquisiteurs ... Jullie zijn door mijn adjudant bij elkaar geroepen voor een missie waarvan ik denk dat het van levensbelang is voor het voortbestaan van onze Sancta Sedes (Heilige Stoel). Er hebben zich een aantal bijzondere, mysterieuze gebeurtenissen voorgedaan die grondig onderzocht moeten worden. Op dit moment is niet te zeggen hoelang deze missie zal duren, maar jullie blijven met elkaar werken, indien nodig tot het einde der tijden. Een grote verantwoording ligt op jullie schouders en ik eis van jullie onvoorwaardelijke inzet. Vanaf nu zullen jullie dan ook opereren onder de naam ‘Het Devote Dozijn’. Alvorens ik jullie op de hoogte breng van hetgeen ik zelf ontdekt heb en ik jullie inlicht over wat ik van jullie verlang, wil ik dat iedereen in een kring om deze tafel gaat staan. Sluit jullie bij mij aan, vorm een cirkel en gelieve daarna alle lichten te doven.”

Terwijl ze elkaar steels bevreemde blikken toewierpen, deden ze allen wat hij bevolen had. Gideon kwam naast hem staan, waarop hijzelf, als laatste, zijn lantaarn doofde.

< 03.03

In de eerder zo doodstille grot waar het Vikingschip al meer dan duizend jaar op het droge stond, bedacht Hakon hoeveel tijd hij had verloren met het vinden van aanknopingspunten om erachter te komen wat er met zijn vader gebeurd was. Hij had zo ongeveer de hele aardbol afgezocht terwijl hier de bron naar zijn vaders verdwijning nota bene vlak bij zijn ouderlijk huis verstopt lag. Hoewel gefrustreerd dat zijn opa en oma hem zo lang in het ongewisse hadden gelaten, kon hij zich hun angst om hem ook te verliezen heel goed indenken . Wat hij echter niet begreep, was hun gebrek aan vertrouwen. Ze zouden toch moeten weten dat hij ze nooit in de steek zou laten? Dat zou hij zichzelf nooit kunnen vergeven. En wat had Saundra eigenlijk bedoeld met haar opmerking dat er een GAIAS-project op stapel stond? Kon hetgeen opa hem nog steeds moest vertellen dan zo belangrijk zijn?

Om hem heen weerklonken de kreten van ongeloof en verbazing steeds luider. In kleine groepjes van twee of drie personen drentelden zijn vrienden langzaam om het schip heen, raakten het aan en liepen weer verder. Hand in hand kwamen Russ en Barbara naar hem toe gelopen. “Sjonge, Hakon. Wat een schip, zeg”, zei Russ bewonderend. “Toen ik bij de FBI jouw dossier doornam, las ik dat je een kei in schermen bent.” Hij maakte een paar bewegingen alsof hij aan een zwaard probeerde te ontwijken. “Nu weet ik waarom dat is.” “Hoe dat zo?”, vroeg Barbara nieuwsgierig. “Wel, mijn lief. Vechten met allerlei slag- en steekwapens zit natuurlijk in zijn genen.” Russ grijnsde en vervolgde: “Dat kregen de Vikingen vroeger met de paplepel ingegoten. Dat was voor hun rooftochten noodzakelijk.”

“Hé, hé”, reageerde Hakon verdedigend. “Je hebt Vikingen en Noormannen. De Noormannen waren eenvoudige boeren en de Vikingen waren van huis uit ontdekkingsreizigers. Dan kan het weleens voorkomen dat je op een vreemde beschaving stoot die je niet al te vriendelijk wil ontvangen. Dat ik van de Vikingen afstam, staat trouwens helemaal niet vast, want...”

“Nee, mannetje”, onderbrak Arda hem, die met Lémarc in haar kielzog bij hen stil bleef staan. “Wat denk je nu zelf? Je staat letterlijk en figuurlijk voor je afkomst: een oeroud, stoer Vikingschip waar de vlekken, volgens mij bloed, nog op de romp zitten. Hoewel ...” Arda zette peinzend een vinger op haar lip. “Misschien ben je niet helemaal een volbloed Viking, gezien je volle haardos. Nu ik die blonde manen van jou zie, begin ik toch een beetje te twijfelen. De geschiedenis leert ons dat die Vikingen door de eeuwen heen dag en nacht een helm op hun knar hadden. Hierdoor is genetisch bepaald dat hun mannelijke afstammelingen vroegtijdig kaal worden.” “Een soort van hooibroei, dus”, vulde Russ lachend aan.

Hakon opende zijn mond al om iets te antwoorden in de trant van boeren die alles van gras en hooi afwisten, maar kreeg daartoe de kans niet. Alasdair kapte hun gesprek hardhandig af. Arrogant, zoals enkel een edele slotheer het woord kon voeren, zei hij streng: “Dames en heren. Hoewel ik heb staan genieten van uw snedige conversatie, zie ik mij desondanks genoopt deze hier en nu te beëindigen.”

Het groepje schoot spontaan in de lach. Na even met hen meegelachen te hebben, sprak de Lord op gewone toon verder. “Lui, het is tijd om de boel gestructureerd aan te pakken. Saundra is ervan overtuigd dat er een GAIAS-project ophanden is en ik zou, het liefst vandaag nog, de bijzonderheden willen horen. Zodra er een scenario op tafel komt, wil ik weten welke risico’s daaraan verbonden zijn. Met name vanwege Torstein en Marit.”

Hakon was het volledig met hem eens en wilde nu ook weleens weten wat zijn opa te vertellen had. “Alasdair heeft gelijk. Voor we hier met z’n allen wortel staan te schieten, kunnen we beter luisteren. Dan weten we tenminste hoe de vlag erbij hangt. Dus, allemaal even stil nu. Saundra, ga je gang. Het woord is aan jou.”

Meteen daarop klonk Saundra’s stem in ieders hoofd. “Dank je, Hakon. Alvorens Torstein de geschiedenis van het schip gaat vertellen, wil ik jullie eerst over de bijzonderheden van de nieuwe WORM inlichten. Zoals jullie tijdens de introductie twee dagen geleden gehoord hebben, is het Marilyn gelukt om de WORM nog kleiner te maken dan de ‘oortjes’ die jullie voorheen gebruikten. Met de 3dSCreator heeft ze de nieuwe WORM tot piconiveau weten te reduceren. Dat is dus een factor tien kleiner dan de nano. Daarnaast heeft de nieuwe WORM er een aantal behoorlijk geavanceerde eigenschappen bijgekregen.”

“Onder andere zoals jullie bij mij gezien hebben”, zei Torstein glunderend. “Inderdaad”, vervolgde Saundra onverstoorbaar. “Hakons opa is een goed voorbeeld. Nadat Marilyn bij hem de WORM had ingebracht, heeft deze zijn hele lichaam verkend en in kaart gebracht.”

“Hoe kan dat nou?”, vroeg Russ ongelovig. “Dat dingetje zit toch gewoon in ons oor?” Saundra’s plezierige stem aarzelde geen seconde. “Een goede vraag, Russ. Je hebt gedeeltelijk gelijk. Nadat de nieuwe WORM is ingebracht, koppelt het grootste deel zich los en blijft er een klein stukje in het binnenoor aanwezig. Het andere, grootste gedeelte valt uit elkaar in losse picodeeltjes. Van al die losse deeltjes nestelen de meeste zich op de belangrijkste plaatsen in het lichaam, zoals bijvoorbeeld in de organen en klieren. Een handjevol andere laten zich met de bloedstroom meevoeren, verzamelen alle bijzonderheden die ze onderweg tegenkomen en geven dat door aan het stukje dat in het oor zit. Net als bij de intussen ouderwetse ‘oortjes’ kan ik daarmee razendsnel informatie uitwisselen.”

Op Marilyn na stonden alle GAIAS-leden elkaar perplex aan te kijken, Hakon incluis. Hij wist dat hij er waarschijnlijk geen snars van zou begrijpen, maar wilde toch wel graag weten wat Saundra met zijn opa had uitgehaald.

“Eh, wat hebben die ‘picobots’ dan bij mijn opa gedaan, Saundra?”, vroeg hij een tikje aarzelend. “Wel, Hakon, zoals de duikboot in het verhaal van Isaac Asimov, functioneren die losse pico’s ook. Tijdens hun amper twee seconden durende rondgang met het bloed, ontdekte ik een klemzittende zenuw in je opa’s rug. Stel je nu voor dat die ‘picobots’, zoals je ze noemt, kleine handjes hebben. Ik heb ze naar die plek gedirigeerd en ze opdracht gegeven die zenuw te bevrijden en weer goed te leggen.”

Vol ontzag knipte Russ met zijn duim en wijsvinger. “Alsof het niets kost, gewoon even regelen”, zei hij. Hakon zag hem onbewust de andere hand op zijn geblesseerde knie leggen. Marilyn had het ook gezien, zag hij. Ze schudde haar blonde hoofd heen en weer en antwoordde: “Nee, Russ. Zo eenvoudig gaat het nou ook weer niet. Saundra mag dan wel over alle medische kennis beschikken die op deze planeet digitaal is opgeslagen, maar ze is geen tovenaar. Via de WORM kan ze enkel een paar dingen herstellen. Vernieuwen of vervangen is helaas niet mogelijk.”

“Wat nog wel belangrijk is”, kwam Saundra’s stem door, “is het volgende. Met een aangepast dieet kan de gezondheid van enkelen onder jullie verbeterd worden. Degenen die het aangaat, zal ik persoonlijk informeren. Indien er nog vragen zijn met betrekking tot de nieuwe WORM, kunnen jullie later bij Marilyn of mij terecht. Ik stel voor dat jullie nu Torstein het woord geven.”

Nog even, dacht Hakon vermaakt, dan moeten we Saundra maar tot hoofd van GAIAS benoemen. Ze leek zich er in elk geval al naar te gedragen. “Nou, opa. U hoort het. Het is uw beurt. Ga uw gang.”

< 03.04

Enigszins tipsy en volledig voldaan zat de veiligheidschef van de president van de Verenigde Staten half onderuitgezakt op de kalfslederen driezitsbank na te hijgen van de oudste daad der mensheid. “Wauw, Jimmy”, kirde de persoonlijke secretaresse van de president vlak bij zijn oor. Op haar versnelde ademhaling dansten haar parmantige puntborstjes voor zijn ogen ritmisch op en neer. “Wat een man ben je toch! Ik kwam helemaal klaar toen jij de rode telefoon opnam en onze baas zo perfect imiteerde.”

Haar hijgende adem kriebelde in zijn oor toen ze giechelend vervolgde: “Dit moeten we vaker doen. Zonde dat we het niemand kunnen vertellen ... Oh, echt. Zonde.” Grijnzend greep hij haar stevige billen vast en hees zichzelf, met haar op schoot, een stukje omhoog. “Dus dat vond je wel lollig?”, bromde hij, terwijl hij zijn mond om haar linkertepel legde. Hij beet zachtjes en voelde haar alweer nat worden. “Oh, Jimmy”, kreunde ze. “En dan die act van jou. Sprekend je baas. Als je niet zo knap was, kon je makkelijk als stand-in voor hem optreden.” Zwijmelend van de alcohol en bevrediging murmelde ze zachtjes: “Alleen ben je veel gespierder en heb je een”, haar stem stokte even, “groter ego, zullen we maar zeggen.”

Met een zuigende plop schoot haar borst uit zijn mond toen ze plotseling haar bovenlijf naar achteren bewoog. Ze keek hem nieuwsgierig aan. “Trouwens, wie had je aan de lijn? Was het die arrogante Rus waar je me laatst over vertelde?” “Welnee. Tegenwoordig doen we alles digitaal. Die rode telefoon stamt nog uit het analoge tijdperk en staat er alleen nog maar voor de show.”

Begerig probeerde hij haar naar zich toe te trekken. “Maar wie was het dan?”, vroeg ze halsstarrig verder. Ongeduldig haalde hij zijn schouders op. “Ik zou het niet weten. Ik denk een van die werkschuwe jongelui die de hele dag niets anders te doen hebben en zich te pletter vervelen. Uit balorigheid heeft zo’n uitvreter onze oude telefooncentrale weten te hacken, vermoed ik. Eerst kreeg ik een stumper aan de lijn die volgens mij high was en later een van z’n vriendjes. Een nerd die allemaal onzin uitkraamde over flitsende sterren en dat het protocol huppeldepup in werking gezet moest worden.”

Tegen wil en dank schoot hij in de lach. “Het geinigste was nog wel dat die gek beweerde namens de CSA te spreken. Toen ik dat hoorde, kon ik me helemaal niet meer inhouden. Die lulhannes had dit keer de pech om de verkeerde aan de lijn te krijgen. Die had nooit gedacht dat de hoogste veiligheidsadviseur zou opnemen. Ik ken alle veiligheidsdiensten. Alle ins en outs. Die CSA had hij leuk verzonnen, maar die bestaat echt niet. Onze baas was er vermoedelijk wel ingetrapt, maar ik ben niet zo makkelijk beet te nemen. Ik mag hopen dat ie het nog een keer probeert terwijl de baas aanwezig is. Dan zal ik me toch eens een show opvoeren.”

Zijn penis roerde zich nadrukkelijk en resoluut trok hij haar krachtig naar zich toe. “Genoeg gefilosofeerd, nu. Zin in een toetje, mevrouw?”

< 03.05

Goedkeurend stelde Esteban vast dat Gideon in korte tijd een prima team had samengesteld. De twaalf leden van het Devote Dozijn mochten dan tot de wetenschappelijke tak behoren, ze deden niet onder voor de defensieve tak van de Inquisitie. Uitstekend getraind, gaf geen van hen enige blijk van verrassing. Het ingeprente beginsel – Weest onbevreesd, vertrouw op God, aarzel niet en volg je leider – werd door elk van hen tot in de puntjes in praktijk gebracht.

Afgezien van een enkele stokkende ademhaling, nadat de zaal in het donker was gedompeld, liet verder niemand enige emotie blijken toen de plafondschildering zijn geheim prijsgaf. Boven hen verschenen langzaam de eerste gloeiende puntjes die uitgroeiden tot stralende sterren waartussen geheimzinnige, op parelmoer lijkende nevels hingen. Hoewel het fenomeen voor hem niet nieuw was, werd hij opnieuw gevangen in de magie van de bijna sprookjesachtige pracht.

Hij keek in bewondering omhoog en zocht steun bij de marmeren tafel. Een vreemde tinteling trok door zijn arm. Verschrikt trok hij zijn hand terug, waarop het tintelende gevoel direct weer verdween.

Wat was dat nu? Op slag was de betovering verbroken. Fronsend raakte hij met een uitgestoken wijsvinger voorzichtig de tafel nogmaals aan. Meteen kroop er een tinteling via zijn vinger naar zijn pols en verder naar zijn onderarm. Snel liet hij de tafel weer los en ervoer direct het omgekeerde effect. Nee, hij had het zich dus niet verbeeld. Maar, vroeg hij zich af, hoe kon het zijn dat hij die tinteling niet eerder had gevoeld? Hij was hier tenslotte niet voor het eerst.

Gods wegen waren ondoorgrondelijk en God kon wonderen laten geschieden, wist hij. Zou Hij aan hem, Esteban Bolvani, zoals Mozes in de woestijn, een teken hebben gegeven? Een bevestiging dat hij zich op het juiste pad bevond?

Tegelijkertijd godvrezend, opgewonden en nieuwsgierig deed hij zijn lamp weer aan. Gideon en het Devote Dozijn stonden in pure verwondering omhoog te kijken. Het duurde even voor ze beseften dat er weer licht was en langzaam keerde de groep terug naar het hier en nu.

Zodra iedereen weer in de realiteit teruggekeerd was, hief hij zijn hand op. “Luister, allemaal. Ik begrijp dat jullie door dit schouwspel overdonderd zijn. Maar jullie zijn de besten in jullie vakgebied en begiftigd met een scherpe intelligentie, waardoor jullie tot de crème de la crème van de Kerk behoren, het paradepaardje van de Inquisitie. En jullie worden nu belast met misschien wel het belangrijkste onderzoek in de gehele geschiedenis van de R.K. Kerk. Een heilige missie. Dit onderzoek gebeurt onder de meest strenge geheimhouding. Mocht er, om het even wat de reden daarvoor zou kunnen zijn, ook maar een snippertje informatie naar buiten komen, dan houd ik ieder van jullie hoofdelijk aansprakelijk.”

Zijn blik gleed de kring langs en het verwonderde hem niet dat geen van hen twijfelde. Alle ingewijden wisten tenslotte precies wat dit betekende, want nog altijd hield de Inquisitie hun lange traditie in stand. Verraders werden altijd gevonden en gevangengezet op een plek die erger was dan de hel. Allen wisten dat de bescherming van de belangen van de R.K. Kerk voorop stond. De Inquisitie was de meest efficiënte en, als het moest, de meest dodelijke organisatie ooit.

“Begrepen?”, liet hij er nadrukkelijk op volgen. Tegelijk knikkend, lieten twaalf hoofden hem weten dat zijn waarschuwing was doorgedrongen. “Goed”, hernam hij het woord. “Weet dan nog dit. Ik, en alleen ik, bepaal welke informatie naar buiten komt en alleen ik besluit wanneer het onderzoek is afgerond. Dat zal zijn wanneer ik een volledig sluitend rapport heb ontvangen betreffende hetgeen er hier zojuist is gebeurd en het duidelijk is waarvoor deze zogenaamde pilarenzaal gediend heeft. Voor jullie echter met het heilige onderzoek kunnen beginnen, wil ik dat jullie de cirkel kleiner maken. Zo klein mogelijk, zonder de tafel aan te raken. We gaan eerst een test uitvoeren.”

Voorzichtig naar voren schuifelend, voldeden de twaalf aan zijn verzoek. “Mooi. Ik zal aftellen en op drie leggen jullie allemaal een vinger op het tafelblad. Probeer die vervolgens zo lang als je kunt op de tafel te houden. Hierna zal ik jullie naar jullie bevindingen vragen.”

Gedwee luisterden Gideon en het Devote Dozijn naar zijn drie tellen. Alsof ze jaren hadden getraind op deze gezamenlijke oefening, legden ze allemaal in één collectieve beweging precies tegelijk hun vinger op de tafel. Aan hun gezichten zag hij meteen dat ook zij de tinteling voelden. Niemand wilde natuurlijk als eerste opgeven en stug bleven ze hun vinger op de tafel houden. Uiteindelijk trok de eerste toch zijn vinger weg en aanvankelijk langzaam volgden er steeds sneller meer, tot er nog maar twee volhouders overbleven.

Maria Mathilda, een grote blonde vrouw waarvan hij wist dat ze uit Nederland kwam, en Thomas, een klein maar pezig mannetje uit Midden-Amerika in wie hij al eerder geïnteresseerd was geweest. De managementinformatie die hij periodiek ontving, omvatte tevens gegevens over de voortgang inzake de ontwikkeling van zijn keurkorps en al gauw was hem deze broeder opgevallen. Ten opzichte van de anderen leek Thomas iets extra’s te hebben. Hoewel klein van stuk, had hij in recordtijd alle examens en proeven afgelegd en klom hij, moeiteloos leek het wel, de rangen omhoog.

Belangstellend keek Esteban toe hoe beiden het krampachtig en met een bezweet en rood aangelopen gezicht volhielden. Naast hem hoorde hij Gideon vragen wat dit was. “Een gevoel als bij het aanraken van schrikdraad. Weet u misschien wat dit betekent, commissario?”

Ofschoon zijn adjudant het ook behoorlijk lang had uitgehouden, liet hij zich niet door hem afleiden. Aandachtig bleef hij de twee volhouders observeren, die met trillende armen weigerden de tafel los te laten. Hij schrok er bijna van toen ze, allebei tegelijk, met een pijnlijke kreet hun vinger terugtrokken. Verbazing verscheen op beider gezicht. De tinteling, die uiteindelijk te pijnlijk werd, moest, net als bij hemzelf eerder, vrijwel direct weer verdwenen zijn.

Hij wees Maria Mathilda aan en vroeg haar wat ze precies gevoeld had. Na een paar seconden nadenken, antwoordde ze: “Het leek in eerste instantie inderdaad het meeste op de spanning van zo’n schrikdraad waarmee ze vee op het land houden. De intensiteit ervan werd steeds sterker, tot het leek alsof er een colonne vuurmieren door mijn aderen marcheerde. Ik probeerde het te weerstaan, maar moest opgeven omdat ik het gevoel kreeg dat mijn hart in vuur en vlam werd gezet.”

Hij keek Thomas aan, die het verhaal van hun zuster bevestigde. Nu hij bewezen had gezien dat hij zich niets verbeeld had, vermoedde hij dat de tafel met een soort van energie geladen was, of het doorgaf. Maar wat kon dat zijn? En waar kwam dat vandaan?

< 03.06

“Wel, dames en heren”, nam Torstein het woord. “Ik heb nooit kunnen bevroeden dat wanneer ik Hakon ons familiegeheim zou vertellen, dit pas op mijn tachtigste verjaardag zou zijn en zo’n grote groep toehoorders zou hebben. Jullie zien hier een Vikingschip uit de vroege Middeleeuwen, en wel een bijzonder type.

Dit is, voor zover bekend, het enige schip dat een kruising is tussen een oorlogs- en een vrachtschip, respectievelijk een Drakkar en een Knarr genoemd. Net als voornoemde types is ook deze kruising volledig zeewaardig en kon hij tevens, zowel zeilend als roeiend, een hoge snelheid behalen. De geringe diepgang maakte het zelfs mogelijk om rivieren op te varen. Omdat intimidatie en uitstraling belangrijk waren, is ook dit schip versierd met houtsnijwerk op de boorden en de stevens. Dat het een oorlogsschip is, blijkt onder andere uit de enorme drakenkop op de voorsteven. Vandaar dat deze schepen de naam Drakkar of Drakar kregen, omdat dit in de Noorse taal Draak betekent.

Aan de buitenkant van de boot zien jullie de schilden hangen. Dit heeft twee redenen. Ten eerste bespaarden ze daardoor ruimte. Ten tweede hield het de roeiers, die op kisten zaten waarin ze hun spullen bewaarden, uit de wind. De meeste schepen hadden aan elke kant 16 tot 18 roeibanken voor 32 tot 36 roeiers. Ons schip heeft 20 banken aan elke kant, dus ruimte voor 40 roeiers. Met de reserveroeiers, de hoofdman en de naasten van zijn clan, was er ruimte voor 82 man.

Ik heb voor deze gelegenheid het zeil al gehesen. Zoals sommigen van jullie misschien wel weten, waren de meeste Drakkars met grote rood-wit gestreepte zeilen uitgerust. Dit was niet zomaar. De goed zichtbare zeilen, gecombineerd met het grimmige houtsnijwerk op de drakenkop en de felle kleuren op de schilden, waren bedoeld om iedereen schrik aan te jagen. In afwijking daarvan zien jullie hier dat het zeil egaal bloedrood is, met in het midden twee grote, witte tekens zoals wij ze kennen als een ‘kleiner dan-’ en een ‘groter dan’-teken.”

In de ban van opa’s verhaal schrok Hakon bijna van Barbara’s stem. “Hé. Dat is bijzonder. Ik wist niet dat men deze tekens toen al kende. Nu ik deze hier zie, bedenk ik me ineens dat het ‘kleiner dan’-teken heel erg op dat van je hand lijkt, Hakon. Iets dat me trouwens ook bij je opa is opgevallen. Verkla...” Maar ze werd door Marilyn onderbroken. “Natuurlijk ben jij degene die zulke dingen opvalt, Barbara. Als je Torstein even laat uitpraten, hoor je het vanzelf. Oké?”

Barbara hief verontschuldigend haar handen op en Torstein pakte de draad weer op. “Wel, eh. Wat ik wilde zeggen, is dat jullie het met me eens zullen zijn dat dit alles bij elkaar er toch machtig indrukwekkend uitziet. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de collectie zwaarden, bijlen, hamers en ander oorlogstuig waarmee ze vroeger rond zeulden. Jullie hebben ze hier waarschijnlijk al in alle soorten en maten zien liggen en hangen. Maar goed, dat terzijde. Dit Vikingschip heet Aegir, wat ‘god van de zee’ betekent. Het is nu al ruim duizend jaar in het bezit van onze familie. Het staat sinds 988 in deze grot en zowel de geschiedenis ervan als het onderhoud is sindsdien van vader op zoon doorgegeven. Ik zeg wel ‘ons schip’, maar de Aegir was eigenlijk eigendom van de zogenaamde ætt, de meest voorkomende vorm binnen de Noorse samenleving. In tegenstelling tot een Schotse clan”, Torstein knikte even kort naar Alasdair, “die gebonden is aan een bepaald grondgebied dat het hoofd van de clan bezit, was een Noorse ætt anders georganiseerd. Een ætt bestond uit individuen van verschillende clans, die elk hun eigen grondgebied hadden en die elkaar onvoorwaardelijke trouw beloofden. Hierdoor waren ze verplicht voor elkaar te zorgen en elkaar te wreken.”

“Een soort van verzamelclan, dus eigenlijk”, wierp Arda ertussen. “Ja”, antwoordde Torstein. “Zo zou je het wel kunnen zien, ja. De naam van zo’n ætt werd afgeleid van die van een voorvader, vaak met de toevoeging van een -ung of -ing uitgang. Onze ætt heet van oudsher Erikssung, waar onze voorvader de hoofdman van was. Na zijn laatste reis is onze naam in Eriksson veranderd. Waarom weet ik niet.

De schilden die jullie aan beide zijkanten van het schip zien, vertegenwoordigen de elf families die indertijd dit schip hebben gemaakt en daarmee 13 jaar de wereldzeeën hebben bevaren. En ik zeg bewust ‘de wereldzeeën’, waar ik straks op terug zal komen. De Aegir is, zoals Arda eerder opmerkte, een Vikingschip met een bloederige geschiedenis. Tijdens haar reizen zijn heel wat clanleden door gevechten om het leven gekomen. Bij het dichtmaken van de grot waren er nog maar zes mannelijke clanleden over en die hebben toen afgesproken dat mijn familie voor bewaking en onderhoud zou zorgen. Dat is zo eeuwen goed gegaan, tot ik mijn zoon, Hakons vader, over deze grot en zijn geschiedenis verteld heb. Erik is daarna drie maanden bezig geweest met het onderzoeken van het schip en de grot zelf.

Jullie moeten weten dat er, behalve dit schip, ook een artefact wordt bewaard en dat er een muurschildering in deze grot is aangebracht. Vooral voor het laatste had Erik veel belangstelling. Het heeft hem doen besluiten om de herkomst ervan te proberen te ontdekken. Na zijn vertrek, ontbr...”

Opnieuw werd Torstein onderbroken. Dit keer was het Hakon, die nieuwsgierig vroeg: “Een muurschildering en een artefact? Wat bedoelt u precies, opa?” “Alles op zijn tijd, Hakon. Mijn verhaal wordt volgens traditie al eeuwenlang op één manier verteld: van begin tot eind.”

Her en der klonk onderdrukt gegrinnik. Hakon, die wenste dat hij zijn mond had gehouden, liet zich door zijn opa meevoeren naar een loopplank. “Het begin, Hakon, bestaat daaruit dat we eerst het schip bezoeken. Kom allemaal maar mee.”

Met de anderen in zijn kielzog, liep Hakon achter zijn opa aan de loopplank op en betrad het schip. Oprecht belangstellend, keek hij om zich heen en volgde zijn opa op de voet. In stevig tempo liepen ze door het middenpad. Aan de rechter- en linkerkant zag hij de roeibanken waar opa over gesproken had. Die jongens moesten behoorlijke bikkels zijn geweest, dacht hij bij zichzelf. Roeien, eten, slapen en regelmatig vechten tegen niet vriendelijk gezinde vreemdelingen.

Veel tijd om erbij stil te staan, kreeg hij echter niet. Opa liep zonder omzien door naar het achterdek, waar over de volle breedte een soort van kajuit was gemaakt. Toen hij zijn opa naar binnen volgde, zag hij twee gebeeldhouwde tronen met een stenen tafel ertussen staan. Terwijl opa op de achterste troon ging zitten, kwamen de anderen binnen, die in een kring om hem heen gingen staan.

“Goed”, begon Torstein. Hij wees op de tafel voor hem. “Deze tafel is het artefact waarvan ik sprak. In het midden zien jullie een ronde knop van goud. Volgens Erik is deze knop, nadat hij dat dertig jaar geleden heeft laten onderzoeken, van hoogwaardig goud gemaakt. Waarom er aan elke kant een troon staat, heeft hij jammer genoeg niet weten te ontdekken.”

Hij pakte het boekje op van de tafel, bladerde een paar bladzijden verder en las eruit voor: “Deze tafel en de twee tronen zijn alle drie tezamen uit één blok marmer gehouwen. Het tafelblad is precies 69 cm breed en rust op een marmeren zuil van 111 centimeter hoog. Het bijzondere is dat de tafel niet alleen uit één stuk bestaat, maar dat ook de zuil deel uitmaakt van een rond stuk marmer dat als bodemplaat dient. De plaat heeft een diameter van 333 cm. Tussen blad, zuil en bodemplaat heeft Erik geen enkele naad kunnen ontdekken. De 11 cm dikke bodemplaat is voorzien van een rand van goud met een dikte van exact 1,11 cm. Het geheel heeft een perfectie die men vandaag de dag alleen maar machinaal zou kunnen fabriceren.”

“En dat klopt”, hoorde iedereen Saundra zeggen. “Torstein heeft voor mij de tafel gescand en de afmetingen kloppen precies. Ook de twee tronen zitten er naadloos aan vast. Als we niet hadden geweten dat deze combinatie ruim duizend jaar oud is, zouden we zonder meer kunnen aannemen dat deze met de 3dSCreator van Marilyn gemaakt is, omdat de JELLIE zich precies eender kan samenvoegen.”

“Hoe men dit minimaal tien eeuwen geleden voor elkaar heeft gekregen, weet ik niet. Ik weet alleen dat dit artefact hier al van het begin af aan staat”, vulde Torstein aan. Lémarc stak een hand op. “Waarom is het nooit verkocht?”, vroeg hij. “Het lijkt mij dat zoiets enorm veel geld waard is.”

“Ook het antwoord daarop horen jullie straks”, antwoordde Torstein. “Kom. We gaan verder.”

Zoals ze gekomen waren, verlieten ze de kajuit. Ze volgden hem opnieuw op de voet. Torstein boog af naar rechts, om aan de andere kant het schip weer via een loopplank te verlaten. Naast het schip stond een lange wand van oude kisten, masten, zeilen, rekken met roeiriemen, allerlei soorten zwaarden, bijlen en andere gebruiksartikelen. Hakon had alles graag van dichtbij willen bekijken, maar ook nu gaf zijn opa hem geen gelegenheid. Hij liep achter hem aan om de stellage heen, volgde hem de bocht door en kreeg zicht op een lange wand waar de kleuren vanaf leken te springen.

< 03.07

Tamelijk ongeduldig zag hij Gideon uit de meegebrachte doos de tablets aan het Devote Dozijn uitreiken. Eindelijk! Terwijl zijn adjudant de lege doos terugzette, vroeg hij de aandacht en zei opgewekt: “Dames, heren. De tablets die jullie hebben gekregen, zijn het nieuwste van het nieuwste. Na een uitgebreide test van diverse modellen, heeft onze IT-afdeling deze als beste gekwalificeerd. Met name omdat deze, ongeacht waar je je bevindt, altijd een goede verbinding tot stand brengen. Zelfs hier, diep onder de grond.

Hun slogan ‘everywhereconnected’ maken ze dus helemaal waar. Markland Communications is een wereldleider in de branche, waardoor we ervan verzekerd kunnen zijn dat er zich geen problemen zullen voordoen. Mocht iets toch niet goed functioneren, dan beschikken ze over een prima helpdesk. We hebben een uitstekende deal kunnen sluiten, wat onder andere inhoudt dat ze voor ons een volledige standalone-omgeving in de cloud hebben ingericht. Al onze informatie, die tot voor kort alleen hier beneden was opgeslagen, bevindt zich nu ook hoog in de hemel. Beide locaties zijn gegarandeerd ontoegankelijk voor onbevoegden. Vanwege de nieuwe techniek waarmee de tablets werken, kan er geen gebruik gemaakt worden van wifi. Dit is vervangen door SCIF (Satellite Communication & Information Fidelity). Deze verbinding is voorzien van een unieke Codex Sinaiticus-beveiliging, waardoor inbraak is uitgesloten.”

Natuurlijk was het Thomas die zijn hand opstak. Welwillend knikte Esteban hem toe, ten teken dat hij zijn vraag mocht stellen. Frank en vrij, maar toch eerbiedig vroeg Thomas: “Dit alles klinkt als een wonder, maar hoe zit het met de snelheid? Wordt alles vanwege zo’n superbeveiliging niet geweldig traag?”

Dat was een goede vraag. “Voor zover ik uit de testresultaten heb kunnen opmaken, is er geen verschil. De breedbandverbinding via de nieuwe tablets is net zo snel, misschien zelfs sneller, dan de huidige.”

Meteen vervolgde hij: “Jullie tablet heeft een speciaal voor ons ontwikkelde applicatie. Deze zogenoemde R.K.K.-app is al voorgeïnstalleerd en maakt dat we snel en makkelijk met elkaar in contact kunnen blijven en onze informatie kunnen delen.

https://everywhereconnected.com/rkkapp.html

Verwerk dus alles digitaal. Jullie onderzoeksresultaten, gedachten, meningen enzovoorts. Alles wat jullie relevant achten, dienen jullie mij toe te zenden.”

Nogmaals liet hij zijn blik over het Devote Dozijn gaan. De twaalf waren tenslotte wetenschappers en geen pennenlikkers. “Dan nog dit. Het spreekt eigenlijk vanzelf, maar ik wil er toch nog eens de nadruk op leggen. Mocht er expertise van buiten nodig zijn, dan is het van het grootste belang dat deze persoon of personen een verklaring tot geheimhouding ondertekenen. Indien een persoonlijk bezoek aan ons hoofdkwartier noodzakelijk is, dan moeten betreffende personen geblinddoekt worden. Zoals jullie weten, presenteren wij ons in contact met de buitenwereld als leden van de veiligheidsdienst van de R.K. Kerk. Dit mag in geen geval gecompromitteerd worden. Vergeet dat niet! Houd er daarom rekening mee dat de geautomatiseerde wereld hierboven zo lek is als een mandje.”

Hij draaide zich om naar zijn adjudant. “Gideon. Hoe staat het met de digitalisering van de kerkelijke documenten?” Zijn adjudant liep naar de doos en haalde er een dossier uit. Gideon overhandigde het hem en antwoordde: “Alstublieft, commissario. Gisteren zijn, op de pauselijke dagboeken na, alle documenten gedigitaliseerd en toegankelijk gemaakt voor de zoekmachines.” Snel bladerde hij door het rapport.

Ook nu moest God zelf hier de hand in hebben gehad. De timing was te perfect om toeval te kunnen zijn. “Heel goed. Dank je, Gideon. Erg fijn dat we nu over alle data van de Kerk kunnen beschikken, zonder uren in het archief te hoeven doorbrengen.”

Hij richtte zich tot het Devote Dozijn en sprak: “Wel. Als jullie zover zijn, zal ik jullie laten zien wat ik ontdekt heb.”

< 03.08

Onderling zachtjes met elkaar pratend, kwamen zijn vrienden achter hem en opa de hoek om en wederom werd het op slag stil. Bewonderend stond de groep naar de lange, prachtig beschilderde wand te staren. Hakon schatte dat de wandschildering ongeveer 30 meter lang en 3 meter hoog moest zijn. Hij wilde zijn opa vragen of dit net zo oud was als het Vikingschip, toen zijn opa verder vertelde.

“Deze wandschildering geeft de laatste reis van het schip weer. Volgens Erik toont deze aan dat onze voorvader als eerste Amerika, en zelfs ook Midden-Amerika, heeft ontdekt.” Met zijn toehoorders achter zich aan, liep hij er langzaam langs. Terwijl hij op bepaalde punten wees, vervolgde hij: “Erik heeft veel uitgezocht en heeft ontdekt dat ze, na vele tussenstops, onder andere via IJsland, Groenland en de oostkust van Canada, langs de oostkust van het huidige VS naar het zuiden zijn afgezakt. Een tocht waar ze bij elkaar ruim twee jaar over hebben gedaan. Volgens mijn zoon hebben ze als laatste Yucatán bereikt. Hier moet iets gebeurd zijn waardoor dit de laatste reis van de Aegir werd en waarom ze dat marmeren artefact meegenomen hebben. Of het een buit was, door handel is verkregen, of een geschenk is geweest, weet ik niet. Niet alles is even goed gedocumenteerd. Ik weet van mijn vader dat veel mondeling werd doorgegeven. Helaas is hij, voor hij mij alles kon vertellen, in de Tweede Wereldoorlog gesneuveld tijdens een operatie van het Noorse verzet.

Het is dus bekend welke route het schip heeft afgelegd, maar meer niet. Het enige dat mijn vader mij nog heeft verteld, is iets dat ik mogelijk niet goed geïnterpreteerd heb. Wanneer iemand van de familie de Vrouwe zou ontmoeten, zou de functie van het artefact zichzelf openbaren.”

“Welke Vrouwe, opa?”, vroeg Hakon. Zijn opa trok vertwijfelt de schouders op. “Daar heb ik geen idee van, jongen. Je vader dacht dat het misschien de vrouw was die op de muur staat afgebeeld. Of een afstammelinge van haar.”

“Waar?”, vroeg Hakon nieuwsgierig. Zijn opa wees naar een klein onderdeel van de beschildering. “Kijk, daar.” Hakon liep ernaartoe en zag een man en een vrouw tegenover elkaar zitten, met een tafel tussen zich in. De zetels en tafel leken precies op het artefact dat ze zojuist in de kajuit hadden gezien. Hij bracht zijn gezicht wat dichter naar de wand en bekeek het tafereel aandachtig. “Ongelooflijk”, riep hij verrast. “Moeten jullie kijken!”

< 03.09

Na die totaal onverwachte banale en verbale confrontatie met de hoogste machthebber van de Verenigde Staten van Amerika had Mirnat stomverbaasd naar de rode telefoonhoorn gestaard, alsof iemand iets buitenaards in zijn handen getoverd had. Bedachtzaam had hij de hoorn teruggelegd, de camera opgepakt en vervolgens voor zichzelf nog eens de opname teruggekeken. Ja, het klopte wat ze gehoord hadden en de stem was duidelijk die van de president. Dat karakteristieke geluid was niet te missen, want daar werd je elke dag mee geconfronteerd.

Hij draaide zich naar Rock om zijn mening te vragen, maar zag dat zijn collega niets te bieden had. Hij zat erbij alsof hij zijn laatste centen had verloren en net had gehoord dat hij door deze blamage ontslagen was. Voor de staat waarin hij verkeerde, bestond maar één oplossing.

Resoluut liep Oskar naar Rocks bureau, trok de middelste lade open en pakte de fles bourbon die Rock daar had liggen. Hij liep door naar de waterkoeler, trok twee plastic bekertjes uit de koker en schonk deze driekwart vol met het goudbruine goedje. Hij pakte de lusteloze rechterhand van Rock, drukte het bekertje erin en keek hem vervolgens diep in de ogen. Terwijl hij hem hard in zijn schouder kneep, commandeerde hij: “Rock! Kerel! Kom bij je positieven.” Hij dwong hem een forse slok te nemen.

Alsof hij een amfetamine-injectie had gekregen, schoten de ogen van Rock wijd open. Hoestend en kuchend kwam hij op adem. “Wat is er in hemelsnaam gebeurd?”, riep hij gefrustreerd uit. “Oh”, kreunde hij even later. “Mijn ‘moment of fame’ volledig om zeep geholpen door die rukker. Jaren van voorbereiding in één keer door het afvoerputje gespoeld. Ik snap er geen donder van.”

“Rock, luister nou even”, zei hij kalmerend. “Je moet het van je afzetten. We kunnen niet bij de pakken neerzitten. Wij hebben onze verantwoording, ongeacht wat er gebeurt. Volgens het protocol moeten we hier blijven tot we op normale wijze contact krijgen met de hoogst bevoegde instantie. Of het nu marsmannetjes zijn die uit de ruimte zijn komen vallen of dat de aliens ongemerkt onze planeet hebben overgenomen.”

Rock keek hem kwaad aan. “Hmpf. Volgens mij is dat dus al gebeurd en is onze aarde gedoemd. Welke machthebber reageert er nou zo achterlijk?”

Inderdaad, dat was op z’n zachts gezegd niet helemaal normaal, dacht Oskar bij zichzelf. Maar het was en bleef een feit dat ze er niet in geslaagd waren hun boodschap af te leveren. En dat moest wel gedaan worden.

Resoluut rechtte hij zijn schouders. “Rock, het volgende gaat gebeuren. We nemen geen enkel risico en doen alles exact volgens het boekje. Jij pakt het protocollenboek erbij en zoekt uit wat we moeten doen ingeval we geen normaal contact met de bovenwereld kunnen krijgen. Ondertussen zal ik contact opnemen met die monnik en hem proberen over te halen ons te vertellen waarom de Rooms-Katholieke Kerk zo geïnteresseerd is in dit specifieke deel van het heelal. Ik heb een list bedacht om te controleren of zij meer weten. Als wetenschapper geloof ik niet in wonderen, maar ik hoop wel dat ze nog bestaan.”

< 03.10

Na hen de cellen achter de pilaren getoond te hebben, beende Esteban met gezwinde pas terug. Gideon en het Devote Dozijn volgden hem op de voet, als een stoet ganzen die zich achter de moederkloek aan haastten. Eenmaal terug in de pilarenzaal, liep hij direct door naar de marmeren tafel en gebaarde de anderen om zich bij hem te voegen. Aan hun gezichten zag hij dat ze, net als hijzelf, popelden om aan de slag te gaan. Zodra iedereen zich wederom in een halve cirkel voor hem had opgesteld, nam hij dan ook meteen het woord. “Indrukwekkend, nietwaar? Ik zie dat jullie, net als ikzelf, enorm geïntrigeerd zijn en branden van verlangen om met het onderzoek te beginnen. Ik zal het daarom kort houden. We gaan dit mysterie oplossen op basis van drie hoofdgroepen die elk drie vragen bevatten. Vragen waarop jullie de antwoorden dienen te vinden. Neem jullie tablets en noteer het volgende.” Hij wachtte even tot ze allemaal hun tablet startklaar in de hand hadden en vervolgde:

“De eerste hoofdgroep betreft de twee antieke telefoons, te weten het apparaat hier beneden en het toestel dat op mijn bureau staat. Wanneer zijn deze aangesloten? Beide zijn kennelijk nog in bedrijf en ik wil weten waar de rekening naartoe gaat. Wie, of welke firma, betaalt hier nog voor? En wie heeft, c.q. hebben, van en naar deze toestellen gebeld? En wat is hiervan de reden geweest?

De tweede hoofdgroep betreft de monniken. Waren er nog meer dan de twee waarvan we de lichamen hebben gezien? Waarom werden ze opgesloten? En waarom werd hen op een gegeven moment voedsel en drinken onthouden? Tevens moeten de notities in de zwarte lederen bijbel zo snel mogelijk worden ontcijferd.

De derde hoofdgroep betreft de pilarenzaal zelf. Wat is de betekenis van de mozaïekvloer en de plafondschildering? Waarom staat deze marmeren tafel hier? Waarom geeft deze nu ineens een soort energie af en wat is dit precies voor energie? Hoe is dit alles – de zaal, de vloer, het plafond en de cellen hierachter – met elkaar verbonden? En wat is of was de functie hiervan?”

Hij pauzeerde even om iedereen de gelegenheid te geven een en ander te noteren, waarna hij eraan toevoegde: “Jullie krijgen carte blanche. Zoek in alle bronnen nog eens naar informatie, verwijzingen of wat dan ook dat antwoorden kan opleveren. Hack desnoods alle nieuwszenders, social mediaplatforms en inlichtingendiensten. Pluis alles na. Elk snippertje data kan belangrijk zijn. Daarnaast wil ik dat elke vierkante millimeter van deze zaal en het cellencomplex onderzocht worden naar meer verborgen gangen, kamers of andere ruimtes. Hoe jullie de taken onderling verdelen, moeten jullie zelf bepalen. Daar laat ik jullie vrij in.”

Hij wees Thomas aan. “Bij deze ben jij de vertegenwoordiger van de groep.” Hij wees vervolgens naar Gideon. “Bij mijn afwezigheid kun je terecht bij mijn adjudant. Ikzelf zal het boek met het Inquisitiezegel doornemen.”

Hij knikte naar Thomas, die aangaf dat hij een vraag had. “Wat moet er met die twee lichamen gebeuren, commissario?” Opnieuw een uitstekende vraag. Deze jongeman beviel hem steeds meer. “Voorlopig laten we ze daar. We moeten eerst weten waarom ze opgesloten werden, voor we kunnen beslissen waar deze broeders begraven dienen te worden.” Hij keek de kring rond en zag dat er verder niemand vragen had. Het Devote Dozijn begon onderling al met elkaar in discussie te geraken om de taken te verdelen. Een prima ploeg, dacht hij tevreden. Vertrouwend op een vlotte gang van zaken, pakte hij het grote boek van tafel, wenkte Gideon en begaf zich naar zijn werkkamer. Ook hijzelf had nog het nodige te doen.

< 03.11

Iedereen dromde om Hakon heen en allemaal keken ze nieuwsgierig naar het tafereel dat hij aanwees. “Ben ik nou gek of valt het jullie ook op?”, vroeg Lémarc. “Dat lijk jij wel, Hakon. Met die vrouw waarvan je mij die foto liet zien, die Nakawe. Dat is toch niet mogelijk?”

“Toch wel, Lémarc”, antwoordde Torstein. “De man die je afgebeeld ziet, lijkt erg op Hakon, maar ook op mijn zoon en mijzelf in onze jongere jaren. Volgens Erik moet deze man onze voorvader zijn, want datzelfde gezicht staat ook op een familieschild afgebeeld. Kijk zelf maar.”

Hij ging de groep voor, liep terug naar het schip en wees naar het voorste schild dat aan de boeg hing. “Goh, wat mooi gedaan”, zei Marilyn. “Dat ben jij sprekend, Hakon. Precies zo zag je eruit toen we elkaar ontmoetten. Weet je nog dat je toen ook van dat lange haar had?”

Hakon knikte. “Jazeker. Maar dit is toch allemaal een beetje te veel van het goede. Ik kan het amper bevatten. Dit alles kan toch geen toeval zijn?” Hij keek zijn opa vragend aan. “Nee, Hakon. Zo dacht je vader er ook over. Hij was er stellig van overtuigd dat dit alles hier met een bepaald doel bewaard werd en wilde dat onderzoeken. Dat zou hij doen door die Vrouwe, of haar nazaat, op te sporen en tegelijkertijd dezelfde reis maken, in de hoop dat hij op die locaties iets meer zou ontdekken.”

Hij draaide zich om naar Lémarc. “Maar, Lémarc, wat zei jij nu over die vrouw?”

Hakon pakte de arm van zijn opa vast. “Opa? U weet toch dat ik in het Vredespaleis van de trap ben geduikeld? Ik botste daar op een vrouw en tijdens die botsing met haar had ik dat visioen over mijn vader. Een hele rare belevenis was dat, en sindsdien zweeft op de gekste momenten haar beeltenis voor mijn ogen, slaap ik slecht en blijft mijn hand zo kriebelen. Dat is de vrouw waar Lémarc het over had.”

Hij liet zijn opa weer los en keek Marilyn aan. “Heeft Saundra trouwens al iets gevonden, Marilyn?” In ieders oor klonk Saundra’s stem. “Ja. Ik heb een en ander bij elkaar weten te sprokkelen wat niet veel samenhang leek te hebben. Maar toen Lémarc over de gelijkenis begon, heb ik veel puzzelstukjes aan elkaar kunnen voegen.”

“Laat die afbeelding dan eens zien”, zei Torstein nieuwsgierig. Hakon haalde zijn smartphone tevoorschijn, zocht de foto op en hield het zijn opa voor. “Lieve hemel, jullie hebben gelijk. De gelijkenis is treffend! Weet je waar ze woont, Hakon?”

“Ergens in Yucatán”, hoorde iedereen Saundra zeggen. “Maar dit terzijde. Als iedereen even wil luisteren, zal ik jullie inlichten over hetgeen Marilyn en ik tot nu toe ontdekt hebben. Zoals jullie inmiddels allemaal weten, heeft Hakon aan mij gevraagd om een vervelend, irriterend gekriebel in zijn rechterhand te onderzoeken. De hand met de donkere vlek. Een teken dat bij de bloedlijn van de familie Eriksson hoort, want volgens Torstein heeft elke mannelijke telg, in elk geval tot en met Hakon, dit bij de geboorte op de rechterhand meegekregen. Het teken dat ze beiden op hun rechterhand hebben, komt echter in geen enkel medisch artikel voor. Om toch te proberen zoveel mogelijk gegevens te verzamelen, heb ik Marilyns nieuwe WORM gebruikt. Deze heeft van zowel Hakon als Torstein een minutieuze picoscan gemaakt. De ontvangen data is gigantisch groot. Het is zoveel dat de subroutine die elk picodeeltje in kaart brengt daar nog wel even mee bezig is. Het gaat om miljarden deeltjes informatie. Elk partje ervan wordt inmiddels vergeleken met alle medische en genetische informatie die op de aarde beschikbaar is. Zodra alles in kaart is gebracht, hebben we een compleet digitaal beeld van beide Erikssons. De voorlopige conclusie is dat zowel Hakon als Torstein genetisch overeenkomen, zoals te verwachten viel. Genetisch behoren beiden tot de Homo sapiens, doch verschillen ze iets ten opzichte van de rest van de mensheid. Tijdens die scan is er in het lichaam van Hakon en Torstein iets afwijkends ontdekt.”

Meerdere verraste en bezorgde uitroepen kaatsten door de grot en iedereen keek Hakon en zijn opa ernstig aan. Toch bleef Saundra doorspreken. “Zo dun als een draad loopt er vanaf de grote teen een verbinding tot achter in de hersenen. Halverwege splitst zich een zijtak af die doorloopt tot de muis van de rechterhand, tot en met daar waar het teken zich aan de buitenkant bevindt. Vanmorgen is een studievriend van Marilyn in Schotland aangekomen om Jens te onderzoeken. Deze man is geneticus en onder andere gespecialiseerd in hersentrauma. Het voorstel van Marilyn is om hem bij ons onderzoek te betrekken, zodat we alle kennis die er op deze planeet te vinden is in huis hebben. Hoewel we op dit moment nog maar een tipje van de sluier hebben opgelicht, lijkt die kleine afwijking verder geen gevaar voor de gezondheid te zijn. Jullie, en Hakon en Torstein in het bijzonder, hoeven zich dus geen zorgen te maken.”

“Nou, dametje”, grinnikte Torstein. “Op mijn leeftijd maak je je daar geen zorgen meer over, hoor. Dan besef je dondersgoed dat je klok langzaam aan het aftellen is.”

Hij legde zijn arm om Marit heen en keek haar liefdevol aan. “Met jou naast mij, geniet ik nog steeds elke dag. Deze informatie zal dat niet anders maken. Wat jij, kleinzoon?”

Hakon keek zijn grootouders warm aan. “Reken maar, opa. Wat mij betreft, is er niets veranderd. Maar nu even wat anders, Saundra. Wanneer denk je alle gegevens verwerkt te hebben?” “Mits er geen kink in de kabel komt, schat ik dat het nog enkele uren duurt.”

Hakon knikte. “Oké. Dan stel ik voor dat we ons intussen concentreren op alles wat zich in deze grot bevindt. Misschien vinden we nog iets wat aan het verhaal van mijn opa kan worden toegevoegd. Ik neem aan dat deze grot gescand is en dat je alle gegevens verwerkt hebt, Saundra?” “Dat klopt, Hakon. Ik ben met het schip begonnen. Helaas komt een Vikingschip met de naam Aegir in geen enkele database voor. Ook in de Noorse mythen wordt er met geen woord over gerept. Maar wat het artefact betreft, heb ik wel iets ontdekt. Met Marilyn heb ik een experiment uitgevoerd dat ik nu graag met de hele groep zou willen herhalen.”

< 03.12

Esteban ontsloot zijn werkkamer en liep met Gideon in zijn kielzog naar binnen. Hij liep meteen door naar zijn bureau, legde het grote boek neer en pakte de antieke telefoon op. Het toenmalige wonder der techniek, dat hij tot op heden als decoratie beschouwd had, bekeek hij nu met heel andere ogen. Terwijl hij het apparaat voorzichtig omdraaide om de onderkant te onderzoeken, vroeg Gideon hem of de grote baas niet geïnformeerd moest worden.

Dat zei hij goed. Niet informeren. Esteban tuitte zijn lippen en antwoordde: “Daar lijkt het mij nog wat te vroeg voor. Buiten de Inquisitie hoeft op dit moment nog niemand te weten wat er onderzocht wordt. Pas als we weten waarover we praten, bekijken we hoe we hiermee om moeten gaan en of het überhaupt zinvol is om de paus ermee te belasten. Zijne Heiligheid krijgt al meer dan genoeg op zijn bord gestapeld en kan nog meer, mogelijk irrelevante, rapporten niet gebruiken. Zeker niet nu hij opnieuw te maken heeft met een priester die mogelijk een misdienaar misbruikt heeft, een woekerend probleem dat steeds weer de kop op steekt.”

Rotte appels die ik opspoor en waarvan ik de dossiers laat uitlekken, zodat het zeker is dat deze geloosd worden, dacht hij er achteraan. Gideon keek hem bewonderend aan. “U heeft gelijk, commissario. Ik dacht niet goed na. Onze paus mag zich gelukkig prijzen dat hij u heeft om hem te ontlasten.”

Esteban luisterde met een half oor naar zijn adjudant en liet zijn blik over de onderkant van het antieke geval glijden. Hij bracht het wat dichter bij zijn ogen en bekeek het iets beter. Wat hij eerst als een paar beschadigingen beschouwd had, konden bij nader inzien weleens ingekerfde tekens zijn. Hij probeerde te ontcijferen wat deze konden betekenen, tot hij doorkreeg dat hij het toestel verkeerd om vasthield. Snel draaide hij het ding 180 graden en las: III = cel IV = centre.

Gideon, die over zijn schouder stond mee te kijken, opperde om de haak drie keer in te drukken, om zodanig te kunnen vaststellen of de verbinding van beide kanten tot stand gebracht kon worden. Hij knikte. Dat was een goed idee. Hij bracht de luisterhoorn naar zijn oor, bewoog de haak driemaal op en neer en stond nieuwsgierig te luisteren. Na een tel of vijf hoorde hij een klik en herkende de licht hijgende stem van Maria Mathilda. “Hallo?”

Hij noemde zijn naam, legde uit waarom hij belde en vroeg haar de onderkant van het toestel te bekijken. Doch op zijn vraag of er op de bodem iets was ingekerfd, antwoordde ze negatief. Hij bedankte haar, verbrak de verbinding en drukte direct daarna vier keer op de telefoonhaak.

Gespannen wachtte hij af. Ditmaal duurde het wel heel lang. Teleurgesteld wilde hij het opgeven, toen hij toch ineens een klik hoorde. Een geaffecteerde stem waarin duidelijk achterdocht doorklonk, wilde weten wie er belde. Op zijn beurt vroeg Esteban met wie hij het genoegen had. “Ik? Ik ben il direttore (de directeur) Pizzali, van het oudste en grootste telecombedrijf van Italië. Maar wie bent u en waarom belt u naar deze ouderwetse telefoon?”

Hij excuseerde zich en noemde zijn naam en rang, waarna hij zo beknopt mogelijk de reden uitlegde waarom hij gebeld had. “U begrijpt dat we dit onderzoek naar de herkomst van die telefoo...”

Ineens hoorde hij Pizzali luid lachen, waarna deze vrolijk uitriep: “Goddank! Wat ben ik blij dat er eindelijk iemand van de R.K. Kerk belt over die vervloekte telefoon. Sorry voor mijn taalgebruik, commissario, maar die telefoon hangt al decennialang als een molensteen om mijn nek en brengt de financiële positie van ons bedrijf steeds verder onder druk door die oude afspraak.”
Afspraak? Welke afspraak? Waar had Pizzali het over? Verbaasd over de vreemde wending die het gesprek genomen had, vroeg Esteban wat de man precies bedoelde.

“Dat is te veel om over de telefoon te vertellen, commissario. Ik stel voor dat we nu meteen een afspraak maken, dan kunnen we wat mij betreft dat hoofdstuk voorgoed afsluiten.”

Ze werden het snel eens om elkaar vandaag nog te treffen en nadat hij Pizzali had doorgegeven wanneer zijn adjudant hem, de telefoon en alle documentatie ervan zou ophalen, legde hij bedachtzaam de hoorn op de haak.

“Wel, Gideon. Dit is een behoorlijk verrassende ontwikkeling.” Hij gaf zijn adjudant door wat hij met Pizzali had afgesproken en stuurde hem weg. Zodra de deur achter Gideon dicht was, zette hij zich achter zijn bureau en legde het grote boek met het zegel van de Inquisitie voor zich neer. Hij sloeg het open, nam het losse vel eruit en probeerde te ontcijferen wat erop genoteerd stond.

< 03.13

Als op commando draaide iedereen zich om en ze staarden naar Marilyn, die verontschuldigend haar handen ophief. “Ik weet het, ik weet het.” Ze rechtte haar schouders en zei trots: “Saundra en ik hebben alles eerst uiterst zorgvuldig getest, voor ik mezelf ... opofferde, zogezegd. Ik kan jullie verzekeren dat er niets fout ging.” Er verscheen een gelukzalige blik in haar ogen. “Je weet niet wat je meemaakt. Eerlijk. Jullie moeten het absoluut zelf ook ervaren. Vertrouw Saundra en mij nu maar en geef jullie toestemming. Er gaat niets zeer doen. Erewoord.”

Hakon wist dat hij zijn leven aan die twee kon toevertrouwen en gaf onmiddellijk zijn toestemming, direct gevolgd door een standvastig akkoord van Alasdair en meerdere instemmende reacties van de anderen.

“Bedankt”, sprak Saundra’s stem in ieders oor. “Ik wil jullie enkele videobeelden tonen. Via de WORM stuur ik de opnamen naar jullie oogzenuw, zodat jullie deze via je rechteroog kunnen bekijken. Een kleine waarschuwing is wel op zijn plaats: het eindigt een beetje smerig. Dus ik stel voor dat we Marit en Torstein ontzien en...”

“Ben je mal?”, protesteerde Torstein. Hij keek Marit even aan, die hem woordeloos liet weten dat ze het met hem eens was. “Marit en ik willen nu ook alles meemaken en geloof me maar, we hebben allebei een behoorlijk sterke maag.”

Strijdlustig keek hij Hakon aan. Wensend dat hijzelf op zijn tachtigste nog net zo onverschrokken als zijn opa zou zijn, zei Hakon: “Het is goed, Saundra. Starten maar.”

Op dat moment beleefde Hakon in full color en dolby surround de laatste momenten van Ravic in de Egyptische piramide. Hij waande zichzelf tussen de horde gillende mensen die in paniek alle kanten uitstoven.

“Wauw”, riep Barbara uit. “Deze uitvinding kan ik goed gebruiken voor mijn werk. Het was net alsof ik lijfelijk aanwezig was en de paniek kon voelen.”

Marilyn pakte haar hand vast en keek haar ernstig aan. “Ik weet wat je bedoelt, Barbara, maar sommige uitvindingen zullen misschien nooit geopenbaard worden. De geschiedenis leert dat er vaak misbruik van gemaakt wordt. Met name, en dat is niet persoonlijk bedoeld, wanneer ze in handen van de commercie vallen. GAIAS streeft er juist naar dat ze ten goede komen van de hele mensheid. Pas als dat zeker is, zullen ze worden vrijgegeven.”

“Tot die tijd zullen Marilyns uitvindingen alleen benut worden indien deze een GAIAS-operatie ondersteunen”, hoorden beide vrouwen Saundra zeggen.

Vervolgens richtte ze zich tot iedereen. “Ik heb jullie deze beelden laten zien, omdat op hetzelfde moment dat Ravic in Egypte naar beneden valt, Hakon in Den Haag in het Vredespaleis van de trap rolt. Het opvallende is dat Nakawe in dezelfde piramide twee weken daarvoor nieuwe hiërogliefen heeft blootgelegd. Wat het helemaal bijzonder maakt, is het volgende. Op het moment dat Hakon deze vrouw vastpakte, werd er door hem een krachtig signaal de ether ingestuurd, wat bij ons in Schotland resulteerde in het doorbranden van het GRID.”

“Huh?”, ontviel Hakon. Het scheelde niet veel of zijn mond was opengevallen. “Ik had toen een heel vreemd visioen of zo, maar ben me er echt niet van bewust zoiets als een energiestraal te hebben uitgestoten. Dat is wel heel buitengewoon.” “Toch is dat gebeurd, Hakon”, verzekerde Saundra hem. “Als jij het zegt, moet ik dat wel geloven. Wat is je conclusie, Saundra?”

Zich amper bewust van de mensen om hem heen, luisterde hij naar haar stem. “Die heb ik nog niet. Er ontbreken nog te veel parameters. Vandaar dat ik het onderzoek wil uitbreiden. Mede vanwege nog een bijzonderheid. De WORM geeft aan dat het kriebelen in je hand erger wordt als je in de buurt van je opa bent. En het nam opvallend toe toen je opa op die troon in de kajuit ging zitten. Ik wil straks even enkele experimenten uitvoeren, maar zal jullie eerst de rest van alle ontdekkingen vertellen.”

Terwijl ze elkaar aankeken, bleef iedereen stil staan luisteren. “Ik heb jullie die video laten zien. Niet omdat een en ander qua tijdstip precies samenviel, maar ook vanwege de artefacten. De tafel waarop Ravic stond, is gelijk aan de tafel die in het schip staat. Nakawe heeft de nieuwe hiërogliefen ontdekt door een gleuf van 20 centimeter diep te graven. Het is zeer waarschijnlijk dat de bodemplaat van het artefact in de piramide tevens onder het stof verdwenen lijkt. Ik ga ervan uit dat die tafel gelijk is aan die in de kajuit, behalve dat er aan die in de piramide geen tronen vastzitten.

“Asjemenou”, ontglipte Barbara. “Ik begin de contouren te zien van een fantastisch nieuw item.” Haar handen bewogen alsof ze voor haar ogen een opgerold lint uit elkaar trok. “Met een vette kop. Zoiets als ‘de vloek van de Farao’. Mijn chef zou lyrisch zijn.”

Quasi ernstig sprak Russ haar toe. “Beste kind. Kun je dan nooit eens serieus zijn? Dit hier is de bittere realiteit, hoor.” Hij plantte grinnikend een kus op haar neus.

“Nou”, bromde Tjan. “Als ik van tevoren had geweten dat we een filmmiddag zouden hebben met sterfscènes en”, hij keek naar Russ en Barbara, “zwoele romantiek, dan had ik een emmer popcorn meegenomen.”

Pontificaal zette hij zijn achterste op een ton die naast de boeg stond. “Kom op, lui. Laat Saundra toch eens verdergaan”, zei Hakon een tikje ongeduldig. “Kom, Saundra. Ga door.”

“Gezien de plotselinge manier waarop Ravic stierf en gezien het autopsierapport, is hij overleden als gevolg van een soort stroomstoot. Alsof hij door de bliksem was getroffen. Volgens het rapport kwam de energiestoot van onderen. Op de een of andere manier heeft deze dus iets afgegeven of iets doorgegeven. Zou ik mogen speculeren, dan zou ik zeggen dat die energiestoot in Egypte verband houdt met hetgeen Hakon is overkomen. Straks, na het experiment, zal ik meer weten. Nu wil ik jullie nog iets laten zien.”

Uit de richting van de ton hoorde Hakon een ingehouden gemompel. “Zie je wel, we hadden popcorn moeten meenemen.” In zijn oor zei Saundra: “Kijk ...”

< 03.14

Dik tevreden stond hij zichzelf voor de spiegel te bewonderen. De dagelijkse persoon van El Ermitaño (de kluizenaar) was als sneeuw voor de zon verdwenen. Hier stond niet zomaar een willekeurige man. Hier stond híj! Alejandro Pobretón, een leider die een machtig zelfvertrouwen uitstraalde. Zijn donkere, kobaltblauwe ogen hadden de kleur van de diepzee. De bezieling die erachter lag, deed ze geheimzinnig fonkelen. Zijn huid was licht getint en deed hem er gezond uitzien. Zijn zwarte, sluike haar, dik en glanzend als dat van een indiaan, hing in een losse staart op zijn rug. Hij had zijn slordige snor en baard zorgvuldig bijgeknipt en de nu smalle snor en het kort getrimde ringbaardje maakten zijn ronde gezicht spits en een tikje mysterieus. Hij bezat mooie, slanke handen en droeg nu aan de rechterhand de twee bewerkte gouden ringen die aan hem waren doorgegeven.

Met een intens genoegen zag hij dat de zwarte pantalon en de zwarte pullover met de turtleneck hem als gegoten zaten. De zwarte laarsjes met verhoogde zool en hak voegden een paar centimeter aan zijn gemiddelde lengte toe, waardoor hij er ineens een stuk langer en goedgebouwd uitzag. Voorzichtig nam hij de cape van de standaard en legde deze om zijn schouders. Plechtig maakte hij de gesp bovenaan dicht. Het effect was meer dan buitengewoon. De vuurrode mantel, waarin met gouddraad een V-patroon was geweven, leek te vlammen en een geheel eigen leven te leiden.

De gouden gesp evenzo. Ingelegd met twee zwarte V’s, fonkelde deze bij elke lichte beweging. De glanzende V’s, zwart als de nacht, waren identiek aan de gouden V’s in de mantel. Een staande ‘V’ en een omgekeerde die als een dakje boven de rechterpoot zweefde, als een pijl die naar de hemel wees.

Trots keek hij naar zijn spiegelbeeld. Hier stond een ware leider. Precies wat hij had willen bereiken als de verlichte gids voor de Mensheid 2.0. Zijn dagen van kluizenaar - de eenzame sukkelaar die zijn dagen sleet met zijn neus in oude boeken - waren voorbij. Nu hij de bevestiging had ontvangen dat de laatste UITVERKORENE de oproep gekregen had en onderweg was naar het verzamelpunt, was het zover. Voor hem en de mensheid zou binnenkort een nieuw hoofdstuk aanbreken. De van vader op zoon overgedragen opdracht stond op het punt om uitgevoerd te worden. En hij, Alejandro, zou terugnemen wat gestolen was en het ditmaal niet uit zijn handen laten glippen.

Na een zeer lange tijd was het dan eindelijk zover.

< 03.15

Na alles wat hem door zijn opa en Saundra verteld was, had Hakon niet verwacht nog een keer verrast te worden. Wat had hij het mis gehad. Vol genot had hij doodstil staan kijken en hij schrok bijna van Tjans uitroep. “Wauw! Zeldzaam! Wat is dat in ‘s hemelsnaam?”

Marilyn draaide verbaasd haar hoofd om. “Wat krijgen we nu, Tjan? Normaliter ben jij nog zwijgzamer dan Boeddha zelf en zit je met je gedachten ergens in Verweggistan. Sinds wanneer maak jij je druk over wat bewegende sterren?”

“Eh, mag ik ook een hobby hebben? Jullie hoeven niet alles van mij te weten. Het heelal interesseert me gewoon en wat ik net zag, is naar mijn mening een onnatuurlijke beweging geweest.”

Russ mengde zich er nu ook tussen. “Hoe bedoel je dat eigenlijk? Volgens mij is het heel normaal dat sterren bewegen. We hebben toch ook allemaal weleens een vallende ster gezien?”

“Ja, dat is waar”, bemoeide Arda zich er nu ook mee. “De ene verrassing na de andere passeert vandaag de revue en we zijn allemaal natuurlijk erg nieuwsgierig waarom je ons deze spectaculaire beelden hebt laten zien. Als het weer een test is van de WORM, zou ik zeggen dat die dik geslaagd is, hoor. Net als in die piramide waande ik me midden tussen te sterren. We zouden dit soort dingen in de toekomst vaker moeten doen.”

“Daar ben ik het helemaal mee eens”, reageerde Barbara enthousiast. “Dit is echt een doorbraak, Marilyn. Daar moeten we het straks maar even over hebben. Er zijn zoveel mogelijkheden te bedenke...” Nogal bruusk voor zijn doen, onderbrak Hakon haar. Ongeduldig vroeg hij waarom Saundra dit had laten zien en wat het te betekenen had. “Wat jullie zojuist gezien hebben, is waargenomen door prof. dr. Oskar Mirnat, een vooraanstaand astronoom. Blijkbaar was hij zeer geïnteresseerd in dit specifieke deel van de diepe ruimte. Het fenomeen is opgenomen en op de servers van de CSA te Florida opgeslagen. Het meest intrigerende is dat die onnatuurlijk sterrenbeweging, zoals Tjan al zei, precies 0,00121057 seconde plaatsvond nadat Hakon dat krachtige signaal uitzond.”

< 03.16

Terwijl zijn adjudant onderweg was om direttore Pizzali op te halen, was het Esteban gelukt om de brief uit het grote boek te ontcijferen. Ondanks de vele krullen en ingewikkelde omhalen, had het hem niet veel moeite gekost. In zijn eigen nette handschrift had hij een samenvatting gemaakt. Peinzend schroefde hij de dop op zijn vulpen en overdacht de boodschap uit 1919, die inmiddels aan hemzelf gericht bleek te zijn. De schrijver ervan was een speciaal aangestelde bewaker van de Inquisitie en hij kon zich amper voorstellen hoe deze broeder geleden moest hebben. De man had zich vrijwillig laten opsluiten om als een van de bewakers het ‘Geheim van Gods Hand’ met zijn leven te bewaken. Alleen, eenzaam in die kleine cel, had hij zijn dagen besteed aan zijn heilige taak. Zelfs toen de ‘wachter op het bericht’ was overleden, had hij niet verzaakt. Zelfs niet toen er niemand meer was gekomen om de voedsel- en watervoorraad aan te vullen. Meer dan drie weken had hij zich op een minder dan minimaal rantsoen in leven weten te houden. Hij had zijn einde voelen naderen en, in strijd met het ‘belprotocol’ had hij tenslotte de ‘boodschappentelefoon’ gebruikt in een poging te overleven. Niemand had opgenomen en ook op het bonken op de deur was geen reactie gekomen. Vertrouwend op God had hij zich tenslotte neergelegd. Hij was ingeslapen en nooit meer wakker geworden.
Esteban was zwaar onder de indruk. Hij vouwde zijn handen, sloot zijn ogen en prevelde een gebed voor zijn broeder, die een eeuw had moeten wachten tot er iemand was gekomen. Aan het eind van zijn gebed sloeg hij een kruis en opende zijn ogen. Hij keek naar de brief die voor hem lag en dacht wel te weten waarom niemand zich meer om de twee ingeslotenen had bekommerd. 1919 was het laatste jaar van de Eerste Wereldoorlog en de Spaanse griep die zo verschrikkelijk had toegeslagen. De enkelen die men het toevertrouwd had om de hoogste functionaris van de Inquisitie te dienen, waren waarschijnlijk binnen een paar dagen gestorven en met hen ook hun geheime dienstverlening. Als gevolg daarvan hadden ze tevens het ‘Geheim van Gods Hand’ mee het graf ingenomen. Zowel de benaming van dit geheim als de term ‘wachter op het bericht’, was hij nog nooit ergens tegengekomen. Hij had daar nooit eerder van gehoord, noch had hij er iets over gelezen. Blijkbaar was het de taak van de hoofdinquisiteur om, als een van de bewakers, dit geheim te beschermen. Dat was dus uiteindelijk ook de taak die hemzelf toeviel. Hij had alleen geen idee wat het kon zijn.
Fronsend bladerde hij het grote boek door en begreep dat het een logboek was. Geïnteresseerd begon hij de sierlijk geschreven teksten door te nemen. In het jaar 1888 bleek de monnik Cathameus de eerste verplichte bewoner van de cel. Deze had in een uiterst uitgebreide stijl alle details van zijn leven genoteerd. Wat precies zijn taak geweest was, kon Esteban er niet uit opmaken. Met weinig lust om de saaie bladzijden verder door te lezen, besloot hij het boek door het Devote Dozijn te laten bestuderen en hen alle achtergrondinformatie te laten opsnorren. Hij sloeg het boek dicht, stond op en wilde net weglopen, toen hij een berichtje van Gideon op zijn smartphone ontving. Zijn adjudant meldde dat hij Pizzali had afgehaald en dat ze rond 11.26 uur zouden arriveren. Esteban keek op zijn horloge. Mooi, dat gaf hem nog een klein kwartiertje om het boek naar beneden te brengen. Hij stak het onder de arm en beende opgewekt zijn kantoor uit.

< 03.17
“Hakon?”, vroeg zijn oma bezorgd, waarbij ze hem vertrouwelijk tegen zich aantrok, “Wat is er toch met je aan de hand? Als ik dit zo hoor, lijkt het erop dat jij als een soort superheld signalen kunt uitzenden en een en ander in beweging hebt gebracht. Gaat dit allemaal wel goed? Hoe gaat het nu eigenlijk echt met jou? Ik begin me zorgen te maken.” “Dat hoeft niet, Marit”, reageerde Saundra meteen. “Zijn bioprofiel laat zien dat Hakon in uitstekende gezondheid verkeert. Maar hij zal wel, net zoals iedereen, razend nieuwsgierig zijn. Hij kan waarschijnlijk niet wachten om dit tot de bodem uit te zoeken.”
“Klopt”, beaamde het onderwerp van gesprek. Om zich heen stond iedereen te knikken en instemmende geluiden te maken. “Ik weet niet waar ik moet beginnen, maar mijn vingers jeuken om iets aan te pakken. We hebben intussen geleerd dat een goed script de leidraad is naar succes, dus ik hoopte dat jij ons al een soort van scenario kan presenteren, Saundra.”

“De contouren van het virtuele bouwwerk krijgen steeds meer vorm. Het bouwsel groeit nog steeds naar aanleiding van de informatie die van alle kanten binnenstroomt. Mijn subroutines zijn alles op maximaal vermogen aan het verwerken.”

De Lord hief zijn hand op. “Saundra, wacht even. Sorry dat ik je onderbreek, maar kun je me iets meer vertellen over Oskar Mirnat? Je vroeg mij of ik hem persoonlijk kende, dus ben ik erg benieuwd waarom je hem ineens uit je hoed hebt getoverd.”

Het bleef een fractie van een seconde stil. “Excuseert u mij, mijnheer. Ik begrijp niet wat een onderdeel van een goochelaarsact te maken heeft met di...”

Met zijn beide handen verontschuldigend opgeheven, onderbrak Alasdair haar. “Sorry, Saundra. Ik vergeet dat je dit soort verwijzingen nog niet helemaal goed kan interpreteren. Vergeet die verwijzing en zeg me kort samengevat waarom je plotseling zo in professor Mirnat geïnteresseerd bent.”

Haar aangename stem gaf onmiddellijk antwoord. “Juist, mijnheer. Professor Mirnat is vanwege twee verschillende evenementen direct en indirect gelinkt aan ons project, dat ik ‘Het Signaal van Hakon’ genoemd heb. De eerste link was het gevolg van het transport van de nieuwe onderdelen voor de GAIAS-applicaties op de Markland-satellieten. De wijze van het vervoer is opgemerkt door een zogenaamde heelalspotter.”

“Een heelalspotter?”, vroeg Holger verbaasd. “Daar heb ik nog nooit van gehoord. Is dat zoiets als een vliegtuigspotter?” Tot Hakons verbazing was het Tjan, en niet Saundra, die antwoordde.

“Wel, eenarmige”, begon Tjan. “Een heelalspotter is iemand die er een hobby van gemaakt heeft om bekende en onbekende ruimtebewegingen te volgen. Maar een vaste definitie ervan is moeilijk te geven. Heelalspotten is in diverse disciplines verdeeld. Sommige spotters zien het als hun levenstaak om als eerste buitenaards leven te traceren. Anderen houden de om ons heen cirkelende satellieten in de gaten. Maar het merendeel van de spotters vindt ontspanning in het kijken naar de kleurrijke schouwspelen en interacties die in de ruimte te zien zijn. Een heel klein deel van deze mensen vormt een aparte groep. Bij deze groep heerst een extreem wantrouwen in alle bedrijven en regeringen. Gevoed door allerlei complottheorieën bestaat hun doel uit het signaleren van de bijzonderheden, om de geniepige plannetjes die bedrijven en overheden boven ons hoofd aan het uitbroeden zijn, te kunnen bewijzen.”

“Dat had ik niet beter kunnen uitleggen”, klonk Saundra’s stem. “Betreffende spotter is dus zo’n extremist. Deze zag een van Marilyns Eagles door de ruimte vliegen en wist dit op te nemen en op zijn computer vast te leggen. Hij heeft echter de fout gemaakt om dit op een forum van gelijkgestemden te melden. Een forum dat, zo is gebleken, door de Amerikaanse regering in de gaten wordt gehouden. Omdat de man de naam Markland in zijn bericht vermeldde, heeft ook SPY dit opgepikt en onmiddellijk naar mij doorgestuurd. Een medewerker van NASA heeft deze spotter bezocht om zijn melding te onderzoeken, maar intussen hadden SPY en CRYPTO hun werk al gedaan. Op alle datadragers zijn de opnamen vernietigd en meteen is alle hardware onder observatie gesteld. Het is gebleken dat de bezoeker een kopie gemaakt heeft van de harde schijf van deze spotter, waardoor SPY terechtkwam in een geheime ondergrondse ruimte onder het NASA-complex te Florida, wat ons de tweede link opleverde.

Professor Mirnat komt sinds hedenochtend 10.10 uur voor in ons onderzoek. Vanwege het tijdverschil was het 04.10 uur in Florida toen hij het NASA-complex betrad. Zoals ik eerder zei, heeft een medewerker van NASA, een zekere Rock Veerhoes, SPY meegenomen naar die geheime ruimte onder het complex. In die ruimte blijkt de uiterst geheime dienst ‘CSA’ te zetelen en de heer Veerhoes is daar de operationele leider van.”

“De CSA?”, vroeg Alasdair verwonderd. “Daar heb ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord.” “Dat is niet verwonderlijk, milord. Het is dat SPY meeliftte, anders hadden we er nooit van geweten. Er is nergens enige data over dat agentschap te vinden.”

Barbara barstte in lachen uit. “Letterlijk en figuurlijk een goed begraven geheim”, zei ze ad rem. “Dat er op onze wereld nog zoiets bestaat, is gewoonweg een wonder.” “Ja, Barbara”, antwoordde Saundra. “Waarom het zo geheim is, zal jullie zometeen duidelijk worden. Maar nu eerst verder met onze professor. Zodra deze de naam Markland liet vallen, werd SPY actief en zette het gehele complex onder SEC1-controle. Uit het daaropvolgende uur blijkt dat de professor ernaartoe gegaan was om zijn eigen waarneming te onderzoeken. Door toeval of samenloop van omstandigheden is de professor getuige geweest van die opmerkelijke sterrenbeweging. De CSA blijkt ook alle bewegingen in de ruimte te monitoren en de professor wilde zijn observatie controleren met de opgeslagen beelden van de CSA. Ik laat jullie nu via jullie EYPU (Eye nerve Projection Unit) middels een aangepast GRID een samenvatting lezen van wat daar tot op heden gebeurd is.

Aansluitend zal ik jullie een opname tonen van een heel opmerkelijke situatie. Door de speciaal daarvoor aangepaste presentatie en de snellere verwerking van de gegevens via de oogzenuw winnen we tijd. Zonder verlies van informatie heb ik een uur kunnen inkorten tot een kwartier. Na vijftien minuten zal ik mij weer melden. Mijn advies is om erbij te gaan zitten. Over tien seconden start de projectie. Als er vragen zijn, gelieve dan te wachten tot het einde. De opname gaat aaneengesloten door. 10, 9, 8, 7... “

< 03.18

Een betere belichaming van een muizig ambtenaartje kon je je niet voorstellen, dacht Esteban toen Pizzali luid zuchtend op de bezoekersstoel van zijn kantoor had plaatsgenomen. “Welkom, direttore Pizzali”, begroette hij hem. Hij gaf de man een hand en zag dat zijn bezoeker duidelijk onder de indruk was om het hoofd van de R.K. Veiligheidsdienst te mogen ontmoeten. Zenuwachtig hield hij met de ene hand zijn aktetas krampachtig op zijn schoot en met zijn andere hand plukte hij met nerveuze vingers denkbeeldige stofjes van zijn keurig geperste krijtstreep pantalon. Zweetdruppeltjes glinsterden in zijn wijkende haarlijn. Esteban had echter geen tijd om Pizzali op zijn gemak te stellen.

“Fijn dat u er bent, direttore. Ik ben drukbezet en val meteen met de deur in huis. Ik wil graag alles over die oude, analoge telefoon te weten komen. Koffie? Water?” Zijn gast wees op het water dat Gideon op een dienblad had klaargezet. “Dank u, commissario. Ik moet eerlijk zeggen dat het mij een beetje duizelt vanwege de snelheid van alle ontwikkelingen. Nog geen uur geleden was ik druk bezig met mijn dagelijkse werkzaamheden en nu bevind ik mij ineens hier in uw kantoor. Uw veiligheidseisen zijn bijna extreem te noemen en men zou haast denken dat de Rooms-Katholieke Kerk met een groot en gevaarlijk geheim te maken heeft.”
Onbewust streken zijn vingers over de gastenpas die om zijn hals hing. “Maar die ontbering heb ik er graag voor over om eindelijk van die vervl... eh, excuseer ... telefoon af te komen.”

Glimlachend gaf Esteban aan dat hij er niet in het minst aanstoot aan had genomen. Hij vroeg zijn gast om verder te vertellen. “Het is allemaal begonnen in 1888, toen in Italië voor het eerst een telefoongesprek vanaf de andere kant van de oceaan kon worden ontvangen. In die tijd heeft uw voorganger met mijn toenmalige directie geregeld, voor mij onbegrijpelijk, dat wij te allen tijde, en kosteloos, de rechtstreekse verbinding in stand zouden houden. Waarschijnlijk bevroedde hij niet dat het zo lang zou gaan duren en de techniek zich met een snelheid van een voortdenderende trein zou ontwikkelen. En dat laatste brengt ons bedrijf danig in de problemen.”
Hoegenaamd niet geïnteresseerd in de problemen van het telecombedrijf, onderbrak Esteban hem abrupt. “Weet u waarom die verbinding is aangelegd en in stand moest worden gehouden?” Pizzali schudde zijn hoofd. “Nee. Helaas. Dat weet ik niet. Direct na ons telefonaat heb ik de documentatie opgezocht en doorgenomen, maar er staat niet in waarom. Wel hoe de lijn loopt, maar ...”

Wederom onderbrak Esteban hem. “Kunt u mij dan wel vertellen waarvandaan er gebeld wordt?”
‘s Mans gezicht lichtte duidelijk op. “Ja, dat is niet zo moeilijk te achterhalen. Dat staat in de overeenkomst. Wacht u even ...”
Stuntelig van de haast om zo’n belangrijke persoon van dienst te kunnen zijn, klikte Pizzali zijn aktetas open, haalde er een platte dossiermap uit en vouwde deze open. Het enige vel dat erin zat, zocht meteen de vrijheid op en gleed geruisloos richting de vloer, waar het precies voor de voeten van Gideon belandde. Deze bedacht zich geen moment, raapte het snel op en gaf het papier terug aan il direttore. Dankbaar nam Pizzali het aan en schoof zijn bril wat hoger op zijn neus. Na even op het document gekeken te hebben, sprak hij met droge stem: “De analoge verbinding loopt vanaf Mexico rechtstreeks naar onze centrale in Rome, om dan te eindigen op het adres Piazza della Rotonda. Maar naar welk pand precies, staat er niet bij. In de beschrijving is toegevoegd dat de R.K. Kerk het laatste gedeelte zelfstandig heeft aangelegd.”
“Dank u, direttore Pizzali. De toevoeging is niet zo belangrijk. Wat ik wel graag wil weten, is waarvandaan gebeld kon worden.” “Dat staat er gelukkig wel. Dat is de kloosterorde dominicanessen van Dominicus Guzmán.” “En het adres?”, vroeg Gideon. Pizzali keek spijtig. “Dat staat er niet bij. Alleen dit.”
Esteban glimlachte hem vriendelijk toe. Hij verwachtte niet dat het een probleem zou worden om het adres te achterhalen. “Kunnen wij een kopie krijgen van deze overeenkomst?” Pizzali keek hem bevreemd aan. “Als het goed is, moet u, althans de R.K. Kerk, al een exemplaar hebben. Hier staat dat dit contract in tweevoud is opgemaakt en het is zowel door mijn voorganger als door die van u ondertekend. U kunt deze van mij krijgen, mits u mij dan schriftelijk op dit document kunt bevestigen dat het telefoonbericht verstuurd is.” “Ja, dat is het”, liet Esteban zich ontvallen. “Geweldig!”, riep Pizzali verheugd.
Alsof hij bang was dat de commissario zich zou bedenken, schoof hij het document onmiddellijk van zich af. Esteban draaide het om, nam zijn vulpen en schreef in de vrije ruimte dat per vandaag aan de verplichting voldaan was. Met zwierige letters ondertekende hij het document met zijn volle naam en rang. Hij overhandigde het aan Pizzali, die goedkeurend knikte, zijn smartphone pakte en er een foto van maakte. Het was duidelijk te zien dat de man meer dan gelukkig was.

“Nu kunnen wij eindelijk die oude centrale slopen. U moest eens weten wat dat stukje grond waard is. Wij willen daa...” Ook dat interesseerde hem niet in het minst. “Het spijt mij u te moeten onderbreken, maar ik heb werkelijk bijzonder weinig tijd. Kunt u mij zeggen of wij vanaf hier naar dat klooster kunnen bellen?”
Blijkbaar had hij il direttore beledigd. “Nee. Waarom weet ik niet, maar het is zo ingesteld dat het eenrichtingsverkeer is. Er kan alleen vanuit Mexico gebeld worden”, was het afgemeten antwoord.
Goed, hij wist genoeg. Zijn Inquisitie had genoeg middelen om binnen de kortste keren contact te kunnen krijgen met dat klooster. Hij bedankte direttore Pizzali en terwijl Gideon de man mee terug nam, hoorde hij Pizzali geestdriftig vertellen hoe hij zou genieten van het geluid van de sloopkogel als deze korte metten met de oude centrale zou maken.

Esteban zat op de rand van zijn bureau en las de overeenkomst door. Het document bevatte niet de informatie die hij zocht om de puzzel af te maken, maar het gaf wel wat kleine stukjes informatie vrij. Net als de startdatum van het logboek, was ook deze overeenkomst in 1888 opgemaakt. Het feit dat de aanleg van de telefoonkabel en het beschikbaar stellen van die centrale kosteloos werd aangeboden, gaf duidelijk het belang van die afspraak aan. Helaas stond er nergens waarom die deal op deze manier was gemaakt. Het belangrijkste detail bestond uit de naam van het klooster.

Hij pakte zijn vaste telefoon en drukte op de sneltoets voor het nummer van zijn eigen informatiedesk. Na contact te hebben gekregen, gaf hij de informatiemanager opdracht om alles met betrekking tot dat klooster uit te zoeken en ervoor te zorgen dat hij de abdis zo snel mogelijk telefonisch te spreken zou krijgen. Hij had amper opgelegd of het toestel begon te rinkelen. Op het display zag hij dat hij door een internationaal nummer gebeld werd.

< 03.19

Terwijl Saundra hun de bijzonderheden over professor Oskar Mirnat, de NASA en de CSA vertelde, liepen Hakon en zijn vrienden achter zijn grootouders aan de Aegir op. Binnen tien seconden hadden ze allemaal een zitplaats op de roeibanken gevonden, waar ze het afgelopen kwartier de informatie van Saundra hadden bekeken en aangehoord.
“Hoe het GRID op deze wijze gepresenteerd wordt, is wederom een mooi stukje techniek, Saundra”, reageerde de Lord na afloop verheugd. “Dat scheelt mij straks heel wat tijd. Ik heb natuurlijk, net als de anderen, de nodige vragen. Welke acties er op dit moment moeten worden ondernomen, lijkt mij de belangrijkste. Tot nu toe hebben we drie samenvallende gebeurtenissen gezien en gehoord, maar waar dat naartoe leidt, is mij nog onduidelijk.”
In ieders oor antwoordde Saundra: “Wel, milord, op dit moment kan ik alleen maar concluderen dat het contact tussen Hakon en Nakawe de trigger is geweest. Na alle social media doorzocht te hebben, kwam naar voren dat Nakawe een gelijksoortig teken als dat van Hakon en Torstein heeft.”

“Wat zeg je nu?”, reageerde Hakon verbluft.
“Ja, er zijn drie verschillende foto’s van haar waarop haar rechterhand goed te zien is. Op alle drie is het teken duidelijk zichtbaar en het is qua vorm nagenoeg gelijk. Ik heb de beelden van de beveiligingscamera vergeleken met de biogegevens van Hakon en precies op het moment dat Hakon de rechterhand van Nakawe vastpakt, wordt die energiestoot afgegeven. Ik heb de gegevens verder geanalyseerd en heb kunnen vaststellen dat die opgebouwde energie Hakons lichaam via zijn grote teen heeft verlaten. Zolang Hakon Nakawe vasthield, stroomde die energie via zijn teen de grond in. Bij elkaar duurde dat precies 10,2678 seconden.”

Hakon kon nauwelijks geloven wat Saundra vertelde en staarde naar zijn voeten alsof hij ze nog nooit gezien had. Hoe was het mogelijk dat hij daar niets van gevoeld had? Je zou toch zeggen dat een stroomstoot van dik tien seconden zijn teen op z’n minst onaangenaam opgewarmd moest hebben.

Zonder dat de anderen er weet van hadden, fluisterde Saundra: “Toch is het waar, Hakon.”

In gedachten antwoordde Hakon: “Blijf uit mijn gedachten, Saundra. Daar heb ik je geen toestemming voor gegeven.” Voor zijn ogen verscheen kort een beeld van zichzelf, waarop hij ongelovig naar zijn tenen stond te turen. “Ik heb je gedachten niet gehoord, Hakon”, fluisterde ze opnieuw. “Maar via de ogen van GAIAS heb ik enkel jouw lichaamstaal geanalyseerd. Wees gerust en luister alsjeblieft nog even.”
Hun onderonsje was niemand opgevallen, want Saundra sprak vrijwel zonder onderbreking verder. “De enige logische verklaring is dat er door het contact met Hakon wellicht ook bij Nakawe een tot op heden onbekend mechanisme, vermogen of zintuig geactiveerd is. Misschien op dezelfde manier als twee batterijen. Plus en min komen met elkaar in aanraking en genereren samen een reactie. Op basis van alle natuurwetten en inzichten die de menselijke beschaving heeft ontdekt, zou dit niet mogelijk moeten zijn. Ik denk dat we er rekening mee moeten houden dat een nieuw fenomeen zich geopenbaard heeft. Zoals algemeen bekend is, wordt een gedeelte van de hersenen niet gebruikt. Het brein is het besturingssysteem en het controlecentrum van het lichaam. Dankzij de hersenen hebben we een geheugen en kunnen we denken, verbanden leggen en ingewikkelde handelingen verrichten. Tegelijkertijd worden alle processen binnen in ons lichaam aangestuurd en bewaakt. Daarnaast bepalen de hersenen onze persoonlijkheid. Via de zintuigen ontvangen ze dag en nacht van alle kanten informatie. De hersenen verwerken dit en reageren erop. Het brein is opgebouwd uit 86 miljard zenuwcellen en 1.000 miljard gliacellen. Iedere zenuwcel kan met ongeveer 5.000 andere zenuwcellen verbinding maken. Het menselijk brein bepaalt in 13 milliseconden of iemand aantrekkelijk is of niet, of maakt een keuze tussen verschillende handelingen. Oftewel, de hersenen zijn het meest mysterieuze deel van het menselijk lichaam. Hoewel men er inmiddels veel van weet, heeft men nog niet alles ontdekt. Volgens een publicatie van Marilyns studievriend bevatten de hersenen nog vele onontdekte gebieden en mogelijkheden. Om de een of andere reden zijn die gebieden niet benaderbaar en over de mogelijkheden ervan wordt enkel gespeculeerd. Men vermoedt dat zich in die gedeeltes de basis voor paranormale eigenschappen bevindt, maar dit is puur theorie, zonder wetenschappelijk bewijs.”
“Dus, Saundra”, merkte Hakon op, “als ik het goed begrijp, denk jij dat ik een of ander paranormaal zintuig bezit dat door die aanraking geactiveerd is?”
“Ja, dat is op dit moment de enige logische gevolgtrekking. Maar wat het doel daarvan is, zal verder onderzoek moeten uitwijzen. Vandaar dat ik Marilyns vriend van de universiteit daarbij wil betrekken. Je hebt gezegd dat je tijdens je contact met Nakawe allerlei beelden voor je zag en dat het jeukende gevoel tot achter in je hoofd te voelen was.”

Hakon knikte instemmend. “Ja, het was een heel apart en intens gevoel. Dat kriebelen in mijn hand had ik al langer, maar het werd gaandeweg steeds erger. Ik kan me herinneren dat ik er vlak voor de val behoorlijk last van had.”
“Ja, dat kan ik bevestigen”, zei Lémarc. “Je bleef onafgebroken over je hand wrijven toen we afscheid namen van elkaar.” “Ik vermoed”, zei Saundra, “dat hoe dichter je bij een bepaalde bron komt, hoe sterker het zich openbaart. Als een magneet die afhankelijk van de afstand, steeds krachtiger wordt. Als je me toestaat, Hakon, wil ik een klein experiment uitvoeren. Wil je op een van de zetels van het artefact gaan zitten? Dan zal ik je zeggen wat te doen.”

< 03.20

Het was een mooie, zonnige dag in Florida, waar duizenden genodigden zeer binnenkort getuige zouden zijn van een gebeurtenis die voor eeuwig in de geschiedenisboeken zou worden beschreven als ‘de Dag der Waarheid’. Het omslagpunt waarop de mensheid ontdekt had dat zij maar een nietig onderdeel van het hele universum was.

Het geroezemoes werd langzaam minder, tot het geheel doodstil was, in het overweldigende besef wat er op het punt stond te gebeuren. Voor deze buitengewone gelegenheid stond hij op een podium dat met de vlaggen van alle naties ter wereld versierd was. Overal op de planeet zaten de mensen aan hun tv of beeldscherm gekluisterd en in spanning te kijken. Vandaag kreeg hij gelijk. Het bewijs kon elk moment landen.

Zijn onderzoek, dat voorheen als sciencefiction werd beschouwd, en zijn publicaties, die meestal in onbelangrijke hoekjes van de vaktijdschriften werden geplaatst, bleken nu dan toch realistisch. Hij was de eerste die de bewegende sterren had ontdekt en mocht daarom nu als vertegenwoordiger van de aarde de buitenaardsen ontvangen. Ondanks de grote eer die hem te beurt gevallen was, voelde hij zich nerveus, want niemand wist nog iets van ze af. Het enige dat de vreemdelingen hadden laten weten, was dat ze kwamen om over samenwerking te praten.

Het immens grote ruimteschip, bestaande uit elf glanzende bollen die in een V-formatie aan elkaar zaten, zakte langzaam naar het aardoppervlak en landde geruisloos. Het raakte de grond niet aan, maar bleef er net 10 cm boven hangen. Vanaf het podium moest hij schuin omhoog kijken om het luik dat openging te kunnen zien. Terwijl de ambassadeur van het ruimtevolk in de opening verscheen, kwam een vliegtuigtrap in beweging, die precies voor de opening tot stilstand kwam. Met plezier stelde hij vast dat men de hoogte en breedte precies goed had ingeschat. Maar dat was dan ook alles. Zijn voldoening veranderde in onzekerheid. Nee, in regelrechte angst. Hij moest even slikken, want hoe moest hij nu deze man, eh, entiteit een hand geven en ermee onderhandelen? Welke gedragsregels waren hier in ‘s hemelsnaam van toepassing? Daar bestond geen etiquetteboek van en niemand had hem geïnstrueerd.

Het zweet brak hem uit toen hij de entiteit nader bezag. Ongeveer net zo lang als een gemiddeld mens, maar daarmee was ook alles gezegd. Wat hij zag, was zo overweldigend dat hij zo gauw niet eens een verdere beschrijving wist te geven. De gestalte was mager en schriel en er staken vijf armen uit, met zevenvingerige handen als kolenschoppen. De bult bovenop zou het hoofd wel moeten voorstellen, maar had meerdere openingen. Ertussen zaten diverse slurfjes, die constant alle kanten op bewogen. De gehele gestalte was rozerood, als iemand die veel te lang op het strand had liggen bakken. En dan de voeten. Nee, dat waren helemaal geen voeten, dat waren wielen. Hij zag het nu duidelijk. Op de plaats waar voeten zouden moeten zitten, zag hij ronde hoepels met spaken. O jee, dat kon nooit goed gaan ... Het wezen reed het ruimteschip uit, stopte even op het platform, stak groetend zijn handen omhoog en reed vervolgens de trap af. Hij wilde het waarschuwen, maar zijn mond weigerde pertinent dienst. Hij kreeg geen letter over zijn lippen. Hij wilde zwaaien, maar ook zijn armen weigerden mee te werken. Met lede ogen moest hij toezien hoe de eerste ontmoeting met een buitenaardse op een drama uitdraaide. De trap, ontworpen voor menselijk gebruik, was totaal ongeschikt om er met voertuigen af te rijden. In plaatst daarvan werd het een onbruikbaar obstakel en stortte de entiteit met een noodgang, hotsend en botsend, de dertig meter omlaag. Met een zware plof kwakte de entiteit in stukken op het podium voor zijn voeten neer. Het hoofd barstte open als een rijpe watermeloen en in de rode brij die waarschijnlijk de hersenen waren, zag hij een blikken popje zitten. Een robotje zoals hij vroeger thuis ook gehad had. Het was een imitatie van de eerste astronaut die op de maan geland was, maar met het gezicht van Rock. Voor hij iets kon doen, greep het robotje hem vast en schudde hem heen en weer. Met Rocks stem riep het: “Oskar ... Oskar ... OSKAR! Word wakker, Mirnat!”

< 03.21

Na het wonderbaarlijke telefoongesprek dat hij net gevoerd had, zat Esteban het besprokene te overdenken toen zijn adjudant weer binnenkwam. “Zo, Gideon. Dat heb je snel gedaan. Direttore Pizzali?” Zijn adjudant wist precies wat hij bedoelde te vragen. “Pff. Wat een praatgraag type. Erg vermoeiend om beleefd naar te blijven luisteren. Gelukkig hoefde ik hem niet terug te brengen, want hij stond erop om een taxi te nemen.”
Gideon zette twee cappuccino’s op het bureau en ging zitten. “Ik dacht dat u daar wel aan toe was, commissario.”
Hoe attent van zijn adjudant. Omdat hij rechts was, nam hij de minst voor de hand liggende kop en koos de linker. Je kon tenslotte nooit voorzichtig genoeg zijn en Gideon had zich niet voor niets tot zijn huidige positie weten op te werken.
Hij zou voorzichtig blijven en op God vertrouwen, de Almacht die het beste met hem voorhad. Dat was zojuist tenslotte opnieuw bewezen. Intussen kon hij een extra persoon met een scherp verstand zeer goed gebruiken. Hij bedankte zijn adjudant voor de koffie en zei: “Luister, Gideon, het volgende ... Het lijkt erop dat er een klein wonder is geschied. Terwijl jij Pizzali meenam, werd ik door iemand in Florida gebeld. Zoals ik in de pilarenzaal vertelde, heb ik de schildering op het plafond daar een keer laten onderzoeken. Laat nu degene die dat toentertijd voor mij gedaan heeft, prof. dr. Oskar Mirnat, mij zojuist gebeld hebben.”

Gideon boog geïnteresseerd naar voren. “Dat is wel heel toevallig, commissario. Waarom belde hij u?”
“Die professor beweert dat hij tijdens het bekijken van het heelal iets bijzonders heeft waargenomen. Een fenomeen, zoals hij het noemt, dat ook op onze geschilderde koepel voorkomt. Het gaat om de positie van enkele sterren. Hij wil de reden weten waarom deze op de koepel geschilderd zijn. De bijzonderheden krijg ik nog per e-mail toegestuurd.”
Gideon leunde teleurgesteld weer naar achteren. “En? Wat is daar dan zo wonderlijk aan?” Zeker wetend dat Gideon zometeen opnieuw naar voren zou buigen, zweeg Esteban. Met opzet dronk hij het kopje langzaam leeg, zette het terug en zei kalm: “Welnu. Volgens de professor zijn die sterren met het blote oog niet zichtbaar. Zelfs niet met een huis-, tuin- en keukentelescoop. Hij heeft ze zelf alleen maar kunnen waarnemen met behulp van een uitzonderlijk geavanceerde satelliettelescoop.”
En jawel, dacht hij geamuseerd. Gideons interesse was opnieuw aangewakkerd. Zijn adjudant schoot bijna naar voren. “Dus wilde hij weten hoe de R.K. Kerk al in 988 van die sterren afwist”, concludeerde Gideon. “Precies. Ik heb de goede man maar aan het lijntje gehouden, want om hem nu al te vertellen dat we er zelf niets van weten, komt wel erg amateuristisch over. Ik wil de buitenwacht niet de indruk geven dat we onze eigen zaken niet op orde hebben.”
De ogen van zijn adjudant schitterden gretig. “Dit is wel een bijzonder toevallige samenloop van omstandigheden, commissario. Met een beetje geluk kan deze professor ons verder helpen. Het is best mogelijk dat hij meer weet. Hij belt tenslotte niet voor niets, lijkt mij.”
Inderdaad, dacht Esteban. Ook nu moest God zelf hier de hand in hebben gehad. De timing was gewoonweg perfect. Het lijkt er steeds meer op dat er een Goddelijke Interventie op komst is, maar waar dat naartoe zal leiden?
“Je hebt gelijk, Gideon. Professor Mirnat belt natuurlijk niet voor niets. Maar toeval en geluk wil ik uitsluiten. Al vanaf het begin van mijn studie ben ik aanhanger van het determinisme. Heel kort samengevat is dat een filosofisch concept dat ervan uitgaat dat onze vrije wil ondergeschikt is aan God en Zijn wetten van het universum. Als ik op een rijtje zet wat we vandaag allemaal ontdekt hebben, moet er, gebaseerd op deze filosofie, ergens iets gebeurd zijn wat dit veroorzaakt heeft. Wat dit ook zijn mag, het heeft ervoor gezorgd dat:

A. Ik de monnikencellen ontdekt heb;

B. Ik vanuit Mexico gebeld werd;

C. Die tafel ineens een soort energie afgeeft, en als een donderslag bij heldere hemel;

D. Professor Mirnat mij zojuist belde.

Allemaal aanwijzingen dat de krachten van het determinisme hier aan het werk zijn. En niet zomaar krachten, ik ben er heilig van overtuigd dat we te maken hebben met een goddelijke bemoeienis. Het is aan ons om uit te vinden welke gebeurtenis deze ontwikkelingen heeft getriggerd. Ik ben er zeker van dat we op de drempel staan van iets zeer belangwekkends. Met het document van direttore Pizzali hebben we al een antwoord op een paar vragen en wie weet brengt professor Mirnat ons weer een stapje verder in de goede richting.”
Hij was amper uitgesproken, of zijn telefoon rinkelde. Hij zag dat de informatiemanager hem belde. In de veronderstelling dat hij doorverbonden zou worden met de abdis van het klooster, nam hij verwachtingsvol op. Echter, de boodschap die hij kreeg, was iets wat hij nooit had kunnen denken. Beduusd ging hij achterover zitten. Hij wist zo gauw niets te zeggen.

< 03.22

Onder grote belangstelling van zijn grootouders en vrienden, die in een slordige kring om het artefact heen stonden, zat Hakon op dezelfde troon als zijn opa eerder. “Stop maar, Hakon. Als het goed is, voelde je het kriebelen in je hand toenemen toen je naar de tafel liep en nam het ook in je hoofd toe toen je op de troon ging zitten.” “Klopt, Saundra. Het is alleen niet zo intens. Wel aanwezig, maar niet heel erg hinderlijk.” “Prima. Een gelijke reactie als die van Torstein toen hij erop zat. Wil je er nu van afkomen en vlak bij hem gaan staan?”
Hij vroeg zich af wat Saundra’s bedoeling was, maar deed gewillig wat ze wilde en voegde zich bij zijn opa.
“Holger?”, vroeg Saundra vervolgens. “Wil jij even met je vuist op de tafel slaan?” Ook hij voldeed zwijgend aan haar verzoek en gaf met zijn linkervuist een ferme klap op de marmeren tafel. Allemaal keken ze met verbijstering naar Hakon en Torstein, die samen, als op commando, ineens dromerig voor zich uit stonden te staren. Beiden begonnen tegelijkertijd over het teken op hun rechterhand te wrijven. “Hé? Wat gebeurt er nu?”, vroeg Alasdair verbaasd. “Milord”, zei Saundra direct, “ik meet een energiepiek bij Hakon en Torstein en tevens een vele malen lichtere bij alle anderen. Ik constateer dat het afneemt en nu is het weg.”
Perplex keek Hakon zijn opa aan. De verbaasde blikken van zijn vrienden waren bijna tastbaar toen zijn oma hun handen vastpakte. “Was het weer zover, schat?”, vroeg ze aan haar man. “Ja, maar nu heel anders. Het was net alsof Hakon en ik aan elkaar gekoppeld waren. Was dat bij jou ook zo, Hakon?” Hij knikte. “Klopt, opa. Het leek heel erg op de ervaring toen ik Nakawe vasthield, alleen vele malen afgezwakt. Ik zag opnieuw mijn vader en ... het klinkt gek, opa, maar ik voelde dat u precies hetzelfde zag.”
Opa’s blik verplaatste zich van hem naar zijn oma. “Marit, liefste. Het voelde alsof onze Erik nog in leven is ...” Zijn mond vertrok geëmotioneerd. “Verzwakt, maar in leven. Het was net alsof hij ons wilde laten weten waar hij is.”
Hakons hoofd bewoog heftig op en neer. “Precies, oma! Mijn vader leeft! Ik ben er heilig van overtuigd!”
“Saundra?”, riep Alasdair opgewonden. “Toelichting, graag. Hoe kunnen we hier zo snel mogelijk duidelijkheid in krijgen? Zijn die gevoelens van Hakon en Torstein als reëel te beschouwen?”
“Ik denk dat we die mogelijkheid niet moeten uitsluiten, milord. De test heeft duidelijk gemaakt dat die tafel energie bevat. Het was bij iedereen merkbaar. Zoals wanneer men zich onder hoogspanningskabels bevindt. De een reageert er heftiger op dan de ander. Het effect van die klap was ongeveer gelijk. Niet schadelijk, overigens. Vermoedelijk is het niet meer dan een residu. Het is duidelijk dat Hakon en Torstein door die energie een bepaald soort contact hebben gehad. Het is zeer goed mogelijk dat deze energie een latent aanwezig communicatie- of gevoelszintuig bij beiden heeft geactiveerd. Hopelijk krijgen we meer duidelijkheid wanneer we de knowhow van Marilyns studievriend erbij kunnen betrekken. Kort samengevat, is mijn conclusie dat de energiestoot die Hakon in Den Haag genereerde, via de aarde het artefact in Egypte bereikte. De puls was dusdanig intens dat Ravics lichaam deze niet kon verwerken. Op Ravics handen was geen teken zichtbaar en ik ga ervan uit dat hij daarom ook geen ‘geleider’ heeft, zoals Hakon en Torstein. Ik ga er tevens van uit dat ook Nakawe een ‘geleider’ in zich heeft. Omdat Ravic deze puls niet door kon zenden, verdween deze vermoedelijk van de aarde de ruimte in. Op de een of andere manier heeft deze puls die sterren geactiveerd. Beter gezegd, ‘gaswolken’, volgens professor Mirnat. Deze conclusie is voor nu alleen maar gebaseerd op het feit dat alle vier de fenomenen op hetzelfde tijdstip plaatsvonden en mogelijk alleen maar veroorzaakt werden door een krachtige ontlading van energie.”

In de kajuit begon iedereen vragen te stellen of opmerkingen te maken. Erbovenuit hoorde Hakon de stem van Russ. “Nou, hoe dan ook, mijn knie doet zeer. Ik ga erbij zitten.” Hij trok licht met zijn been terwijl hij met Barbara naar de roeibanken liep. “Goed idee, Russ”, bromde Torstein en hij leidde Marit achter het stel aan. Hakon en de anderen volgden en zochten elk voor zich een zitplaats.

Nu iedereen een moment zweeg, sprak Saundra verder. “Als aanvulling op het voorgaande, zijn de hiërogliefen die Nakawe ontdekt heeft er nog.
Deze zijn inmiddels vertaald en de letterlijke boodschap is:
‘Om contact te maken met de andere kant, dient men plaats te nemen aan de tafel en dient men gezamenlijk de bol te bedienen.’ Wanneer men deze tekst vergelijkt met de afbeelding op de muur, kan de blootlegging van deze hiërogliefen weleens de grootste ontdekking van de aardse geschiedenis zijn.

Een gedachte schoot als een pijl door Hakon’s hoofd: Nakawe, ikzelf, energiestoot ... Bijna bang voor haar antwoord, vroeg hij tam: “Saundra? Wat betekent dat precies? Voor mij? Voor Nakawe? Voor opa? Voor mijn vader?”

“Dat is onbekend. Daar kunnen we alleen maar proefondervindelijk achter komen.” “Door deze tekst na te bootsen tussen mij en Nakawe”, vulde Hakon berustend aan.

Alasdair stond op en zette zich naast hem. “Mocht het zover komen, Hakon, weet dan dat heel GAIAS achter je staat. Alles wat in ons vermogen ligt, zullen we aanwenden om je te helpen. Saundra? Heb je al een scenario?”

Alle bijval verstomde toen Saundra het woord weer nam. “Het scenario is momenteel enkel een ruwe schets. Om meer duidelijkheid te krijgen, stel ik voor dat we de Hoge Raad van Oudheden aansturen om hun artefact uit te graven en er meer onderzoek naar te laten doen. Ik moet weten of ook deze tafel nog een restant energie bevat. Daarnaast stel ik voor om het onderzoek van Professor Mirnat en de R.K. Kerk te monitoren en af te wachten wat daaruit komt. De connectie tussen deze beide partijen is interessant, omdat ik wil weten in welke kerk het fenomeen van de bewegende sterren geschilderd is. Ik kan er namelijk nergens een foto of beschrijving van vinden. Sinds kort is SPY aanwezig in Florida en zal, volgens GAIAS-protocol, alleen informatie doorgeven die binnen de parameters valt. Doch er zijn enkele plaatsen waar SPY, vanwege morele redenen, niet actief aanwezig mag zijn. Een van die plaatsen is het Vaticaan. Wilt u, gezien deze ontwikkelingen, overwegen ons beleid aan te passen, milord?”

Hakon schudde van nee, maar Alasdair gaf al antwoord. “Nee, Saundra. Ik denk dat iedereen het ermee eens zal zijn dat we de situatie even zo laten. Mij dunkt dat er geen direct gevaar dreigt van die vreemde sterren, gaswolken, of wat het ook mogen zijn. Maar verhoogde waakzaamheid is wel geboden.”

“Uitstekend, milord. Op basis daarvan zet ik de omgeving van het Vaticaan onder SEC1-controle en laten we het Vaticaan zelf met rust.”

“Daarop doorbordu... verhip”, eindigde Alasdair. “Ik weet wat u wilde zeggen, milord. Ik heb de module voor spreekwoorden en gezegden geïmplementeerd, waardoor er geen spraakverwarringen meer kunnen ontstaan.”

Ergens links van hem hoorde Hakon Marilyn zachtjes giechelen en zelf kon hij amper een grijns onderdrukken. “Eh, Saundra. Mooi. Welke plaatsen zijn nog meer van belang?”

“De CSA in Florida, Washington en Yucatán bevinden zich nu onder verhoogd toezicht.” “Hoezo Washington? Bedoel je de Amerikaanse regeringszetel?”, hoorde Hakon Lémarc verrast vragen. “Inderdaad. Het CSA heeft een protocol en volgens dat protocol is het waargenomen fenomeen onnatuurlijk en dient het als een buitenaardse dreiging te worden beschouwd”, verduidelijkte Saundra. “Die mening deel ik”, bemoeide nu ook Tim zich ermee. “Er heeft zich blijkbaar al eerder zo’n soort fenomeen voorgedaan, wat buiten de R.K. Kerk onbekend is gebleven. De geschiedenis heeft uitgewezen dat dit soort geheimen een onnoemelijke invloed op het aardse bestaan hebben gehad.”

“Ja”, kwam Saundra’s prompte reactie. “Als men één en één optelt, waar ik uitstekend voor ben toegerust, kan men niet anders concluderen.”

Her en der steeg gelach op. “Maar”, vervolgde ze, “de CSA heeft waarschijnlijk geen succes gehad in hun poging het Witte Huis te waarschuwen. Ik heb geen enkel teken ontvangen dat enige onrust doet vermoeden. Er lijkt niets bijzonders aan de hand te zijn. Hoewel het er, net als in Florida, nog nacht is, zie ik in de systemen van de diverse agentschappen en strijdkrachten geen afwijkende activiteiten. Omdat ook het Witte Huis voor mij taboe is, kan ik niet achterhalen wat daar precies gebeurd is.”

Arda’s heldere stem schalde over de roeibanken. “Misschien had de president gewoon even geen tijd en lag hij lekker een beetje te seksen. Niet onbelangrijk, hoor.” Opnieuw steeg gelach op.

Toch wilde Hakon nog iets weten. “Waarom heb je Yucatán toegevoegd, Saundra?” Nog nagrijnzend, bleef iedereen stil naar Saundra zitten luisteren. “Wel, Yucatán is, zoals andere delen van Mexico, een broeinest van criminele activiteiten. Deze regio’s staan bij UNBI in de top drie van riskante gebieden. Al jaren zijn daar, al dan niet drugs-gerelateerd, moordaanslagen en ontvoeringen aan de orde van de dag. Daarnaast zijn er aanwijzingen dat de nieuwe criminele bedrijfstak FNI (Fake News Industry) ook in Yucatán voet aan de grond heeft gekregen. Nu ook Nakawe in ons scenario is opgenomen, is het noodzakelijk dat SPY haar passief volgt.”

“Ze is nu in Yucatán?”, vroeg Hakon. “Ja. Na haar botsing met jou is ze, na een gecancelde afspraak, huiswaarts afgereisd. Vanwege meerdere vertragingen, is ze pas vandaag in Mérida aangekomen. Haar vliegtuig is intussen geland en ze zal weldra door de douane gaan.”

Saundra’s stem verdween. “Dus”, besloot Alasdair opgewekt, “ik begrijp dat we moeten wachten tot Saundra met nieuwe informatie tevoorschijn komt.” “Mooi”, zei Marit meteen daarop. “Het zal al wel richting het middaguur lopen en mijn mannen kennende, lusten ze onderhand wel weer iets.”

“Dat is een goed idee. Ik rammel van de honger.”

Als één man stond iedereen op en keken ze allemaal naar de ingang van de grot, waar de stem vandaan gekomen was. In de deuropening stond een stevig gebouwde, blonde man, die in zijn rechterhand een dik boek omhooghield. Terwijl hij met verbaasde ogen om zich heen keek, tikte hij met een vinger op de voorkant van het boek en riep: “Het is de AEGIR!”

< 03.23

“Commissario! Wat is er aan de hand?”, vroeg Gideon bezorgd. Esteban schraapte zijn keel en vond zijn stem terug. “Eh”, begon hij.

Gideon mocht hem niet zo verslagen zien zitten! Zakelijk en besluitvaardig rechtte hij zijn rug. Hij wist tenslotte al wat te doen.

“Dat was onze informatiemanager. Ik had hem gevraagd om alle informatie over dat klooster op te zoeken en mij dan door te verbinden met de abdis, doch contact met dat klooster blijkt niet mogelijk.”

Zijn adjudant keek verbaasd. “Hoe bedoelt u, niet mogelijk? Sinds wanneer is een klooster voor ons niet bereikbaar?” “Wel, Gideon, dat zit zo. Volgens ons digitale archief heeft een voorganger van mij in 1592 een pauselijk decreet bekrachtigd, waarin staat dat het een zelfstandig klooster is. Hoewel het wel onderdeel uitmaakt van de R.K. Kerk, functioneert het volledig in afzondering. Alle contact ermee is verboden.”

Zoals hij had voorzien, liet zijn adjudant zich terneergeslagen achterover zakken. “Dat is een behoorlijke tegenvaller, commissario. Wat nu?” “Wanhoop niet, Gideon”, zei hij opgewekt. “Toch is er een lichtpuntje, want er is een clausule bijgevoegd. Wanneer het klooster zelf contact zoekt, mag het hoofd van de Inquisitie het klooster betreden.”

Hij hief zijn hand op om Gideons vraag voor te zijn. “Waarom dit decreet op deze wijze is opgesteld, staat er niet bij. Daar kunnen we op dit moment alleen maar naar gissen. Het spreekt vanzelf dat ik dat ga uitzoeken.”

Ditmaal was het zijn laptop die met een ping voorkwam dat zijn adjudant kon reageren. Esteban opende het mailprogramma en zag dat professor Mirnat woord gehouden had. Snel las hij de tekst door en sommeerde niet veel later: “Gideon, zorg voor apparatuur waarmee we de beschildering van de koepel minutieus kunnen bekijken en zorg dat je een digitaal kompas bij de hand hebt. Of een apparaat dat beide combineert.”

Hij keek even op de datum- en tijdnotering op zijn laptop. “En regel het zodanig dat we om precies 12.00 uur een bespreking met het team kunnen hebben. We gaan de koepel secuur onderzoeken, want Mirnat heeft een paar zeer interessante vragen gesteld. Zorg dat er broodjes worden geregeld. We gaan ononderbroken door. Ik wil op tijd vertrekken.”

Gideon knikte dat hij het begrepen had. “U gaat naar het klooster, neem ik aan?” “Ja, dat is de enige optie die er voor ons openstaat. Gelieve een reisschema uit te stippelen, zo snel en comfortabel als het maar mogelijk is. Alle middelen staan tot je beschikking.” Gideon stond op. “Zoals u wenst, commissario.”

< 03.24

Fake Spielmann zat diep in de nacht, of beter gezegd, heel vroeg in de ochtend, in zijn verborgen computerkamer. Aan zijn bureau legde hij de vier verschillende smartphones die voor hem lagen netjes op een rijtje. Hij bedacht hoe vreemd het leven kon lopen. Hoe klein was de kans dat iemand als hij, opgegroeid in een sloppenwijk, zo’n succesvol leven had kunnen opbouwen? En dan ook nog met zo’n achterlijke naam als de zijne. Een bedankje van zijn Yankee-pa, die zijn moeder met de buurman betrapt had en die, niet lang nadat hij geboren was, de benen had genomen.

Zijn moeder was al niet veel beter geweest. Met amper geld om rond te komen, had ze de ene vrijer na de andere in huis gehaald. Afgezien van slaag- en scheldpartijen hadden zij en haar hoerenlopers hem grotendeels genegeerd. Hetzelfde gold voor de buurtkinderen waarmee hij was opgegroeid. Niemand had ooit enige belangstelling voor hem gehad. Het had hem niets kunnen schelen. Hij kon goed leren, las alles wat hij te pakken kon krijgen en zodra de wet het toeliet, was hij ervandoor gegaan.

Glimlachend verschoof hij de toestelletjes een stukje naar boven en dacht aan zijn eerste baantje als schoenverkoper, het kleine kamertje waar hij uren lag te lezen en de eerste tweedehands pc die hij van zijn bloedig opgespaarde centen had gekocht. Hij had leren programmeren, contacten gemaakt en er was een wereld voor hem opengegaan. Stapje voor stapje had hij zijn kansen gegrepen, altijd de juiste keuzes gemaakt, en zo steeds meer geld vergaard.

En nu, nu bezat hij een landhuis en een bedrijfspand op een AA1-locatie van Yucátan. Beide supermodern en regelmatig te zien in diverse magazines. Net als hijzelf, als eigenaar van het succesvolle bedrijf SPIEL+, dat voornamelijk handelde in nagemaakte merkkleding en -sieraden.

Maar al draaide zijn bedrijf onnoemelijk goed, zijn echte passie lag bij de computerwereld. In deze verborgen kamer, waar buiten hemzelf niemand toegang toe had, leefde hij pas echt. Enkel een select en anoniem gezelschap kende hem als ‘Floppy’, een van de beste hackers ter wereld.

Hier runde hij de niet zo legale poot van zijn firma. Hier handelde hij in een grote variatie nepartikelen en bestuurde hij diverse oplichtingssites. Hier, in deze bureaustoel, verdiende hij geld als water. En sinds kort hield hij zich bezig met het verspreiden van FAKE NEWS. Alles wat de koper maar wenste. Nu al stroomde het geld binnen alsof er een dam was doorgebroken. Wat een mop, dacht hij vrolijk, dat zijn eigen rottige voornaam als uitgangspunt voor zijn carrière diende. Toch dreigde zich een luxeprobleem voor te doen. Als het geld in dezelfde vaart bleef binnenkomen, moest hij meer manieren verzinnen om het wit te wassen ...

De eerste smartphone liet trillend van zich horen en Fake wist dat het spel nu begon. Een prachtige kans die hem een allemachtige klap geld zou gaan opleveren. Hij was er zich niet van bewust dat hij voor het eerst in zijn leven een verkeerde beslissing had genomen.

< 03.25

Samen met zijn opa was Hakon naar de reling gelopen. Torstein boog zich eroverheen en riep: “Sven, jongen. Hoe kom jij hier nou terecht?” “Ik ben zojuist door mijn vader geïnformeerd over onze wonderlijke gezamenlijke familiegeschiedenis en zodra ik het hele verhaal van hem gehoord had, moest ik het met eigen ogen zien.”

Svens ogen schitterden. “Ongelooflijk! Precies zoals de tekening! Ik vond het altijd al een fascinerend boek, maar wist niet dat het met ons te maken had!” “Wacht even, Sven. We komen naar je toe.”
Met iedereen achter zich aan denderde hij de loopplank af, liep naar zijn jeugdvriend en omarmde hem kort. Beide mannen bonkten elkaar op de rug, waarna ze elk een stap achteruit deden. “Waar had je het nou over, Sven? Een boek dat over ons zou gaan?”, vroeg Hakon nieuwsgierig. “Ja!”, begon Sven. Minstens zo nieuwsgierig keek hij naar de kluit mensen die afwachtend tussen Hakon en het schip waren blijven staan. “Dat boek hebben we thuis al sinds jaar en dag op de boekenplank staan. Het heet ‘De lotgevallen van de AEGIR’ en op de kaft staat deze boot afgebeeld.”

Hij wees naar het Vikingschip waar ze voor stonden. “Het is een heel spannend verhaal over de tochten van de AEGIR en haar bemanning. Hier, kijk zelf maar.”

Hakon pakte de dikke pil die Sven hem aanreikte en zag dat Sven gelijk had. Op de voorkant stond een Vikingschip dat identiek was aan het schip dat hier in de grot stond. Nu hij het van dichtbij bekeek, kon hij geen enkel verschil ontdekken. Zelfs de schilden waren tot in detail precies gelijk en hingen in precies dezelfde volgorde.

Hij sloeg het boek open. De tekst bleek uit een net, regelmatig opgetekend runenschrift te bestaan.

“Hoe heb jij dit in hemelsnaam kunnen lezen, Sven? Deze taal wordt al eeuwen niet meer gebruikt”, zei Hakon met iets van ontzag in zijn stem.

Zijn vriend haalde achteloos zijn schouders op. “Och, dat is niet zo moeilijk, hoor. Thuis hebben we een vertaling naar het Bokmål liggen. Dat leest een stuk makkelijker. Als je wilt, kan ik het wel voor je naar het Engels vertalen.”

“Dat is niet nodig”, hoorde Hakon Saundra zeggen. “Als je straks langzaam de bladzijden wilt omslaan, dan scan ik de tekst en zet ik het meteen over in elke taal die jullie willen. Voor zover ik via jouw ogen zag, leek het sterk op een log- of dagboek. Wellicht vinden we hier de antwoorden op de vragen waarop Torstein het antwoord schuldig moest blijven.”
“Goed idee, Saundra”, reageerde Torstein verheugd. “Dat kunnen we dan gelijk met de lunch doen, want, zoals Marit zei, ik heb ondertussen wel trek gekregen in wat hartigs.”

Hakon lachte bij het zien van zijn jeugdvriend, die niet begrijpend van hem naar zijn opa keek. Hun conversatie moest voor hem wel heel onsamenhangend overkomen. “Heb vertrouwen, Sven. Ik zal je zometeen het een en ander uitleggen.”

Hij wendde zich tot de anderen. “Kom. Laten we naar de keuken teruggaan. Dan kunnen we tijdens de lunch verder pra...” Ineens bleef hij stokstijf staan, maakte afwerende bewegingen met zijn armen en riep kermend: “Nee, nee ... Omie, nee, nee!”, en zakte vervolgens in elkaar.

< 03.26

Klokslag twaalf uur kwam Esteban de pilarenzaal binnen en tot zijn genoegen zag hij dat zijn Devoten niet stil gezeten hadden. Er was inmiddels een heuse kantoorruimte ontstaan, met daarin enkele bureaus, computers, beeldschermen en diverse andere apparatuur. Tevreden keek hij om zich heen. Aan een grote tafel zaten twee inquisiteurs met de twee boeken voor zich ernstig hun bevindingen te noteren. Naast de marmeren tafel was men druk bezig om een stellage op te bouwen om dichter bij de geschilderde koepel te kunnen komen. Hij had nog geen nieuwe informatie gekregen en was benieuwd hoe ver zijn team intussen met het onderzoek gevorderd was.

Zijn adjudant kreeg hem in het oog, liep naar hem toe en begroette hem. Hij wees om zich heen. “U ziet het, commissario. Het team heeft niet stilgezeten.” “Prima, Gideon. Ik ben zeer tevreden. Ik zie dat er drie leden ontbreken? Gelieve mij op de hoogte te brengen.”

Zijn adjudant keek even snel op zijn tablet. “Thomas is onderweg om een specialist op te halen. Een professor in de cartografie, die we erbij halen om de wereldkaart op de vloer te onderzoeken. Deze geleerde staat te boek als de expert op dit gebied en we hebben het geluk dat hij vanmorgen in Rome een lezing heeft gegeven. Hij kan hier elk moment arriveren. Tevens zijn een stralingsexpert en een geoloog benaderd, allebei hoog aangeschreven in hun vakgebied. Doch deze twee heren, een Oostenrijker en een Deen, kunnen op zijn vroegst pas morgen hier aankomen. Degene die Thomas ophaalt, is een Brit.”
“Mooi, Gideon. Heel goed. Je zorgt er wel voor dat deze buitenstaanders secuur worden gescreend, hè?” Heel even zag hij een vlaag van ongeduld in Gideons ogen opdoemen voor deze antwoord gaf. “Uiteraard, commissario. Daar hoeft u geen moment aan te twijfelen.”

Uitdrukkingsloos sprak hij verder. “De twee overige inquisiteurs bevinden zich in de hal van het Pantheon. Het team heeft daar, achter een schilderij, een tweede ingang naar hier beneden ontdekt. Een zestig meter diepe schacht die achter de nis, hier, naast de trap uitkomt. In die muur heeft men tevens een sleutelgat ontdekt. Opnieuw een Inquisitieslot waarop alleen uw sleutel past.”

“Uitstekend, Gideon! Laten we meteen gaan zien wat zich daarachter bevindt.”

Terwijl de negen aanwezige Devoten onverstoord doorwerkten, volgde hij zijn adjudant naar de nis. Gideon wees hem het gaatje in de vorm van een crucifix. Esteban haalde zijn sleutel tevoorschijn en opende het slot op dezelfde manier als eerder. Na de laatste klik bewoog de gehele muur een paar centimeter naar voren. Met vereende krachten wisten hij en Gideon de deur open te duwen en ze werden meteen hartelijk begroet door een van de twee ontbrekende teamleden. Ze zat met een mannelijke collega in een soort bakje dat aan een dikke ketting hing.

“Welkom, commissario”, begon ze opgewekt. “We denken ontdekt te hebben hoe men indertijd de marmeren tafel naar hier beneden heeft gekregen. Gezien het feit dat de deur bij de trap te smal is en er ook geen sporen zijn die erop duiden dat deze er een keer uitgebroken is, hebben we bedacht dat de tafel via een andere route in de zaal terecht is gekomen. We hebben op basis van de gearchiveerde plattegrond van het Pantheon eerst de locatie bepaald waar zich een andere toegang zou kunnen bevinden. Zo hebben we uitgevogeld dat er in de hal een toegang naar hier moest zijn. Zodoende ontdekten we dat deze inderdaad achter ‘Het laatste avondmaal’ verstopt zit. Het schilderij blijkt op maat te zijn gemaakt en bedekte een houten toegangsdeur die we gemakkelijk open konden krijgen. We hebben natuurlijk eerst gezorgd dat alles goed werd afgeschermd, dus buiten ons weet niemand wat hier gaande is.”

Ongewild werd Esteban vervuld van trots nu hij zag hoe zijn Devote Dozijn zo doortastend en voortvarend begonnen was. Hij mocht daar niet aan toegeven, vermaande hij zichzelf.

In stilte zocht hij vergeving: lieve Heer, help mij deze zondige gevoelens af te werpen.
Hij knikte beide Devoten toe. “Zuster, broeder. Uitstekend werk. Ga zo door.”

De vrouw was echter nog niet uitgesproken. “Met deze constructie waarin we zitten, die trouwens nog uitstekend functioneert, is die tafel naar beneden getakeld. We hebben alles op video vastgelegd en zullen u straks het volledige rapport toesturen. Daarnaast zijn alle nissen, pilaren en de vloer onderzocht. Buiten deze schacht is er verder niets afwijkends gevonden. Ook in de cellen hebben we geen verborgen ruimtes of belangwekkende geschriften meer gevonden. De boeken in de cel van de bewaker lijken slechts van filosofische aard te zijn.”

Oké, dat was dus duidelijk. Wel enkele ontdekkingen, maar nog geen heldere, verlossende antwoorden. Esteban bedankte beide Devoten en keerde met Gideon aan zijn zijde naar de tafel terug waar de twee boeken werden onderzocht.

“Is er al iets gevonden waar we mee verder kunnen?”, vroeg hij zijn adjudant. “Een voorlopige conclusie op basis van een aantal steekproeven van de zwarte bijbel, wijst uit dat het eigenlijk een klaagboek geworden is. De monnik beschrijft met name hoe veel spijt hij van zijn daden heeft en smeekt meer dan eens om vergeving. Voor alle zekerheid wordt het nog verder uitgeplozen, maar dat duurt nog wel even. De onderzoeker zelf denkt dat er weinig meer uitkomt. Het andere boek is heel wat interessanter. Als eerste is er een overzicht gemaakt van alle namen die erin voorkomen. In de archieven staat vermeld dat al deze broeders naar Zuid-Amerika zijn uitgezonden voor missiewerk. Dus ook de twee broeders wiens lichamen we in de cellen hebben gevonden.”

Al deze inquisiteurs hadden dus een geheim leven dat ze in de cellen hier hebben doorgebracht, concludeerde Esteban, terwijl hij naar Gideon luisterde.

“We kunnen dus stellen dat er aardig gerommeld is met de officiële gegevens. Op de twee die we hier beneden hebben gevonden na, zouden de genoemde broeders daar ook overleden zijn. De twee die we hier hebben aangetroffen, zouden zich nog steeds in Zuid-Amerika moeten bevinden. Gegevens van hun overlijden zijn er niet. En dat zou kunnen komen doordat de volledige top van de Inquisitie in 1919 door de Spaanse griep getroffen is, inclusief de persoonlijke secretaris van de paus. Alleen deze heeft toen de griep overleefd. Vanaf die tijd is er in de archieven geen enkele verwijzing meer te vinden. Wat hun taak of heilige opdracht ook geweest mag zijn, met het overlijden van de deelnemers is het een stille dood gestorven.”

Nu wist Esteban nog niets. “Dat is onfortuinlijk, Gideon. Het boek is dus een dood spoor.” Met nauwelijks verhuld ongeduld zei zijn adjudant: “Maar er is wel ontdekt wie de hoofdrol in het geheel hadden.”

Dat was tenminste iets, dacht Esteban. “Het betrof een driemanschap. Het hoofd van de Inquisitie, de bewaker in de cel en de secretaris van de paus. De laatstgenoemde stond ook in het boek vermeld. Het team heeft geconcludeerd dat wanneer er nog gegevens bestaan, deze zich in de pauselijke dagboeken van 1919 of later zouden kunnen bevinden.”

Dat was een regelrechte treffer in de machinekamer! De antwoorden moesten bij de paus of in Mexico te vinden zijn. Hij gebaarde Gideon even te wachten, pakte zijn tablet, zocht de agenda van de paus op en zag dat deze tussen 14.00 en 15.00 uur in zijn eigen vertrekken zou zijn. Dat kwam helemaal mooi uit. Snel maakte hij een notitie voor de eerste secretaris van de paus, met het bericht dat hij, kostte wat het kostte, de paus moest spreken. Hij voegde er zijn hoogste persoonlijke prioriteitscode aan toe.

“Goed, Gideon”, zei hij opgewekt. “Heeft onze nieuwe zoekmachine nog iets opgeleverd?”

“Voorlopig maar één ding, commissario. Met de nieuwe software is allereerst uw foto van de sterrenhemel met alle voorkomende opgeslagen afbeeldingen vergeleken. Helaas is er geen match gevonden. Daarna is de marmeren tafel door de zoekmachine gehaald, waarbij een social media-site opdook met het volgende.”

Gideon liet hem op zijn tablet een video zien van een gekostumeerde man die op een soortgelijke tafel stond en er even later half om zijn as draaiend vanaf viel.

“Wat is dit, Gideon? Een stukje uit een speelfilm of zo?” “Nee, commissario. Deze video is nog maar twee dagen oud en speelde zich af in een piramide in Egypte. Voor zover men het heeft kunnen nameten, is die tafel daar gelijk aan de tafel die hier staat. Alleen de voet ontbreekt. Het is helaas het enige fragment dat de zoekmachine gevonden heeft.”

De snelheid waarmee het Devote Dozijn al het nodige boven water had gehaald, was werkelijk bewonderenswaardig te noemen. Hij verwachtte niet dat er al meer bekend zou zijn, maar vroeg desalniettemin of zij al een advies voorhanden hadden.

“Volgens het team is de man door een stroomstoot getroffen. De tafel vertoont een treffende gelijkenis en omdat beide tafels energie afgeven, adviseert het team om ook die tafel te onderzoeken. Mogelijk worden nog meer overeenkomsten gevonden.”

Dat was een logische gevolgtrekking, vond Esteban zelf ook. “Prima, Gideon. Zorg ervoor. Hoe zit het trouwens met het verzoek van professor Mirnat dat ik je doorgestuurd heb?” Zijn adjudant knikte. “Ook dat is in voorbereiding.”

Terwijl ze samen naar de stellage liepen, die intussen al minstens twintig meter hoog was, vervolgde Gideon: “Ik zal erop toezien dat Mirnats instructies precies worden uitgevoerd. Een goede vriend van mij bezit een voor deze gelegenheid speciaal toegeruste camera die hij wel aan mij wil uitlenen. Daarmee moet het geen probleem zijn om aan de wens van de professor tegemoet te komen. Zodra de klus geklaard is, zal ik u direct de resultaten toesturen.”

Esteban tuurde peinzend langs de stelling omhoog. “Ik ben er zeer benieuwd naar, Gideon. Wat de goede man ermee wil bereiken, is me op dit moment een raadsel. Kom”, beval hij resoluut. “Ik moet me op mijn reis voorbereiden. Heb je alles kunnen regelen?”

Zijn adjudant tuitte zijn lippen. “Jawel, commissario. Men deed nogal moeilijk toen ik uw wensen kenbaar maakte, maar zodra ik uw prioriteitscode doorgaf, sloegen ze als een blad aan een boom om. De vroegst mogelijke vlucht die georganiseerd kon worden, vertrekt vanmiddag om 16.00 uur.”

“Uitstekend, Gideon. Zorg ervoor dat mijn vervoer klaarstaat. Ik wil om 14.00 uur bij het Domus Sanctae Marthae zijn. Laat de chauffeur daar wachten tot ik klaar ben, zodat ik direct door kan naar het vliegveld.”
“Ik zal het regelen, commissario. Heeft u verder nog wensen?” “Ja. Zolang ik hier niet aanwezig ben, geef ik jou de volledige leiding over de werkzaamheden hier. Mocht je problemen tegenkomen, dan weet je me te bereiken.” Hij nam afscheid van Gideon en beende kordaat naar de deur.

Op de drempel bleef hij even staan en hij keek over zijn schouder om alle bedrijvigheid achter zich gade te slaan. Een onbestemd gevoel bekroop hem, alsof hij vreesde de pilarenzaal niet gauw terug te zien. Even aarzelde hij.

Doe niet zo raar, vermaande hij zichzelf. Vertrouw op God. Dan komt alles goed.

Vastbesloten draaide hij zich om, stapte over de drempel en ging op pad.

< 03.27

Na een veel te lange en slopende rit hadden ze eindelijk de luchthaven bereikt. Kiniawe was dolblij weer vaste grond onder haar voeten te voelen. Na dat incident met de zijspiegel, twee bijna-ongelukken en een fikse klap met haar hoofd tegen het zijraam van de auto omdat Omie door een enorm diepe kuil was gereden, dankte ze God dat ze die barre tocht toch zonder al te noemenswaardige kleerscheuren overleefd had. De lelijke bult op haar hoofd deed er verder niet toe, want Nakawe had Omie net gebeld dat ze door de douane was gekomen en dat ze hen naar de parkeerplaats tegemoet zou lopen.

Gelukkig waren ze veel te vroeg op pad gegaan, waardoor ze ondanks Omies trage rijstijl toch nog een gaatje hadden kunnen vinden op het overvolle parkeerplein. Zowaar niet eens zo ver van de hoofdingang.

Laverend tussen de vele auto’s die schots en scheef op het overvolle parkeerterrein stonden geparkeerd, liep ze gearmd met Omie, bijna huppelend, naar de brede, openstaande glazen deuren. Ze hadden al bijna de hoofdingang bereikt toen ze Nakawe zag. Ze sprong opgetogen op en neer en riep: “Omie! Ik zie haar. Daar lopen Nakawe en Miquel. Ze zijn de hoofdingang al uit. Ziet u? Daar!” Ze wees en zwaaide enthousiast. Nakawe had haar ook in het oog gekregen, zette haar bagage neer en zwaaide minstens zo uitbundig terug.

Omie, die onder elke omstandigheid heel rustig bleef, liep ook nu tergend langzaam verder. Kiniawe trok aan Omies mouw. “Omie, schiet nou eens op! Nakawe en Miquel staan op ons te wachten!” Een gezin van vier, dat hen gehaast voorbijliep, duwde haar bijna omver. Omie leek het niet eens te merken. “Waar dan?”, vroeg ze kalmpjes. “Ik zie ze niet, hoor.”

Bijna knarsetandend van ongeduld, wees ze nog eens naar Nakawe en Miquel. “Daar, Omie. Aan de rechterkant van de hoofdingang ... Shit! U kunt ze nu niet meer zien. Er is net een busje voor gaan staan. Kom nou, Omie. Loop toch eens door. Nakawe zal zich ook wel afvragen waar we blijven.”

Tot haar vreugde reed het busje weg. Nu zou Omie zelf... “Hè?”, riep ze verrast uit. “Hoe kan dat nou? Ik zie ze niet meer.”

Ze liet Omie los en rende snel de laatste meters naar de plek waar Nakawe en Miquel met hun bagage hadden staan wachten. De bagage stond er nog. Een koffer, een beautycase en een handtas die ze meteen als die van Nakawe herkende. Verbluft keek ze alle kanten op, maar Nakawe en Miquel leken in rook te zijn opgegaan.

Haar blik gleed over de wachtende rij taxi’s. Nee, daar ook niet. Dezelfde chauffeur die nonchalant met een arm uit het raam hangend zat te wachten, stond er nog steeds en zat er nog steeds net zo verveeld bij.

Ach, natuurlijk. Ze had gewoon weer eens een rare droom.

Opgelucht betastte ze de plek op haar hoofd, waar ze natuurlijk geen buil had zitten.

“Auw!”, piepte ze geschrokken. Ontgoocheld besefte ze dat ze wel degelijk wakker was. “Omie? Hier begrijp ik niets van. Ik weet zeker dat ik ze hier zag staan, maar nu zijn ze ineens nergens te bekennen. Ik snap het niet”, zei ze wanhopig. Ook nu was Omie niet van haar stuk te brengen. “Ik denk dat je je vergist hebt, kind. Ze zullen nog wel binnen zijn.” Overtuigd van haar gelijk schudde ze haar hoofd. “Nee, echt niet, Omie. Ik heb ze echt hier zien staan. Kijk zelf maar.”

Ze liet Omie de bagage zien. “Ziet u wel? Haar naam staat op de labels en die handtas herken ik uit duizenden. Die heb ik Nakawe op haar laatste verjaardag cadeau gedaan.” Omie glimlachte. “Geen paniek, kindje. Nakawe is misschien gewoon even naar het toilet. Als jij hier bij de bagage blijft, zal ik er wel even naartoe lopen, ja?”

Voor Omie de daad bij het woord kon voegen, pakte Kiniawe haar arm vast. “Maar waar is Miquel dan? Nakawe zou nooit haar bagage onbewaakt op de stoep laten staan. En zeker haar handtas niet. Zou ze die dan niet hebben meegeno...”

Een busje dat met piepende banden naast hen tot stilstand kwam, onderbrak haar. Voor ze het besefte, werden zij en Omie beetgepakt en via de al geopende zijdeur naar binnen gesleurd. Nog voor ze de bodem raakte, hoorde ze de deur piepend dichtgaan en met een harde knal in het slot slaan. Terwijl iemand iets over haar hoofd trok en alles donker werd, trok het busje met slippende banden op. Er vlak achter stopte een ander busje. De achterdeuren sprongen open en er klommen twee straatschoffies uit. In een mum van tijd laadden ze de achtergebleven bagage in en klommen er zelf achteraan naar binnen. Zodra de deuren dichtsloegen, reed ook dit busje met grote snelheid van de stoeprand weg.

< 03.28

Een fractie van een seconde bleef het doodstil, tot er een orkaan van reacties losbarstte. Iedereen, elk met zijn eigen zorgen om Hakon, reageerde tegelijk, wat een chaotische situatie opleverde. Onder een kakofonie van verschrikte uitroepen, verdrongen ze elkaar in een poging iets voor hun vriend te doen. Doch voordat iemand daartoe daadwerkelijk de kans kon krijgen, hield Saundra ze tegen.

“STOP! Kom niet aan Hakon. Laat hem liggen. Hij is in orde. Stoor hem niet, want hij heeft contact en ... Oh, nu is het weg.”
Sven moest het echter zonder WORM stellen, waardoor hij niks van Saundra’s indringende waarschuwing meekreeg. Als voormalig ziekenbroeder in militaire dienst had hij automatisch zijn plicht gedaan. Snel was hij bij Hakon neergeknield en had hem in een stabiele zijligging gedraaid. Hij was bezig Hakon te onderzoeken, toen zijn patiënt zich plotseling op zijn rug terugdraaide en zijn vingers uit de weg duwde. Hakon sloeg zijn ogen op en keek omhoog, in meer dan een dozijn paar ogen die verschrikt en bezorgd op hem neerkeken. Hij vroeg zich af hoe hij hier terecht was gekomen. Het gedesoriënteerde gevoel had hem al verlaten. O ja. Da’s waar ook. Ze zouden gaan lunchen.
Alsof hij voor de lol even op de grond was gaan liggen, vroeg hij kalmpjes waar zijn vrienden zo gebiologeerd naar stonden te kijken. “Hakon!”, riep Marilyn als eerste. “Wat gebeurde er?” “Ik kan je daar geen zinnig antwoord op geven. Zo was ik wat aan het vertellen en zo was het: poef. Alsof mijn wil werd uitgeschakeld. Ik was bij mijn positieven, maar had geen controle meer over mijn zintuigen.”

Behalve Sven hoorde iedereen Saundra’s stem. “Jawel, hoor. Al je lichaamsfuncties deden het gewoon. Alleen, om het simpel te zeggen, was je zesde zintuig geactiveerd. Dit veroorzaakte een blokkade van de andere. In dat eerder besproken stukje hersenen heb ik een toename van activiteit gemeten op het moment dat er een energiestroom door je lichaam stroomde. Vanuit je grote teen werd een zeer sterk verhoogde concentratie naar je hersenen gestuurd. We hoorden je ‘Nee, nee ... Omie, nee, nee!’ zeggen. Het opvallende is dat, zodra Sven je op je zij draaide, je voet van de grond loskwam, waarna je onmiddellijk je bewustzijn terugkreeg.”
“Hoe voel je je nu, Hakon?”, vroeg zijn oma bezorgd. Terwijl Lémarc en Holger hem aan beide armen omhoogtrokken, stelde hij haar gerust. “Eigenlijk heel goed, oma. Geen centje pijn. Het is alsof ik uit een droom wakker ben geworden. Ik zag en hoorde jullie verschrikt reageren, terwijl ik tegelijkertijd ook ergens anders was.”

“Waar was je dan?”, vroeg Barbara nieuwsgierig. “Ik weet het niet precies. Ergens op een plek waar het donker en vochtig warm was.”

Hij dacht even na en knipte met zijn vingers. “Zoals in de tropen. Het rook er naar asfalt en uitlaatgassen. Ik zag even het gezicht van een oudere dame met lang, grijs haar opdoemen, toen ik me ervan bewust werd dat er een stoffige, stinkende jutezak over mijn hoofd werd getrokken. Ik zag niets meer en ik ervoer een geschrokken en angstig gevoel.”
“Herinner je je nog wat je zei?”, vroeg Barbara door. “Nee, niet bewust. Ik had de indruk dat ik iets tegen die oude vrouw zei, maar wat precies weet ik niet meer. Maar, zoals ik zei, ik ervoer het wel, maar had er geen invloed op. Het overkwam me gewoon. Het leek er nog het meest op dat ik meeliftte en door de ogen van een andere persoon keek. En om de een of andere reden ben ik ervan overtuigd dat deze persoon een vrouw was.”
Hakon zag Sven steeds verwarder van de een naar de ander kijken. Hij kon zich goed voorstellen hoe hun stilzwijgende conversatie met Saundra er voor hem moest uitzien. Voor hij echter kans zag hem gerust te stellen, vroeg Alasdair of het Nakawe kon zijn met wie hij contact gehad had.
“Ik kan het niet verklaren, maar deze connectie kwam me niet bekend voor. Toch voelde het, hoe gek ook, heel vertrouwd. Sorry, lui. Dit is alles wat ik weet. Ik kan jullie alleen zeggen dat deze persoon geschrokken en erg bang is.”
“Saundra, wat kun jij hieruit opmaken?”, vroeg Alasdair gedecideerd. “Wel, milord. Het is duidelijk dat Hakon op de een of andere manier gepingd is. Iemand of iets heeft contact met hem gezocht en eenzijdig informatie doorgestuurd. Ik heb alleen maar binnenkomende energie bij hem kunnen constateren. Het was wel zodanig dat het een tijdelijke blokkade opwierp, doch tijdens die verbinding functioneerde zijn lichaam normaal. Zelfs zijn hartslag bleef onveranderd. Op de een of andere manier heeft dat gedeelte in de hersenen toch een connectie met de andere zintuigen. Zodra het digitale picoprofiel van Hakon beschikbaar is, kunnen we tot in het kleinste detail zien welke onderdelen van het lichaam allemaal door die energiestoot werden beïnvloed. Ik heb alles vastgelegd. Tot die tijd zullen we moeten afwachten. Tevens stel ik voor dat er vanaf nu permanent iemand bij Hakon in de buurt blijft om hem in de gaten te houden. Indien zoiets zich weer voordoet, is het niet ondenkbaar dat Hakon zich kan bezeren, of erger.”

Opnieuw keek Hakon naar Sven, die bijna sluipend steeds dichter naar zijn grootouders schuifelde. Het moest voor hem haast een krankzinnig tafereel zijn om te zien hoe iedereen met schuin gehouden hoofd naar niets in het bijzonders stond te luisteren. Helemaal toen Holger plots naar voren stapte en iets zei wat voor hem nergens op leek te slaan. “Ik neem de eerste wacht op me. Ik ben niet voor niets hoofd beveiliging. En Hakon, niet tegensputteren. We begrijpen allemaal de risico’s. Dus voorlopig niets besturen, niet op hoge dingen klimmen en zeker niet gaan zwemmen.”

Met zijn handen omhoog, gaf Hakon zich gewonnen. “Oké, oké, rustig maar. Ik zie dat zelf ook wel in. Laten we nu dan naar de keuken gaan om te lunchen. Ik wil Sven spreken en intussen kan Saundra zijn boek scannen.”

< 03.29

“Indien u wenst, zal ik u voorgaan en uw kamer wijzen, dr. Beaumond. Wat blieft u te gebruiken? Thee? Koffie? Iets anders?”, had de butler aangeboden, na het sluiten van de deur. Hij had niet lang hoeven nadenken. Hoe eerder hij de patiënt kon zien, hoe sneller hij van het moois hier kon genieten. Hij had het voorstel dan ook afgewezen en had laten weten dat hij het liefst meteen met zijn werk wilde beginnen.

“Zoals u wenst, dr. Beaumond”, had de butler beleefd gezegd. “Volgt u mij dan, als het u blieft.”

Achter de butler aan was hij door allerlei gangen gelopen en meermaals trap op en trap af gegaan. Een wandeling van een dikke tien minuten. Omdat het zijn hobby betrof, had hij hieraan duidelijk kunnen zien dat het slot gedurende de achterliggende eeuwen meer dan eens was uitgebouwd. Onderweg had hij zijn ogen flink de kost gegeven. In het voorbijgaan had hij vele vereeuwigde slotheren en hun eega’s aan de muren zien hangen. Ze pronkten in hun rijke, traditionele kleding en hij had sterk het gevoel gehad dat zij hém net zo onderzoekend hadden gadegeslagen.

Uiteindelijk in de patiëntenkamer aangekomen, was hij door de butler voorgesteld en aan de dienstdoende arts en verpleegster overgelaten. Als eerste was hem een tablet overhandigd en was een van tevoren opgenomen video van Marilyn afgespeeld, waarin ze hem van de situatie op de hoogte bracht. Tijdens het luisteren naar haar bericht, waren zijn gedachten terug naar het verleden gevlogen. Naar de universiteit waar ze allebei gestudeerd hadden. Wat was ze toen nog jong geweest. Een wonderkind van amper 13 jaar, dat hij vanaf de eerste dag gemeend had te moeten beschermen.

Drie jaar later wist hij wel beter, dacht hij geamuseerd. Het was dan ook geen probleem geweest dat ze elk een andere studierichting hadden genomen. Vervolgens hadden ze allebei de meeste tijd in hun wetenschappelijke studies gestoken, waardoor ze elkaar niet meer persoonlijk hadden gezien. Hun vriendschap zat echter diep en ze hadden elkaar misschien uit het oog verloren, maar beslist niet uit het hart. Nog altijd hielden ze digitaal contact met elkaar.

Intussen had hij kennisgenomen van zijn opdracht. “Ik zou dus heel graag jouw mening horen, Bertie”, had Marilyn tot slot gezegd. Met de arts en verpleegster had hij vervolgens het medische dossier en de actuele toestand van de patiënt doorgenomen, waarna ze de kamer hadden verlaten zodat hij in alle rust zijn eigen onderzoek kon verrichten.

En nu, ruim twee uren later, kon hij niet anders dan met deze patiënt meeleven. Hij noteerde zijn laatste aantekeningen en sloeg het dossier dicht. Peinzend keek hij naar de kaft, waar enkel de korte naam van de patiënt op stond. ‘JENS’. Het vreemde was dat noch de arts, noch de verpleegster geweten had of dit de voornaam of de achternaam was. Maar waarom hij door Marilyn gevraagd was om deze patiënt te komen onderzoeken, bevreemde hem eigenlijk nog meer. Hij begreep hieruit dat de jongeman erg belangrijk voor haar moest zijn, maar zelfs een blinde had kunnen zien dat deze ‘JENS’ niet meer te redden was. Niet bepaald een ingewikkelde situatie waarvoor zijn expertise nodig was. Want hoewel de butler aangenomen had dat hij een tuinman was, wist Marilyn wel beter. Als vooraanstaand wetenschapper en specialist op het gebied van de neurochirurgie stond zijn agenda vol met afspraken. Over de gehele wereld werd hij gevraagd om staatshoofden, machtige zakenlieden en andere rijken der aarde te behandelen. Waarom Marilyn hem hiervoor benaderd had, was hem eerlijk gezegd een raadsel. Ze wist dondersgoed dat hij op het punt stond om een welverdiende week vakantie te nemen. Al met zijn bagage onderweg naar het vliegveld had hij haar noodoproep gekregen. Zonder erover na te hoeven denken, had hij zijn vriend afgebeld en de gereserveerde vlucht naar Frankrijk afgezegd. Op het vliegveld had hij een ticket gekocht voor het eerste vliegtuig dat naar Schotland ging.

Marilyn kennende, had hij een extreem ingewikkelde situatie verwacht en beslist niet zo’n hopeloos geval als dit. Hier kon ook hij geen enkele uitkomst bieden. Tijdens zijn onderzoek was hem absoluut niets opgevallen wat van de status afweek. Nergens had hij een lichtpuntje gevonden. Nul komma nul hersenactiviteit. Hoezeer het hem ook speet om Marilyn teleur te moeten stellen, deze patiënt zou nooit meer wakker worden.

Vanwege de uitstekende verzorging van het medisch personeel verkeerde het lichaam in een uitmuntende conditie. Helaas werd het enkel en alleen door machines in leven gehouden. Triest dwaalden zijn ogen over de gespecialiseerde apparaten, die zacht zoemend, af en toe klikkend en zuchtend, hun patiënt verzorgden en bewaakten.

Na een laatste spijtige blik op de blonde jongeman, liep hij naar de kleine zithoek terug. Hij drukte op de bel die op het tafeltje stond en begaf zich naar het grote raam. Nieuwsgierig keek hij naar buiten. Zijn blik viel op de kleine haven en de bedrijvigheid daar. Vele miniatuurmensjes waren druk bezig de vangst uit meerdere vissersboten te takelen. Een magnifiek gezicht. Helaas was hij niet echt in de stemming om er vrijelijk van te genieten. En terwijl hij bedacht dat JENS nooit meer zoiets kon meemaken, hoorde hij achter zich de deur opengaan.

De dienstdoende verpleegster stapte de kamer binnen, gevolgd door de behandelend geneesheer. Met beiden had hij eerder gesproken, maar de slungelige jongeman die achter hen aankwam, kende hij nog niet. Waarschijnlijk een medisch student die de arts co-assisteerde, dacht hij. Hij liep op het drietal toe en sprak de arts aan.

“Amice, uw conclusie is 100% correct. Deze man”, hij wees naar JENS, “zal jammer genoeg nimmer meer ontwaken. Ik hoop dat hij een donorcodicil heeft, want dan kan hij nog vele anderen het leven redden.”

In plaats van de geneesheer, nam de slungelige jongen het woord: “Bedankt dat u zo vriendelijk bent geweest om JENS op zo’n korte termijn te willen onderzoeken, dr. Beaumond. Ik zal me eerst even voorstellen. Mijn naam is Pierre. Tot de slotheer weer terug is, ben ik degene om u verder te begeleiden. Wilt u mij maar volgen? Dan zal ik u naar een ander gedeelte brengen, waar u Marilyn kunt spreken.” Zonder verdere toelichting draaide de slungel zich om, liep naar de deur en hield deze uitnodigend open. Enigszins verbaasd dat de arts zijn coassistent zo gedwee over zich heen liet lopen, knikte hij de twee in het voorbijgaan even toe. Omdat er niet veel anders op zat, besloot hij de slungelige Pierre maar achterna te lopen.

Universele verbinding

< 04.01

Het had Alejandro bijna moeite gekost om de mantel op de standaard terug te hangen. Het was tenslotte nog veel te vroeg om naar beneden te gaan. Hij had zichzelf gedwongen geduldig te zijn. Rustig had hij thee gezet en een paar sneden brood gesmeerd. Tijdens het nogmaals doorlezen van de hoofdpunten van zijn plan had hij langzaam kauwend en drinkend zijn ontbijt genuttigd. De opwinding die daarna bezit van hem dreigde te nemen, had hij weten terug te dringen door eerst rustig het eenpersoonsafwasje te doen en de keuken netjes op te ruimen. Zijn haciënda ‘¡No nos olvidamos!’ (wij vergeten niet!) mocht er van buitenaf gezien dan wel vervallen uitzien, maar hierbinnen was het, hoewel sober ingericht, netjes en schoon. Ook het venster waardoor hij nu naar buiten stond te kijken, had hij, om de tijd te doden, snel nog even afgelapt.

Buiten was het inmiddels dag geworden. Toch liet hij de keukenlampen branden, want de dichte oerwoudbegroeiing liet niet veel zonlicht door. Hij vroeg zich af hoe het er hier dik tweeduizend jaar geleden uitgezien moest hebben. Hij kon het zich nauwelijks voorstellen. Het ruimen van deze plek, de honderden slaven, hun tientallen meesters en de vele jaren die voorbijgegaan waren voordat alles klaar was.

Glimlachend bedacht hij dat iedereen wel wist hoe gewone piramides eruitzagen en dat deze allemaal één ding gemeen hadden: ze stonden allemaal duidelijk zichtbaar op deze aardbol. Zijn glimlach werd breder. Behalve eentje. Niemand wist van deze, die hier rond 100 v.Chr. in de massieve ondergrond onder zijn haciënda was uitgehakt.

Zijn horloge piepte kort. 07.50 uur! Het was tijd! Snel liep hij naar de standaard, drapeerde de mantel om zijn schouders en sloot de gouden gesp. Trots liep hij naar de deur en ontsloot deze. Erachter bevonden zich de uitgehakte treden, die onder hem in de donkere diepten leken te verdwijnen.

Hij knipte het licht aan, sloot de deur af en begon de lange trap af te dalen. Terwijl hij rustig trede voor trede naar beneden stapte, bedacht hij dat het tijd werd om aan een opvolger te denken. Het Huis waar hijzelf van afstamde, mocht niet uitsterven. Het moest zich uitbreiden. Bevolkt worden, groeien en floreren. En hij zou de basis daarvoor leggen. Binnenkort zou het zover zijn. Dan zou hij zegevieren, waarna er een keur aan mooie maagden zou zijn waaruit hij een keus kon maken. Misschien wel meerderen die hem zonen zouden baren. Alleen de beste onder hen zou hij als zijn opvolger benoemen ...

Een gemurmel van stemmen kwam hem tegemoet en onderbrak zijn gedachten. Onder hem, in de ene grote zaal die de piramide bevatte, zag hij een groep mannen die onderling druk stonden te kletsen. Rustig telde hij de koppen, tot zijn aandacht getrokken werd door de zijdeur die openging. Door de opening kon hij nog net een glimp opvangen van het treintje dat daar had stilgehouden. Het andere was al niet meer te zien. Deze was in tegengestelde richting weggezoefd. Een simpele en efficiënte manier om de twee kilometer te overbruggen tussen hier en het begin van de mijnschacht. Via een dubbel liftsysteem daar, kon men op gelijke wijze naar boven en beneden.

De man die door de zijdeur naar binnen was gekomen, liep gehaast richting de anderen. Onderweg sloot hij nog snel de gesp van zijn mantel. Mooi. Ook de laatst opgeroepen uitverkorene was keurig op tijd gearriveerd.

Het liefst was hij de resterende treden afgerend om als de wiedeweerga zijn plan in uitvoering te laten gaan. Een missie, met de toepasselijke naam ‘¡No nos olvidamos!’, waarvan de kern uit hun recht op erkenning en gerechtigheid bestond.

Schijnbaar kalm en beheerst bleef hij statig de treden afdalen, terwijl hij de 23 mannen beneden hem in ogenschouw nam. Hij bekeek elk van hen, van jong tot oud aandachtig en wat hij zag, beviel hem. Allemaal droegen ze eenzelfde outfit als de zijne, maar hun mantels waren blauw met ingeweven zilverdraad en de kleding eronder was donkergrijs. Hetzelfde dubbele ‘V’-teken als het zijne blonk gitzwart tegen de zilveren achtergrond van hun mantelgespen.

Voor eenieder was het de eerste keer dat ze voet op deze heilige bodem mochten zetten, in de zaal die van oudsher een verborgen tempel van hun voorvaderen was geweest en die nu al 20 eeuwen verborgen was gebleven. Gelukkig maar, want daardoor waren de schatten die erin stonden ook onontdekt gebleven. Bijna alles wat er stond, blonk van het goud waarvan het gemaakt was of waarmee het was versierd. Meubels, zetels, wandrekken en kasten, alles was origineel en stamde uit het tijdperk van de Maya’s en Inca’s. De eeuwenoude plavuizen waarmee de vloer was belegd, hadden een terracottakleur. De wanden waren betegeld met een lichtere tint terracotta waartegen men om de 111 cm een brede baan bladgoud had aangebracht. In het lamplicht weerkaatste het flinterdunne craquelépatroon een warme gloed. De bewegende mantels van de groep mannen deden het zilveren patroon opflitsen als een school visjes in de oceaan. Gecombineerd met het interieur vond Alejandro het een lust voor het oog.

De groep had hem opgemerkt en de gesprekken stierven weg. Hij daalde de laatste tien treden af en liep fier naar de marmeren tafel. Een replica van een van de oudste en belangrijkste artefacten uit de geschiedenis van zijn volk. Het was een volledig uit marmer gehouwen tafel op een voet van 111 cm hoog. De doorsnede van het perfect ronde blad bedroeg 69 cm. De voet van de tafel stond op een rond stuk marmer dat als bodemplaat diende en had een diameter van 333 cm. Kwiek sprong hij erop en als een veldheer die zijn troepen inspecteerde, keek hij op de groep mannen neer. Het moment was nu dan toch eindelijk aangebroken. Het draaiboek kon worden opengeslagen. Vervuld van trots spreidde hij zijn armen wijd uit, haalde diep adem en riep triomfantelijk: “UITVERKORENEN!”

< 04.02

Nadat hij de pilarenzaal had verlaten, was Esteban nog even naar zijn kantoor teruggegaan, waar hij snel nog enige kleinigheden had afgewerkt. Terwijl de door hem bestelde lunch werd binnengebracht, had hij alles voor zijn reis ingepakt en de bagage laten afhalen. Tevens had hij het nog voor elkaar gekregen om voor zijn vertrek de livestreaming vanuit de pilarenzaal op zijn tablet te laten activeren. Het was een idee van Thomas geweest om een webcam in de pilarenzaal te plaatsen zodat hij onderweg op de hoogte kon blijven van de vorderingen. Alweer een bewijs dat deze broeder over een helder verstand beschikte. Thomas had alles in zich om het eventueel tot hoofdinquisiteur te brengen. Esteban zou met plezier zijn ontwikkeling in het oog houden.

Onderweg naar zijn afspraak met de paus had hij meteen van deze toepassing gebruikgemaakt. Achter in de wagen gezeten, had hij kunnen zien dat de stellage in de pilarenzaal bijna klaar was, en tussen de binnengekomen sms’jes stond een boodschap van Gideon. Hij kon vandaag nog een video van hem verwachten.

Tevreden dat alles op rolletjes liep, had hij zijn tablet weggelegd en gezien dat zelfs het drukke verkeer in Rome hem niet van zijn schema afgehouden had. Prachtig op tijd was hij aangekomen en klokslag twee uur werd hij door een dienstbode de wachtkamer van de Domus Sanctae Marthae binnengeleid. Na de aangeboden versnaperingen te hebben afgeslagen, was hij amper gaan zitten of de rechterhand van de paus kwam zijn opwachting al maken. Zoals hij al verwacht had, barstte de man van nieuwsgierigheid. Nu hij voor de eerste keer zijn hoogste prioriteitscode gebruikt had, waren bij hem natuurlijk alle alarmbellen afgegaan.

Op het vollemaansgezicht van de kardinaal plooiden de dikke lippen zich welwillend samen toen hij hem begroette. Met de handen voor zijn omvangrijke buik geslagen, keek de man hem met samengeknepen ogen schattend aan.

“Commissario”, begon hij zalvend, “wat kan ik voor u betekenen? Gezien de snelheid waarmee u een audiëntie wilde, heb ik alles opgeschort en sta ik vanmiddag helemaal tot uw beschikking. Laat ons Zijne Heiligheid zijn middagrust maar gunnen.”

Een goeie poging, dacht Esteban geamuseerd. Maar de vraag waarmee hij kwam, zou hij bepaald niet aan de dikke neus van deze man gaan hangen.

Hij stond op en keek de man autoritair aan. “Eminentie. Het feit dat ik mijn persoonlijke prioriteitscode heb gebruikt, betekent dat ik zonder bemoeienis van derden, waartoe ook u behoort, onder vier ogen met Zijne Heiligheid kan spreken. U weet dat ik, als hoofd van de veiligheidsdienst, op de hoogte ben van de middagpauze en dit niet zonder dringende reden kom verstoren. Bij deze geef ik u nu de opdracht om mij direct naar de paus te begeleiden, anders zal ik gebruik moeten maken van mijn bevoegdheden. Ik hoef u niet te wijzen op de gevolgen, neem ik aan?”

Hoewel de kardinaal niet erg onder de indruk leek, zag Esteban de kleur uit zijn gezicht wegtrekken. Desondanks wist de man hem arrogant te blijven aankijken. “Ik vrees dat ik u niet geheel juist begrepen had, commissario. Indien u genegen bent om heel even te wachten, zal ik u terstond bij Zijne Heiligheid aandienen.”

Hij voegde direct de daad bij het woord en verdween naar het privéverblijf van de paus. Geïrriteerd nam Esteban opnieuw plaats.

Wat een lef. Wat een onbeschaamdheid. Had de man nu werkelijk gedacht dat hij met deze behandeling genoegen zou nemen? Die moest hij binnenkort een toontje lager laten zingen. Het zou hem niets verbazen als Zijne Heiligheid niet eens geïnformeerd was.

Terwijl hij inwendig een notitie maakte dat deze kardinaal een nader onderzoek verdiende, kwam de man weer binnen.

“Zijne Heiligheid verwacht u. Gaat u maar naar binnen.”
Zonder de kardinaal nog een blik waardig te gunnen, liep Esteban hem voorbij. Zachtjes drukte hij de deur in het slot en bleef even staan om zijn ogen te laten wennen aan het gedempte licht. Alle gordijnen waren dichtgeschoven en de Heilige Vader zat in een inderhaast dichtgeknoopte kamerjas in een van de zetels bij de salontafel. Zijn witgekouste, knokige voeten staken in een paar oude, versleten pantoffels.

De kardinaal had hem dus inderdaad niet serieus genomen. De paus had niets van zijn verzoek geweten. Dit zou hij niet vergeten!

“Esteban! Wat is er aan de hand? Had even een berichtje gestuurd, dan had ik gezorgd dat ik je aangekleed te woord kon staan.”
“Mijn welgemeende excuses, Uwe Heiligheid. Ik heb uiteraard gebruikgemaakt van mijn persoonlijke Inquisitiecode om u vanmiddag nog te kunnen spreken. Blijkbaar is er iets in de communicatie scheefgelopen.”
“Mmm, vreemd. Dat ben ik niet van Zijne Eminentie gewend. Ik zal hem er straks direct op aanspreken.” “Dat hoeft niet, Uwe Heiligheid. Het is al geregeld. U heeft wel belangrijkere dingen te doen. Ik ben hier omdat zich iets voorgedaan heeft. Iets dringends dat zowel mijn als uw aandacht vereist.” “Ja, dat begrijp ik. Anders had je hier nu niet gestaan”, klonk het droogjes vanuit de stoel. “Toch niet nog meer schandalen, hoop ik? Daar heb ik onderhand mijn buik meer dan vol van.” “Nee, nee, dat heeft er niets mee te maken”, stelde Esteban hem snel gerust. “Iets geheel anders, dat weleens van grote invloed zou kunnen zijn op het voortbestaan van de R.K. Kerk zoals we die vandaag kennen. Ik heb in de pilarenzaal een mysterieuze ontdekking gedaan.”

Geschrokken zweeg hij na die zin. De Heilige Vader was plotseling lijkbleek geworden en op zijn voorhoofd waren talloze zweetdruppels verschenen. Met opengesperde ogen hapte hij naar lucht en probeerde iets te zeggen. Het hart van de R.K. Kerk kreeg hier en nu in zijn bijzijn toch niet een attaque?

Esteban nam geen risico en reikte naar de telefoon die op het tafeltje stond. Halverwege echter werd zijn arm stevig vastgepakt, met een kracht die je niet zou verwachten van een oude man die aan een aanval leed.

De Heilige Vader wist eindelijk zijn woorden te vinden. “Esteban, wacht ... het gaat wel weer. Je hebt mij danig doen schrikken. Je opmerking betreffende de pilarenzaal bracht mij een moment uit mijn balans. Je hebt mij iets gezegd wat ik niet verwachtte en wat ik nimmer wilde horen. Voor je verder spreekt, wil ik dat je uit de bovenste lade van mijn nachtkastje de Pauselijke Sleutel pakt.”
Verbaasd over de wending die zijn bezoek genomen had, voldeed hij zwijgend aan het verzoek. Hij trok de lade open, nam de sleutel eruit en overhandigde deze aan de Heilige Vader. “Dank je, Esteban. Ik verzoek je nu om aandachtig te luisteren en vanaf dit moment geen enkele vraag te stellen over dit onderwerp.”

Bezorgd sloeg Esteban de ineens erg oud ogende Heilige Vader gade, die zich moeizaam en met krakende knieën uit zijn zetel omhoog hees. Alsof hij het gewicht van de hele aarde moest meetorsen, slofte hij met gebogen schouders naar een grote bewerkte kast. Zichtbaar weifelend bleef hij er een moment voor staan, waarna hij de kastdeur opende en er een grote, ouderwetse kluis zichtbaar werd. Esteban zag zijn hand licht beven toen de Heilige Vader de sleutel in het slot stak en deze een paar maal links- en rechtsom draaide. Hij hoorde een duidelijke klik toen het ouderwetse gevaarte ontsloten werd. “Alsjeblieft, Esteban”, zei Zijne Heiligheid zacht. “Doe maar open.”

Nog steeds zwijgend, pakte Esteban het handvat van de kluisdeur stevig beet en duwde deze met kracht naar beneden. De stalen deur kwam een stukje naar voren, waarna hij deze wijd opentrok. Verbaasd zag hij dat er maar één ding in de grote kluis stond. “Vooruit, Esteban”, hoorde hij Zijne Heiligheid achter zich zeggen. “Neem het mee en volg mij.”

Nieuwsgierig nam hij het houten kistje eruit en zag dat het met een pauselijke zegel uit 1883 verzegeld was. Opnieuw iets bijzonders dat met de pilarenzaal in verbinding stond! Opgewonden volgde hij de Heilige Vader, die hem via de weelderig ingerichte woonkamer voorging naar zijn praktisch ingerichte werkkamer. Zijne Heiligheid liet zich met een zucht in zijn gecapitonneerde luxe bureaustoel zakken en gebaarde Esteban op de stoel tegenover het bureau te gaan zitten. Met het kistje op schoot bleef Esteban afwachten tot de Heilige Vader zover was om het een en ander te verklaren.

Aan zijn frons te zien, viel het de Heilige Vader zwaar om hem op de hoogte te brengen, maar na even nagedacht te hebben, begon hij omzichtig: “Esteban. Het zal je allemaal wel heel vreemd voorkomen, maar dit moment had ik liever niet willen meemaken. Wat er zich ooit in Mexico en hier in Rome in de pilarenzaal heeft afgespeeld, daar heb ik geen idee van. Ikzelf en de pausen voor mij, zijn altijd bewust buitengesloten van deze kennis. Waarom uitgerekend de afgezanten van God hiervan niets mochten en mogen weten, is mij een raadsel.” Even zweeg hij, voor hij ineens vastbesloten verder sprak. “Wat je op je schoot houdt, is het zogenaamde ‘Geheim van Gods Hand’.

Wat dit precies betekent? Ik heb van mijn voorganger mondeling een boodschap meegekregen, die ik geacht werd aan mijn opvolger door te geven, indien een bepaalde vraag gesteld werd. Welnu. Vandaag heb jij, als hoofdinquisiteur, precies die vraag gesteld, waardoor ik jou het volgende moet meedelen:

1. Je moet terstond afreizen naar Mexico;

2. Pas wanneer je onderweg bent, mag je de pauselijke zegel verbreken en het kistje openmaken;

3. Daarin vind je de instructies om het ‘Geheim van Gods Hand’ te beschermen.

Tenslotte vraag ik je het volgende. Ben jij, als hoofd van de Inquisitie, bereid om alles te doen wat in je vermogen ligt om deze functie voor de volle honderd procent in te vullen?”

Zonder daarover na te hoeven denken, antwoordde Esteban met volle overtuiging: “Ja, Heilige Vader. Zo waarlijk helpe mij God almachtig.” “Ga dan met mijn zegen, mijn zoon. Wij zien elkaar terug nadat je je opdracht vervuld hebt.”

< 04.03

“UITVERKORENEN”, herhaalde Alejandro euforisch. Traag bewoog hij zijn wijd uitgespreide armen naar voren, waarna hij zijn handen onder zijn kin samenbracht en even licht naar voren boog. “Uitverkorenen. Dank dat jullie zo snel en uit alle windstreken hiernaartoe zijn gekomen.”

Fier richtte hij zich op en blikte op de groep neer. “Wij zijn de nazaten van de leiders van een oud en trots volk”, begon hij zijn redevoering. “Wij hebben een missie. Wij vergeten niet!”

Als één man brachten de 23 uitverkorenen hun linkervuist naar de borst, bogen kort en brulden: ‘¡NO NOS OLVIDAMOS!’

Zodra ieders blik weer op hem gericht was, vervolgde hij galmend: “Terwijl andere volken zich pas van het leven bewust werden, had onze samenleving zich al tot grote hoogte ontwikkeld. Het is tijd dat we deze weer opbouwen!”

Tot zijn genoegen bewogen alle hoofden bij zijn woorden bevestigend op en neer. Minder luid, maar niet minder duidelijk sprak hij verder. “Zoals we in de naslagwerken hebben gelezen, is het ruim duizend jaar geleden dat het onze ‘hoge vrouwen’ gegund werd om hun zielsvermogen uit te breiden en in eigen beheer te houden. Dit vermogen, oftewel ‘PUENZQUE’, maakte het mogelijk om bij eenieder de zintuigen te beheersen en zelfs over te nemen. De bedoeling hiervan was om onze beschaving binnen vastgestelde normen en waarden naar een hoger niveau te tillen. Een onvergeeflijke fout! Dat is wel gebleken toen het zwakke geslacht op deze slinkse wijze ons leiderschap in handen kreeg. Niet alleen werden onze voorvaderen gedegradeerd tot ... zeg maar ‘bruikbare hulpjes’, maar ook zijn ze de heilige tafel kwijtgeraakt.”

Hij keek even laatdunkend naar het marmer onder zijn voeten. “Waar ik nu op sta, is jammer genoeg niet meer dan een replica.”

Hij duwde zijn woede weg en rechtte zijn schouders. “Van de oorspronkelijke opdracht is door onmacht van deze zogenaamd hoge vrouwen uiteindelijk niets terechtgekomen. En waarom niet?”

Heerszuchtig liet hij zijn blik over de verzamelde mannen gaan. Ze bleven doodstil voor zich uit staren en gaven geen krimp. Verontwaardigd beantwoordde hij zijn eigen vraag. “Het antwoord daarop is glashelder. Een dergelijke opdracht kan alleen door mannen worden uitgevoerd. Alleen wij zijn hard genoeg om de noodzakelijke beslissingen te kunnen nemen. Onze voorvaderen kwamen tot dezelfde conclusie, wat tot een lange strijd heeft geleid om hun verkwanselde rechten te heroveren. Helaas heeft een dubbele Spaanse interventie hen van de overwinning afgehouden.”

Demonstratief stak hij een vinger op. “De eerste onderbreking werd veroorzaakt door de Spaanse Conquistadores die ons land ontdekten. Verzwakt door onze onderlinge strijd hebben deze ongeciviliseerde bandieten ons weten te knechten. Alles wat ze konden vinden, hebben ze gestolen of vernield. Velen van ons volk zijn vermoord, verkracht of tot slaaf gemaakt. Nadat de Spanjaarden alles hadden weggeroofd en verdwenen waren, was er van onze natie niet veel meer over. Van onderlinge strijd was geen sprake meer. Men moest alles aanwenden om te overleven. Moeizaam wisten latere generaties iets van een samenleving op te bouwen, maar opnieuw werd dit een paar eeuwen later een halt toegeroepen.”

Alejandro stak een tweede vinger omhoog. “Ditmaal door het uitbreken van de Spaanse griep. Ons volk is daardoor bijna totaal uitgeroeid.”

Hartstochtelijk spreidde hij zijn armen uit. “Wij, die hier vandaag bijeen zijn gekomen, zijn de laatste raszuivere mannelijke nazaten! Na eeuwenlang in de schaduw te hebben geleefd, opgejaagd, genegeerd en veracht, is nu het moment aangebroken dat we naar voren stappen. Vandaag maken we een begin om onze positie, zoals vele eeuwen geleden gewoon was, te herstellen.”

Het ging hem niet makkelijk af, maar hij wist een meelevend gezicht te trekken. “Helaas zijn, zoals wijzelf, ook de raszuivere vrouwen in aantallen gedecimeerd. En van de weinigen die ik heb weten op te sporen, zullen er niet veel zijn die nog over de ‘PUENZQUE’ beschikken.”

Van enig medeleven was intussen geen sprake meer. “Als nazaat van de hoogste mannelijke leider, heb ik ervoor gezorgd dat ik hen niet uit het oog kan verliezen. Degenen waarvan ik vermoed dat ze mogelijk de ‘PUENZQUE’ kunnen aanwenden, heb ik onder permanente controle geplaatst. En”, hij zweeg even om het effect te verhogen, “onlangs heb ik de boodschap ontvangen waar we zo lang op gewacht hebben. De bevestiging dat minimaal één vrouw haar ‘PUENZQUE’ heeft gebruikt om contact te zoeken!”

Zoals hij verwacht had, sloeg zijn mededeling in als een bom. Geweldig met zichzelf ingenomen, sloeg hij de onrustig schuifelende, verbaasd kijkende mannen een moment lang gade voor hij gedecideerd verder sprak.

“Het is niet ondenkbaar dat ook andere nog in leven zijnde vrouwelijke nazaten op dit contact gereageerd hebben, wat voor ons zeer gunstig zou zijn. Daarnaast verwacht ik binnenkort de locatie van de originele tafel te achterhalen. Op dit moment wordt door ingehuurde specialisten een grote operatie uitgevoerd om alle in leven zijnde vrouwelijke nazaten hierheen te brengen. Tijdens een overgangsceremonie zal ik de ‘PUENZQUE’ bij de vrouwen intomen en zodanig transformeren dat wíj daarover kunnen beschikken. Deze zielskracht zullen we aanwenden om onze heerschappij terug te winnen. Eeuwenlang onderzoek door mijn voorvaderen uitgevoerd en door mij afgerond, heeft mij de kennis opgeleverd om dit te bewerkstelligen.”

Zijn opgekropte frustratie brak uit en woedend balde hij een vuist. “We pakken die tafel en zorgen dat we de macht van die verdomde vrouwen terugkrijgen. En niet alleen om ons vaderland in ere te herstellen. Nee! Wij zijn de nieuwe elite en wij eisen ons geboorterecht op. Wij zullen de wereld veroveren en aanpassen aan onze normen en waarden!”

Fanatiek hief hij zijn rechtervuist op. “Wij zullen heersen over Mensheid 2.0!”

Ik ben de grondlegger en ik zal de eerste keizer zijn, dacht hij erachteraan.

“Ja, maar ...”, stamelde iemand. “Wij allemaal zijn toch juist opgeleid om de tafel te beschermen ten gunste van onze hoge vrouwen?”

Hij trachtte te ontdekken wie er gesproken had, maar slaagde daar niet in. Weifelaars. Vreselijk irritant. Zulke lui zou hij er het liefst meteen uitsmijten.

“Zo was het vroeger, ja. En we hebben gezien wat dat ons heeft opgeleverd”, zei Alejandro arrogant. “Vanaf heden draaien we de boel om. Nu zijn wij aan de beurt.”

Vlak voor hem deed de laatst binnengekomen uitverkorene zijn mond nu ook open. “Ja, hoor. Allemaal leuk en aardig, maar hier heb ik mijn filmcarrière niet voor opgegeven. Ik denk dat ik het voor gezien houd. Om hen gelukkig te maken, heb ik de lessen van mijn ouders altijd voor zoete koek geslikt. Ik heb me jarenlang suf getraind met allerlei mysterieuze oefeningen. Hoe vaak heb ik alle verhalen niet moet aanhoren? Hoe wij eens, onder leiding van de Vrouwe, de wereld zouden veranderen. Hoe wij, uitverkorenen, voor iedereen een paradijs zouden creëren. En van jou, in je rooie jas daar op je tafel, hoor ik precies dezelfde grootspraak. Ik zou wel gek zijn om mijn luxeleven, wat ik helemaal zelf heb opgebouwd, voor dit circus hier weg te gooien.”

Alejandro was furieus. Hoe durfde hij? Een nazaat met het zuivere bloed van een hooggeborene. Een verwend stuk vreten was het. Bezweken aan de kortstondige, oppervlakkige glamour van Hollywood.

Terwijl voor hem de acteur verder stond te wauwelen, gleed zijn hand achter zijn rug.

“Ik heb geld zat, een mooie auto, drie huizen en elke avond een nieuw mokkeltje, of twee.” De acteur grijnsde en stootte zijn buurman veelbetekenend aan. “Bedankt voor het aanbod, maar nee. Aan deze egotripperij doe ik niet m...” PANG!

Uit de Luger die Alejandro tevoorschijn had getoverd, had een 9 mm Parabellum met een donderende knal razendsnel de loop verlaten. Het linkeroog van de acteur veranderde op slag in een bloederig gat, wat hem onmiddellijk het woord ontnam. Met een plof zakte hij dood in elkaar. Een tweede plof volgde. De kogel was dwars door ‘s mans hoofd gegaan, om precies tussen de ogen van zijn achterbuurman te blijven steken.

Nonchalant stak Alejandro de Luger achter zijn rug in de broeksband. “Zoals ik zei, de tijden zijn veranderd en de spelregels dus ook.”

Koud keek hij de 21 nog overeind staande uitverkorenen aan. “Zijn er misschien nog anderen die bedenkingen hebben over de nieuwe strategie? Meld je dan. Iedereen die een andere mening heeft, kan het nu zeggen.”

Onrustig schuifelend, ontweek iedereen zijn uitdagende blik. Prachtig, hoe een simpele directe actie het gewenste effect kon hebben, dacht hij voldaan.

“Niemand?”, vroeg hij ten overvloede. “Mooi. Weet dan dat jullie allemaal ten overstaan van mij een nieuwe bloedeed moeten afleggen. Daarbij zullen jullie, mijn uitverkorenen, zweren om je volledig ten dienste te stellen aan mij en de nieuwe wereldorde.”

Tot zijn voldoening stond nu iedereen als een bezetene te knikken, om maar duidelijk te maken geen enkel bezwaar te hebben. “Goed dan. Luister. Dit zijn mijn orders, die jullie dienen uit te voeren.” Hij tastte onder zijn mantel, trok zijn draaiboek tevoorschijn en opende het. Een voor een begon hij de opdrachten voor te lezen.

< 04.04

Hakon zat op de roeibank, waar in de zijkant zijn familiewapen gekerfd was. Hij legde het boek op zijn schoot. Hoe vreemd kon het lopen, dacht hij bij zichzelf, dat dit oude boek zich al die tijd in het huis hiernaast bevonden had. En dat Sven, uitgerekend zijn jeugdvriend Sven, er een hobby van gemaakt had om zich erin te verdiepen. Wie had dat ooit van de plaatselijk Don Juan kunnen denken?

Op weg van de grot naar de keuken had Sven alles willen weten over de grot en de Aegir. Zelf had Sven ook niet opgehouden met vertellen. Hoe enthousiast hij was geweest toen Hakons opa hem en zijn vader het familiegeheim had verteld. Hoe geweldig hij het vond dat Hakon weer eens thuis was en de verjaardag van zijn opa kon meemaken. Hoe fantastisch het was dat ook Hakons collega’s meegekomen waren. Vooral de dames die ‘er beslist mochten zijn’, aldus Sven.

Hakon was bijna opgelucht dat ze de keuken hadden bereikt en hij een eind kon maken aan Svens woordenstroom. Na iedereen aan Sven voorgesteld te hebben, was de lunch heel anders verlopen dan het ontbijt. Vanwege Sven, die geen lid van GAIAS was, waren de gesprekken veel algemener gebleven. Hakon was naast hem gaan zitten en had Sven uitgelegd dat de anderen allemaal op een of andere manier bij UNBI betrokken waren. Zijn toelichting dat ze daarom allemaal voorzien waren van een oortje waardoor hun onderlinge communicatie nogal merkwaardig was overgekomen, had Sven gelukkig voor zoete koek geslikt. Waarschijnlijk omdat hij zijn ogen niet van de dames af kon houden, dacht Hakon geamuseerd. Zijn vriend was werkelijk onverbeterlijk.

Direct na de lunch had Sven afscheid genomen en beloofd dat hij de vertaling nog langs zou brengen. “Ik loop wel even met hem mee”, had zijn opa zachtjes gezegd. “Ik wil hem op het hart drukken dat hij wat hij gezien heeft, geheim moet houden. Dan kan hij mij meteen die vertaling wel meegeven.”

Die twee hadden hun hielen nog niet gelicht of de conversatie sloeg als een blad aan een boom om. Speculaties over de vreemde energie en zijn ‘visioenen’ vlogen over tafel heen en weer. Gelukkig was oma haar nuchtere zelf gebleven. “Wanneer iedereen uitgegeten is, kunnen we beter de boel even aan kant maken, voordat de hele middag om is”, had ze geopperd.

Terwijl iedereen meehielp met afruimen en Lémarc van afwasser naar afdroger was bevorderd, besloot Hakon de stilte van de grot op te zoeken. Even weg van de vragen, ideeën en meningen. In alle rust wilde hij Svens boek doornemen, zodat Saundra het kon scannen. Wat zij aan de hand ervan zou ontdekken, interesseerde hem nog het meest.

Op de voet gevolgd door waakhond Holger, die nog geen meter van zijn zijde week, was hij de grot weer binnengegaan en had ‘zijn’ roeibank opgezocht. Een windvlaag die hij langs zijn gezicht voelde trekken, haalde hem uit zijn gedachten. Hij keek opzij, regelrecht in Holgers bezorgde gezicht. Zijn adem streek langs Hakons wang.

“Ah, je bent er weer”, zei Holger. “Je zat zo stilletjes voor je uit te staren. Had je opnieuw zo’n visioen? Alles goed?” Haastig verzekerde hij hem dat er niets aan de hand was en dat hij, buiten zijn eigen gedachten, nergens contact mee had gehad. Hij stelde voor om samen het boek te gaan bekijken.

Voorzichtig sloeg hij het open. Alhoewel het boek al eeuwen oud was, verkeerde het in goede staat. Het perkament was stevig en de tekst en afbeeldingen leken haast als nieuw.

Na ongeveer een half uur had hij een goede indruk van de indrukwekkende reis die dit schip gemaakt had en welke ontberingen de bemanning het hoofd had moeten bieden. Holger en hij hadden de runentekens en de royaal aanwezige tekeningen in het boek nauwkeurig bekeken. Hoewel het schrift hem onbekend was, had hij vanwege de toegevoegde illustraties en vaker voorkomende tekens, toch een behoorlijke voorstelling van de reis kunnen maken. In vergelijking met de muur bevatte het boek meer gedetailleerde tekeningen en vooral de laatste pagina’s vond hij zeer interessant. Maar voor hij eventueel verkeerde conclusies zou trekken, besloot hij eerst Saundra’s bevinding af te wachten.

Hij wilde het boek al sluiten, toen hij meende iets afwijkends te voelen. Hij bedacht zich, opende het weer en bekeek de laatste pagina, waarop veel minder tekens stonden. Helemaal linksonder stond een enkel regeltje, de naam van de auteur misschien, en iets dat hij als een jaartal meende te kunnen ontcijferen.

Hij sloeg de pagina om en ja, het leek wel of deze laatste dikker was dan de andere. Hij vroeg Holger om hem even te helpen en hield een moment later de pagina zo dat het licht van de lamp op de voorsteven er precies op viel. Heel vaag leek hij de contouren van iets kleiners te onderscheiden.

“Het lijkt wel of er twee pagina’s aan elkaar geplakt zijn.” “En alsof er iets tussen zit”, beaamde Holger. “Ja, daar ziet het wel naar uit”, mompelde Hakon en hij diepte zijn Zwitserse zakmes op. Hij schoof het vijltje eruit en met Holgers hulp wist hij, zonder het perkament te beschadigen, de zijkant open te splitsen.

Wat ze vermoed hadden, bleek inderdaad te kloppen. Tussen de twee bladzijden zat een los stukje perkament verstopt. Voorzichtig wist hij het eruit te wurmen. Hij liet het Holger zien. Het stond vol met tekeningetjes. Die van de tafel met de tronen eraan herkende hij meteen.

“Dat stelt die tafel in de kajuit voor”, zei ook Holger, die er met een vinger naar wees. “En dat daar”, zijn vinger schoof opzij, “lijkt wel een sieraad of iets dergelijks.”

Hakon was het met hem eens. “Ik denk dat dit een schema of een handleiding voorstelt. Saundra zal het inmiddels wel gescand hebben en met de nodige antwoorden komen.” Hij legde het losse vel achterin, deed het boek dicht en stond op.

“Goh, Hakon, de mysteries zijn vandaag niet van de lucht”, begon Holger, die intussen ook overeind kwam. “Nooit geweten dat mijn nieuwe baan zo uitdagend en interessant zou zijn. Nu ik weet waar GAIAS allemaal bij betrokken is geweest, de mogelijkheden die jullie, eh... ons ter beschikking staan en de ontdekkingen van vandaag, lijkt mijn oude baan er ineens erg saai bij. Nu ik bij jou en je groep hoor, lijkt het er sterk op dat mijn job één groot avontuur zal zijn.” Holgers ogen schitterden bij het vooruitzicht.

“Weet wat je wenst, vriend”, waarschuwde Hakon hem. “Wat we nu ontdekt hebben, is denk ik nog maar het topje van de ijsberg. Ik heb zomaar het gevoel dat we nog het nodige zullen meemaken.” Zonder er erg in te hebben, sloeg hij de spijker op z’n kop.

< 04.05

Aan de ene kant was ze blij dat het busje was gestopt, maar tegelijkertijd stak de angst meteen de kop weer op. Wat ging er nu weer gebeuren en wat waren ze met hen van plan? Sinds hun ontvoering had Omie samen met Kiniawe, gekneveld en met een smerige, stinkende jutezak over haar hoofd, op de laadvloer van een busje gelegen.

Al meteen had ze haar handen proberen vrij te maken, maar de plastic binders om haar polsen bleken onverwoestbaar. Ze lagen ruggelings tegen elkaar aan. Achter haar rug had ze naar Kiniawes handen getast en gevoeld dat ook zij exact zo vastgebonden was. Terwijl ze elkaars handen zo goed mogelijk vasthielden, had ze Kiniawe regelmatig een bemoedigend kneepje gegeven.

Niet lang nadat ze met een flinke vaart waren weggereden, moesten ze de hoofdwegen verlaten hebben, want later reden ze over wegen die eigenlijk het predicaat ‘weg’ niet bepaald verdienden. Van het vele schokken en hobbelen en de rotzooi waarop ze pontificaal neergegooid waren, voelde de hele linkerkant van haar lichaam al gauw beurs aan. Zo goed en kwaad als het ging, had ze er afstand van proberen te nemen, maar het opnieuw aangevangen gekriebel van haar hand had haar te veel verontrust. Al vanaf het begin van de rit naar het vliegveld had ze door het toenemende gekriebel geweten dat ze steeds dichter in de buurt van Nakawe kwam. Hetzelfde irritante gevoel als destijds, toen haar dochter dertig jaar geleden een verkeersongeval had gehad en daarna spoorloos verdwenen was. Ook toen had haar hand gekmakend gejeukt en ging dat gepaard met een onverklaarbaar visioen. De zoektocht naar haar dochter had daarna niets opgeleverd en de angst om ook Nakawe kwijt te raken, achtervolgde haar elke dag.

Haar oma, die toen nog in leven was, had haar gezegd niet verder te zoeken en haar op het gevaar gewezen dat hen elke dag bedreigde. Een geheime groep mensen die al sinds de oudheid bestond, meende een rekening te moeten vereffenen. Die lieden bleven onophoudelijk op de loer liggen. Haar oma had haar uiteindelijk weten te overtuigen en met pijn in haar hart had ze haar zoektocht beëindigd. Binnen een paar dagen was ook het kriebelen opgehouden. Sindsdien had ze het nooit meer gevoeld, tot het eergisteren ineens weer voor een paar minuten opgedoken was.

Vanmorgen was het opnieuw begonnen en in het busje was het steeds heftiger geworden. Ze haalde zich het moment op de parkeerplaats van de luchthaven voor de geest en wist dat ook Nakawe gegrepen was. Ze voelde het aan haar hand. Ze moest in de buurt zijn.

Het ergste was nog wel dat de enige die heel misschien nog iets zou kunnen doen, van niets wist. Ze had spijt als haren op haar hoofd dat ze Kiniawe niet eerder deelgenoot had gemaakt, zodat zij contact kon zoeken, in de hoop dat de boodschap goed over zou komen. Het zou kunnen dat Kiniawes natuurlijke instincten hen zouden helpen, maar daar geloofde ze niet werkelijk in. Toch had ze het geprobeerd. Het was hun enige kans.

Ze had haar in de handen geknepen en fluisterend haar aandacht getrokken met de vraag haar te vertrouwen. Vervolgens had ze haar met klem opgedragen om met alle macht aan de blonde man uit de droom van gisteren te denken. Net te doen of ze hem riep, maar dan alleen in haar hoofd. Alsof ze een lijn naar hem toegooide en tegelijkertijd intens aan hem moest denken.

Meer had Omie haar niet kunnen zeggen, want ineens had het busje sterk afgeremd, waardoor ze allebei plotseling naar voren geschoten werden en met hun hoofd tegen het tussenschot terecht gekomen waren. Van haar kruin tot haar hielen bliksemde er een felle pijnscheut door haar lijf, om zich dof kloppend in haar beurse zijkant te nestelen.

Terwijl ze zich angstig afvroeg wat er nu zou gebeuren, werd de schuifdeur krakend en piepend opengegooid. Handen grepen haar vast, sleurden haar naar buiten en zetten haar op haar voeten. De stinkende jutezak werd van haar hoofd getrokken en een warme, vochtige lucht sloeg in haar gezicht. Ze moesten zich midden in het oerwoud bevinden.

Naarmate haar ogen zich aan het licht aanpasten, kon ze steeds meer van haar omgeving onderscheiden. Het busje stond aan de kant van een karrenspoor en even verderop stond een tweede geparkeerd. Bedroefd stelde ze vast dat ze gelijk had gehad. Hiermee hadden ze Nakawe van het vliegveld opgepakt.

Opgelucht dat ze in elk geval nog in leven waren, zag ze haar kleindochter en Kiniawe samen naast het busje staan. Ze knikte hen beiden bemoedigend toe. Kiniawe riep: “Oh, Omie! Alles goed met u? Met mij is...”

Een ferme klap in haar gezicht onderbrak haar bruusk. Kiniawes hoofd zwiepte opzij. Het straatschoffie dat zo onverwacht had uitgehaald, stond er met leedvermaak naar te kijken. Hulpeloos moest ze toekijken, want de overige vier schoffies hielden haar en Nakawe onafgebroken in de gaten. De leider van het groepje ongeregeld, een jongeman van rond de dertig, schoot op het joch toe en gaf hem een ongemene schop onder zijn kont. “Lulhannes! Ik had toch pertinent gezegd dat we haar ongeschonden moesten afleveren? Stomme kloot! Ik zal je godv...”

De verwensing verdween in de gil van het joch, omdat Kiniawe hem een keiharde schop in zijn kruis gaf. Meteen sprong ze op en trapte met twee voeten de aanvoerder onderuit. Nakawe zag haar kans schoon en wist, ondanks haar geboeide handen, ook nog twee schoffies naar de grond te werken. Zelf kreeg Omie geen kans om hen te hulp te schieten. Ruw werd ze door de twee die haar bewaakten op haar knieën gedwongen. Eentje bleef waakzaam bij haar staan, terwijl de andere zich op de vechtende kluit stortte.

Ze vreesde het ergste en moest noodgedwongen toezien hoe haar twee meiden zich halsstarrig weerden. Niet zonder trots zag ze hoe Kiniawes voet opnieuw uitschoot en de neus van de aanvoerder trof. De trap was goed raak geweest, want het bloed spoot eruit. Luid vloekend stond hij op, pakte achter elkaar de jochies in hun nekvel en smeet ze opzij. Nakawe probeerde hem aan te vallen, maar hij greep haar bij haar haren en dwong haar in een onmogelijke positie. Intussen schoot Kiniawe als een raket op hem af. Tevergeefs. Hij stak zijn gebalde vuist naar voren en trof haar hard in haar buik. Met lede ogen moest Omie toezien hoe haar dappere pleegkind kreunend in elkaar zakte.

De aanvoerder hield Nakawe nog steeds stevig bij de haren vast, trok een pistool tevoorschijn en schoot tweemaal in de lucht. De twee scherpe knallen deden het oerwoud een moment lang zwijgen, waarna de geluiden voorzichtig op volle sterkte terugkwamen.

Hij liet Nakawe los. “En nu is het over met dat geklooi. Je blijft nu rustig staan, anders schiet ik die ouwe taart in d’r grijze harses. Begrepen, kuttekop? Nu!”

Dreigend hield hij het pistool onder haar neus. “Als een van jullie twee nog één onverwachte beweging maakt of zijn bek opentr...” De rest kon ze niet meer horen, omdat er twee enorme terreinwagens aan kwamen denderen. Achter elkaar kwamen ze achter het busje tot stilstand, waarna de portieren opengingen en er zeven mannen uitstapten.

Ze herkende hen direct. Niet alleen vanwege het rood met blauw getatoeëerde teken op hun handen en de kleding die ze droegen. Allen waren identiek gekleed: zwarte jassen met daaronder een grijs hemd op een donkergrijze broek. Op hun borst zag ze het embleem dat op de jassen aangebracht was. Het dubbele ‘V’-teken blonk gitzwart tegen de zilveren achtergrond.

Het symbool van ‘hun vijand’, de Orde van de Uitverkorenen. “De garde van de afstammelingen van de vroegere machthebbers, die sinds hun ondergang tot de dag van vandaag onafgebroken op de loer bleven liggen”, had haar oma gezegd. Wanneer je in hun handen terechtkwam, was je hopeloos verloren. Doch, wat haar nog het meest angst aanjoeg, waren hun gezichten, met daarin de onmenselijk kille moordenaarsogen. De vrees die ze tot nu had gehad, zonk in het niet bij de paniek die haar om de strot greep nu ze de ‘hellehonden’ in levenden lijve op hen af zag komen.

Ondanks haar eigen wanhoop echter, had ze medelijden met haar ontvoerders, die, zo wist ze, niet lang meer te leven hadden. “Wat hadden we nu gezegd? Onbeschadigd leveren”, zei een van de hellehonden. Hij wees naar Kiniawe. “Dat lijkt er niet echt op, wel?” De jongeman haalde nonchalant de schouders op. “Ach, man, zeik niet zo. Ze mankeert helemaal niks. Kom nou maar op met de poen, dan kunnen we er een eind aan maken.”

Die wens zou maar al te vlug in vervulling gaan, dacht ze moedeloos. Hij had niet gezien wat er op hetzelfde moment achter hem plaatsvond. Vijf hellehonden waren op het groepje schoffies afgelopen, intussen een machete onder hun mantels vandaan trekkend. Zonder er verder een woord aan vuil te maken, werden gelijktijdig met één simpele houw vijf hoofden van vijf rompen afgehakt. Als bowlingballen stuiterden ze over het karrenspoor, om als vreemde vruchten tussen de varens te blijven liggen. Het hoofd van de aanvoerder viel kort erna voor zijn eigen voeten, rolde een stukje door en bleef precies voor de knielende Kiniawe liggen. De dode ogen staarden recht omhoog, waarbij het rechteroog door de laatste zenuwtrekkingen als een waarschuwingslicht bleef knipperen.

Wanhopig omdat ze haar niet kon helpen, zag ze Kiniawe er verstard van afgrijzen naar zitten staren. Ze hoorde haar van afschuw ontkennend “Nee ...” kreunen, voordat haar ogen naar boven rolden. Slap viel Kiniawe langzaam opzij, toen ze voor de tweede keer in twee dagen het bewustzijn verloor.

< 04.06

Aangezien hij nog geen zin had om al naar de keuken terug te gaan, had hij Holger voorgesteld om, nu ze Svens boek bekeken hadden, nog eens een rondgang door de grot te maken. Samen slenterden ze op hun dooie akkertje rond het schip. Ze bewonderden het vakmanschap van zijn voorouders en probeerden zich voor te stellen hoe het leven op de Aegir er moest hebben uitgezien. Maandenlang op zee te moeten doorbrengen, blootgesteld aan storm, hoge golven, slagregens, zon, hitte, dagenlange windstilte en alle andere ontberingen die men het hoofd had moeten bieden. Allebei gaven ze toe er niet aan te moeten denken om onder alle omstandigheden zo’n lange tijd op weinig meer dan een roeibank te moeten leven.

Onder de indruk van de doorzetters van toen, hadden ze verschillende zwaarden en bijlen uitgeprobeerd. Die jongens hadden van wanten geweten. Zelfs Holger moest toegeven dat het toch wel onhandige en verrekt zware wapens waren. Blij dat hij met pistool en wapenstok zijn werk had kunnen doen, had hij het slag- en steektuig opgelucht weer op hun plek gelegd.

Door hem geflankeerd, was Hakon bij de wandschildering aanbeland. Hij bekeek nog eens aandachtig het tafereel van de tafel. Als ik niet beter wist, zou ik zweren dat Nakawe en ik daar zitten, dacht hij bij zichzelf. Nauwkeurig bekeek hij het tafereeltje. De tafel en twee tronen stonden in een prieel dat begroeid was met groene planten en kleurige bloemen. Het geheel was bijzonder gedetailleerd geschilderd. Haast als een foto. Een miniatuur van een familieportret.

Hij boog zich er zover naartoe dat zijn neus er haast tegenaan kwam. Er stond zelfs een kribje met een baby erin. Met wijd open kijkers lachte het hem toe. Hé, dat was opvallend. Nee, het was geen verbeelding. De baby had verschillend gekleurde ogen. Links een blauw en rechts een bruin oog.

“Hé, Holger. Kom eens kijken.” Hij wees op het wiegje. “Ligt het aan mij, of heeft mijn opa het helemaal niet over een kind gehad? Heb ik iets gemist?”

“Ik kan me niet herinneren dat Torstein iets over een baby heeft gezegd.” Zijn vriend bukte zich en keek er aandachtig naar. “Verroest, Hakon. Die kleine heeft net zulke ogen als die bekende Engelse rockster. Die heeft ook twee verschillend gekleurde ogen. Dat is best wel bijzonder. Misschien dat Saundra er iets meer over kan zeggen?”

Zodra haar naam viel, hoorden ze haar allebei tegelijk reageren. “Jullie hebben gelijk. Torstein heeft hier niets over verteld. Het is aannemelijk dat dit een kind is van het afgebeelde paar. Helaas heb ik er geen informatie over kunnen vinden. Nakawe is onder SEC1 geplaatst en ik ben bezig om haar gehele sociale leven in kaart te brengen.”

Het bleef een paar seconden stil voor ze verder sprak. “Het enige wat ik op dit ogenblik kan melden, is dat er een andere vrouw is opgedoken. Haar naam is Kiniawe. Ze staat met Nakawe en diens oma op hetzelfde adres geregistreerd. Ik heb de stukken van de gemeente doorgenomen en op de kopie aanvraag paspoort heeft ze opgegeven dat haar linkeroog blauw is en het rechter bruin. Deze afwijking is altijd erfelijk en wordt heterochromia genoemd. Op dit moment is de kans dat zij familie is van dat kindje 13%. Of zij verwant is aan Nakawe of haar oma, is niet te zeggen. De burgeradministratie in Mexico is helaas niet zo omvangrijk gedigitaliseerd als hier in Europa. Voor een succesvol archeologe als Nakawe zijn er bijzonder weinig gegevens over haar te vinden. Ik weet dat ze een smartphone heeft, maar heb deze nog niet kunnen traceren en kan derhalve nog geen contact met haar opnemen.”

Hakon en Holger bedankten haar en liepen terug naar de Aegir, met de bedoeling om weer naar de anderen te gaan. Dit hoefde al niet meer, want voor ze de boeg bereikten, kwam iedereen al, onder aanvoering van Hakons opa, de grot binnen. “Hakon! Ik heb het!”, riep zijn opa al van verre. Hij wapperde met een leren map. “De vertaling!”

“Ha, fijn, opa”, begroette hij hem. “Nu is de collectie compleet. Maar voor Saundra het scant en controleert of er in de tekst nog verschil zit met het origineel, wil ik u eerst nog iets vragen.” Hij troonde hem mee naar de wandschildering en wees naar het tafereeltje. De groep kwam om hen heen staan en hij vervolgde: “Ik begreep dat zowat elk stukje beschildering wel een betekenis heeft. Weet u ook iets van dit baby’tje af?”

Zijn opa legde zijn hand op Hakons arm en bekende spijtig: “Het spijt me, kleinzoon. Er is mij niets van bekend. Ook je vader kon geen antwoorden vinden.”

Torsteins gezicht klaarde op. “Misschien staat daarover iets in het boek?”, eindigde hij hoopvol. “Daar kan ik nu iets meer over vertellen”, klonk het prompt in ieders oor. “Ik heb de runentekens vertaald en ben bezig om de tekst met de muurschildering en alle voorwerpen in de hal ermee te vergelijken. De tekst komt overeen met de getekende voorstellingen. Er is een klein gedeelte over de baby geschreven, waarin staat dat dit kindje de reden was om Yucatán te verlaten. Volgens het boek zijn ze zonder baby of peuter teruggevaren. Helaas is dit alles wat men hierover heeft opgetekend. De baby is klaarblijkelijk in Mexico gebleven, waaruit ik concludeer dat Kiniawe er, gezien haar ogen, een afstammelinge van kan zijn.”

“Wacht even, Saundra”, zei Barbara snel. “Wie is deze Kiniawe waarover je spreekt?”

Snel legde Hakon de anderen uit wat hij eerder van Saundra had gehoord. “Kort samengevat”, nam Saundra het weer over, “zijn Nakawe en Kiniawe twee belangrijke personen over wie we meer informatie moeten vinden. Omdat ik digitaal niet veel over deze twee heb kunnen vinden, betekent dit dat dieper onderzoek op locatie moet plaatsvinden.”

Zijn oma keek hem teleurgesteld aan. “Betekent dat wat ik denk dat het betekent?” Hakon knikte gelaten. “Ja, oma. Ik moet wat eerder weg. En ik heb zomaar het gevoel dat ik niet te lang moet wachten ook.” Stilzwijgend vragend om begrip keek hij haar aan. “Ik kan het niet verklaren, oma. Zoals ik het sterke gevoel heb dat mijn vader, jullie Erik, nog in leven is, zo sterk voel ik dat de tijd begint te dringen. Maar”, hij glimlachte opgewekt, “wees gerust. Vanavond vieren we eerst opa’s verjaardag. Trouwens, een reis als deze moet goed worden voorbereid en daarmee kan ik dan morgen beginnen. Jullie blijven voor nu nog even met ons opgescheept, oma.”

Hij draaide zich om. “Hoe denk jij erover, Alasdair? Wat is jouw mening?” Hij keek de hele groep langs. “En jullie? Wat vinden jullie?”

Holger was hem als een schaduw bij elke beweging gevolgd. “Mij raak je voorlopig niet kwijt, vriend. Ik wil eerst weten wat je precies mankeert. Zolang je van die toevallen hebt, blijf ik bij je.”

Russ schoot in de lach. “Nou, Hakon. Heb je zomaar een Duitse herder. Hoe doe je dat toch?” “Kijk maar uit, jochie”, waarschuwde Holger ad rem. “Honden kunnen gemeen bijten. En Duitse herders helemaal. Die laten je niet snel los.”

“Nou”, mengde Barbara zich ertussen, “ik heb een collega en die heeft zo’n kleine terriër en die...”

Voor iedereen zich ermee zou gaan bemoeien, kwam de Lord ertussen. “Het dunkt mij dat we deze conversatie beter voor vanavond kunnen bewaren. Zoals Hakon al zei, de tijd dringt. Om op je vraag terug te komen, Hakon ... Ik ben het met je eens. Je zult op reis moeten. We hebben het er in de keuken onderling al over gehad en zijn van mening dat je alle hulp kunt gebruiken. GAIAS staat achter je. We hebben een goed scenario nodig en taken moeten worden verdeeld. Hoe staat het daarmee, Saundra?”

Het antwoord kwam onmiddellijk. “Wel, milord, het is zaak om Nakawe zo snel mogelijk op te sporen. Helaas is er geen nieuwe informatie beschikbaar van na haar aankomst. Ik vermoed dat ze een smartphone van haar werk heeft, doch heb ik in Yucatán nog niemand ter plekke kunnen bereiken. Misschien is het daar nog te vroeg of begint de werkdag daar later. Op haar eigen naam staat in elk geval geen mobiele telefoon geregistreerd. Wel heb ik die van Kiniawe weten te traceren, nadat Nakawe haar gebeld heeft vanuit een telefooncel op het vliegveld.”

“O, maar ik heb wel een telefoonnummer voor jullie, hoor”, klonk ineens vanuit Amsterdam de stem van Joost. “Huh”, zei Marilyn verbouwereerd. “Hoe kom jij daar nou ineens aan?” “Dat was niet erg ingewikkeld, hoor. Met de ochtendpost is er een ansichtkaart voor Hakon bezorgd. Achterop staat een bedankje van Nakawe, met haar telefoonnummer eronder.”

Via hun WORM zag iedereen wat Joost bedoelde toen hij de kaart voor zijn ogen hield. “Wat een mooi handschrift heeft ze. Ik ben er gewoon jaloers op”, kon Barbara niet nalaten te zeggen.

Hakon bedankte Joost. “Hier weet Saundra wel raad mee. Het zal niet lang duren voor ze in de lucht ko...”

Ineens viel hij stil en bleef stokstijf staan. Zijn hoofd schoot onbeheerst opzij, viel naar voren en kwam weer omhoog. Plotseling maakte hij een trappende beweging en sprong met gebogen knieën omhoog. Hij zou gevallen zijn als Holger niet op hem toegeschoten was en hem stevig overeind hield.

“Houd hem goed vast, Holger”, waarschuwde Saundra. “Zorg dat hij blijft staan. Ik zeg je wanneer je los moet laten.”

Automatisch maakten ze de kring wat groter, wat maar goed was, want ineens schopte Hakon met een been in de lucht alsof hij een voetbal wegtrapte. “Vasthouden, Holger”, hoorden ze opnieuw. “Het lijkt alsof hij pijn heeft, maar dat registreert zijn lichaam niet. Het is de ervaring van degene die hem gepingd heeft.”

Ongerust en gespannen keken ze toe hoe Hakon zich gedroeg alsof hij aan het trippen was en iets ergs meemaakte.

“Saundra?”, vroeg Marit bezorgd. “Gaat het echt wel goed met hem? Het maakt mij bloednerveus.” Kalm antwoordde Saundra dat ze zich moest voorstellen dat haar kleinzoon in een 3D-film, een simulatie, gevangenzat. Dat Hakon in zijn hoofd alle emoties meemaakte, maar dat deze geen fysieke invloed hadden. “Alsof hij slaapwandelt, als het ware”, stelde ze iedereen gerust. “Vang hem op, Holger!”, beval Saundra toen Hakon allerakeligst ‘Nee...’ kreunde en slap in elkaar zakte.

< 04.07

Na zijn uitverkorenen alle opdrachten te hebben voorgelezen, was het tijd voor de inwijdingsceremonie. Hij gaf ze te kennen hem te volgen en als een schoolmeester die zijn klas voorging, marcheerde Alejandro voor hen uit, richting ‘De Hel’. Tenminste, zo werd de ruimte genoemd die onder de piramide lag en die alleen toegankelijk was via een wenteltrap in de piramide zelf. Deze diep verborgen ruimte had tijdens de Spaanse overheersing deze benaming gekregen omdat boven de ingang ervan drie zessen in goud waren aangebracht. Waarom zijn voorvaderen dit gedaan hadden, wist hij niet, maar hij vond de term vanwege dit ‘getal van de duivel’ heel toepasselijk. Vele Spaanse katholieken en andere vijanden hadden hier het pad naar hun persoonlijke hel moeten aflopen. Omdat vele geschriften bewaard waren gebleven en door de eeuwen heen aan het nageslacht waren doorgegeven, wist hij alles van de martelpraktijken die hier hadden plaatsgevonden. Alles wat hier gebeurd was, had men in bloemrijke taal als heldendaden beschreven. Alles wat hem was nagelaten, had hij tot in detail bestudeerd. Een betere plek voor zijn uitverkorenen om de nieuwe bloedeed af te leggen, bestond er volgens hem dan ook niet.

Opgewekt liep hij rap de treden af. Na een stevige afdaling kwamen hij en zijn gevolg beneden aan, waarna hij direct zo snel verder beende dat de rode mantel als een vlag achter hem aan wapperde. De lange, brede gang die hij de groep voorging, was aan weerszijden voorzien van een reeks cellen die op één na allemaal leeg waren. Terwijl hij er in het voorbijgaan tussendoor marcheerde, dacht hij aan de nieuwe gasten die hier binnenkort zouden arriveren. De cellen zouden niet lang meer leegstaan.

Zijn goede humeur nam nog verder toe toen hij de lichte stank van oud bloed, urine en uitwerpselen opsnoof. De karakteristieke geur was nauwelijks waar te nemen, maar hij kon het toch nog ruiken. Ergens voelde het vertrouwd aan, en terwijl hij aan de vijanden dacht die hier hun ellende hadden uitgeschreeuwd, bracht hij zijn uitverkorenen naar het einde van de gang.

Aan de linkerkant bevond zich het knekelhok en rechts de martelkamer, die hij sinds kort ‘motivatiekamer’ was gaan noemen. Hier liet hij de groep mannen stilstaan en beval hen te wachten.

Zonder zijn gevolg nog aandacht te schenken, liep hij een stukje verder, waar hij bleef staan. De hitte sloeg hem in het gezicht en tevreden keek hij rond. Een van de leden van zijn persoonlijke garde hield het vuur goed aan de gang en porde bij zijn binnenkomst de bloedrode kolen nog eens flink op. De uitgehakte, ronde ruimte had een diameter van ruim 30 meter en de licht naar elkaar toebuigende wanden eindigden hoog bovenin in een stompe punt, waardoor het geheel wel wat van een enorm ei weg had. Hij had de ruimte dan ook al snel omgedoopt tot ‘Duivelsei’.

Alejandro was bijzonder tevreden met wat hij zag. In het gesteente van de gebogen wanden wemelde het van kleine stukjes gouderts die in de oranjerode gloed van het vuur sprankelend oplichtten. De lugubere sfeer werd nog eens benadrukt door regelmatig geplaatste staanders waarin dikke kaarsen brandden en door aan de wanden vastgeklonken dikke, ijzeren kettingen met de stevig vastgelaste hand- en voetboeien. Hier had men de gevangenen vastgezet, zodat ze goed zicht hadden op het drie meter brede gat waarin ze zouden verdwijnen. Het ‘Hellegat’, ooit een toegang naar een allang niet meer in gebruik zijnde goudmijn, bleek een uiterst praktische afvalput, waar ook hijzelf al eens gebruik van gemaakt had. Het skelet dat aan de overkant van het ‘Hellegat’ nog steeds in de kettingen hing, had hij bewust laten hangen.

In een van de cellen had hij een oude Spaanse helm gevonden en hij had deze op de schedel gezet, want hij zou niet vergeten. ‘¡No nos olvidamos!’

Vandaag was zijn plan in werking getreden en over niet al te lange tijd zou niémand meer vergeten. Met dit geweldige vooruitzicht draaide hij zich om en beval de uitverkorenen om zich bij hem te voegen. “Laat die twee lichamen maar liggen”, zei hij achteloos. Vervolgens beval hij de eerste tien om, naast elkaar in een rij, links van hem te gaan staan. De overige elf dirigeerde hij naar rechts. Het deed hem groot genoegen om te zien hoe de mannen zijn orders braaf uitvoerden.

Wachtend tot ieder zijn plaats gevonden had, bewonderde hij het effect dat het licht hier op alles had. Het zilveren patroon op de bewegende blauwe mantels veranderde in de oranjerode gloed in talloze schitterend rode robijntjes, die in de ogen van de mannen weerspiegelden als kleine duivelse vlammetjes. Passend voor de taken die ze moesten uitvoeren.

Zodra beide groepjes zich naar zijn wens geformeerd hadden, sprak hij ze opnieuw toe. “Uitverkorenen!”, begon Alejandro, zwierig om zich heen gebarend. “Welkom in het ‘Duivelsei’. Dit is het eindpunt van ‘De Hel’, waar menig vijand de dood in de ogen heeft gekeken. Een lot dat eenieder die ons tegenwerkt kan verwachten. Het gat dat jullie hier zien, is het ‘Hellegat’ waar alle afval in verdwijnt.”

De vier die het dichtst naast hem stonden, sommeerde hij de lijken op te pakken. Hij wees naar de diepte. “Vooruit. In het gat ermee”, beval hij achteloos. Hij keek op zijn horloge en telde de seconden tot er vanuit de diepte een dubbele doffe bonk te horen was. Demonstratief liet hij ze weten dat gezien het geschatte lichaamsgewicht en de getelde seconden, de schacht dus ruim 300 meter diep moest zijn. Het machtig sinistere voorkomen dat hij eerder die dag voor de spiegel had geoefend, bracht hij nu in praktijk. Hij draaide zich van het gat weg, richtte zich in zijn volle lengte op en keek elke man een tel strak aan. “Zorg er dus voor dat ik er verder niemand in hoef te gooien.”

Even verscheen er een valse trek om zijn goed gevormde lippen. “De val is niet erg, maar het neerkomen, hè?”

Het deed hem goed om te zien dat hij alle 21 flink onder de duim had gekregen. Wat een beetje daadkracht al niet kon doen ...

Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, wees hij naar de man die het vuur verzorgde. “Die persoon daar behoort tot mijn persoonlijke garde. Deze eenheid bestaat uit mannen die van jongs af aan getraind en opgeleid zijn om mij, mijn nazaten en mijn getrouwen te dienen. Zij behoren niet tot de elite en zijn derhalve geen uitverkorenen.”

Hij wenkte de man naar zich toe, pakte zijn linkerhand en toonde hen de rug ervan. De ingebrande blauw met rode ‘V’, waarvan de vurige punt naar de pols wees, was duidelijk zichtbaar. “Dit kenmerk, niet voor niets in rood en blauw, geeft aan dat deze man ons dient en ons met zijn leven zal beschermen. Jullie daarentegen krijgen een teken van trouw op jullie réchterhand. Geen enkele ‘V’, maar een dubbele in het zwart, identiek aan het symbool op onze mantelgespen.”

Met een lichte hoofdbeweging gaf hij de dienaar te kennen dat deze naar zijn werk mocht terugkeren. “Daarnaast is het zaak om ons aantal te vergroten. Om dat doel zo snel mogelijk te bereiken, ben ik zo vrij geweest om de nodige capabele jonge vrouwen te laten selecteren. Niet voor niets zijn jullie allemaal nog zonder partner. Dat zal binnenkort verleden tijd zijn. Dan is er voor elke dag een nieuwe beschikbaar.”

Het vooruitzicht deed enkelen van hen plezier, zag hij wel. “Maar voordat het zover is, moeten eerst de bloedeed worden afgelegd en het symbool worden aangebracht.”

Alejandro gaf zijn dienaar een teken. De man draaide zich terstond om en nam een gouden offermes van de wand. Vervolgens pakte hij de vuurpot waarin het brandijzer stak, overhandigde het hengsel aan zijn meester en liep rustig naar de eerste uitverkorene van de linker rij. Woordeloos nam hij diens rechterhand, hield deze stevig vast en sneed vaardig het dubbele ‘V’-symbool vanaf de pols via de buitenkant tot aan het begin van de duim. De sneden waren niet erg diep en er welde enkel een dun streepje bloed op. Behendig smeerde de dienaar er direct een zwart goedje op, waarna hij direct naar de volgende uitverkorene liep.

Zodra zijn dienaar het zwarte smeersel had aangebracht, nam Alejandro de besneden hand in de zijne, liet de eigenaar trouw zweren en brandde met het gloeiendhete ijzer de sneden dicht. Nu hij alle uitverkorenen op deze wijze behandelde, moest hij het ze nageven. Afgezien van enkele verbeten ingehouden kreunen, liet geen van hen merken dat het verdomd veel pijn deed.

Het bleek een behoorlijk monotone klus, die hij al gauw met lopendebandwerk aan het vergelijken was. Maar uiteindelijk was het gedaan.

Hij gaf de vuurpot aan zijn dienaar terug en nam zijn voorgaande positie weer in. Trots stak hij met gebalde vuist zijn arm omhoog en als een ware aanvoerder riep hij uit volle borst: “Viva la Victoria! ¡No nos olvidamos!”.

Als één man brachten de uitverkorenen hun linkervuist naar de borst, bogen kort en herhaalden de kreet. Het moest aan deze eivormige ruimte liggen, dacht Alejandro, dat hun stemmen niet zo luid klonken als eerder vanmorgen in de piramide.

< 04.08

Zelfs met maar één functionele arm had het Holger weinig moeite gekost om Hakons slappe gestalte op te vangen. Voorzichtig had hij hem op de grond gelegd, maar in tegenstelling tot de eerste keer gaf Hakon ditmaal geen duidelijk teken van leven.

“Is hij ...”, begon Marilyn doodongerust. “Hij is bewusteloos”, antwoordde Saundra, “maar verder lijkt er niets aan de hand te zijn.” “Lijkt, lijkt?”, stamelde Marit onzeker. “Wat als hij niet meer bijkomt? Dan weet ik echt...”

“Stil maar, oma”, klonk het geruststellend vanaf de vloer. “Ik ben er weer en er is niks aan de hand.”

Torstein zuchtte opgelucht. “Poeh, wat heb je ons laten schrikken, mijn jongen.”

Met hulp van Holgers uitgestoken hand hees Hakon zich overeind. Zachtjes, zodat niemand anders het kon horen, vroeg hij via de WORM aan Saundra om naar een oplossing te zoeken voor deze situatie. Hij kon niet steeds om de haverklap de controle over zijn lichaam verliezen en wilde ook niet dat zijn grootouders zich zorgen om hem moesten maken.

Intussen werden er van alle kanten nieuwsgierige vragen op hem afgevuurd. Opnieuw was het de Lord die iedereen tot kalmte maande. “Beste mensen. Geef hem toch even gelegenheid om tot zichzelf te komen.” Alasdair richtte zich tot Hakon. “Indien mogelijk, horen we graag wat je gezien hebt, maar laat je niet opjagen. We hoeven tenslotte geen trein te halen, nietwaar?”

Het was goed bedoeld, dacht Hakon, maar hij had geen bedenktijd nodig. Hij herinnerde zich alles haarscherp. Wel was hij nieuwsgierig hoe zijn lichaam erop gereageerd had. Niet al te beschamend, hoopte hij.

“Saundra? Kun je mij laten zien hoe ik reageerde? Misschien kan ik aan de hand daarvan een betere toelichting geven.” “Welzeker, Hakon.”

Vrijwel direct zag hij zichzelf. Wat een rare gewaarwording om jezelf te zien, dacht hij. Zeker omdat hij zich er helemaal niet bewust van was geweest. Vreemd, dat hij in zijn gedachten heel ergens anders was en alles wat daar gebeurde wél heel duidelijk voor de geest kon halen. Hij hoefde er geen moment aan te twijfelen en begon te vertellen.

“Ik weet nu zeker dat ik niet door Nakawe word gepingd, zoals Saundra dit fenomeen noemt. Ik keek door de ogen van een andere vrouw en ervoer alles wat zij meemaakte. Zicht, reukzin, gehoor, de angst en de pijn.”

“Weet je dat zeker? Hoe weet je dat?”, wilde Tony weten. “Ze, of ik, zag haar/mijn benen en die waren absoluut vrouwelijk. Ik stond naast Nakawe aan de kant van een weggetje in het oerwoud. Een stukje verderop zag ik Omie tussen een stel haveloze kinderen staan.”

“Die oudere vrouw met het grijze haar, dus”, stelde Lémarc vast. Hakon knikte. “Ja. Ik was verbonden met Kiniawe en in het gezelschap van Nakawe en hun Omie. Alle drie zijn ze ontvoerd en naar een trefpunt in het oerwoud gebracht om overgedragen te worden aan de opdrachtgever.”

“Maar je weet niet waar precies?”, vroeg Alasdair. “Nee, helaas niet. Ik had sterk de indruk dat Kiniawe er geen idee van had waar ze zich bevond. Ze weet alleen dat ze door een groep straatschoffies onder leiding van een wat oudere jongen zijn opgepakt. Ze weet niet waarom.”

“Aan je bewegingen te zien, moet ze zich verzet hebben”, meende Arda. “Wat heeft ze gedaan, Hakon?”

Hij zuchtte en vertelde hoe Kiniawe de aanvoerder aangevallen had en hoe furieus Nakawe haar had bijgestaan. Arda grinnikte. “Een stel dames naar mijn hart.” “Ja, inderdaad. Twee pittige tantes”, beaamde hij, en hij vertelde dat het jammer genoeg niet veel had uitgehaald. De aanvoerder had de vechtende kluwen uit elkaar getrokken en beide vrouwen hardhandig tot overgave gedwongen.

“Toch blijft het een sterk staaltje vrouwen-power”, kon Arda niet nalaten op te merken. “Helemaal als je handen op je rug zitten vastgebonden.”

Ook Tony was onder de indruk. “Daar is zeker moed voor nodig”, beaamde hij ernstig. “Maar hoe ging het nou verder, Hakon?”

Rillend bij de herinnering vertelde hij van de terreinwagens die waren komen aanrijden en de mannen die uitgestegen waren. Veel had hij echter niet gezien, omdat Kiniawe verrekkend van de pijn voorovergebogen had gezeten. Wel had ze zwiepende geluiden opgevangen, waarna het hoofd van de aanvoerder was komen aanrollen. Eng knipperend had het haar liggen aanstaren, tot het haar zwart voor de ogen werd. Ik voelde haar wegzakken, waarna ik hier op de grond wakker werd.”

“Jee, wat heftig, Hakon”, zei Marilyn meelevend. “Maar nu ik dit hoor en het met je vorige ervaring vergelijk, word je gepingd zodra Kiniawe angst of pijn ervaart. Vandaar dat je niet continu aan haar vastzit.”

“Inderdaad”, vulde Saundra aan. “Hakons bioprofiel was identiek aan het vorige. Geen fysiek ongemak, behalve dat hij dan hulpeloos is. Helaas kan ik hier, ondanks de vele mogelijkheden van de picobots, niets aan veranderen.”

Een fijn vooruitzicht, bedacht Hakon teleurgesteld. Bepaald niet lollig om, waar ik ook ben, de controle over mezelf te verliezen. Als Saundra al geen oplossing vindt, hoe moet het dan verder? Hoe kan ik hier in ‘s hemelsnaam vanaf komen? En dan zijn er die vrouwen nog. Dáár moeten we toch wel iets aan kunnen doen?

“Nou, jullie horen het”, zei hij laconiek. “Mijn probleem kan nog niet verholpen worden. Laat ons intussen iets bedenken om die drie vrouwen te helpen. Ze moeten in groot gevaar verkeren als hun ontvoerders er geen moeite mee hebben om voor de vuist weg een aantal mensen te vermoorden. Kiniawe en nu ook wijzelf, weten niet wat er speelt, maar er moeten grote belangen op het spel staan.”

Zijn grootouders hadden al een tijdje met elkaar staan smoezen en kwamen bij hem staan. Eendrachtig, om de beurt en elkaar steeds weer aanvullend, vertelden ze dat ze besloten hadden om het verjaardagsfeest niet door te laten gaan. Ze voelden zich er niet prettig bij om feest te vieren terwijl ze wisten dat die dames in nood verkeerden. Er kon beter iets gedaan worden om de drie vrouwen te bevrijden.

De anderen hadden het gesprek opgevangen en lieten weten dat ze het er helemaal mee eens waren. “Goed dan”, zei Hakon. “Laat ons naar de keuken gaan, zodat we erover kunnen brainstormen. Saundra kan dan alles wat we inbrengen in een scenario verwerken.”

Terwijl ze allemaal door de garage terugliepen, hield zijn opa hem even staande. “Jullie zorgen ervoor dat jullie heelhuids weer thuiskomen, hoor je? Mocht het lukken om die vrouwen gezond en wel te bevrijden, neem je ze maar mee hiernaartoe. We hebben een feestje in te halen en ik wil mijn 80e verjaardag niet ongemerkt voorbij laten gaan.”

Holger, die uiteraard nog geen meter van zijn zijde was geweken, grinnikte. “Hakon ... vrijgezel ... Nakawe ... beeldschoon ...” Hij keek begrijpend en knikte wijs. “U hoeft niets meer te zeggen. Ik begrijp het helemaal.” Lachend gingen ze de anderen achterna.

< 04.09

De mond van het robotje veranderde vliegensvlug in een kolkend zwart gat en uit de diepte ervan hoorde hij het stemgeluid van Rock steeds luider opklinken.

“Word wakker, Mirnat! Professor!”

Terwijl hij baadde in het zweet vlogen zijn ogen open. Verward staarde hij in Rocks bebaarde gezicht en besefte dat hij in de cockpit op een observatiestoel lag. Boven zijn hoofd zag hij dat op het scherm de elf gaswolken in hun ‘V’-formatie enorm vergroot werden weergegeven.

Rock zei iets tegen hem, maar dat ontging hem volledig. Hij bleef omhoog staren. De constellatie gaf licht af! Hoe kon dat? Had de vergroting daar soms iets mee te maken? Daar wilde hij meer van weten.

Rock schudde opnieuw aan zijn arm en keek hem bezorgd aan. “Oskar! Alles goed? Het leek wel of je een nachtmerrie had. Hoe kun je trouwens in slaap gesukkeld zijn, met de grootste ontdekking voor ogen?” Rock wees naar het grote scherm aan het plafond.

Klaarwakker ging hij rechtop zitten. Hij knipperde de slaap uit zijn ogen en verontschuldigde zich.

“Het spijt me, Rock. Nadat ik die monnik gebeld had, wilde ik nog een keer die gaswolken tot in detail bestuderen. Maar ik heb al twee nachten niet geslapen, een aanvaring met mijn dochter gehad en niet veel gegeten. Ik ben domweg in slaap gevallen.”

Hij herinnerde zich zijn rare droom en lachte. “Ik had me toch een rare droom. Niet te geloven.” Ongeduldig snoerde Rock hem de mond. “We hebben geen tijd om daar uitgebreid op door te gaan, Oskar. Wat er intussen heeft plaatsgevonden, is een stuk belangrijker. Ik had al het idee dat je je slaap nodig had en ik heb je zo lang mogelijk ongestoord laten liggen. Maar nu moeten we allereerst de verdere voortgang bespreken. Klim eraf en kom mee.” Terwijl ze samen terugliepen, wees Rock naar het bureau. “Hier. Ga zitten en pak aan. Ik heb voor ons sandwiches, een beker koffie en een banaan meegebracht. Dan kun je op krachten komen, want dat zal je nodig hebben. Terwijl jij lekker lag te dutten, heb ik de nodige voorraden ingekocht. Voor alle zekerheid heb ik ook de overlevingspakketten naar beneden gehaald, zodat we voorlopig de cockpit niet uit hoeven. We zijn nu op alle eventuele onvoorziene omstandigheden voorbereid. Luister ...”

< 04.10

De afgehouwen, jonge hoofden waren nog niet eens tot stilstand gekomen, toen zij en Nakawe hardhandig werden beetgepakt. Zonder pardon werden ze allebei naar de laatste terreinauto gebracht, waar ze op de achterbank werden gezet en hun boeien werden doorgesneden. De zwartjassen sloegen hardhandig de deuren dicht, waarna ze deze op slot hoorde springen. Alleen gelaten, trok Omie haar kleindochter dicht tegen zich aan. Ze zag Nakawes bleke, bezwete gezicht met de starende schrikogen en ze trilde zo hevig dat het door haar eigen lijf heen vibreerde. Ze zorgde ervoor dat Nakawe tegen haar schouder kon hangen en daardoor verschoond bleef van de gruwelijke beelden die ze door de achterruit kon zien.

Kiniawe werd tussen twee zwartjassen hangend naar de terreinwagen getild die voor hen stond. Als een zandzak werd ze op de achterbank gegooid. De mannen sloten de auto af en voegden zich bij hun kompanen. De zwartjassen verspilden geen tijd, zag ze. Snel gingen ze van het ene dode lichaam naar het andere en kapten er de handen en voeten vanaf. Twee anderen verzamelden deze en smeten ze achteloos in een grote tas. Zonder ook maar een greintje mededogen werden de restanten het oerwoud in geslingerd. Nog twee anderen zochten het karrenspoor af en verzamelden de weggerolde hoofden. Als voormalig chirurg in Mexico-Stad was ze eraan gewend om dagelijks met geweld, bloed en de dood om te gaan, maar iets als dit? Zulke gruweldaden? Ze kon er niet eens woorden voor vinden. De verhalen over de uitverkorenen kennende, wist ze dat ze nog de nodige schokkende dingen zouden meemaken. Daar was ze heilig van overtuigd.

Beseffend uit welke hoek de wind waaide, nam ze vastberaden Nakawes gezicht tussen haar handen. Haar kleindochter vertoonde alle symptomen van iemand die een traumatische ervaring had meegemaakt, wat overigens helemaal niet vreemd was na alle krankzinnige gebeurtenissen. Er was echter geen tijd om haar te ontzien. Ze moest Nakawe zo snel mogelijk bij haar positieven zien te brengen.

Resoluut pakte ze haar wangen tussen duim en wijsvinger en begon traag te knijpen. Ze voerde het tempo en de intensiteit op tot ze merkte dat het trillen stopte, de gejaagde ademhaling rustiger werd en de wijd open ogen tot hun normale proporties terugkeerden. Nu!

Snel liet ze het gezicht van haar kleindochter los en liet haar handen petsend op de wangen terechtkomen. Op slag trok Nakawe haar gezicht weg. “Omie, wat doet u nu?”, riep ze geschrokken uit.

“Nakawe”, fluisterde ze indringend. “Luister goed. Er was geen andere manier om je bij je positieven te brengen. Stel geen vragen nu en geef alleen antwoord. Twee dagen geleden is er iets gebeurd waar jij volgens mij bij betrokken bent geweest. Sindsdien kriebelt je hand. Klopt dat? En wat heb je precies meegemaakt?”

Nakawe wreef over haar rechterhand en knikte. “Ja, Omie. Het kriebelt voortdurend. Maar waarom wil...” “Nakawe!” Ze pakte haar kleindochter stevig bij beide armen beet. “Vertrouw me en geef alleen antwoord! Ik moet het weten voor de zwartjassen terugkomen!”

Nakawe keek haar bevreemd aan, maar deed gelukkig meteen wat ze wilde. “Ja, Omie. Sinds ik die hiërogliefen heb ontdekt, kriebelt mijn hand. Het was het ergst toen ik van die trap afduikelde.”

Trap afgeduikeld? Waar had ze het over?

“Vertel en laat niets weg”, sommeerde Omie haar.

“Ik was nog in Nederland, in het Vredepaleis. Ik liep daar de trap op en botste tegen een man op. Samen zijn we naar beneden gevallen. Toen pakte hij mijn hand.” “Welke?”, onderbrak ze haar kleindochter. “Mijn rechter. Er gebeurde meteen iets raars. Er trok een siddering door mijn lichaam. Het voelde alsof elke zenuw zich samentrok en achter in mijn hoofd voelde ik dezelfde kriebel als nu in mijn hand. Tegelijkertijd flitsten er allerlei beelden door mijn hoofd. Ik zag regelmatig een blonde man. Steeds dezelfde, maar dan telkens met een andere leeftijd. En een schip met een rood zeil, een ronde tafel met banken en ... Ik weet niet ... Ook Kiniawe moest er zijn. Ik zag haar niet, maar ik kon haar ruiken. U weet wel, dat aparte kruidenmixje dat ze tegen de muggen gebruikt. Dat rook ik. Onmiskenbaar. Toen die man op een gegeven moment mijn hand losliet, was dat rare moment meteen voorbij. Maar voor ik bewusteloos raakte, en dat besef ik nu pas echt, viel me iets op. Die man die mij tijdens de val beschermde, zag er precies zo uit als degene die ik in die beelden heb gezien. Heel raar allemaal. Ik krijg hem niet meer uit mijn gedachten.”

O jee, o jee, dacht Omie. Hoe is het mogelijk? De ‘PUENZQUE’ moest geactiveerd zijn.

Zonder Nakawe tijd te gunnen om af te dwalen, vroeg ze haar naar de tafel die ze in dat visioen gezien had. “Nog zo’n vreemd toeval, Omie. Eenzelfde tafel heb ik in Egypte gezien. In dezelfde piramide waar ik de hiërogliefen heb ontdekt. U heeft altijd gelijk gehad, Omie. Die tafel blijkt essentieel te zijn in de communicatie tussen de volkeren die de piramides gebouwd hebben. Maar hoe dat in z’n werk ging, weet ik niet.”

O nee, ze had de ‘PUENZQUE’ toch niet zelf in werking gezet met alle verhalen die ze haar kleindochter verteld had? Hoe kon ze überhaupt een tegenpool hebben ontmoet? Er was al eeuwen niets gehoord en men had aangenomen dat die mannen de reis niet hadden overleefd. Er was nooit meer een teken van leven waargenomen ...

In haar ooghoeken zag ze dat de zwartjassen klaar waren en zich opsplitsten. Twee van hen liepen naar de wagen waarin zij en Nakawe zaten. “Die man”, vroeg ze snel, “weet je ook wie dat geweest is?” Haar kleindochter knikte overtuigend. “Ene Hakon Eriksson. Een hoge pief bij de VN. Hij was al verdwenen voor ik hem kon bedanken.”

De mannen die instapten, onderbraken haar. “Zo, dames”, begon de bijrijder, die zich had omgedraaid en hen van boven tot onder opnam. “De boel is opgeruimd en we brengen jullie nu naar de baas. Onderweg geen geintjes. Jullie hebben gezien wat er met lastpakken gebeurt.” De bestuurder gaf een dot gas en met slippende banden schoten ze vooruit. “Nakawe”, fluisterde Omie haar kleindochter toe. “Wat er straks ook mag gebeuren, laat mij het woord doen. Doe net of je dom bent en zeg niets over die Hakon, want anders... Au!”

De bijrijder had haar met de platte kant van zijn machete venijnig op haar arm geslagen. Met tranende ogen van de pijn wreef ze over de rode vlek. “Wat zei ik nou net? Rustig blijven zitten en je kop houden, ouwe taart.”

< 04.11

Terwijl ze allemaal via de garage naar de keuken waren gelopen, had Saundra de groep op de hoogte gebracht van de informatie die SPY haar vanuit de CSA in Florida had toegezonden. “De momenten waarop die sterrengroep van lichtintensiteit wisselde, komen qua tijd exact overeen met de begin- en eindtijden van Hakons buitenzintuigelijke ervaringen. De samenhang tussen hem, Kiniawe en deze sterren is niet te ontkennen. Wie of wat de katalysator is, blijft voor nu in het ongewisse. Hoe de Rooms-Katholieke Veiligheidsdienst erbij betrokken is, is ook nog niet duidelijk. Ik zal op de achtergrond verder zoeken, terwijl ik een passend scenario samenstel om de drie vrouwen te hulp te komen.”

Saundra liet minutenlang niets van zich horen, wat niet bepaald gezegd kon worden van de mensen die aan de grote tafel zaten. De keuken leek wel in een kippenhok te zijn veranderd, dacht Hakon. Hij kon een zucht van opluchting niet onderdrukken toen Saundra pas vijf minuten later weer van zich liet horen. Door bescheiden haar keel te schrapen, vroeg ze ieders aandacht.

De gesprekken vielen stil en Saundra vervolgde: “Op basis van wat er nu bekend is, moet het scenario in twee delen gesplitst worden. Het eerste deel dient ervoor om zo snel mogelijk zicht en grip te krijgen op de gebeurtenissen in Mexico. Gezien de beperkte digitalisering van het onderzoeksgebied stel ik voor om EWACS7 (Eagle Warning And Control System) te lanceren. Die kan binnen een kwartier boven Yucatán vliegen en dan alvast de boel gedetailleerd in kaart brengen.”

Alasdair keek Hakon en Marilyn aan. Beiden knikten instemmend. “Akkoord, Saundra. Voer het eerste deel uit, maar waarschuw ons direct zodra de vastgelegde kernwaarden van GAIAS dreigen aangetast te worden.” “Uitstekend, milord. EWACS7 is nu gelanceerd.”

Tegelijkertijd klonken de stemmen van Holger en Russ, die zich allebei hardop afvroegen waarover het ging. Saundra’s aangename stem kwam onmiddellijk door. “Ik zal het iedereen laten zien. De EWACS7 bevindt zich nu op Sat7. De beelden komen direct. Zet jullie schrap.”

Op ieders netvlies verscheen een satelliet, waar zich een adelaar vanaf lanceerde die snelheid maakte en zich naar de aarde liet vallen. Het perspectief veranderde onmiddellijk toen de beelden via de vogel doorkwamen. Sterren schoten in lange bloedrood en oranjegeel gemarmerde strepen voorbij. Zoals de vogel dwars door de wolken boorde, kreeg iedereen het gevoel dat ze zelf in een waanzinnige vaart richting aarde stortten.

Net zo plotseling als de voorstelling begonnen was, eindigde deze. Hakon, die zich zijn eigen eerste keer herinnerde, kon het niet nalaten te grijnzen toen hij de nieuwelingen zag zitten. Stijf rechtop zittend, hielden ze zich krampachtig aan hun stoel vast. Holger was de eerste die zich herstelde.

“Wauw! Wat een sensatie! Dat wil ik nog wel een keer meemaken!” Na zijn verraste uitroep, lieten ook de anderen uitbundig van zich horen.

Zijn bezorgdheid om zijn grootouders was overbodig, zag Hakon, toen hij hen elkaar met glinsterende ogen zag aankijken.

“Elke satelliet bezit een EWACS-unit”, vervolgde Saundra zakelijk. “Sat7 heeft op dit moment de beste positie. EWACS7 zal heel Yucatán digitaal, in 3D, in kaart brengen en zal daarna als snuffel fungeren. Om een interventiegroep snel ter plaatse te krijgen, heb ik alvast een vlucht voor vier personen geregeld. Het vliegtuig behoort de CIA toe en staat momenteel in Oslo aan de grond. Deze kan in één keer de afstand overbruggen.”

“Ik wist niet dat je via de CIA tickets kon boeken”, zei Barbara nieuwsgierig. “Het is toch niet...”

“Jawel, Barbara. Er is nood aan de man. GAIAS moet zo snel mogelijk ingrijpen en we gebruiken dan wat er beschikbaar is. In de opdracht is verwerkt dat het een uiterst geheime missie betreft en dat de bemanning geen contact mag hebben met de passagiers. Ik zie erop toe dat er geen digitaal spoor achterblijft. Kunnen Tony, Tjan, Arda en Onawa over 30 minuten klaarstaan om naar het vliegveld af te reizen?”

Alle vier gaven tegelijkertijd met een hoofdknik stilzwijgend aan dat ze akkoord gingen. “Ik zal erop toezien dat ze op tijd vertrekken”, liet Alasdair weten. “Uitstekend, milord. Dan zal ik nu het tweede deel uitleggen.”.

Haar stem viel weg, om even later terug te komen. “Er is zojuist nieuwe informatie binnengekomen. Dit kan van belang zijn. Zodra ik de data verwerkt heb, meld ik mij.”

“Wel”, begon Marit, “jullie horen het. Jullie vier”, ze wees naar Onawa, Arda, Tjan en Tony, “moeten je gaan voorbereiden. Alle anderen zin in thee?”

Voordat ze uitgesproken was, waren de aangewezen vier al opgestaan. Arda pakte Lémarc bij de hand en trok hem met zich mee. Over haar schouder riep ze dat ze nog iets dringends met Lémarc te bespreken had. Ze lachte haar witte tanden bloot. “Over 20 minuten sta ik paraat.”

< 04.12

Terwijl hij op het eten aanviel, luisterde Oskar naar zijn collega. “Zoals ik dus zei”, begon deze, “heb ik, zoals je gevraagd had, de protocollen van begin tot eind doorgenomen. Ik kon een paar uur flink doorwerken, want jij lag lekker te pitten. Er was dus niks niemendal dat me stoorde.”

Hij tikte met een vinger op zijn notitieblok. “Alles wat relevant is, heb ik genoteerd. Het is niet veel, daarover straks meer. Ik heb daarna de voorraden geregeld en ben voor ons iets te eten gaan halen. Toen ik terugkwam, viel me iets raars op. Het licht knipperde en ik ging ervan uit dat het een stroomstoring was, maar daar lag het niet aan.”

Met een half opgegeten sandwich in zijn hand, wees Rock naar het observatiescherm. “Het waren de gaswolken. Ze waren begonnen te flikkeren, om daarna, als een tl-buis die aangeknipt is, constant licht te blijven uitstralen.”

Oskar legde de banaan die hij had willen pellen terug. “En het kwam niet in je op om mij wakker te maken?”, vroeg hij verstoord. Rock keek hem kalmpjes aan. “Ach, je lag zo lekker te slapen. Alles wordt sowieso opgenomen, dus je kunt het altijd nog eens bekijken, toch? Ik heb de boel maximaal vergroot naar voren gehaald en wat metingen uitgevoerd. De omvang van elke afzonderlijke gaswolk is precies gelijk en allemaal zijn ze exact 3,33 km in doorsnee. Daarna heb ik een zoekopdracht ingegeven om na te gaan of er al eerder een verandering was geweest. En jawel. Eerder hadden ze al 10 seconden geflikkerd, een tijdje daarna 15 seconden en sindsdien branden ze constant.”

Rock keek even op zijn horloge. “Dat is nu al een klein kwartiertje zo.”

Tevreden met het antwoord op zijn vraag, pakte Oskar alsnog de banaan. Onder het luisteren naar zijn collega, begon hij te pellen.

“Nu dan even over de protocollen”, zei Rock, en hij sloeg zijn notitieblok open. “Onze eerste poging om het Witte Huis te bereiken, is mislukt. Volgens het protocol zijn we verplicht om het minimaal nog twee keer te proberen. Daarna mogen we overgaan naar plan B. Omwille van geheimhouding en veiligheid mogen we enkel contact zoeken via de rode telefoon. Onder geen enkele voorwaarde mogen we de informatie met anderen delen.”

Oskar knikte. “Da’s ouwe koek. Daar hebben we voor getekend. Dat weet je.”

Over de tafel keek Rock hem vanonder zijn zware wenkbrauwen listig aan. “Ja, dat is zo. Maar nergens staat dat het verboden is om gewoon gezellig met iemand die daar werkt te telefoneren. En dat heb ik dus gedaan. Vlak voordat ik je wakker maakte, heb ik Jenny gebeld. Je weet wel, mijn nichtje die daar op het secretariaat werkt. Ze maakt lange dagen en is meestal een van de eersten die er is. Van haar ben ik te weten gekomen dat de president vanochtend in het Witte Huis aanwezig is. Tussen 08.45 en 09.30 uur moet hij zich in de Oval Office bevinden. Ik stel voor dat we hem over 17 minuten, klokslag negen uur dus, aan de rode lijn proberen te krijgen.”

< 04.13

Terwijl hij Lémarc en Arda achternakeek, ving Hakon nog net de onderlinge blik van verstandhouding tussen Onawa en Marilyn op. Glimlachend zag hij ze hand in hand de keuken verlaten. Intussen liepen Tony en Tjan achter hem langs naar de terrasdeuren. In het voorbijgaan, hoorde hij ze praten over de slimme aanpassing die Marilyn nog had weten aan te brengen. Hij hoopte dat het voor niemand nodig zou zijn.

Terwijl zijn oma en Barbara bedrijvig servies en twee volle potten thee op tafel zetten, pakte hij het boek er weer bij. Hij hield het losse vel omhoog en vertelde de overgebleven acht hoe hij en Holger dit gevonden hadden. Drukdoende met inschenken, viel Marits blik erop.

Ze zette de theepot neer, trok het stuk papier voorzichtig uit Hakons hand en keek er nog eens goed naar. “Hé, dit komt me bekend voor.” “Wat bedoelt u, oma?”, vroeg Hakon verbaasd. “Nou, dit.” Ze wees op het in dunne lijntjes afgebeelde voorwerp. “Het is een sieraad. Ik heb dit eerder gezien”, zei ze peinzend. “Maar waar ook weer? Het schiet me zo snel niet te binnen. Maar ik weet wel dat het heel lang geleden was. Zegt het jou iets, Torstein?”

Ze gaf haar man het papier. Hakon wees hem aan waar het om ging. “Mmm ... Ja. Dat hebben we eerder gezien, maar net als je oma, weet ik niet waar het gebleven is. Volgens mij heeft Erik het als laatste in handen gehad.” Voor Hakon gelegenheid kreeg om verder te vragen, vroeg Saundra ieders aandacht.

“De vertaling van het runenboek is klaar. De getekende voorstellingen van de landschappen, personen en voorwerpen zijn gescand en vergeleken met alle digitale informatie ter wereld. Behalve het verstopte losse vel, is de vertaling die Torstein van Sven meekreeg, gelijk aan het origineel. De laatste reis die de Aegir gemaakt heeft, wordt uitermate gedetailleerd beschreven. Deze mensen hebben lang voor Columbus als eersten dit continent bezocht. De titel ‘ontdekkers van de nieuwe wereld’ dient op termijn postuum aan hen toegekend te worden. Helaas heeft men hun verblijf in Mexico maar op twee bladzijden vastgelegd. Na enkele strubbelingen werden ze tegen alle verwachting in, hoffelijk ontvangen door een Maya-volk dat bekendstond als de Liqyanawe, een hoogontwikkelde beschaving die geleid werd door ‘De Vrouwen’. Omdat deze Vrouwen over telepathische gaven beschikten, werden ze als godinnen beschouwd. Doch, ondanks alle rijkdom en welvaart was dit volk verdeeld. Er dreigde een opstand die nog aangewakkerd werd door het verblijf van de barbaarse vreemdelingen. De sfeer in het paleis werd er niet beter op toen kapitein Eriksson een verhouding kreeg met de leidster van deze Vrouwen en kon regelrecht vijandig genoemd worden toen de kapitein door haar in hun riten werd ingewijd. Ze schonk hem een gouden armband en voorzag hem van het welbekende teken op zijn rechterhand, waarna ook hij op telepathische wijze met de Vrouwen kon communiceren. Hoe deze hoogste Vrouwe dat gedaan heeft, is niet opgetekend. Er wordt enkel vermeld dat het vermogen tot telepathie latent aanwezig was en dat het alleen met behulp van dat polssieraad kon worden gestuurd.”

Hakon legde zijn hand plat op tafel en fronste. “Dus zo is het begonnen. Dit teken”, hij hief zijn hand op, “heeft alles te maken met mijn aandoening.” “Correct”, beaamde Saundra. “Sinds de kapitein dat vermogen heeft gekregen, is het teken binnen de familie Eriksson doorgegeven. Ik heb niet kunnen achterhalen hoe dat fysiek tot stand gekomen is. Mijn voorlopige conclusie is dat zijn DNA op een of andere manier moet zijn aangepast, wat gevolgen heeft gehad voor alle mannelijke nazaten. Waarom het de vrouwelijke ongemoeid laat, heb ik nog niet ontdekt. Omdat alle tekenen erop wezen dat binnen de Liqyanawe een burgeroorlog op uitbreken stond, was de bemanning vertrokken. Het marmeren artefact en het polssieraad hebben ze met zich meegenomen. Deze voorwerpen en de Aegir zelf, zijn na thuiskomst in jullie grot verborgen.”

Aan de overkant van de tafel sprong Tim op. “Dat sieraad zal daar dan nog liggen. Laten we er meteen...” Saundra onderbrak hem. “Wacht even, Tim. Ik wil jullie allemaal vragen om nog eens goed naar de tekening ervan te kijken. Met name hoe de in elkaar gevlochten slangen zich om de pols draaien, om tussen duim en wijsvinger te eindigen. Zien jullie die dwarse streepjes ertussen?”

“Ja! Ik zie wat je bedoelt!”, riep Barbara enthousiast. “Dit stelt een dubbele helix voor! Een DNA-streng!” “Correct”, antwoordde Saundra prompt. “En op het platte deel ertussen, dat op de rug van de pols zou komen te liggen, zit een wijzertje. Volgens de korte omschrijving in het boek fungeert deze als een lichtschakelaar. Ik concludeer daaruit dat men hiermee het onderlinge contact aan en uit kon zetten.”

Hakon veerde op. Ze moesten het vinden. Dan had hij tenminste weer controle over zijn lichaam.

“Wanneer je hand gaat tintelen, Hakon”, sprak Saundra verder, “zoekt iemand contact met je.” Hij knikte instemmend. “Dat moet wel zo zijn, denk ik.” Hij keek naar zijn grootouders. “Het bewijst ook dat mijn vader nog in leven moet zijn, want telkens als ik hem in mijn droom, of visioen zag, kriebelde mijn hand verschrikkelijk. Hij moet contact gezocht hebben en omdat ik niet over dat polssieraad beschik, kon ik hem alleen maar aanhoren, als het ware.”

“Correct, Hakon. Dat is de enige mogelijke, logische gevolgtrekking. Het is zaak dat deze armband zo snel mogelijk gevonden wordt.”

< 04.14

Knakkend en krakend omdat hij veel te lang in dezelfde houding had gezeten, rechtte Fake Spielmann, alias Floppy, zijn rug en rekte zich uit. Godsamme, wat was hij blij dat het achter de rug was. Je moest er wat voor over hebben, om je zo vroeg in de morgen urenlang uit de naad te werken zodat je wat geld kon verdienen. Met een zucht van verlichting klapte hij de laptop dicht en hij pakte de boormachine. Op de juiste plaatsen boorde hij er een gat in, zodat dat kreng het nooit meer zou doen. De twee smartphones die ernaast lagen, ondergingen dezelfde behandeling. Wat een simpele opdracht had geleken, was uiteindelijk veel meer werk gebleken dan hij verwacht had. Die troel had haar laptop en alle gegevens, inclusief de data die ze naar de cloud had gestuurd, afgeschermd met wachtwoorden in het Arabisch! Het had hem minstens een half uur gekost voor hij daarachter gekomen was, maar daarna was het een fluitje van een cent geweest. Alle gegevens over een onderzoek in Egypte had hij uitgeprint en deze, evenals de beelden van de video, op een stick gezet. Het was een secuur werkje geweest om het kaf van het koren te scheiden, maar uiteindelijk was het hem prima gelukt. Het scheen voor zijn opdrachtgever belangrijk te zijn, hoewel het hem zelf niets zei.

Tijdens het doorworstelen van alle data had hij een aardig beeld gekregen van die Nakawe. Een knappe griet met een indrukwekkend aantal universitaire titels, een combinatie die je niet veel zag. En ook nog zo wantrouwig als de pest. Ze had die regel hiërogliefen op drie verschillende cloud servers weggezet. Waarom begreep hij niet, want met die internethit van die zogenaamde farao, waren die hiërogliefen wereldnieuws geworden en voor iedereen toegankelijk. Jammer dat niemand nog wist wat deze betekenden. Afijn, het zou hem een zorg zijn. Zolang de klant tevreden was ...

Onverschillig haalde hij zijn schouders op, viste een fles tequila uit zijn bureaulade en nam een ferme slok. Dat had hij wel verdiend.

Hij keek even op zijn horloge. 08.36 uur alweer. Hij was dus dik twee uren bezig geweest. Zeer tevreden met het resultaat, gunde hij zich nog een slok.

Zodra de eerste van de vier prepaid-mobieltjes van zich had laten horen, had hij geweten dat zijn zorgvuldig geplande operatie begonnen was. De vrouw was opgepakt en haar spullen zouden binnen de kortste keren aan hem worden overgedragen. Terwijl hij wachtte, pingelde het tweede mobieltje, zodat hij wist dat ook de twee andere vrouwen succesvol waren opgepakt. Koud twintig minuten later had een straatschoffie zich bij de portier gemeld en een tas voor hem achtergelaten. Naast wat armetierige persoonlijke spulletjes had hij er een laptop en twee smartphones uitgehaald.

Terwijl hij bezig was om de persoonlijke accounts ervan te hacken, had het derde mobieltje gepingeld, hem daarmee informerend dat beide busjes zonder problemen Merida hadden verlaten. Het vierde en laatste signaal dat hij ontvangen had, kwam van zijn halfbroer. Deze was dus op de plaats aangekomen waar de overdracht zou plaatsvinden. Ook hij zou er een leuke som aan overhouden, bedacht Floppy welwillend.

Hij zette de fles naast zich neer en ging opnieuw aan het werk. Nu hij klaar was, kon hij nog wel het een en ander voor zichzelf regelen. Met zijn vaardigheden was het tenslotte niet meer dan een peulenschil om nog een paar dagen van beide accounts gebruik te maken. Hij had nog zat Fake News in de pijplijn staan waar hij nog een lollige cent aan kon verdienen. Naderhand zouden die accounts verdwijnen alsof ze nooit bestaan hadden. Fluitend tikte hij ‘Floppy’ en het 16 tekens lange wachtwoord in, om op het diep verborgen netwerk in te loggen. Rap typend, dacht hij aan de eigenares van de laptop.

Ergens vond hij het jammer dat zo’n schoonheid als die Nakawe verspild zou worden, maar er waren ergere dingen in het leven. Hij wilde er alles aan doen om deze klant niet tegen de schenen te schoppen. Hoewel hij hem maar één keer ontmoet had, had hij direct geweten dat hij deze figuur beter niet kon tegenwerken. Zodra hij hem de hand gedrukt had, had hij instinctief geweten dat die kerel levensgevaarlijk was. Vanzelfsprekend had hij alles over hem proberen uit te pluizen, maar hij had niet veel gevonden. Eigenlijk vrijwel niets, moest hij zichzelf bekennen. Ondanks zijn niet geringe expertise had hij maar bitter weinig over de man weten op de duikelen. Het zou een mensenschuwe kluizenaar zijn die maar heel zelden zijn huis uit kwam.

Ondanks alles moest hij grinniken. Kluizenaar, me hoela, dacht hij bij zichzelf. Als dat waar was, vrat hij ter plekke zijn schoen op.

Hij zette een punt achter het laatste Fake News, gaf een zwierige tik op de Entertoets en verstuurde de zwik. Zo. Ook weer gedaan. Laat de poen maar binnenstromen.

Hij feliciteerde zichzelf, draaide goedgeluimd de dop van de fles en nam nog eens een gulzige slok, onmiddellijk gevolgd door een flinke tweede. Dik tevreden logde hij ‘Floppy’ uit, toen hij achter zich de deur hoorde opengaan. Hij draaide zich vliegensvlug om. Er stapten twee mannen naar binnen, waarvan hij er één direct herkende. Raoul. Zijn bedrijfsleider.

De man die hij bij zich had, kon je niets anders dan kolossaal betitelen. Die kerel had een borstomvang waar de wereldkampioen bodybuilding jaloers op zou zijn. En dan zijn kop ... Gewoonweg griezelig.
Uit macht der gewoonte nam hij de man snel, maar gedetailleerd op. Van de blauw met rode tatoeage, via zijn grijze kleding en gitzwarte jas met op de borst een sinister clubteken, tot de kille ogen die in een vierkant, emotieloos gezicht stonden. Werkelijk angstaanjagend, die knakker ...

Desondanks was hij eerder kwaad dan bang. “Raoul, wat doe je hier? En hoe kom je erbij om hier te komen? In gezelschap nog wel. Je weet dat mijn werkkamer verboden gebied is! Je bent ontslagen!”

Agressief sprong hij van zijn stoel op en wees naar de vreemde figuur. “En wie mag jij dan wel wezen?”

Hij deed het bijna in z’n broek, maar stond met zijn armen in zijn zij de vleesgeworden duivel vrijpostig op te nemen. De griezel zei niets en haastig verklaarde Raoul: “Het spijt me, Fake. Deze heer wilde jou in het geheim ontmoeten en heeft me een gigantisch bedrag geboden om dat mogelijk te maken. Hij komt namens zijn baas iets ophalen. Het zou voor hem klaarliggen, heeft hij gezegd.”

Verbaasd keek Floppy de twee even aan. “Klopt. Maar wat een omweg, zeg. Ik heb laten weten dat het in de loop van de dag bij de receptie opgehaald kon worden. Niet hiér! Je begrijpt dat je dienstverband per direct eindigt, hè? Stomme sukkel. Je deed het verdomme hartstikke goed en nu deze move!”

Raoul vertrok geen spier. “Ja, maar met deze move kan ik wel gaan rentenieren, Fake. Een kans om niet te laten liggen”, verklaarde hij laconiek.

“Nou, dan moet je het zelf maar weten.” Hij richtte zich tot de kolos. “En? Hoe zit het met míjn betaling?” Onverstoorbaar hield de man een grote, zwarte reistas omhoog. “Zit hier in”, zei hij kortaf. “Maar jij geeft mij eerst de bestelling.”

Tss ... Zijn naam mocht dan Fake zijn, maar de deals die hij maakte, kwam hij altijd na.

Nijdig griste hij het gevraagde van zijn bureau. “Hier.” Hij stak de gigant de map met informatie toe. De griezel pakte het aan en zette de tas neer. “Maak maar open en controleer of de betaling naar je zin is.”

Een vet pakket bankbiljetten verwachtend, ritste hij de tas gretig open. Wat kregen we nu? Kwaad keek hij van de tas omhoog. “Hé, man. Ben je wel goed wijs? Er zit helemaal niks in!”

Onverstoorbaar blikte de duivel op hem neer. “Jazeker wel. Kijk maar goed op de bodem.”

Hij knielde, boog zich diep naar de tas en schrok zich het apelazarus. Met een doffe bonk viel Raouls hoofd recht de tas in. Zijn maaginhoud, een zure brij van pizza met tequila, viel er als een stinkende soep overheen. De gruwelijke waarheid drong onmiddellijk tot hem door. Voor het eerst in zijn leven had hij een verschrikkelijk verkeerde afslag genomen. Dat het meteen ook zijn laatste was, kreeg hij niet meer mee. Met een goed gerichte houw van de vlijmscherpe machete rolde zijn eigen hoofd dat van Raoul achterna.

< 04.15

Na de laatste toelichting van Saundra bleef het een tijdje stil. Iedereen zat zwijgend in eigen gedachten verzonken. De keukenklok tikte luid de seconden weg, tot Hakon als eerste de stilte verbrak.

“Nu begrijp ik ook waarom ik als kind een bepaalde periode last had van dat gekriebel. Weet u nog, opa? Dat was in het jaar dat mijn vader verdween. Blijkbaar probeerde hij toen ook op de een of andere manier contact te maken. En ik kan mij herinneren dat er ook af en toe een vrouw te zien was, en nu realiseer ik me ook dat die vrouw veel weg had van Nakawe. Hoe dit allemaal samenhangt, begrijp ik niet en ik weet niet wat ik van dit alles moet denken. Ineens blijkt mijn DNA afwijkend te zijn.”

Hij zweeg even en keek zijn vrienden open aan. “Ik ben geen DNA-specialist, maar als mijn voorvader een aanpassing kreeg in zijn DNA en daarna over telepathische gaven beschikte, weliswaar latent, betekent dat volgens mij dat er meer moet zijn tussen hemel en aarde. Zelfs nu is er voor zover ik weet nog geen techniek bekend om het menselijk DNA op deze wijze aan te passen. En gezien Saundra’s aangenomen connectie met die zogenaamde gaswolken of gassterren vraag ik mij af ... hebben we het dan over een buitenaardse bemoeienis met het leven op aarde? En als dat zo zou zijn, wat is dan het doel daarvan? En waarom ik? Waarom nu?”

“Daar kan niemand van ons een zinnig woord over zeggen, Hakon”, antwoordde Marilyn. “We kunnen het beste stap voor stap verbindingen leggen om dat aan de weet te komen.”

Ze keek hem indringend aan. “En ja. Ik ben het met je eens. Zoals het er nu uitziet, kunnen we een buitenaardse inmenging niet uitsluiten.” “Of goddelijke interventie”, vulde de Lord aan, die kerks was opgevoed. Saundra sloot zich bij het gesprek aan. “Beide theorieën zijn niet ondenkbaar, waarbij uw opmerking, milord, mij bij het volgende punt brengt. Het betreft de gaswolken. Via SPY heb ik nieuwe informatie vanuit de CSA-cockpit in Florida verkregen. De gaswolken zijn opnieuw opgelicht.”

Voor ieders ogen verschenen de beelden. “Ik heb vastgesteld dat dit gebeurde op precies hetzelfde moment dat Hakon gepingd werd.” “Gehackt, zul je bedoelen!”, riep Barbara verontwaardigd uit. We moeten...” “Stil nu”, beval de Lord. Hij keek haar daarbij zo streng aan dat ze abrupt haar mond sloot. Hakon onderdrukte een lach. Adel verloochende zich nimmer, dacht hij.

Alsof er geen onderbreking was geweest, sprak Saundra verder. “De eerste keer knipperden de gaswolken maar voor een moment. De tweede keer knipperden ze precies zo, maar bleven ze daarna licht uitstralen. Moment en tijdsduur komen exact overeen, dus kan nu definitief aangenomen worden dat de telepathische energie verband houdt met die gaswolken. Dat wil zeggen dat deze dus reageren wanneer er telepathisch contact tussen mensen plaatsvindt. Of die gaswolken nu het telepathisch vermogen versterken, het alleen signaleren of een geheel ander doel hebben, moet onderzoek uitwijzen.”

“Een andere belangrijke vraag is volgens mij deze”, vulde Marilyn aan. “Wanneer is die driehoeksconnectie precies ontstaan? Vanuit historisch oogpunt kunnen we misschien sneller antwoorden vinden en nagaan of dit al dan niet effect gehad heeft op de menselijke samenleving.”

“Uit het boek blijkt van niet”, reageerde Saundra prompt. “In Florida is ook professor Mirnat tot die conclusie gekomen. Milord, ik vraag uw toestemming om in Rome en Washington alle blokkades voor SPY per direct op te heffen.”

Hakon zag aan de uitdrukking op Alasdairs gezicht dat de abrupte verandering van onderwerp hem verraste. “Verduidelijk dat voor ons, Saundra”, was hij de Lord voor.

“In Rome moet er informatie te vinden zijn die van belang is voor het telepathievraagstuk. Professor Mirnat heeft namelijk een verzoek ingediend om een gedetailleerde foto van een koepel daar. Het antwoord op deze vraag kan van belang zijn. Het is daarom noodzakelijk om te kunnen controleren of hij de juiste informatie verkrijgt. De R.K. Kerk heeft tenslotte een lange geschiedenis met betrekking tot het achterhouden van informatie ten eigen nutte. Betreffende Washington is het noodzakelijk dat we grip houden op de interpretatie van het komende telefoongesprek tussen Rock Veerhoes en de president van de Verenigde Staten. Om 09.00 uur plaatselijke tijd willen de professor en meneer Veerhoes een tweede poging wagen om hun waarneming door te geven. In het protocollenboek wordt tot in den treure omschreven dat het van belang is dat zulke informatie op de juiste wijze naar buiten gebracht wordt, zodat er geen paniek uitbreekt. Alleen staat er nergens beschreven wat men dient te ondernemen wanneer zulke gevoelige informatie bij de verkeerde mensen terechtkomt. Toen dat protocollenboek werd opgesteld, bestond er alleen nog maar analoge telefonie. Met de huidige snelle verspreiding van nieuws via social media kan één onjuist bericht direct tot grote paniek leiden.

Een mooi voorbeeld stamt uit 1938, toen een radiobewerking, een zogenaamd hoorspel van H.G. Wells’ sciencefictionroman The War of the Worlds werd uitgezonden. Wells wilde zijn hoorspel zo realistisch mogelijk maken. Het 60 minuten durende hoorspel bestond voornamelijk uit nieuwsberichten die verslag deden van een Martiaanse invasie. Dit veroorzaakte paniek bij luisteraars, die dachten dat Amerika daadwerkelijk door groene marsmannetjes werd aangevallen. En dat was toen, in zeg maar, het pre-digitale tijdperk. Met de huidige techniek zou zo’n bericht binnen de kortste keren over de gehele aardbol zijn gegaan. Dat zien we aan de internethit over Ravic. Die video was binnen een halfuur al ruim 15 miljoen keer gedeeld. En om die eventualiteiten voor te zijn, is het noodzakelijk om zulke informatie rechtstreeks uit het Witte Huis te ontvangen.”

Hakon zag Alasdairs onhoorbare vraag in zijn ogen en woog in gedachten de voors en tegens tegen elkaar af.

Gevaarlijk. Machtsmisbruik lag op de loer. Stel dat Saundra ooit eens ergens in de verre toekomst gehackt zou kunnen worden ... Aan de andere kant zaten ze, nou ja, eerlijker gezegd hijzelf, te springen om gegevens.

Hakon nam zich voor bij Marilyn na te gaan of ze Saundra absoluut inbraakvrij had gemaakt, en liet Alasdair weten dat hij akkoordging.

“Saundra”, begon de Lord. “Zul je te allen tijde binnen de GAIAS-normen blijven?”, vroeg hij ernstig. “Uiteraard, milord. Het is voor mij onmogelijk om anders te handelen”, antwoordde ze kalm. “Goed. Dat is dan duidelijk. Toestemming verleend, Saundra. Je bent nu bevoegd om, binnen de GAIAS-normen natuurlijk, alle noodzakelijk acties te ondernemen.”

Hakon stond op. “Dat is dan geregeld. Ik wil zo snel mogelijk weer volledige controle over mijn lichaam hebben, dus ik stel voor dat we nu eerst op zoek gaan naar dat polssieraad. Laten we de grot, de garage en het huis zorgvuldig onderzoeken. Wellicht ligt het toch nog ergens. Ik ga voor alle zekerheid aan Sven vragen of het toevallig bij hen in huis ligt. Die kans is natuurlijk aanwezig, daar hij ook over het boek beschikte.”

< 04.16

Voor Nakawe waren de laatste twee uren een achtbaan geweest van fysieke en geestelijke beproevingen. Van een hoogtepunt, het moment dat ze dacht Omie en Kiniawe in haar armen te kunnen sluiten, tot het dieptepunt van nu: de gruwelijke onthoofdingen in het oerwoud. Na nog meer hakwerk waren die zwartgejaste griezels met hun akelige bagage zonder ook maar een moment te aarzelen ingestapt, waarna beide terreinwagens direct weggereden waren. En dit alles kwam boven op de vermoeiende periode in Egypte, de emotionele ervaring in Den Haag met die Hakon en de jetlag die haar parten begon te spelen. Daarnaast moest haar lichaam onder de blauwe plekken zitten van de ruige heenrit dwars door de jungle.

Al met al voelde ze zich letterlijk en figuurlijk beurs en had ze het gevoel dat ze midden in een tv-serie terechtgekomen was. Een serie waarvan ze het draaiboek niet kende en waarin zijzelf, Omie en Kiniawe onvrijwillige medespelers moesten zijn.

Hotsend en botsend slingerde de auto zich over smalle paden en overwoekerde weggetjes. Ook nu bleek het niet bepaald een toeristenritje. Nadat ze eindeloos door elkaar geschud eindelijk stilhielden, bleken er volgens haar horloge maar 10 minuten verstreken te zijn. Aan het gesnauwde bevel om onmiddellijk uit te stappen, gaf ze dan ook met liefde gehoor.

Door de zwartjassen geflankeerd - ‘hellehonden’, had Omie haar steels toegefluisterd - kwamen ze terecht bij een door mos overgroeid stenen huisje. Zonder verder commentaar werden ze naar binnen gedreven.

Vanbinnen bleek het een liftinstallatie te zijn, wat haar deed vermoeden dat ze in een van de vele mijnen van Mexico terecht waren gekomen. Al snel werd haar vermoeden bevestigd. Na met de grote goederenlift te zijn afgedaald, belandden ze bij een station waar op één van de twee spoorrails een goederenwagentje klaarstond. Op de platte wagen waren twee banken gemonteerd waarop zij en Omie neergeduwd werden. Kiniawe, die nog steeds niet bijgekomen was, werd op de bank achter hen neergelegd en als een bultige worst met een stel riemen vastgesnoerd.

Op barse toon had een van de kerels Omies vraag beantwoord en gezegd dat Kiniawe normaal ademde en een regelmatige hartslag had. Enigszins gerustgesteld hadden Omie en zij elkaar stevig omarmd en met Omies hoofd tegen haar schouder gedrukt, kwam het wagentje met een kleine ruk in beweging.

Met een sukkelgangetje reden ze gestaag dieper de mijngang in. Al gauw werd de lucht bedompt en leek het steeds sterker naar ontbinding te gaan ruiken. Nakawe bedacht dat deze omgeving een prima setting voor een horrorserie zou zijn.

Intussen stapelden de vraagtekens zich in haar hoofd op. Ze kon met geen mogelijkheid een reden vinden waarom zij drieën een doelwit konden zijn. Waarom uitgerekend zij in deze bizarre situatie waren geraakt.

In Mexico waren ontvoeringen schering en inslag, maar dat betrof altijd vermogende mensen. En dat waren zij absoluut niet. Het moest om iets anders gaan, maar wat? En dan de manier waarop Omie haar aangespoord had om haar vragen te beantwoorden.

Ze voelde haar wangen nog nagloeien van die venijnige klap. Toch was ze Omie dankbaar, want daardoor was ze direct uit haar lethargie geraakt en deed haar hersenpan het tenminste weer. Waarom zou Omie naar haar kriebelende hand, die marmeren tafel en Hakon hebben gevraagd? En dan die laatste opmerking nog. Dat ze zich dom moest houden en niets over Hakon mocht zeggen. Wat had die er in ‘s hemelsnaam mee te maken?

Allemaal vragen en opmerkingen die haar niets zeiden. Maar ... Vaag dook een herinnering uit het verleden op. Uit haar kindertijd. Bij een zoektocht naar Kiniawe, die weer eens niet te vinden was geweest, was ze in het hobbyschuurtje van Omie verzeild geraakt. En daar, onder in de kast, had ze een interessant uitziend boek gevonden. Nieuwsgierig had ze het opengeslagen. Zelfs als zesjarige kon ze al goed lezen en al begreep ze niet alles, de essentie begreep ze wel. Alsof er een gordijn werd opengetrokken, verscheen de inhoud ervan voor haar ogen. Met mooie, kleurig geïllustreerde pagina’s. Tekeningen van een houten schip met een bloedrood zeil, een ronde stenen tafel en de regelmatige verwijzingen naar twee tekens. Een ‘<‘ en een ‘>‘. Maar ook piramides en een grote, gespierde man met lange, blonde haren en ogen zo blauw als de oceaan. Een man die, het drong ineens tot haar door, sprekend op Hakon leek. Uit wat ze gelezen had, begreep ze dat het een soort reisboek van die man en zijn schip met dat rode zeil was. Maar ook een soort handleiding over hoe men met elkaar kon communiceren. De manier waarop ze dat deden, was haar niet duidelijk geworden, want voor ze dat kon lezen, had Omie het boek uit haar handen gegrist. Streng had Omie haar berispt dat het niet netjes was om in andermans spullen rond te snuffelen en haar herinnerd aan Kiniawe, die ze geacht werd te zoeken.

Hoe vaak had ze later niet gezeurd om dat fascinerende en mysterieuze boek te mogen lezen? Maar telkens weer had Omie haar afgescheept met de opmerking ‘dat ze nog maar even moest wachten, omdat het nog niet de juiste tijd was’. Na verloop van tijd was ze het vergeten, maar onbewust moest het haar geïnspireerd hebben om de Egyptische oudheid te bestuderen.

De herinnering aan dat boek maakte dat ze een onbestendig voorgevoel kreeg. Ergens begon er een belletje te rinkelen. Onverklaarbaar, omdat ze er geen idee van had waar de klepel hing.

Haast voelbaar schoot er als een pijl een naam haar gedachten binnen. Miquel! Haar trouwe metgezel, die haar sinds hun studententijd hielp en stimuleerde. Haar studiemaatje, haar helper in nood. Hem was ze door alle commotie helemaal vergeten. Hoe kon ze! Miquel, die haar geattendeerd had op een mogelijke connectie tussen de piramides over de hele wereld. Aan hem had ze te danken dat ze dit tot doel van haar onderzoek had gemaakt. Hij had zelfs voldoende sponsoren gevonden om haar onderzoek mogelijk te maken. Waar was hij gebleven? Ze wist nog dat hij naast haar had gestaan toen ze zo plotseling gegrepen werd, maar daarna had ze hem niet meer gezien. Ze hadden hem toch ook niet ...

Ze werd uit haar gedachten opgeschrikt door het plotse afremmen van het wagentje. Zonder dat ze er erg in had gehad, was het eindpunt bereikt. Onder toezicht van de zwartjassen werden ze in de richting van een grote deur meegenomen. Kiniawe, die nog steeds bewusteloos was, hing slap in de armen van een van die griezelige types die hen met koude arendsogen in de gaten hielden. Op hun nadering ging de deur open. Een man die precies zo gekleed was als degenen om hen heen, duwde met enige moeite de deur nog wat verder open. Terwijl ze door de deuropening geduwd werden, leken ze vanuit een grauwe wereld een sprookje binnen te treden. Met open mond keek ze naar de goudkleurige wereld die hen opwachtte.

< 04.17

Esteban moest denken aan een bekend spreekwoord dat zegt: ‘Geld doet wonderen’, oftewel: als je maar over genoeg geld beschikt, kun je bijna alles naar je hand zetten. Zelf zou hij daaraan willen toevoegen: ‘Heb je de bescherming van God zelf, dan zijn er domweg geen grenzen.’

Dat was wel gebleken na zijn bezoek aan de paus. De schokkende onthulling van Zijne Heiligheid, dat deze niet op de hoogte was van hetgeen zich in Mexico en de pilarenzaal had afgespeeld, had hem er nog meer van overtuigd dat hij zo snel mogelijk dat klooster in Mexico moest bezoeken. Vrijwel meteen na de zegen van Zijne Heiligheid had hij zijn adjudant gebeld en hem opdracht gegeven het reisplan te versnellen. Zijn persoonlijke prioriteitscode had heel wat deuren geopend, want zodra hij de ambtswoning had verlaten, was de geüniformeerde motorescorte al voorgereden. Binnen een halfuur was hij door het drukke Rome geloodst en kon hij uitstappen bij de vliegtuigtrap, waarna ze binnen vijf minuten waren opgestegen. Dat zijn inbreuk op het luchtverkeer de rest van de dag tot een aantal vervelende problemen zou leiden en de planning van duizenden reizigers zou verstoren, was van ondergeschikt belang. Niets, maar dan ook niets mocht hem tegen houden. Hij moest absoluut zo snel mogelijk alles te weten komen. Zijn Heilige missie om het ‘Geheim van Gods Hand’ te beschermen, had nu nog meer gewicht meegekregen.

Zijne Heiligheid had hem een lederen schoudertas meegegeven waar het houten kistje precies in paste. Hoewel het kistje zelf weinig woog, drukte het gewicht van de inhoud ervan enorm op zijn gemoed. Zijn natuurlijke interesse in mysteries en geheimen werd danig op de proef gesteld. Als een junkie hunkerde hij naar verlossing, tegelijkertijd vrezend teleurgesteld te worden. Zijn intuïtie liet hem zelden in de steek en nu voelde hij het heel duidelijk. Hij moest oppassen. En oppassen zou hij zeker. Hij zou geen enkel risico nemen en alles volgens het boekje doen.

Allereerst had hij ervoor gezorgd dat hij de komende tijd met rust gelaten zou worden. Het aanbod van een gezelschapsdame had hij beleefd afgeslagen. Ook wilde hij niet door een steward of stewardess gestoord worden. Hij wilde geen afleiding. Zelfs geen champagne en hapjes. Met nauwelijks verhulde teleurgestelde gezichten - eventueel rijkelijk uitgedeelde fooien gingen aan hun neus voorbij - had het personeel zich teruggetrokken.

Zodra de deur dicht was gegaan, had hij zichzelf een moment rust gegund. Nu, gezeten in een comfortabele fauteuil, had hij zijn spullen klaargelegd en hij wachtte. Het duurde niet lang voordat hij het kenmerkende klingeltje hoorde waarmee de R.K.K.-app aangaf dat er een bericht binnengekomen was.

Onderweg naar het vliegveld had hij via de livestreaming al gezien hoe zijn adjudant en Thomas de man hielpen die met een speciale camera hoog in de pilarenzaal nieuwe beelden van de koepel aan het maken was. Hij pakte zijn tablet, opende het bericht en bekeek nu het resultaat.

De uit verschillende hoeken genomen foto’s en de bijgesloten toelichting zeiden hem niet bijzonder veel. Het firmament in de pilarenzaal kende hij tenslotte al langer. Omdat er niets nieuws tussen stond, stuurde hij het bericht in zijn geheel via de e-mail meteen maar door naar de professor. Hij kon hem altijd later nog wel bellen en naar zijn bevindingen vragen.

Het bleek een juist besluit, want via de intercom meldde de gezagvoerder dat het vliegtuig het territoriale luchtruim van Italië verlaten had.

Eindelijk! Het was zover. Binnenkort zou hij het ‘Geheim van Gods Hand’ kennen, zodat hij het beschermen kon.

< 04.18

Professor Mirnat was klaar met zijn laatste berekeningen en het was hem net op tijd gelukt om een conclusie te formuleren die ze zouden kunnen gebruiken bij hun aanstaande contact met het Witte Huis. Zodra hij de e-mail met de foto had ontvangen, had hij deze direct vergeleken met zijn eerdere berekeningen en duidelijkheid verkregen. Hij twijfelde of hij dit nog wel met Rock moest bespreken voordat deze naar Washington zou bellen, maar die twijfel duurde maar even. Nee, dit kon niet wachten. Wat hij geconstateerd had, zou kunnen wijzen op vreedzame bedoelingen van de eigenaren van die gaswolken.

“Rock?”, begon hij. “Luister even voor je de hoorn oppakt.” “Moet dat, Mirnat? Ik heb me net mentaal voorbereid en heb mijn verbale strijdplan helder voor ogen. Ik laat me dit keer niet afbluffen. Ik zal zorgen dat ik overwicht heb en behoud, ongeacht wat er gebeurt. Het mag dan wel de president van het machtige Amerika zijn, maar ik zal het laatste woord hebben.”

Hij reikte al naar de telefoon om woord naar daad om te zetten. Snel pakte Mirnat zijn pols. “Wacht even, Rock. Dit moet je weten voor je contact legt. Dit laatste kun je gebruiken als er eventueel aan je boodschap getwijfeld wordt.” “Nou, vooruit. Schiet op dan. We kunnen het niet veel langer uitstellen.”

“Luister. Er was me een tijdje geleden al iets opgevallen wat aan me bleef knagen. Ik wilde je er niet mee lastigvallen voor ik bewijs had. Bolvani heeft me een e-mail met een foto van die koepel met die beschilderde sterrenhemel gestuurd.” “Waarom dat? We hebben toch al een foto?” Oskar knikte. “Klopt. Maar ik wilde weten in welke richting die pijl wijst.” “Hoe bedoel je?”

Oskar wees naar boven, waar de V-formatie nog steeds helder straalde. “Nou, gezien de vorm dacht ik: stel nou dat het een pijl moet voorstellen. Een richtingaanwijzer. Soortgelijke formaties hebben wij nog nergens in het heelal gezien en misschien hebben die gaswolken door die ligging een extra functie. En die foto van de koepel ondersteunt mijn redenatie. Ik heb alle metingen uitgevoerd en wat blijkt? De stand van die sterren in de koepel en het beeld boven ons zijn precies gelijk. Zowel qua lengte- als breedtegraad. Vanuit de aarde gezien, wijst die pijl precies naar het middelpunt, voor zover wij dat weten, van het heelal. Dat lijkt mij geen toeval. Het lijkt me een boodschap, misschien zelfs wel een uitnodiging.”

Even bleef het stil, tot Rock nadenkend toegaf: “Ik denk dat je weleens gelijk kunt hebben, Mirnat. Die gaswolken hangen daar niet voor Jan met de korte achternaam. Des te meer reden om te zorgen dat ik mijn verhaal kan afmaken. Jouw ontdekking op de valreep zal een mooie klap op de vuurpijl zijn.”

Resoluut pakte hij de rode telefoonhoorn op en draaide driemaal een 6.

< 04.19

Een van de nieuwste uitvindingen van Marilyn, de EWACS7, had al zijn eerste vlucht boven Yucatán gemaakt en draaide nu rondjes boven een futuristisch uitziend kantoorpand. De enorme neonletters ‘SPIEL+’ knipperden uitnodigend in de vroege ochtendzon. Op aansturing van Saundra werd elk signaal dat uit het gebouw kwam meteen opgevangen en gelijktijdig werd het glazen gebouw vanuit elke hoek tot in detail op beeld gezet.

Ook de parkeerterreinen rond het kantoorpand werden gescand. De opnamen van een in een zwarte jas geklede man die een donkergekleurde tas in de achterbak van een grote SUV gooide, werden tevens automatisch naar Schotland gestuurd. Ondertussen had een kakkerlak de EWACS7 via een lanceerluikje verlaten en ging het op zoek naar de bekabeling van het pand, om zo toegang te krijgen tot het fysieke bedrijfsnetwerk. Niet veel later maakte het een perfecte landing op de sponning van een raam van de eerste verdieping dat een klein stukje openstond.

Geruisloos kroop het naar binnen en signaleerde dat het in een ruimte terecht was gekomen die, gezien de inrichting, de bedrijfskantine moest zijn. Het zette zich af, vloog de ruimte binnen en ... werd bedolven onder tonnen beton, stalen balken, stukken kantoormeubilair en glas van de bovengelegen verdiepingen. Door een enorme ontploffing in de kelderruimte was de fundering onder het gebouw volledig weggeslagen. Met een donderend geraas zakte het gebouw in een wolk van stof in elkaar.

< 04.20

Net als in elke grote natie hadden zich ook in de Verenigde Staten vele tradities ontwikkeld, en een van deze stond op het punt te gaan beginnen. Buiten mocht het dan zomer zijn, hierbinnen, in de Oval Office, was het tropisch warm vanwege de vele lampen die op het belangrijkste gedeelte van deze kamer gericht stonden: een geschenk van koningin Victoria aan president Rutherford B. Hayes in 1880, de ‘Resolute desk’, het bureau van de president van the United States of America. In de heldere kunstmatige verlichting glansde het oppervlak als een spiegel. Zoals elk bureau was ook dit gedecoreerd met enkele foto’s, het nodige schrijfgerei en twee telefoons. Een moderne zwarte en een ouderwetse rode.

Over enkele minuten, om 09.00 uur precies, zou de machtigste man van deze grootmacht aan de tv-opname beginnen die later in ‘Prime Time’ om zes uur ‘s middags zou worden uitgezonden. Via dit wijdverbreide medium zou hij de bevolking informeren over de immens succesvolle operatie: het oprollen van de ‘Spiderweb-samenzwering’. Omdat dit niet zomaar een gewone overwinning op de criminaliteit was – naar Jimmy’s mening viel deze zege zelfs historisch te noemen – had de president het hele kabinet uitgenodigd om dit heugelijke feit aan het volk mee te delen.

Inwendig gniffelend om zijn nachtelijke escapades met de nu in een zedig mantelpakje geklede vrouw die een stukje opzij van zijn baas stond, deed Jimmy net of hij haar steelse blikken niet zag. De baas moest eens weten wat voor een lekker lijf daar onder die hooggesloten blouse verborgen zat ... Vannacht nog had ze hem vertrouwelijk gezegd dat de genodigden gretig hadden toegezegd ondanks het vroege uur present te zijn. Giechelend had ze eraan toegevoegd dat het vanzelf sprak. Betere reclame kon men niet krijgen, tenslotte.

In een poging haar schalkse ogen te vermijden, keek hij naar de gewichtige mannen en vrouwen die achter zijn baas stonden opgesteld. Hij zag ze onderling zachtjes fluisteren. Tja, ook nu kon er gehandeld worden en kon er eventueel een wederzijds voordelige deal gesloten worden. Politiek, politiek. Het zou wel nooit veranderen.

De regisseur hief zijn hand op. Alle gemurmel verstomde op slag. De opname zou over vijf seconden aanvangen. De doodse stilte werd plotseling verscheurd door het schelle rinkelen van de rode telefoon. Het zou toch niet waar zijn, hè? Dat die hackers dachten dat ze ongehinderd de boel konden verstieren. Hij zou hun en zijn baas laten weten dat er met hem als veiligheidsadviseur niet te spotten viel.

Voordat ook maar iemand het benul had te reageren, sprong hij op het toestel af en griste de rode hoorn weg alsof hij de president van een dodelijke aanval redde. Poeslief en met een stemgeluid dat precies op dat van zijn baas leek, zei Jimmy: “Ja? Vertel uw dringende boodschap eens.” Hij hield de hoorn zo ver van zijn oor dat de anderen de gelegenheid kregen om mee te luisteren.

In de doodstille Oval Office kon je een naald horen vallen toen de toehoorders een gedempte, maar duidelijke stem hoorden zeggen: “Goedemorgen, mijnheer de president. Mijn naam is Rock Veerhoes. Ik ben Commander in Chief van de Cosmic Security Agency, kortweg de CSA genoemd. Ik wil u informeren dat wij een synchrone verplaatsing van 11 gassterren hebben waargenomen, met als afsluiting een felle lichtflits. Deze bewegingen interpreteren wij als een tegennatuurlijke gebeurtenis. Volgens artikel 1, lid 2, sub 3 van het CSA-protocol voldoet deze gebeurtenis aan de ‘buitenaardse dreiging’-definitie. Kort samengevat: We are not alone ... Volgens het protocollenboek van het CSA dient u het volgende...”

Dit was werkelijk niet te geloven. Hij herkende meteen de stem van die stuntelaar van vannacht. Hij zou die klojo’s, die klotehackers die het opnieuw presteerden om langs hun beveiliging te komen, eens even goed de les lezen. Bruusk onderbrak hij de stumpert, die een eind de ruimte in zat te zwetsen en het inmiddels over ‘nieuwe lichtflitsen’ had en dat het ‘waarschijnlijk een wegwijzer naar het midden van het heelal moest voorstellen’.

Hij ging fier rechtop staan. Hij zou iedereen wel eens even laten zien hoe de veiligheidsdienst op zo’n idiote dreiging diende te reageren. Hij schold die digilul eerst de huid vol vanwege het feit dat deze meende de president ongestoord te kunnen lastigvallen, dreigde vervolgens zijn hele hebben en houwen te confisqueren en sloot af met: “En voor de laatste keer zeg ik je luid en duidelijk: Ik, als veiligheidsadviseur, weet dondersgoed dat die zogenaamde CSA niet bestaat. Ik zal jou en je maten opjagen en pakken. En dan, ventje, heb je voor het laatst de blauwe hemel gezien. Klojo!”

Met een ferme klap legde hij de hoorn terug. Uiterst tevreden met zichzelf, wreef hij in zijn handen en zei voldaan: “Zo, van die nitwits zullen we geen last meer hebben.”

Wat hij niet had opgemerkt, was de uitdrukking op het gezicht van de president. Tijdens het inzoomen, was dat de cameraman allesbehalve ontgaan. Zonder zich door de ophef te laten afleiden, was hij professioneel zijn werk blijven doen, waardoor hij als een van de weinigen de reactie van de president zag. Op het welbekende gezicht verscheen een uitdrukking van iemand bij wie plotsklaps een licht was opgegaan.

< 04.21

Iedereen die de iets te volslanke man in de presidentiële wachtkamer van het Witte huis te Washington zou zien zitten, zou meteen weten dat dit een gelukkig mens was. Dat straalde hij aan alle kanten uit. Special FBI-agent Jerry Decker zat met een blij gezicht in gedachten verzonken. Voor zijn voeten stond een steekkarretje waarop drie dossierdozen op elkaar gestapeld waren. Daar weer bovenop lag nog een losse, dikke map. Op de bovenkant van de saaie, grijze map stonden grote, waarschuwende rode letters. Het ‘TOP SECRET’ schreeuwde je tegemoet.

Het karretje bevatte alle documentatie van de operatie ‘Non quod videtur’, die hij over een dik halfuur aan de president zou overhandigen. Een symbolische afsluiting van het gedeelte dat de FBI voor haar rekening had genomen. En daarna ... Hij glimlachte mogelijk nog breder. Daarna zou zijn sabbatical beginnen. Een heel jaar van vrijheid, ontspanning en het terugwinnen van zijn gezin.

Omdat hij geen enkel risico had willen lopen om zijn treffen met de president te missen – hij moest precies om half tien aanwezig zijn – was hij twee uur daarvoor al het Witte Huis binnengestapt. Na de korte briefing over hoe de ontvangst en de opname zouden verlopen, was hij voorzien van een beker koffie en een grote donut. Hierna was hij door een vriendelijke assistente naar het voorportaal van de macht gebracht, de wachtkamer grenzend aan de Oval Office. De assistente had vriendelijk de deur opengehouden en afscheid genomen met de mededeling dat hij even na negenen door de visagiste opgehaald zou worden.

Zodra hij de wachtruimte binnenkwam, was het alsof hij terug in de tijd stapte. Naar zijn jeugd, om precies te zijn. De wanden waren behangen met diverse schilderijen en overal stonden glazen en zilveren en porseleinen aandenkens die zijn hart sneller deden slaan. In de brochure die hij had gekregen, las hij de reden waarom er schilderwerken van de Hollandse School waren uitgekozen. Dat was om de jarenlange vriendschapsbanden te gedenken tussen de twee landen en vanwege het feit dat de koning en de koningin van Nederland het Witte Huis een dezer dagen zouden bezoeken.

De getoonde collectie was een combinatie van echte kunstwerken en reproducties. Want de wereldberoemde ‘Nachtwacht’ werd natuurlijk in geen geval uitgeleend. Waarschijnlijk zelfs niet als de president daarom zou smeken.

Het eerste uur had Jerry gebruikt om de collectie te bekijken, en nu zat hij alle indrukken nog eens voor zichzelf te verwerken. Hij was onder de indruk geraakt door al het schoons, de fraaie kleuren met de herkenbare voorstellingen. De afbeeldingen van de oude meesters Rembrandt van Rijn, Frans Hals, Johannes Vermeer, Jacob van Ruisdael en Jan Steen hadden zijn gemoed beroerd en deden het verlangen naar vroegere tijden opleven.

Mede daarom was hij meer dan gelukkig. Niet om het feit dat hij door de president zou worden ontvangen en zijn ‘moment of fame’ in het gehele land via de tv zou worden uitgezonden. Nee, hij was dolgelukkig omdat hij een nieuw doel in zijn leven had ontdekt. Eigenlijk niet werkelijk nieuw, maar het was opnieuw opgebloeid. Hij nam zich ter plekke voor om naar Nederland te vliegen en Alkmaar, de bakermat van zijn familie, te gaan bezoeken.

Zijn euforie werd nog extra aangewakkerd door het schilderij dat de wereldberoemde ‘kaasmarkt’ in Alkmaar voorstelde. Het deed hem terugdenken aan zijn kindertijd, toen er regelmatig gesproken werd over die mooie stad waar zijn grootouders geboren waren. Elke zondagmiddag waren ze opa en oma gaan bezoeken, waarbij oma steevast Hollandse lekkernijen bij de thee geserveerd had. Oh, die stroopwafels ... Als hij zijn ogen sloot, kon hij ze haast proeven. Met kerst kwamen er dikke plakken met roomboter besmeerde kerststol op tafel. En dan Nieuwjaarsdag, wanneer ze hun een gelukkig nieuwjaar gingen wensen. Wat hadden ze gesmuld van de appelflappen en oliebollen, met en zonder krenten. Allemaal gebakken volgens eigen familierecept, had oma trots gezegd. Mmm ... Wat zou hij die graag nog eens willen proeven.

Zijn voorliefde voor echt lekker eten moest hij van zijn opa hebben geërfd, bedacht hij ineens. Aan zijn formaat kon je meteen zien dat oma hem meer dan goed voedde.

Met genegenheid dacht hij terug aan de man die hem zoveel kennis had meegegeven. Bij elk bezoek had opa uitgebreid over Alkmaar en de ruim 700 jaar oude geschiedenis ervan verteld en hem foto’s, boeken en tekeningen laten zien. Ook waren er volgens opa vele markante historische figuren geboren en trots had hij verteld van de oer-Alkmaarders. De zogeheten kaaskoppen, die in 1573 het beleg van de Spanjaarden wisten te doorstaan en deze zelfs op 8 oktober van dat jaar wisten te breken. En de lofzang daarover: het Alkmaars ‘Stedelied’. Opa was er niet weinig trots op dat zijn familie regelrecht van deze vrijheidsstrijders afstamde. “En jij dus ook, Jerry”, had opa plechtig gezegd.

Hoewel opa altijd erg breedsprakig en gedetailleerd over zijn liefde voor zijn vaderland sprak, had het Jerry nooit verveeld. Integendeel. Zelfs nu nog wist hij dat Alkmaar 399 Rijksmonumenten en 700 Gemeentelijke monumenten kende. Hij grinnikte. Het zou hem niets verbazen als hij er blindelings elk karakteristiek gebouw, elke gracht, elke singel en elk plein zou kunnen vinden.

Al was hij in Texas maar ternauwernood aan Magere Hein ontsnapt, die ervaring had hem de ogen geopend. Het leven bestond uit meer dan dag en nacht het land dienen. Het komende jaar was van hèm. In oktober zou hij zijn gezin meenemen naar Alkmaar en ze alles van de stad laten zien. Op de 8e konden ze dan met z’n allen Alkmaars Ontzet meevieren. Misschien kon hij de recepten van oma nog ergens terugvinden en uitproberen ...

Verhip! Geschrokken keek hij op zijn horloge en zag dat hij elk moment opgehaald kon worden.

Ongemerkt was de tijd omgevlogen, waardoor hij nu te laat was om zijn laatste zakelijke telefoongesprek te kunnen voeren. Iets dat hij eigenlijk nog wel had moeten doen. Hij dacht snel na, pakte zijn smartphone en tikte rap een korte samenvatting van hetgeen hij telefonisch nog had moeten doorgeven. Met een zucht van opluchting verzond hij de tekst. Zo. Klaar. Dan was hij tenminste alvast op de hoogte.

Ontspannen leunde hij achterover. Telefoneren en een uitgebreide toelichting verstrekken, kon ook later nog wel. En daarna zou hij met liefde zijn FBI-badge, pistool en werkkleding aan de wilgen hangen. Hij keek er al naar uit!

Ineens trok zijn smartphone de aandacht. Goedgehumeurd zag hij de foto van Hakon oplichten. Hij tikte op het groene icoontje en bracht het apparaatje naar zijn oor, maar hoorde een heel andere stem dan hij verwacht had.

< 04.22

Terwijl ze onder begeleiding van de zwartjassen de gouden wereld werden ingeleid, zag Nakawe dat ze in een piramide waren beland. En wat voor een. Een overweldigender entree vanuit het duister had ze zich niet kunnen voorstellen. Hoewel ze dacht dat ze van elke piramide op de wereld het bestaan wist, was deze haar totaal onbekend. En dat nog wel in haar eigen land.

Ondanks haar belabberde situatie keek ze toch zeer geïnteresseerd om zich heen. Langzaam liep ze naast Omie over de matglanzende vloer naar de andere kant van de enorme zaal. Intussen gaf ze haar ogen goed de kost. Terwijl ze nieuwsgierig alle kanten op keek, probeerde ze zoveel mogelijk in zich op te nemen.

Ze kon haar ogen bijna niet geloven toen ze diverse beelden, meubelstukken en artefacten herkende. Deze werden in oeroude geschriften wel beschreven, maar al eeuwenlang als verloren beschouwd. En nu? Nu struikelde ze zowat over de vele verdwenen schatten van haar volk.

Ook zag ze diverse stukken staan waarvan ze wist dat deze op raadselachtige wijze uit musea verdwenen waren. En dan die tafel! Dat was er net zo eentje als die ene die ze onlangs in Egypte gezien had.

Ze pakte Omie bij de elleboog en wilde wat vragen. Maar voor ze de kans daartoe kreeg, siste Omie heel zacht: “Sst”, en tikte met haar vinger tegen haar lippen. Terwijl de angst haar om het hart sloeg, slikte ze meteen haar vraag in en perste haar lippen stijf op elkaar.

Ze had zich suf gepeinsd over wat de reden van hun ontvoering zou kunnen zijn en had werkelijk niets zinnigs kunnen bedenken. Maar nu ze zich in deze onbekende piramide bevonden, bekroop haar een donkerbruin vermoeden dat het met haar recente ontdekking in Egypte te maken moest hebben. En het gedrag van Omie bevestigde dat nog eens. Voor een buitenstaander mocht haar oma er misschien uitzien als een oude vrouw die er geen idee van had wat haar overkwam, maar zij wist wel beter. Aan Omies houding kon ze zien dat ze zo gespannen als een veer was. De situatie waarin ze verkeerden, moest penibeler zijn dan Omie wilde toegeven.

Maar wat haar nog meer verontrustte, was de angst die ze in Omies ogen zag. Haar oma moest veel meer weten dan ze wilde toegeven. Met het vaste voornemen om in elk geval net zo moedig als haar te zijn, moest ze haar oma bij de eerste de beste gelegenheid zover zien te krijgen dat deze haar alles zou vertellen.

Terwijl de vakvrouw in haar alles tot in het kleinste detail opzoog, was het gedrag van de zwartjassen – ‘hellehonden’, had Omie ze genoemd – vreemder en vreemder geworden. Weer iets dat ze absoluut niet kon plaatsen. Als een blad aan een boom was hun gedrag veranderd. Nu ineens werden zij en Omie behandeld of ze zeer gewaardeerde gasten waren. Gedurende de hele oversteek naar de overkant van de zaal werden ze uiterst hoffelijk bejegend.

Bij hun nadering werden er direct twee deuren geopend, waarna ze in een lange gang terechtkwamen. Na ongeveer 50 meter werd er aan de linkerkant een dubbele deur opengedaan. Beleefd werden Omie en Nakawe uitgenodigd om zich daar naar binnen te begeven.

Het lag voor de hand dat ze geen keus hadden, dus stapte Nakawe gehoorzaam achter Omie aan over de drempel. De luxe die ze nu zag, sloeg werkelijk alles en ze moest gewoonweg moeite doen om haar mond niet open te laten vallen. De ruime kamer was zodanig ingericht dat de duurste suite van het meest chique hotel ter wereld hierbij vergeleken in het niet zou vallen. Nog nooit had ze zo veel rijkdommen bij elkaar gezien.

Hoffelijk werden ze door de zwartjassen, die nu als ijverige vlooien om hen heen sprongen, naar een grote zitbank geleid, waarop ze verzocht werden plaats te nemen. Twee van de mannen legden Kiniawe voorzichtig op een zachte chaise longue, waarna een andere zwartjas toesnelde. Vriendelijk liet deze hun weten dat hij een arts was en de zorg voor Kiniawe overnam. Meteen daarna begon hij haar vakkundig te onderzoeken en gaf daarbij direct zijn bevindingen aan Omie door. Uitvoerig met allerlei medische termen strooiend, liet hij Omie exact weten wat hij deed en wat hij vaststelde. Hij weet dat Omie vroeger chirurg was, dacht Nakawe achterdochtig. Op haar hoede sloeg ze hem gade, tot hij liet weten dat hij niets bijzonders had gevonden en dat hij verwachtte dat Kiniawe elk moment bij bewustzijn zou komen. Gedecideerd trad hij terug en bleef zijn patiënte op gepaste afstand in de gaten houden.

Nu ze wist dat het met haar pleegzusje wel in orde zou komen, werd haar neus zich ineens bewust van een heerlijk aroma. Haar holle maag herkende ook het een en ander en meldde zijn ontevredenheid. Ondanks de omstandigheden besefte Nakawe dat ze inderdaad honger en dorst had. Ze draaide haar hoofd opzij en zag rijkelijk gevulde schalen op een tafel staan. Een stel zwartjassen was bezig twee borden te vullen, terwijl een andere haar een met goud versierde beker koffie in haar handen duwde. Gretig snoof ze de krachtige geur op en ze zou kunnen zweren dat ze in een sprookje beland was. Omie moest haar gedachten hebben geraden en schudde waarschuwend haar hoofd. “Nee, kind”, fluisterde ze. “In plaats van in een sprookje, zijn we in ons noodlot beland. Laat je niet van de wijs brengen door die onderdanige houding van de zwartjassen. We noemen ze niet voor niets ‘hellehonden’. En laat je zeker niet verblinden door alle pracht en praal. Voor ons volk, zeker voor de vrouwen, is deze plaats synoniem voor dood en verderf. Zodra we de gelegenheid hebben om ongestoord met elkaar te kunnen praten, zal ik jou en Kiniawe zoveel mogelijk vertellen, zonder jullie daarmee extra in gevaar te brengen. Ik hoop dat we die kans krijgen voordat hun leider zich meldt. Tot die tijd houd je je van de domme. Zeg vooral niets over die ontmoeting met die Hakon. Zodra Kiniawe weer...”

Een zwartjas naderde en Omie viel pardoes stil. Gedienstig bood de man hun twee goed gevulde borden aan. Haast alsof ze een eigen wil hadden, pakten haar handen het aan. Ze moeten gedachten kunnen lezen, dacht ze beduusd. Op het bord lag al haar lievelingseten.

Snel keek ze opzij, naar wat Omie op haar bord had liggen. Het bord was al net zo rijkelijk voorzien, maar met andere gerechten dan de hare. Ook Omies voorkeur was hen dus bekend ...

Ze vertrouwde het maar niets. Doch, Omie had haar onmerkbaar te kennen gegeven dat ze kon toetasten. Hongerig bekeek ze haar volgeladen bord, koos het maïsbroodje en beet er gretig in.

Zodra ze de verrukkelijke smaak proefde, zag ze in gedachten het gezicht van Hakon opdoemen. Ze wist dat hij in Noorwegen moest zitten, maar had het sterke gevoel dat hij heel dichtbij was. Ze kon het niet verklaren, maar al haar angst en vrees vloeiden weg. Steels keek ze naar haar hand, waar op hetzelfde moment het vertrouwde gekriebel weer begonnen was. Er verder over nadenken, moest ze uitstellen. Een van de zwartjassen was op hen toegeslopen en keek op hen neer. In zware tegenstelling tot zijn kille blik, sprak hij met een zoetgevooisde stem.

“Namens onze leider heten wij u hartelijk welkom in onze tempel. Zodra u van dit ietwat verlate ontbijt genoten heeft, zullen wij u naar uw vertrekken begeleiden, waar u zich het komende etmaal kunt verpozen. U kunt zich daar baden, uitrusten, eten en drinken, alsmede vermaken met al wat zich daar bevindt. Over ongeveer 24 uur zullen wij u dan weer ophalen. Op dat moment kan onze leider u ontvangen en al uw vragen beantwoorden. Hij laat zich bij deze verontschuldigen. In uw kamers vindt u tot dan alles wat u nodig heeft. Voor nu wens ik u een smakelijke maaltijd.”

De zwartjas knikte hen toe en draaide zich om. Met het bord op schoot en een hoofd vol vraagtekens liet hij Omie en Nakawe achter.

< 04.23

Als fervent liefhebber van oude gebouwen, kerken, vestingwerken en kastelen over de gehele wereld, had Bertrand er vele bezocht, maar terwijl hij achter de slungelige Pierre aan liep, had hij zich ditmaal bijna als een kind in een speelgoedwinkel gevoeld. De wandeling had haast wel een droom geleken. Aan de buitenkant was dit slot al indrukwekkend genoeg, zoals het hoog aan de rand van een klif oprees, maar hierbinnen heerste er een absolute sfeer van eeuwenoude geschiedenis. Het zachte kraken van het nog steeds glanzende parket, de middeleeuwse tapijten en de lucht van oud leer hadden Bertrand het gevoel gegeven dat hij honderden jaren terug in de tijd gereisd was. Met verrukking was hij langs de opgezette dierenkoppen, de talloze schilderijen en de wandtapijten gelopen, in de hoop dat hij later de gelegenheid zou krijgen om alles nog eens rustig te bekijken.

Uiteindelijk had Pierre hem hier in de ridderzaal geparkeerd, waar hij “moest wachten tot er een proces afgerond zou zijn”. Voor hij kon vragen wat dat precies inhield, was Pierre al verdwenen en was de butler binnengekomen. Deze had hem voorzien van koffie, thee, dunne, driehoekige boterhammetjes, scones en biscuits.

Het fijne, bijna doorzichtige Chinese porselein had hij amper durven aanraken. Oppassend dat hij niets zou breken, had hij zich voorzichtig van koffie voorzien en zijn bordje met een variëteit aan lekkers volgestapeld. Hij had werkelijk trek gehad, en op zijn gemak in een diepe fauteuil gezeten, had hij alles met smaak verorberd.

Na zich omzichtig van een tweede kopje voorzien te hebben, drentelde hij met koffie en al geïnteresseerd door de zaal. Was hij eerder onder de indruk geweest, hiér was hij regelrecht gefascineerd. Het tafeltje waar het servies op gezet was, viel in het niet bij de enorme houten tafel die er stond. Deze mat zeker 10 meter en gaf voldoende plaats voor de twaalf met houtsnijwerk bewerkte, stevige zetels die eromheen stonden.

De grof stenen muren hingen vol met wapenschilden en slag- en steekwapens. Maar de grootste blikvangers waren wel de harnassen die her en der als stille wachters langs de muren stonden opgesteld. De enorme schouw met overstekende kap waarin het familiewapen was aangebracht, maakte de ruimte compleet. Het licht dat door de hooggeplaatste glas-in-loodruitjes viel, wierp een scala aan warme tinten schuin door de zaal.

Zonder zich te beseffen hoe laat het was, schoot hem de reden van zijn aanwezigheid te binnen. Hij keek op zijn horloge. Verdikke. Het was al twee uur! Was dat ‘proces’ nog steeds niet klaar? Nu toch wel enigszins ongeduldig, liep hij terug en zette het kopje voorzichtig neer. Fronsend ging hij in de fauteuil zitten.

Het werd verdorie nu toch weleens tijd dat hij Marilyn te spreken kreeg, zodat hij haar kon vragen waarom ze hem hier persé nodig dacht te hebben. Voor JENS was er geen hoop meer en hij vroeg zich af wat ze in ‘s hemelsnaam nog meer van hem kon verlangen.

Onthullingen

< 05.01

Na Sven en zijn vader op de hoogte te hebben gebracht van de gouden armband, hadden ze gereageerd zoals hij al had gedacht. Zijn buren konden zich zo gauw niet voor de geest halen dit sieraad ooit gezien te hebben. Echter, ze begrepen de noodzaak van zijn vraag en boden aan om hun huis en garage van boven tot onder met een fijne stofkam te doorzoeken. Voordat hij en Holger weggingen, had hij de twee beloofd dat hij hen, zodra de tijd daar was, verder zou informeren over de ontdekking in de grot en de betekenis van het boek. Beiden hadden gezegd dat ze meteen met zoeken zouden beginnen, waarna hij en Holger, die wel aan hem vastgeplakt leek te zijn, onverrichterzake teruggekeerd waren naar de Stormbryter.

Onderweg ernaartoe had hij eerst rustig nagedacht hoe hij het zou gaan aanpakken. Hoewel hij de boot op zijn duimpje kende en zeker wist dat er nergens nog een verborgen ruimte zou kunnen zijn, wilde hij toch geen risico lopen om het mis te hebben. Nu hij wist waar hij naar moest zoeken, had hij een zoekschema in zijn hoofd geprent en waren hij en Holger aan de slag gegaan. Met de bouwtekening in zijn gedachten onderwierp hij elke mogelijk plek aan een uitgebreide inspectie.

Ze hadden al de helft van de boot onderzocht toen zijn smartphone pingelde en Saundra zich melde. “Hakon, je ontvangt een whatsapp van Special FBI-agent Jerry Decker en gezien de inhoud wil ik iedereen die heeft deelgenomen aan de operatie ‘Non quod videtur’ hier kennis van laten nemen. Als je me daarvoor toestemming geeft, kan ik meteen een nieuwe vinding van Marilyn uitproberen. Het betreft het nieuwe eye-GRID waarmee jullie via rechtstreekse streaming direct toegang hebben tot het GRID in Schotland. Ik heb het op aanwijzing van Marilyn zodanig gemaakt dat het, zodra iemand erom vraagt, in het linkeroog te zien is.”

Omdat hij plotseling luisterend bleef staan, schoot Holger op hem toe. Deze dacht waarschijnlijk dat hij weer ‘gepingd’ werd. Hakon gebaarde hem dat er niets aan de hand was en liet Saundra weten dat hij akkoord ging. Twee tellen later hoorden alle GAIAS-leden Saundra zeggen: “Via het nieuwe eye-GRID kunnen jullie nu, zonder gebruik te hoeven maken van een smartphone of laptop, in real time het GRID in Schotland zien. Zodoende ontvangen jullie informatie en aanwijzingen. Tevens kunnen jullie hiermee het GRID gebruiken als naslagwerk en het scenario volgen. Daarnaast is het een onderling communicatiemiddel wanneer er geen gelegenheid is om elkaar woordelijk te spreken. Als voorbeeld noem ik Arda en Lémarc, die tijdens hun afzondering natuurlijk niet werden bijgepraat.”

Holger stootte hem lachend aan toen ze via de nieuwe aanpassing de opmerkingen van de anderen hoorden. “Ja, Arda had natuurlijk haar handen vol”, hoorden ze Tony’s stem geamuseerd roepen. De donkere stem van Tjan vulde die van zijn broer direct aan. “Ja, broertje. Het leek wel of ze een marathon achter de rug hadden, zo verhit ze eruitzagen.”

Tjans stem brak plotseling af. “Zoals ik zei, het eye-GRID is dus bedoeld om de communicatie nog efficiënter te maken.”

Had er een licht spottende ondertoon in haar stem doorgeklonken, vroeg Hakon zich verbluft af. Hij moest het zich vast verbeeld hebben. Saundra mocht dan een K.I. zijn, het bleef nog altijd een computer. Toch?

Intussen sprak Saundra verder. “De bediening van het menu wordt via jullie oogzenuw gestuurd. Middels een speciale techniek zien jullie als het ware een beeldscherm voor je, maar zodanig dat het je normale zicht niet stoort. Met een beetje scheelkijken, zet je het aan en ook weer uit. Wanneer je een bepaald onderdeel van het scherm wilt bekijken, of een menuknop wilt aanklikken, dan kijk je er gewoon naar. Het virtuele toetsenbord werkt op dezelfde wijze.”

“Het werkt trouwens perfect en supersnel”, hoorde men Marilyn eraan toevoegen. “Het is intuïtief en voor zo’n relatief klein display is het toch zeer duidelijk en overzichtelijk.”

Saundra liet weten dat het bericht van Decker aan Hakon op het GRID stond en dat degenen die dat wensten het konden lezen.

Hakon keek even scheel, waarna er een diffuse rechthoek voor zijn linkeroog ontstond, bestaande uit negen vlakken. Hij focuste op de derde, rechts. Dit vlak zoomde in, zodat hij de tekst nog duidelijker kon lezen:

Hakon, een korte samenvatting van mijn laatste opdracht. Ik bel je later op de dag om e.e.a. nog persoonlijk met je te bespreken.

– Het FBI-gedeelte van operatie ‘Non quod videtur’ is afgesloten.
Alle 1.294 verdachten in de VS zijn in staat van beschuldiging
gesteld. 381 hebben de eer aan zichzelf gehouden door vroegtijdig de pijp aan Maarten te geven;

– Vandaag is mijn laatste werkdag en na de ontmoeting met de
president en het publieke gedeelte hang ik mijn FBI-pet aan de
kapstok;

– De zoektocht naar Vanderbeek heeft uiteindelijk niets opgeleverd. Zijn kudde heeft hem letterlijk en figuurlijk van de aardbodem doen verdwijnen. Het enige wat wij gevonden hebben, is dit aandenken. Tussen de tekst was een foto geplaatst die de riemgesp toonde met het karakteristieke logo van de ranch;

– De bijvangst bestaande uit Don Enzo en zijn consorten heeft goed uitgepakt. Van die familie met criminele aanverwanten zijn 771 mensen vastgezet, zonder een kaartje voor vervroegde vrijlating;

– Voor alle gearresteerden m.b.t. Spiderweb en de maffia is een speciale wet aangenomen die vrijlating op borgtocht voorkomt.

– De in beslag genomen inboedel van het kantoor van Vanderbeek en de marmeren statietrap in zijn hal zijn vrijgegeven. Als oudste erfgenaam van de voormalige eigenaar wordt deze toebedeeld aan Tim, die de vertegenwoordiger is van de familie Blacksmith. De FBI heeft geen informatie gevonden dat Vanderbeek legaal aan die spullen is gekomen en Tim kon aantonen dat het eens onderdeel was van het familiefortuin. Met enige druk wisten wij een rechter te overtuigen dat hiermee het meeste recht werd gedaan;

– Als laatste zal het gehele grondgebied van Vanderbeek wettig worden toebedeeld aan de Apachestam. Een vrij leefgebied voor Onawa en haar stamleden ligt in het verschiet.

Hakon keek opnieuw even scheel en de tekst verdween als bij toverslag. “Sjonge. Decker heeft niet stilgezeten, zeg. Wat een fantastische afsluiting”, zei Holger bewonderend. Hakon was het helemaal met hem eens. “Reken maar dat Onawa en Tim op dit moment overgelukkig zijn. Zodra Jerry me belt, zal ik hem nog eens extra bedanken”, beaamde hij.

< 05.02

Gespannen als een veer maakte Esteban met licht trillende handen de tas open en haalde het kistje eruit. Om op alles voorbereid te zijn, was hem het idee te binnen geschoten om al zijn verrichtingen op te nemen. Tenslotte waren ze niet voor niets alles gaan digitaliseren. Ook handig als hij later nog eens rustig al zijn handelingen wilde terugzien. Hij had besloten om de opname, voorlopig in elk geval, op zijn eigen privé-account op te slaan. Afhankelijk van hetgeen hij zou vinden, zou hij later bepalen wat hij ermee zou doen.

Met veel gemier was het hem eindelijk gelukt om met behulp van een schoenveter zijn smartphone zodanig aan het leeslampje te hangen dat het blad waarop de kist stond van bovenaf goed in beeld kwam.

Nadat hij gecontroleerd had of alles correct was ingesteld, onderwierp hij het kistje en de lakzegel aan een gedegen onderzoek. Het was een stevige, van donker notenhout gemaakte doos. Hij schatte dat de afmeting ongeveer 40 bij 30 bij 30 cm bedroeg, iets langer dan breed. De deksel was verzegeld met de rode lakzegel van de paus die van 1878 tot 1903 het ambt bekleedde. Hij moest het zegel verbreken om de deksel te kunnen openen.

Hij had niets scherps bij zich. Hij wilde er geen vreemde ogen bij en kon dus het personeel niet om een mes of iets dergelijks vragen. Misschien kon hij het met een creditcard proberen.

Uit zijn portefeuille diepte hij er eentje op en ging aan de slag. De harde lak gaf zich niet makkelijk gewonnen, maar na stug volhouden, kreeg hij het uiteindelijk voor elkaar om het zegel netjes door te snijden. Voorzichtig opende hij het kistje.

De oude, kreunende scharnieren hadden dringend behoefte aan een drupje olie. Langzaam gaven ze de inhoud prijs aan 3 ogen. Twee samengeknepen van spanning en eentje van de camera, helder en emotieloos. Het eerste dat zichtbaar werd, bleek een grote, crèmekleurige, perkamenten enveloppe, die het hele oppervlak vulde. De sierlijk gekrulde letters van INRI Lá Signora, kwamen hem welbekend voor. Het waren dezelfde als die in het boek van de dode bewaker.

De enveloppe was identiek aan het kistje zelf, met het embleem van dezelfde paus verzegeld. Uitermate voorzichtig haalde hij het eruit en zag meteen de inhoud die tot dusver door de enveloppe verborgen was gebleven. Op de bodem lagen twee objecten. Een op het oog oud en verweerd stuk hout waar aan één uiteinde een nagel was ingeslagen. De donkere vlekken op het hout rondom de antieke spijker waren duidelijk zichtbaar. Het tweede object was een glanzende, roodkleurige doek waar met wit iets op geborduurd leek te zijn. Aan de vorm te zien, zat het ergens omheen gewikkeld.

Nog voorzichtiger dan eerst bevoelde hij een punt van de stof. De structuur voelde vertrouwd aan en hij wist meteen dat het zijde was. Dikke kwaliteit en nog steeds in goede staat. Het doek leek zodanig in de kist te liggen dat hij het zou kunnen openvouwen zonder het helemaal te hoeven oppakken.

Voorzichtig, met ietwat beverige vingers van de spanning, sloeg hij één kant open. Er was nog niets te zien. Heel voorzichtig schoof hij het andere deel uit de weg en zag een ... Terwijl het ‘Geheim van Gods Hand’ als een schitterende lichtreclame voor zijn ogen opdook, probeerde hij te beseffen wat hij zag.

Het blootgelegde deed hem van schrik de adem benemen. Een paar seconden kreeg hij geen lucht, sloeg zijn hart een paar tellen over en golfden er koude rillingen over zijn ruggengraat. Hij voelde zich alsof de duivel bezit van zijn lichaam had genomen en als een gitarist zijn zenuwen als snaren voor een luguber muziekstuk gebruikte.

Door al zijn wilskracht te verzamelen en zwijgend de hulp van God in te roepen, wist hij zichzelf uiteindelijk weer onder controle te krijgen.

Met een diepe teug zoog hij zuurstof naar binnen en hij masseerde met een hand zijn zwoegende borstkas. Hetgeen hij nu voor ogen had ... Als dit ... Nee, dat kon niet waar zijn.

Hij dwong zichzelf zijn vrije hand in de kist te steken en probeerde het ondanks alles op te pakken. Het lukte hem niet. Een dwingend, onbestemd gevoel hield hem tegen. Het zou verstandiger zijn om eerst zekerheid te hebben dat hij inderdaad zag wat hij nu meende te zien. Hij kon beter eerst de inhoud van de enveloppe onderzoeken. Een stuk kalmer nu, drapeerde hij de doek weer terug op zijn plaats. Met klagende piepgeluiden, als een kitten die de moederpoes zocht, liet de deksel zich voorzichtig naar beneden drukken.

< 05.03

Na de theatrale act van de veiligheidsadviseur in de Oval Office was de gespannen sfeer bijna tastbaar. Voordat iemand het aandurfde om iets te zeggen, stond de president op. Hij stak zijn hand op, keek grimmig om zich heen en zei luid en duidelijk: “Op basis van mijn presidentiële bevoegdheid geef ik de Secret Service hierbij opdracht om voor het Witte Huis de ‘lockdown-procedure’ te starten. Alle communicatie met de buitenwereld moet geblokkeerd worden en iedereen, behalve de leden van de NSC (National Security Council), dient zich onmiddellijk naar de ‘Cabinet Room’ te begeven en daar tot nader order te blijven.”

De enkelen die al naar de deur begonnen te lopen, liet hij met barse stem stilstaan. “Alle aanwezigen hier zullen begrijpen dat alles wat zich hier zojuist heeft afgespeeld, binnen de muren van deze kamer moet blijven. Ik zal met de NSC overleggen en zal jullie zo snel mogelijk informeren hoe we met deze situatie zullen omgaan.”

Hij draaide zich om naar zijn secretaresse en zei kortaf: “Jenny, jij blijft ook hier. Ik wil jou en Jimmy straks even apart spreken.”

Hij ging weer zitten en zweeg, totdat ruim de helft van de aanwezigen onder begeleiding van de Veiligheidsdienst zijn kamer verlaten had.

Zodra de deur achter hen dichtviel, kon zijn veiligheidsadviseur zich niet meer inhouden. “Wat nu, baas? U gelooft die onzin toch niet?”

“Jimmy”, zuchtte de president. “Ik ben wel wat van je gewend, maar wat je nu gepresteerd hebt ... Het zou een zeer komisch intermezzo geweest zijn, ware het niet dat de spreekwoordelijke ‘doos van Pandora’ geopend is. We mogen God op onze blote knieën danken dat we in afwijking van de gebruikelijke procedure, mijn toespraak nu eens niét live uitzonden.”

Hij keek de overgebleven aanwezigen ernstig aan. Zijn blik eindigde bij de voorzitter van de gezamenlijke stafchefs, die als representant van de krijgsmacht bij de opname aanwezig was.

“Douglas, zoals je weet, ben ik een man die geen risico’s neemt. Daarom geef ik je, in de hoedanigheid van mijn functie als voorzitter van de NSC, nu de opdracht om de ‘Joint Chiefs of Staff’ te informeren dat ze zich per ommegaande moeten verzamelen in de ‘Situation Room’. Ik wil daar met de NSC en het volledige bestuur een mogelijke verandering met betrekking tot onze nationale veiligheid bespreken. Op basis van de informatie die ik nog zal verkrijgen, zal ik moeten beslissen of de staat van paraatheid van onze strijdkrachten opgeschaald moet worden.”

Hij hief zijn hand op om aan te geven dat hij nog niet was uitgesproken. “Ik zal jullie zometeen over mijn handelen inlichten, maar nu wil ik eerst dat de ‘FOOTBALL’ zo snel mogelijk naar mij toe wordt gebracht.”

Hij negeerde de ongelovige en ongeduldige gezichten volkomen en deed er verder het zwijgen toe. Voor hij de vraagtekens kon wegnemen, moest hij eerst iets anders doen.

< 05.04

Jerry luisterde naar de vriendelijke, maar onbekende mannenstem. Het kwam hem voor alsof het tingelen van zijn smartphone een startschot was geweest. Terwijl hij nog bezig was geweest om het toestel naar zijn oor te brengen, was de rust ineens verstoord door een deur die opengeklapt werd.

Automatisch had hij verbaasd opzij gekeken en een kleine groep mensen, onder aanvoering van een agent van de Secret Service, haastig uit de Oval Office naar buiten zien lopen. Ze renden nog net niet, terwijl ze snel door een deur verderop naar binnen verdwenen. Instinctief voelde Jerry aan dat dit niet bepaald de dagelijkse gang van zaken was. Hij stond op, liep een stukje naar voren en gaf zijn ogen de kost. Onbewust spande hij zijn spieren aan bij het zien van meerdere agenten van de Secret Service, die nu als bij toverslag leken te verschijnen. Wat was hier in ‘s hemelsnaam aan de hand?

Intussen luisterde hij naar de stem die rustig in zijn oor sprak. De stem die hem inmiddels wel ergens bekend voorkwam, maar die hij niet kon plaatsen, vroeg hem of hij even de tijd had om een zaak van internationaal belang te bespreken. Zijn hersenen kregen echter niet de tijd om dit verzoek te verwerken, want voor hij er erg in had, werd hij van achteren door een agent van de Secret Service nogal hardhandig bij de arm gepakt. Met een korte mededeling dat het Witte Huis in lockdown verkeerde en hij naar een andere ruimte werd gebracht, trok de agent hem mee.

Verrast door de plotselinge greep, liet hij zijn smartphone uit zijn hand glippen. Terwijl hij ernaar graaide en zich afvroeg hoe het dan moest met de steekkar vol dossiers, verzette hij zich instinctief. Automatisch zette hij zich schrap en ongewild verplaatsten zijn voeten zich.

Hierbij trapte zijn ruim 100 kilo wegende lichaam het toestelletje pardoes aan gort.

Hij zag nu wel in dat hij maar beter kon doen wat de agent van hem verlangde. Met hem in discussie gaan, zou zinloos zijn. Zodra hij de gelegenheid kreeg, zou hij uitzoeken wat hiervan de reden was en zo nodig zijn hulp aanbieden.

Gewillig liet hij zich op een sukkeldrafje meevoeren. Had hij nog even achter zich gekeken, dan had hij kunnen zien dat het platgetrapte apparaatje in een blubberige substantie was veranderd.

< 05.05

Het was allemaal perfect gegaan. Zo had het tenminste aanvankelijk geleken. De telefoon werd direct opgenomen en Rock had rustig zijn hele verhaal duidelijk kunnen overbrengen. Opgelucht had hij hem met een opgestoken duim laten weten dat het nu allemaal wel in orde zou komen, toen de boel wederom helemaal fout gelopen was. Nog een graad erger dan de vorige keer had hij aan de andere kant van de lijn de briesende stem kunnen horen die door de hoorn heen bralde. Ongelovig luisterend, had Oskar de ene na de andere bedreiging aan Rocks adres moeten aanhoren. Met lede ogen had hij toegezien hoe bij zijn assistent het zweet was uitgebroken en hoe zijn gezicht steeds roder werd bij het proberen om er een woord tussen te krijgen. De kans werd hem niet gegund.

Direct na de gebrulde tirade werd de verbinding verbroken. Rock had een moment verbluft naar de hoorn in zijn hand gekeken, waarna hij deze plots met een gefrustreerde klap op het toestel terug kwakte. Onder zijn rood aangelopen gezicht schudde de baard alle kanten op.

“HET MOET TOCH NIET GEKKER WORDEN! Wat is dit voor halvegare? Zo laat ik me niet behandelen. Door niemand! Zelfs niet door onze president. EN DAT GA IK HEM ZEGGEN OOK!”

Voor hij Rock kon tegenhouden, had deze de hoorn al opgepakt en driemaal de zes gedraaid. Hij zag dat Rock zich schrap zette om een zeker persoon eens even flink de waarheid te zeggen, maar er gebeurde niets. Luid en duidelijk kwam het tuten van een afgesloten nummer door.

Ongeduldig drukte Rock de haak in en herhaalde de procedure, wat hetzelfde resultaat opleverde. Hij veegde het zweet van zijn voorhoofd en probeerde het een derde keer. Er gebeurde helemaal niets. De lijn was en bleef dood. Gelaten liet hij de hoorn terug op het toestel vallen.

Op de stilzwijgende, vragende blik waarmee Rock hem aankeek, kon hij niet anders reageren dan met een schouderophalen. Ook hij had geen idee wat er gebeurd kon zijn waardoor ze geen verbinding meer konden maken.

Beiden konden niet weten dat er door de woeste klap waarmee Rock de hoorn op het toestel had gesmeten een schakeltje in het apparaat was losgeschoten ...

< 05.06

Op precies datzelfde moment zat in New York de secretaris-generaal van de VN, Dick Holyester, achter zijn bureau. Geconcentreerd las hij de laatste bladzijde van het omvangrijke rapport over de operatie ‘Non quod videtur’. Hoewel het enkel een samenvatting van het volledige rapport was, met daaraan gehecht een lijst van Spiderweb-delinquenten, had het desalniettemin de dikte van een uit de kluiten gewassen telefoonboek.

Omdat hij de eindverantwoordelijke was over alle acties die de UNBI uitvoerde, had hij vandaag eigenlijk rekenschap moeten afleggen. De algemene vergadering was echter verschoven, omdat het quotum van het vereiste aantal stemgerechtigden voorlopig helaas niet behaald kon worden. Na het oprollen van Spiderweb was de pijnlijke waarheid bloot komen te liggen. Ruim 40% van alle VN-politici bleken, zowel in het heden als in het verleden, de nodige hand- en spandiensten voor Spiderweb te hebben verricht. Deze politici zaten nu vast, zonder zicht op vervoegde vrijlating. Als gevolg hiervan moesten eerst de opengevallen plaatsten opnieuw ingevuld worden, voordat er überhaupt weer een zitting op de agenda gezet kon worden.

Nu de kruitdampen waren opgetrokken, bleek de toegevoegde waarde van Hakons vriendenclub van onschatbare waarde te zijn geweest. Nu hij alles kon overzien, en nu dus ook GAIAS’ expertise kennende, was hij er zich zeer bewust van dat het eindresultaat van het onderzoek naar Spiderweb zonder deze geheime ondersteuning heel wat magerder zou zijn uitgevallen.

In de wandelgangen had hij links en rechts het een en ander opgevangen. Van een bijna heilig respect voor Hakon Eriksson tot regelrechte angst voor diens organisatie.

De effectieve manier waarop UNBI te werk bleek te gaan, had bij velen het enthousiasme om zich kandidaat te stellen aardig getemperd. Het opvullen van de lege plekken verliep hierdoor eerlijk gezegd behoorlijk moeizaam. Normaliter stonden de baantjesjagers voor deze goudomrande functies elkaar te verdringen. Sinds er echter verordonneert was dat men pas kon toetreden na een gedegen screening door UNBI, was dat direct voorbij.

Hij zuchtte vermoeid. Blijkbaar was die drempel voor velen een onneembare grens. Het zei in ieder geval wel het nodige. Velen waren blijkbaar niet helemaal zuiver op de graat.

Natuurlijk was niet iedereen even eerlijk en goedwillend. Zo naïef was hij nu ook weer niet. Maar het leek steeds erger te worden. Vriendjespolitiek, corruptie en misschien zelfs wel misdaad. Hij vroeg zich af waarom men nu niet eens gewoon tevreden kon zijn. Steeds maar proberen om nog hoger op de maatschappelijke ladder te klimmen en onverdroten doorgaan om zich te verrijken over andermans rug. Waar kwam die drang toch vandaan? Was de Homo sapiens onder een dun laagje beschaving nog steeds dezelfde oermens?

Gestoord door zijn smartphone sloeg hij het dossier dicht. Het was Hakon. Verwonderd wat deze zo vroeg in de ochtend te vertellen had, nam hij op en hoorde meteen een bekende vrouwenstem, die vriendelijk zijn aandacht vroeg.

< 05.07

In afwachting van de ‘Football’ zat de president van de VS fronsend voor zich uit te kijken en de volgende te nemen stappen te overdenken. Nadat hij voor zichzelf de volgorde herhaald had, stond hij op, liep naar de kluis en opende deze. Zonder aarzelen pakte hij er een met het presidentiële embleem verzegelde brief uit. Terwijl hij weer naar zijn stoel terugliep, hoorde hij hoe Douglas zich druk maakte over een generaal. Blijkbaar zag deze de directe noodzaak niet waarom de Joint Chiefs of Staff zich in allerijl in de Situation Room moesten verzamelen.

Terwijl de deur naar de gang openging, ging hij hoofdschuddend zitten. Hij negeerde het zachte gemurmel van degenen om hem heen en zag de kolonel van de luchtmacht, die deze maand de verantwoording over de koffer had, naar binnen stappen. Oftewel de ‘nuclear football’, dacht hij meesmuilend.

Volgens de geruchten zat deze vol met supergeheime documenten waarmee hij, zelfs als hij ergens onderweg was, toestemming zou kunnen geven voor een nucleaire aanval. Zijn eigen persoonlijke rode knop. Wat waren de mensen toch goedgelovig ...

Voorzichtig zette de kolonel de koffer op het bureau, klikte de sloten voor hem open en deed vervolgens een stap achteruit.

Zodra hij de koffer helemaal opende, kon iedereen de verscheidenheid aan documenten en zwarte boeken zien zitten. Zelf had hij daar geen oog voor. Hij betastte de voering onder een van de handvatten, ritste een vakje open en haalde er een op een visitekaartje lijkend stukje stevig papier uit. Hij las aandachtig wat erop stond, knikte tevreden en nam kordaat de hoorn van de rode telefoon. Vervolgens draaide hij een driecijferig nummer.

< 05.08

Nadat hij het kistje gesloten had, had Esteban zichzelf gedwongen een korte rustpauze in te lassen. Hoewel hij liever niet gestoord werd, had hij de stewardess laten opdraven en een fiks glas cognac besteld. Terwijl hij er langzaam van zat te nippen, concentreerde hij zich uit alle macht op het gedempte, monotone ronken van de vliegtuigmotoren.

Koortsachtig probeerde hij zijn gedachten van de twee objecten in het kistje af te leiden, wat hem maar niet wilde lukken. Het besef van hetgeen hij gezien had, drong zich elke keer op de voorgrond en drukte alle andere gedachten weg.

Onbeheerst tikten zijn tanden tegen de rand van het glas. Hij sloot zijn ogen en probeerde met alle macht zijn zenuwen te bedwingen, wat hem meer moeite kostte dan hij zou willen.

Opnieuw keerden zijn gedachten naar het kistje terug. Als hetgeen hij gezien had werkelijk was wat hij vermoedde, dan had hij op dit moment het allerbelangrijkste relikwie van de R.K Kerk in bezit. Het maakte hem bloednerveus dat uitgerekend zoiets onderdeel van zijn onderzoek naar het ‘Geheim van Gods Hand’ bleek te zijn.

Nu streed zijn enorme interesse in het onbekende om voorrang met de angst voor de geheimen die hij op het punt stond te ontdekken. Het gevoel dat dit grote geheim weleens iets zou kunnen zijn dat hij liever helemaal niet wilde weten, nam hand over hand toe. Doch, ondanks de vrees die hij in elke vezel van zijn lichaam voelde, besefte hij drommelsgoed dat hij er niet onderuit kwam. Zijn door de paus gegeven opdracht en zijn gezworen trouw aan hem, kon hij niet uit de weg gaan.

Terwijl hij om de hulp van God smeekte en bewust rustig in- en uitademde, dwong hij zijn lichaam om zich aan zijn geest te onderwerpen. Evengoed stond het koude zweet op zijn voorhoofd en wilden zijn vingers niet ophouden met trillen.

Met grote tegenzin pakte hij de enveloppe op en bekeek hem aan beide kanten. Behoudens de pauselijke zegel en de geschreven tekst was er niets bijzonders aan te zien.

Hij onderdrukte de drang om de enveloppe met geweld open te scheuren en pakte opnieuw de creditcard. Ook nu wist hij het zegel netjes en zonder de enveloppe te beschadigen door te snijden.

Ondanks alles toch nieuwsgierig, opende hij hem en zag er meerdere vellen papier in zitten. Voorzichtig trok hij het stapeltje eruit en telde ze. Het waren er zeven. Drie waren volledig volgeschreven met dezelfde sierlijke, krullerige letters als op de enveloppe. Op twee andere vellen zag hij tussen de tekst een aantal tekeningen, waarvan de schets van een tafel zoals die in de pilarenzaal hem direct opviel. Ook een afbeelding van een hand, met daarbij een voorstelling van een gekruisigde Jezus, trok onmiddellijk zijn aandacht.

Het zesde blad was versierd met twee kleurige tekeningen. Zodra zijn blik erop viel, benamen ze hem de adem. Ze stelden de twee beroemdste werken van Michelangelo voor. De eerste tekening betrof ‘De Pietà’, het fameuze beeldhouwwerk dat hij kende van de Sint-Pietersbasiliek in Rome. De voorstelling van Maria met het dode lichaam van Jezus op haar schoot vond hij van ongekende schoonheid.

Ook de tweede tekening was hem welbekend. Het was een gedeelte dat te vinden was op het beschilderde gewelf van de Sixtijnse Kapel, de meest bekende kapel in het Apostolisch Paleis in Vaticaanstad, waar Michelangelo het beroemdste plafond van de wereld had geschilderd. Tussen de honderden verschillende figuren die de kunstenaar had uitgebeeld, had hij onmiddellijk de scène herkend waarop God met een uitgestrekte vinger van zijn rechterhand naar de hand van Adam reikt.

Sissend ontsnapte zijn adem tussen zijn opeengeklemde tanden toen zijn hart een tel oversloeg. Niet alleen vanwege het feit dat Michelangelo kennelijk bij het geheim betrokken was, maar vooral omdat rond de hand van God en om de twee getoonde handen van Jezus op de eerste afbeelding een rode cirkel was getekend.

Wat kon dat in ‘s hemelsnaam betekenen? En hoe stonden Michelangelo’s creaties met dit alles in verbinding?

Opnieuw sloot hij zijn ogen en haalde zich alles wat hij zich over deze kunstenaar kon herinneren voor de geest. Michelangelo’s oeuvre, zijn geniale ontwerpen en zijn opzienbarende kunstwerken. Een man die volgens zijn biograaf Vasari, ‘Gods vertegenwoordiger op aarde was; die uit de hemel was gekomen om de mensheid de volmaaktheid van de ontwerpkunst te tonen’. Een begrijpelijke uitspraak, vond Esteban. Michelangelo was, zeker in die tijd, een ongekend genie.

Zijn ogen vlogen open. Ineens was er een wilde gedachte bij hem te binnen geschoten. Het was misschien vergezocht, maar zou Michelangelo de schilder kunnen zijn geweest die de koepel in de pilarenzaal had geschilderd? Dat kon haast niet anders. Het was dan wel de stand van de sterren van duizend jaar geleden, maar het plafond kon natuurlijk later geschilderd zijn. En Michelangelo zou dat zeker gekund hebben, alleen al die perfectie! En dan die rechterhanden van God en Jezus ... Omcirkeld met een opvallend rode kleur. Dat had natuurlijk iets belangrijks te betekenen. Maar wat kon dat zijn?

Hij pijnigde zijn hersens, maar vond in zijn geheugen geen enkele aanwijzing. Hij zuchtte diep. Op deze manier werd de omvang van het mysterie enkel groter en groter. Hij liet de vellen nog eens door zijn handen gaan en bekeek tenslotte het zevende en laatste blad. Dit stelde een kopie van de wereldkaart voor die ook op de vloer van de pilarenzaal was afgebeeld. Van al de bladen vond hij deze zevende nog het meest intrigerend.

Precies in het midden was een aantekening aangebracht die aangaf dat dit middelpunt de katalysator was, met een verwijzing naar het tweede blad. Hij huiverde, haast bang voor de informatie die hij in de papieren zou vinden. Antwoorden misschien, of mogelijk nog meer raadselachtige zaken?

Voor de zoveelste keer bekroop hem het onrustige gevoel dat hij explosief materiaal in handen had. Iets waar niets goeds uit voort zou komen. Alles overziend, leek het steeds meer op een doofpotaffaire. Maar waarvan?

Hij besefte, wilde hij weer grip op de situatie krijgen, dat hij moest gaan lezen. Hij moest nu die vellen pakken, het kon niet anders. Het nog langer uitstellen, had geen zin. Zijn onwil, tegenzin en vrees negerend, vermande hij zich. Hij haalde een paar maal diep adem en met zijn volledige wilskracht dwong hij zijn rechterhand de vellen op te pakken. Hij sorteerde ze op nummer, maakte geconcentreerd een kruisteken en begon – God smekend dat hij deze taak aankon en niet zou falen – gelaten te lezen.

< 05.09

Hoe moest dit nu verder? Oskar had de tijd genomen om alles wat er de afgelopen dag gebeurd was nog eens de revue te laten passeren, terwijl Rock achter hem met een verhit gezicht heen en weer aan het banjeren was en daarbij de nodige herrie maakte. Oskar liet zijn kwaaie kop, geprevel en getier voor wat het was. Toegeven aan de frustratie had helemaal geen zin. Alles op een rijtje zettend, legde hij razendsnel de nodige verbanden en formuleerde diverse uitkomsten op basis van alles wat ze op dit moment wisten.

Na de mislukte poging had hij uiteraard ook deze opname teruggeluisterd. Pas toen was het hem opgevallen dat de telefoon was opgenomen met de stem van de president. Nadat Rock zijn verhaal had gehouden, was een andere stem, blijkbaar die van de veiligheidsadviseur, de verbale confrontatie aangegaan. De man had nota bene geschreeuwd dat hij nog nooit van de CSA had gehoord. Oskar en Rock wisten dat ze de geheimste dienst van alle geheime diensten waren, maar dat de veiligheidsadviseur van de president daar niets van wist, zou wel heel ongeloofwaardig zijn.

Hoewel de CSA operationeel alleen uit hemzelf en Rock bestond – onzichtbaar ingebed in de dagelijkse werkzaamheden bij de NASA – wist hij dat minimaal de president van hun bestaan moest weten. Men mocht toch aannemen dat dus ook zijn veiligheidsadviseur in vertrouwen was genomen? Niet voor niets was hun afdeling onderdeel van de geheime info die elke president bij de machtsovergave kreeg toegefluisterd. Daarnaast had je nog de kassier, die zorgde dat er altijd voldoende geld naar hun afdeling vloeide. Diens identiteit kende hij niet, want tegenwoordig ging alle communicatie via een online webstore. Bovendien gebeurde dit ook nog enkel maar top-down. Zolang er in het heelal niets gebeurde, had ieder een eigen, afgezonderde taak. Wanneer er iets gesignaleerd zou worden, dan pas was communicatie mogelijk, en alleen via de rode telefoon toegestaan.

Zelf was hij in al die jaren maar één keer, via een verzoek van de kassier, door de toenmalige president uitgenodigd, die meer wilde weten over de CSA en het geheime dossier. De man bleek een liefhebber van sciencefiction en wilde weten of er in die literatuur eventueel een kern van waarheid zat. Oskar had hem helaas weinig schokkende dingen kunnen vertellen en, net als de president zelf, kende hij de inhoud van de geheime informatie niet, omdat deze verzegeld was.

Het enige wat beiden wisten, was dat een via de rode telefoon ontvangen CSA-code, een nieuw hoofdstuk in de geschiedenis zou kunnen inluiden, omdat het dan zeer aannemelijk was dat er buitenaards leven bestond. De doorgegeven code moest volgens de protocollen een bepaalde procedure in werking stellen. Een procedure die ze nu niet konden uitvoeren, omdat de president tot tweemaal toe niet thuis gaf.

Dat er iets niet klopte, was een voldongen feit. Volgens het protocol mochten ze alleen via dat ouderwetse, rode toestel hun boodschap aan de president persoonlijk doorgeven. En uitgerekend nu liet dat rotding hen in de steek. Dáár had men even geen rekening mee gehouden.

Maar mogelijk was nog niet alles verloren. Hij draaide zich naar Rock om, knipte een paar keer met zijn vingers en riep: “Hé, Rock. Luister eens!” Tot zijn verbazing hield Rock meteen zijn pas in en keek hem aandachtig aan.

“Luister. Nu de rode telefoon de geest heeft gegeven, doen we nog één poging voordat we op plan B overstappen. Bel je nichtje nog eens en probeer te achterhalen wat daar aan de hand is.”

Rocks gezicht klaarde meteen op en in zijn ogen zag Oskar een glimmertje hoop opgloeien. “Geen gek idee, chef.”

Meteen pakte Rock zijn smartphone, koos haar nummer en ... hoorde vervolgens het kenmerkende geluid van een niet bereikbare locatie.

“Niet meteen opgeven, Rock. Ik heb nog een idee. Ik wil even iets controleren. Geef mij je laptop eens.” Zodra hij dat ding van Rock voorgeschoteld kreeg, tikte hij in de adresbalk van de browser de URL van de receptie van het Witte Huis, waarop meteen de melding verscheen dat het Witte Huis tijdelijk niet bereikbaar was.

Mmm ...Teleurstellend. Snel tikte hij een ander adres in de balk. Vrijwel onmiddellijk floepten de indringende rode letters van het BREAKING NEWS van INN op het beeldscherm. In de lopende informatiebalk eronder las hij dat het Witte Huis en de omgeving ervan zich in lockdown bevonden.

Een prominent in beeld staande verslaggever wees naar het Witte Huis, waar zich meerdere militaire transportwagens positioneerden. De vehikels openden hun deuren en als vlooien van een dooie kat, sprongen er tientallen soldaten uit.

Ondertussen gaf het geluid van overvliegende helikopters en laagvliegende F16’s de gehele setting een lugubere sfeer. De verslaggever verhief zijn stem om boven het lawaai uit te kunnen komen en riep dat het gehele Witte Huis zonder opgaaf van reden van de buitenwereld was afgesloten. Sensatiebelust keek de man in de camera en vermeldde dat de verblijfplaats van de president onbekend was.

“Volgens onbevestigde bronnen zouden de Joint Chiefs of Staff voor een geheim overleg zijn opgeroepen, maar tot op heden heeft geen enkele gezagsdrager een zinvolle toelichting gegeven.” De verslaggever zweeg en staarde met een samenzweerderige blik recht de camera in.

“Krijg nou wat. Wat gebeurt dáár nou?” Rock zweeg verbluft en keek hem vragend aan. “Tja. Zo te zien, is er daar inderdaad iets ernstigs aan de hand. Misschien een bommelding of zo. Daardoor kunnen we waarschijnlijk niet op de geëigende wijze contact krijgen. Het dunkt mij dat we geen keus hebben en op plan B moeten overgaan. Vertel me wat dat precies inhoudt.”

Rock deed zijn mond open, maar voor er een lettergreep over zijn lippen kon ontsnappen, hoorden ze uit zijn laptop een vriendelijk klinkende vrouwenstem zeggen: “Goedemorgen, professor Mirnat en Commander Veerhoes. Ik vraag uw aandacht voor het volgende ...”

< 05.10

In de kamer van de president van de VS was het stiller dan stil, nu alle nog aanwezigen onzeker en gespannen naar hem stonden te staren. Het door een batterij aangedreven digitale klokje dat op zijn bureau stond, had hem eigenlijk nog nooit gestoord, maar op dit moment had de secondewijzer wel iets van een minikanon dat onophoudelijk met een venijnige tik een stalen kogeltje leek uit te stoten. Onbegrijpend staarde hij naar de telefoonhoorn in zijn hand en verbrak de verbinding.

Opnieuw draaide hij de drie cijfers, luisterde een tijdje en herhaalde dit proces ook nog een derde keer, waarna hij met een peinzende blik voorzichtig de hoorn definitief terughing. Deze tegenslag had hij niet verwacht en met een strak gezicht liet hij zich in zijn stoel terugzakken.

Afgezien van het tikkende klokje, was het kraken van het leer het enige geluid. Iedereen leek onbewust de adem in te houden. Terwijl hij hen gadesloeg, zag hij aan hun gezichten dat niemand het nog aandurfde om hem te storen. Dat zou niet lang duren, wist hij uit ervaring. Hij kon ze maar beter een stap voorblijven en een en ander uit de doeken doen.

Hij dacht even na, stond uiteindelijk op, knikte ze welwillend toe en zei vervolgens: “Welnu, ik zal u allen in het kort uitleggen in welke situatie wij beland zijn.”

Kalmer dan hij zich voelde, liet hij zijn blik nog eens over hun gezichten dwalen. “Direct na mijn aanstelling als leider van onze prachtige natie, ben ik door mijn voorganger in vertrouwen ingelicht over een aantal zaken die niet in het daglicht mogen komen. Zaken die onze belangrijke positie in de wereld in gevaar kunnen brengen en die waarschijnlijk voor eeuwig achter slot en grendel moeten blijven. Een van deze echter, is nu plotseling actueel geworden.”

Daar had je het al, dacht hij gelaten bij het zien van diverse reacties. Die rottige opportunisten zagen meteen een kans om er later eventueel hun voordeel mee te kunnen doen. Gaddamme. Maar hij moest wel. Hij had geen keus.

Met een gebaar dat om stilte vroeg, vervolgde hij: “Ik zal u er nu zoveel mogelijk over inlichten. Wat ik u hier in vertrouwen vertel, blijft binnen deze kamer. Zonder mijn uitdrukkelijke toestemming mag hierover geen letter - mondeling, schriftelijk of digitaal - deze kamer verlaten.”

Hij pauzeerde even en keek iedereen ernstig in de ogen. “Kan ik daarop vertrouwen?” Zowel degenen van wie hij wist dat ze het meenden als de aasgieren die hij nog niet eens zou vragen om op zijn schoenen te passen, gaven zonder enige hapering stuk voor stuk hun toezegging.

Nog steeds ernstig kijkend, hernam hij het woord. “Na de overdracht van dit ambt is mij door mijn voorganger dringend geadviseerd een drietal stappen te ondernemen zodra een bepaalde code mij ten gehore zou komen. Twee daarvan heb ik uitgevoerd, namelijk het Witte Huis onder lockdown brengen en contact zoeken met de CSA.” Hij gebaarde naar de telefoon.

“Echter, de tweede stap is niet gelukt. Ik heb geen verbinding kunnen krijgen. Het lijkt erop dat het nummer dat ik probeerde te bereiken, afgesloten is. Dit dwingt mij om de derde stap versneld in werking te laten treden: de bespreking van de NSC met een volledige bezetting van de Joint Chiefs of Staff over de te volgen strategie. Tijdens het gesprek tussen Jimmy en de Commander in Chief van de CSA heb ik voldoende informatie gekregen om vast te stellen dat de CSA zijn werk heeft gedaan. Namelijk ...”

Om bij de hyena’s onder hen de spanning flink te laten toenemen, zweeg hij met opzet een paar tellen voor hij zijn explosieve informatie losliet. “Het signaleren van buitenaardse activiteit in ons zonnestelsel.”

Zoals hij al had verwacht, brak zijn ‘bom’ de eerdere stilte in duizenden scherven. Iedereen reageerde verrast en probeerde zijn aandacht te trekken. Hij wilde geen tijd verliezen en had er geen zin in om ieder afzonderlijk het woord te laten doen. Autoritair verhief hij zijn stem.

“Daarom heb ik dus op basis van mijn presidentiële bevoegdheid deze procedures gestart. Met betrekking tot die buitenaardse activiteit moet ik op zo kort mogelijke termijn de juiste interpretatie kunnen geven, zodat we gezamenlijk een gedegen plan van aanpak kunnen ontwikkelen. Daarnaast lijkt het mij nogal van belang om de communicatie met de CSA te herstellen”, voegde hij er sarcastisch aan toe.

“Eh, baas?”, onderbrak Jimmy hem. “Meent u dit echt serieus? Hoe kan het dat ík, uw belangrijkste adviseur aangaande uzelf en tevens onze nationale veiligheid, niet op de hoogte ben van een instituut als de CSA? Indien uw verhaal waar is, vind ik dit ongehoord.”

Ergens had Jimmy wel gelijk, moest hij toegeven. Maar anderzijds bestonden er nu eenmaal dossiers met het predicaat ‘for the president’s eyes only’. Hij kon niet anders dan Jimmy meteen op zijn plek wijzen.

“Dat, mijn beste, is op basis van een presidentieel decreet.” Hij hield een enveloppe met het presidentiële embleem omhoog. “Uitgevaardigd in 1957, naar aanleiding van het Roswell-incident van 1947 in New Mexico. In die tussenliggende jaren is de CSA opgericht om juist dit soort situaties te monitoren en de media op tijd te kunnen bijsturen. Het spreekt vanzelf dat deze organisatie niet in de openbaarheid kan functioneren.” “Nou, dat is dan verdomd goed gelukt”, hoorde hij Jimmy mompelen voor deze van hem wegkeek.

Tja, omdat de man van niets had geweten, had deze een behoorlijke bok geschoten. Hij begreep dondersgoed dat hij zwaar gefrustreerd moest zijn. Om erger te voorkomen, kon hij hem maar beter wegsturen.

“Jim, ik kon je niet goed verstaan. Het lijkt mij verstandig dat je je alvast naar de Situation Room begeeft.”

< 05.11

In zijn stampvolle kantoor zat Alejandro in een prima humeur achter zijn bureau naar een stapeltje foto’s te kijken. Allemaal gaven ze een helder beeld van een goed gebouwde, blonde man. Op een van de gedetailleerdere opnamen zag hij dat de man blauwe ogen had. Naar westerse maatstaven kon men deze persoon beslist knap noemen. De toelichting die bij het dossier gevoegd was, liet hem weten dat de man 1.80 meter lang was, een goed gebit had, gezond was en redelijk gespierd. De man zou met gemak zes verschillende talen kunnen spreken. En dan had je het nog niet eens over zijn carrière. Die was op zijn zachtst gezegd indrukwekkend! Hij had een lange aaneenschakeling van spraakmakende arrestaties op zijn naam staan.

En dan die ontmoeting! Ongelooflijk, zoveel toeval kon haast niet. Of zou het toch de onbewuste aantrekkingskracht zijn waar Alejandro over gelezen had? Voor alle zekerheid moest hij dat hoofdstuk straks nog maar eens nalezen.

“Weet je heel zeker”, vroeg hij aan de man tegenover hem, “dat hij het is met wie Nakawe contact heeft gehad?” Aan de andere kant van zijn bureau werd eerbiedig geknikt. “Ja, Uwe Edele. Onderzoek bevestigt dit. Beiden zijn elkaar in Den Haag op de staatsietrap van het Vredespaleis tegengekomen. Ze zijn daar letterlijk tegen elkaar opgebotst, waarna ze gezamenlijk naar beneden zijn gerold. Omdat ik er pas later van hoorde, heb ik naderhand gezorgd dat ik de beelden van de beveiligingscamera in handen kreeg. Vrijwel gelijktijdig ontving ik de informatie die onze voormalige zakenrelatie aan u heeft nagelaten. Geheel volgens de opdracht had hij het systeem daar gehackt, gecontroleerd en netjes gedocumenteerd. Zodra ik de identiteit van die man en de tijd van het treffen had gevonden, heb ik u deze direct doorgegeven.” “En zijn hand?” “Jawel, Uwe Edele. Dat klopt. Zijn rechterhand heeft het <-teken.”

Hoe was het mogelijk? Zijn doelwit, waarnaar hij zo lang gezocht had, werd hem vandaag op een presenteerblaadje aangeboden. Een man die blijkbaar al jaren regelmatig in het nieuws verscheen met het meest recente hoogtepunt, de val van het Spiderweb-imperium. Een man die hij wel moest bewonderen, maar helaas bij de tegenpartij hoorde. Het was maar goed dat zijn vertrouweling een uur geleden de naam had doorgegeven. Hij had direct op het internet gezocht en was bedolven onder de informatie die over hem te vinden was. Natuurlijk had hij het oprollen van Spiderweb gevolgd, maar dat hij vandaag ineens geconfronteerd werd met de onderzoeksleider ervan, maakte hem toch enigszins zenuwachtig. Het was overduidelijk. Hij moest extra oppassen voor deze Hakon Eriksson. Met name de effectieve opsporingsmethoden van die UNBI, waar Eriksson het hoofd van was, hadden hem aan het denken gezet. Gezien de opsporingsresultaten met betrekking tot Spiderweb was deze club wel de láátste bij wie hij in het vizier wilde komen. In tegenstelling tot die topman van Spiderweb, zou hij UNBI en Eriksson absoluut niet onderschatten. Hij was ervan overtuigd dat zijn strijdplan gedegen en waterdicht in elkaar zat, maar toch had hij voor de zekerheid de losse eindjes versneld doen wegwerken. Natuurlijk was dit, zoals verwacht, vlekkeloos uitgevoerd. Vlak voor de komst van zijn vertrouweling had de leider van zijn hellehonden dit aan hem doorgegeven, en nu ...

De vraag die zijn vertrouweling stelde, onderbrak zijn gedachten. “Wat ik niet begrijp, Uwe Edele, is waarom u Fake heeft uitgeschakeld. Zo iemand die aan bijna alle informatie kan komen, zou ons ook in de toekomst van nut zijn geweest.” “Dat klopt, vriend. Maar zoals elke goede veldheer heb ik een flexibele strategie en meerdere troefkaarten. En gezien de ontwikkelingen vond ik het nu al nodig om de losse eindjes weg te werken.”

Hij keek zijn vertrouweling welwillend aan en vervolgde: “Daarbij wil ik opmerken dat jouw broeders in Mexico uitstekend werk hebben verricht. Werkelijk uitstekend. Iedereen die voor ons het noodzakelijke werk heeft verricht, inclusief Fake, is vakkundig door de Garde opgeruimd. Snel, netjes en efficiënt. Alle verbindingen met mij en jouw broeders zijn letterlijk en figuurlijk afgekapt. Mocht er eventueel toch ooit nog eens onderzoek naar gedaan worden, dan zal dit eindigen bij een rokende puinhoop en wat aangevreten beenderen in het oerwoud.”

Zeer in zijn sas met de prima uitvoering, knikte hij zijn vertrouweling hartelijk toe. “Jouw hellehonden kunnen er wat van, kerel. Ik ben zeer tevreden.”

Zijn complimenten deden zijn vertrouweling zichtbaar goed. “Uiteraard, Uwe Edele. Niet voor niets wordt elke broeder zorgvuldig uitgezocht, getraind en beproefd. Weest u ervan verzekerd dat de Garde tot uw beschikking staat. Elk lid ervan zal uw plan met zijn leven verdedigen. Net als ikzelf, overigens.”

Alejandro zag de hand van de man tegenover hem onbewust over het embleem van zijn zwarte jas strijken. Hij glimlachte licht. Een nog smetteloze hand. Zijn vertrouweling moest nog even geduld hebben voor ook hij het rood met blauwe teken van trouw zou dragen. Er moest eerst nog een taak worden uitgevoerd. Een behoorlijk belangrijke taak. Nog een compliment zou geen kwaad kunnen. Het was trouwens nog waar ook. Degenen die de blauwe mantels droegen, waren niet half zo fanatiek als zijn hellehonden.

“Ik dank jou en de jouwen voor jullie trouw en onverzettelijke inzet. Een heel verschil met de Prinsen, die enige heropvoeding kunnen gebruiken. De meesten zijn geen doorzetters en lang niet zo met mijn plan begaan als ik zou wensen. De luxe waarin ze geleefd hebben, heeft ze week gemaakt.”

Even staarde hij dromerig in de verte. Luxe ... Het zou wat. Hun toekomstige leefomstandigheden zouden een geheel andere definitie van luxe genereren. Een leven in overvloedige rijkdom en onbeperkte macht ...

Hij sprak vrijwel direct verder. “Bij de eerste samenkomst, moest ik zelfs een recalcitrant type monddood maken om wat orde in dat zootje ongeregeld te krijgen.”

Terwijl het gezicht tegenover hem in respectvolle bewondering veranderde, sprak hij zijn gedachten die zijn zin aanvulden niet hardop uit.

Als ze straks de hellehonden zouden ontmoeten, zouden ze wel anders piepen. Hij had ze nodig voor de kinderen die ze moesten verwekken. Die zouden tenminste een juiste opvoeding krijgen, tot ze volwassen waren en de ruggengraat zouden vormen van de Mensheid 2.0. Wat er daarna met ze gebeurde, zou de toekomst leren. In elk geval zou het kaf van het koren gescheiden worden. Momenteel waren leden van zijn Garde een stuk belangrijker. De meesten waren goed geschoold en een stuk of wat hadden zelfs een universitaire opleiding. Eentje had zich zelfs als ICT-specialist ontpopt ...

“Nee, mijn getrouwe”, vervolgde hij. “Onderschat jullie waarde voor mij niet. Een van jouw broeders is nota bene nauw betrokken geweest bij mijn communicatiecentrum hier beneden. Ik durf zelfs te stellen dat deze man slimmer is dan Fake. Dus nadat alles was ingericht en uitgetest, bleek Fake eigenlijk helemaal niet meer zo dringend nodig. Zodra hij zijn laatst opdracht had uitgevoerd, is er dan ook adequaat met hem afgerekend. De resultaten van zijn onderzoek en die van het jouwe hebben een eind aan mijn zoektocht gebracht. Daarnaast is het een zeer gelukkig toeval dat de Vrouwe zolang gezwegen heeft, tot ik mijn plan tot in de puntjes had voorbereid. Dat heeft mij doen besluiten om deze dag als ‘de dag dat alles samenviel’ te bestempelen. In de toekomst zal ik er een officiële feestdag van maken.

Dat Hakon Eriksson de gezochte blijkt te zijn, is een ontwikkeling die ik niet verwacht had, maar mij nu wel het een en ander duidelijk maakt.”

Hij pakte zijn boek, bladerde naar pagina drie, waar een oude, intussen vergeelde foto ingeklemd zat en haalde deze tevoorschijn. Hij legde de foto naast de detailfoto die hij even geleden bekeken had. Hij schoof ze allebei naar voren en vroeg: “Welke verschillen zie jij?”

Zijn vertrouweling pakte de foto’s op, bekeek deze aandachtig en reageerde verbaasd. “Wat moet ik zien, Uwe Edele? Het enige wat mij opvalt, is de ouderdom van deze ene foto. De kleding die de man daarop draagt, is ouderwetser dan wat de man op de recente foto aanheeft. Het moet een en dezelfde persoon zijn. Zo niet, dan zijn beiden beslist familie van elkaar.”

Instemmend bewoog hij zijn hoofd snel op en neer en antwoordde: “Daar ziet het inderdaad naar uit, nietwaar?” Hij wierp een blik op zijn horloge en voegde eraan toe: “Het wordt overigens tijd dat je je voorbereidt. Als je met je volgende opdracht klaar bent en daarna hier terugkomt, heb ik een verrassing voor je.”

< 05.12

In een niet al te best humeur beende de president van de VS naar de Situation Room. Met zijn secretaresse, die hem op haar hooggehakte pumps amper kon bijhouden, had hij niet bepaald medelijden. Terwijl haar hakken achter hem luid door de gang klikklakten, liep hij de Situation Room binnen.

Behalve Jimmy, die zich met een gezicht als een oorwurm naar hem toedraaide, was er verder nog niemand aanwezig, zag hij. Ook voor zijn veiligheidsadviseur kon hij op dit moment niet veel sympathie opbrengen. Hij liep in één streep door, ging aan tafel zitten en gebaarde Jimmy kortaf om tegenover hem plaats te nemen. Jenny, die met rode konen van schaamte kwam binnentrippelen, gaf hij de opdracht om zich naast Jimmy neer te zetten. Ergens kon hij er wel om lachen, nu hij het stel tegenover hem onrustig heen en weer zag zitten schuiven.

Tja, wat ze in hun eigen tijd wilden uitvreten, moesten ze zelf maar weten. Maar in zíjn kantoor? De plaats waar de meest belangrijke besluiten op wereldniveau werden genomen? Dat was bij de beesten af, goddomme!

Als een scherprechter die op het punt stond de doodstraf uit te spreken, keek hij ze onverzoenlijk aan. “Jimmy! Even over vannacht.”

De scherpte in zijn stem was onmiskenbaar toen hij hem liet weten wat hij Jenny had weten te ontfutselen. Vervolgens onderwierp hij de twee tegenover hem aan een nietsontziend kruisverhoor. Na de nodige stuurse antwoorden van Jimmy en blozende excuses van Jenny, had hij een prima idee wat er had plaatsgevonden. Nu moest hij nog één ding aan de weet komen.

“Verklaar mij dan nu nog het volgende. Hoe komt het, Jimmy, dat ik de indruk heb dat je de CSA al eerder aan de telefoon hebt gehad? Wil je voorkomen dat ik jullie op staande voet ontsla, dan zou ik de waarheid maar ophoesten. Ik moet voor de volle honderd procent op jullie kunnen vertrouwen en als ik erachter kom dat je ook maar iets niet hebt verteld, is het stante pede exit. Dus ... brand maar los.”

Oplettend sloeg hij Jimmy gade, die duidelijk zichtbaar zijn opties zat te overwegen.

Na enig wikken en wegen begon zijn veiligheidsadviseur te vertellen.

< 05.13

Nadat zijn vertrouweling de hielen had gelicht, had Alejandro eerst het dossier er weer bij gepakt om de samenvatting nog eens rustig door te nemen. Wat hem verbaasde, was dat die Hakon Eriksson, beslist geen lelijke kerel, nog alleenstaand was en nog steeds bij zijn grootouders stond ingeschreven. Fake had inderdaad prima werk geleverd, moest hij toegeven. Zelfs Erikssons huidige verblijfplaats stond erin, met satellietopnamen en al.

Fake was werkelijk een genie geweest. Hopelijk had hij hem niet te snel afgedankt ... Ach wat, stelde hij zichzelf gerust. De wereld was groot en zat vol met getalenteerde mensen. Zelfs binnen zijn eigen Garde.

Peinzend bestudeerde hij de foto’s uit het dikke dossier. Zodra zijn nieuwe ICT-specialist terug was van zijn opruimwerk, kon deze mooi Fakes werk overnemen en zou hij kunnen volgen hoe de vis in het aas zou bijten, zodat deze zou kunnen worden binnengehengeld.

Hij sloot zijn ogen en dacht goed na hoe hij zijn boodschap zou brengen, want van dit telefoontje hing alles af. De woordkeus moest precies goed zijn. Hij mocht niet te veel zeggen, maar ook niet te weinig informatie verstrekken. Het moest net genoeg zijn om ervoor te zorgen dat Erikssons interesse gewekt werd en hij linea recta het vliegtuig zou pakken.

In zijn hoofd hadden zich inmiddels de juiste woorden gerangschikt. In gedachten herhaalde hij ze tijdens het pakken van zijn speciaal aangepaste smartphone. Hij activeerde de stemvervormer, tikte het lange internationale nummer in en drukte vervolgens op het groene icoontje.

< 05.14

De tussenkomst van Jerry’s bericht had hun zoektocht naar het polssieraad onderbroken, wat meteen een goede gelegenheid was om afscheid te nemen van Arda, Tjan, Tony en Onawa. Hoewel een euforische Tim had aangeboden om ze naar het vliegveld te brengen, had Saundra gezegd dat ze al een taxi geregeld had. Een extra paar handen om het sieraad te vinden, kwam overigens ook goed van pas.

Na de nodige knuffels en waarschuwingen werd het viertal uitgezwaaid en verzamelden de achterblijvers zich in de keuken. Omdat nu ook Marilyn en Lémarc zich bij de speurtocht aansloten, werd er snel overlegd wie waar zou gaan zoeken. Vele handen maakten licht werk, want na een dik halfuur druppelde gaandeweg iedereen de keuken weer binnen.

Niemand had het ding gevonden. Marit, die gezien had dat de middag al aardig vorderde, had thee en koffie gezet en gaf iedereen er een dikke plak zelfgebakken suikerkoek bij.

Opa was de laatste die de keuken kwam binnenlopen. Met een peinzend gezicht schoof hij aan tafel en hij viel meteen met de deur in huis. “Ik heb onder het zoeken nagedacht en langzaam, met horten en stoten, schoot het mij weer te binnen.”

Hij blikte de tafel rond en glimlachte scheef. “Jullie moeten het mij maar vergeven, maar ik heb 80 jaar aan herinneringen in mijn hoofd zitten. Het kan dan wel even duren voor de hele bibliotheek is doorzocht.”

Op ernstige toon sprak hij verder. “Ik vermoed dat mijn zoon dat sieraad heeft meegenomen, want ik meen me te herinneren dat hij die armband op de goudwaarde heeft laten testen. Ik herinner me vaag dat hij gezegd heeft dat hij wist wat hij ermee moest doen. Destijds heb ik er niet echt aandacht aan geschonken en ik had al helemaal geen tijd meer om erop terug te komen, want vlak daarna is Erik vertrokken. Toen hij afscheid nam, vertelde hij dat hij een poosje weg moest om iets te onderzoeken. Voor hij dat kon doen, moest hij eerst iemand opsporen, zei hij nog.”

Bij Hakon ging een lichtje op. “Wacht even, opa. Ik denk dat ik weet naar wie hij op zoek ging. Holger en ik zijn rond drieën nog bij Sven geweest en zíjn vader wist te vertellen dat míjn vader vlak voor zijn vertrek daarlangs is geweest om het boek weer terug te geven. Hij had er een week daarvoor naar gevraagd. Met andere woorden, mijn vader wist dus van het bestaan van het boek af. Svens vader wist me nog te vertellen dat het boek al sinds mensenheugenis bij hen in de kast staat.”

Het luide gerinkel van de oude, bakelieten telefoon in de hal onderbrak hem. “Ach, Hakon”, vroeg Marit. “Zou jij de telefoon even willen aannemen?”

Hij had zijn stoel al achteruitgeschoven. “Geen punt, oma, doe ik”, antwoordde hij, terwijl hij snel overeind kwam. Met grote passen beende hij gehaast naar de hal en probeerde het schelle rinkelen te negeren. Zo lang hij zich kon heugen, had hij een gruwelijke hekel gehad aan dat door merg en been dringende geluid en zo snel hij kon, nam hij de hoorn van de haak.

“Goedemiddag”, hoorde hij zeggen. “Ik ben op zoek naar de heer des huizes.” Droogjes antwoordde hij: “Die heeft u dan bij deze gevonden. Zegt u het eens.” “Ah, mooi dat ik u eindelijk te pakken krijg. Goh, wat bent u vaak weg, zeg. Ik neem contact op om u namens dé krant van Kongsberg een speciaal aanbod te doen. De eerste maand leest u de krant...” “Ho. Stop”, riep hij verrast. “Is dit reclame?” De enthousiaste stem reageerde prompt. “Jazeker, en betere kunt u niet krijgen.” Evengoed liet hij de man beleefd uitspreken, maar antwoordde daarna kort: “Geen belangstelling.”

Hij kwakte de hoorn op de haak en liep naar de keuken terug. “Tss ... een krantenverkoper”, liet hij de anderen weten. “Had je die niet even kunnen tegenhouden, Saundra?”, vroeg hij enigszins geprikkeld. “Excuses, Hakon. Mijn parameters hielden inkomende gesprekken van buiten Kongsberg tegen en niet de lokale nummers. Ik blokkeer deze nu meteen.” “Goed idee, Saundra”, zuchtte Marit opgelucht. “Dan zijn we eindelijk van die telefoonterrorist verlost. We werden op de gekste tijden gebeld en om van hem af te komen, zei ik telkens maar dat de man des huizes niet thuis was. Je weet hoe we zijn, Hakon.” Ze keek hem verontschuldigend aan. “We voelen ons snel opgelaten en voor het blok gezet. In zo’n situatie valt het ons niet makkelijk om ‘nee’ te zeggen.”

Hakon bedacht zich dat het maar goed was dat ook zijn grootouders van een WORM voorzien waren, zodat Saundra hen voor het meeste kon beschermen. Hij pakte de draad van zijn verhaal weer op.

“Zoals ik eerder al zei, kunnen Sven en zijn vader niet veel meer vertellen. Sven wist nog wel dat zijn opa indertijd mijn vader naar het vliegveld heeft gebracht. Hij heeft hem afgezet bij de gate die toen enkel voor internationale vluchten werd gebruikt.”

Zijn opa knikte instemmend. “Dat was ons al bekend, Hakon.” “Jawel, opa. Maar Sven wist ook nog dat Erik een vlucht van bijna een dag voor de boeg had.” “Dat zou heel goed op een vlucht naar Mexico kunnen duiden”, vulde Barbara aan. “Ik weet via mijn onderzoekswerk dat de vluchten toen wat langer duurden dan nu”.

Alasdair zette zijn theekop op tafel en merkte op: “En zo vallen er steeds meer puzzelstukjes op hun plaats. Saundra? Wat is de status?”

“Een moment, mensen”, kwam haar stem bij iedereen binnen. “SPY is nog bezig. Op dit moment kan ik jullie wel melden dat alle van belang zijnde locaties onder controle zijn gebracht. De lockdown-procedure in Washington heb ik overgenomen. Deze zal voorlopig in stand worden gehouden, tot er meer duidelijkheid is over de opstelling van de president en de Joint Chiefs of Staff. Ik zal zorgen dat er genoeg informatie verspreid wordt om paniek te voorkomen. Het geheime wapen dat we daar achter de hand hebben, doet momenteel zijn werk. Daar zal ik straks dieper op ingaan. Mogelijk heb ik dan iets heel bijzonders te vermelden.”

< 05.15

Nadat Special FBI-agent Jerry Decker door diverse gangen was gevoerd, belandde hij in de Cabinet Room, waar zich al de nodige mensen bevonden, die in groepjes druk met elkaar in gesprek waren. Het geroezemoes was niet van de lucht. Hij herkende ministers, een ICT-goeroe en een bekende verslaggever van INN, die luidkeels tegen een agent van de Secret Service zijn ongenoegen liet blijken. Nieuwsgierig luisterend, hoorde hij de man zeggen dat hij journalistiek gegijzeld werd en dat de lockdown niet het recht gaf zijn burgerrechten te beperken. Zéker niet die van een journalist.

Geamuseerd liet hij de man staan tieren en wandelde ogenschijnlijk ontspannen de ruimte door. Rustig nam hij de situatie in ogenschouw en hij luisterde aandachtig naar wat er om hem heen gezegd werd. Na zo een klein kwartiertje te hebben rondgeslenterd, begreep hij dat de lockdown door de president zelf bevolen was. Iets dat tamelijk ongebruikelijk was, wist hij. Normaliter was het de Secret Service die dit initieerde op basis van een van buitenaf komende dreiging.

Verder was hij niet veel wijzer geworden. Aan de andere kant van de ruimte zag hij dat ook de procureur-generaal aanwezig was. Hij schuifelde naar hem toe. De PG had hem al herkend en wenkte hem naderbij.

Echter, voor ze elkaar konden begroeten, werd de gecapitonneerde deur opengegooid en kwam er een oorverdovende sirene binnen. Althans, een agent van de Secret Service die zijn arm stram voor zich uit hield. In zijn hand bevond zich een mobieltje, dat de bron van de herrie bleek te zijn. Boven het irritant harde gejengel uit schreeuwde de agent: “Is hier Special FBI-agent Jerry Decker aanwezig?”

Verbaasd stak Jerry zijn hand op. Alsof hij een zware crimineel was die nul komma nul respect verdiende, beende de man hooghartig naar hem toe. “Hier! Je telefoon! Dat kloteding krijgen we niet uit. Doe er wat aan!” De agent drukte het apparaatje in zijn hand.

Terwijl het ding door bleef loeien, bekeek Jerry de achterkant en hij zag inderdaad het FBI-logo, zijn naam en zijn badgenummer staan. Hoewel hij er niets van begreep, besefte hij dat dit toestelletje inderdaad van hemzelf moest zijn. Hij had echter nooit zo’n klein geval bezeten en snapte er eerlijk gezegd geen jota van.

“Waar heeft u deze gevonden?”, schreeuwde hij boven de aanhoudende sirene uit. “In de wachtkamer”, kreeg hij als antwoord. “Waar we u ook vandaan hebben gehaald.”

Ongelovig schudde hij zijn hoofd. Dat kon helemaal niet. Zijn groot formaat smartphone, absoluut noodzakelijk met zijn kolenschoppen van handen, moest op magische wijze tot het kleinste model getransformeerd zijn. Zoals een wollen trui die na een te hete was hooguit nog door een kleuter gedragen kon worden.

Hij draaide het dingetje weer om, zodat hij een poging kon wagen om die helse herrie uit te schakelen. Op het schermpje blonk in hetzelfde ritme van de sirene een rood pictogram in de vorm van een ronde drukknop. De tekst die erop stond, kon hij net nog lezen. ‘TIK HIER!’

Hij hoopte dat het indrukken ervan op zijn minst die verschrikkelijke herrie zou doen ophouden en tikte er met de nagel van zijn pink op. Op slag nam een heerlijk rustige stilte bezit van de Cabinet Room.

< 05.16

“Dus ... als ik het goed begrijp”, begon Mirnat, “wilt u dat Rock en ik samenwerken met u als vertegenwoordigster van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties en sectie C van de FBI?” “Om de president van de Verenigde Staten van Amerika ervan te overtuigen geen besluiten te nemen zonder overleg tussen u beiden en mijzelf”, vulde de vrouwenstem uit de luidsprekers aan. “Met als doel ervoor zorg te dragen dat onze ontdekking niet door eigenzinnig optreden de wereldorde aan het wankelen brengt”, concludeerde Mirnat peinzend. “Correct, professor. Onze supercomputer heeft alle mogelijke scenario’s doorgerekend en daaruit is gebleken dat wanneer deze informatie in verkeerde handen valt en/of onjuist geïnterpreteerd wordt, er minimaal een wereldwijde onrust zal ontstaan. Ik heb u open en eerlijk onze intenties toevertrouwd en u op de hoogte gebracht van alle gegevens waarover wij beschikken. Gezamenlijk moeten wij in deze beginfase tot een consensus zien te komen, zodat wij kunnen beslissen hoe dit fenomeen geclassificeerd moet worden. Uiteindelijk zal de UNBI namens de gehele mensheid moeten optreden. Eigengereid optreden van een land of een losgeslagen despoot kan niet worden toegestaan.

We kunnen deze gelegenheid aangrijpen om voor eens en voor altijd klaarheid te brengen. Geen enkele natie mag er nog van uitgaan de meeste rechten te bezitten. Alles wat zich buiten de aarde bevindt en wat zich daar afspeelt, is van belang voor iedere aardbewoner.”

Elk bezig met het verwerken wat hun verteld werd, keken Oskar en Rock elkaar zwijgend aan. Uit de luidspreker was de stem stilgevallen alsof deze onzichtbare ogen had en zag dat beiden een moment nodig hadden om de verstrekte informatie te verwerken. Precies op het moment dat Oskar zijn mond opendeed om hierop door te vragen, kwamen de luidsprekers weer tot leven.

“Het is absoluut van belang dat wat er zich daarbuiten ook mag bevinden, dit in een zodanige vorm gegoten wordt dat:
A. het voor iedereen te begrijpen is;
B. daardoor het leven op onze planeet niet negatief beïnvloed wordt, en;
C. dit mogelijk wellicht gunstig is voor de aarde en alle bewoners ervan.”

“En als het inderdaad om een buitenaardse entiteit gaat die voldoende intelligentie heeft om contact te zoeken, dan zal volgens uw zeggen UNBI de vertegenwoordiger van de aarde zijn”, uitte Oskar zich zonder nadenken hardop.

“Of dit al dan niet zo zal zijn, doet op dit moment niet ter zake”, sprak de stem ongestoord verder. “Hoe de situatie zich zal ontwikkelen, valt niet te voorspellen. Het enige wat chaos kan voorkomen, is een gezamenlijk optreden van de leiders van de grootmachten. De president van de Verenigde Staten van Amerika over de streep trekken, zou een grote stap in de juiste richting zijn.”

Oskar zag al aan het gezicht van zijn collega hoe deze zou reageren. “Wat u zegt, klinkt mij persoonlijk als muziek in de oren”, hoorde hij Rock dan ook ironisch zeggen. “Allemaal prima en fantastisch. Alleen heb ik, als Commander in Chief van de CSA, nog een paar kleine opmerkingen. Allereerst is het zo dat Mirnat en ik wetenschappers zijn en het diepe heelal al jarenlang bestuderen. Nu we dan eindelijk iets van belang ontdekt hebben, kunt u zich misschien voorstellen dat we niet kunnen wachten om dit fenomeen nader te onderzoeken. Ten tweede, ik moet toegeven dat ik onder de indruk ben van hetgeen UNBI klaarblijkelijk kan bereiken. Niet alleen vanwege Spiderweb, maar ook vanwege de wijze waarop u, hier, contact met ons heeft weten te maken. Dit getuigt van de nodige kennis en organisatie. Echter, en nu kom ik op mijn derde punt, ik zie niet hoe ik kan controleren of alles wat u beweert op waarheid berust. Op een of andere wijze zou ik uw uitspraken gaarne willen verifiëren. Hoe kan ik zekerheid krijgen dat u bent wie u zegt te zijn? De wereld zit vol halvegaren die de meest idiote streken uithalen, nietwaar?” Daar had Rock een heikel punt genoemd, dacht Oskar. Zelfs als ze deze vrouw in persoon zouden ontmoeten, konden ze niet zeker zijn. “Heel begrijpelijk, Commander Veerhoes”, sprak de stem kalm verder. “Vertrouwen is goed ...” “Maar controle is beter”, maakte Rocks bromstem de zin compleet.

“Heeft u een moment, heren?”, klonk het kort daarop. Rock keek hem vragend aan, maar voordat Mirnat zijn mond kon opendoen, ging zijn smartphone af. Rock pakte het toestel, keek op het display en liet het hem zien, waarop hij het bekende gezicht van Dick Holyester herkende.

“Opnemen?”, vroeg Rock kort. Oskar knikte, waarop Rock het knipperende icoon onder de foto aantikte. Op slag kwam het grote onderzoeksbeeldscherm tot leven. In full color kwam Dick Holyester het beeld ingelopen. Hij stak meteen van wal.

< 05.17

In de plotseling doodstille Cabinet Room zag Jerry Decker het rode icoon in de beeltenis van de secretaris van de VN veranderen en bewegen. Op niet mis te verstane wijze deed de miniatuurversie van Dick Holyester voor dat hij het apparaatje aan zijn oor moest houden. Als in trance reageerde hij en nu hoorde hij de enigszins raspende stem.

“Goedemorgen, Jerry. Dit is niet het telefoontje dat ik vanmorgen dacht te gaan maken, maar urgente internationale ontwikkelingen vereisen het. Ik verzoek u dringend aandachtig te luisteren en alleen maar te antwoorden op mijn vragen. U bent onlangs, net als ik, geconfronteerd met de groep GAIAS, die Hakon geholpen heeft bij de ontmanteling van Spiderweb. Door deze groep ben ik op een wereldomvattende situatie geattendeerd die een collectief handelen van de mensheid noodzakelijk maakt. U zult hiervan zo snel mogelijk op de hoogte worden gebracht, maar vooraleerst hebben wij u nu nodig om de eerste concrete stappen te zetten. Ik vraag u als secretaris-generaal van de Verenigde Naties: Wilt u ons daarbij helpen?”

Dit moest een wel hele rare droom zijn, dacht Jerry verwonderd. En terwijl hij een massa nieuwsgierige ogen op zich gericht zag, vloeide het “Akkoord” automatisch zijn mond uit.

“Als u nu op het display kijkt”, vervolgde Holyester, “ziet u de officiële bevestiging dat u, naast uw werk als Special FBI-agent, ook hoofd bent van Sectie C van de FBI. U zult zich afvragen hoe dit zomaar kan en wat Sectie C precies inhoudt, maar er is helaas geen tijd om dat nu tot in detail uit te leggen. Ik stel u nu eerst een enkele simpele vraag: Heeft u alle vertrouwen in Hakon Eriksson?”

Zonder na te hoeven denken, gaf hij antwoord. “Ja, absoluut. Hem vertrouw ik mijn leven toe!”

In Holyesters stem hoorde hij opluchting doorklinken. “Uitstekend, Jerry. Dan geef ik je nu over aan Hakons assistente. Zij beheert het overzicht van de hele situatie en zij heeft van mij het mandaat om de noodzakelijk acties te ondernemen. Een moment ...”

Even later hoorde hij een bekende, vriendelijke vrouwenstem. Voordat hij zelf iets kon zeggen, stak ze van wal: “Hallo, Jerry. Ik weet dat je sabbatical vandaag een aanvang zou gaan nemen, doch een samenloop van onvoorziene omstandigheden heeft ertoe geleid dat je nu even de belangrijkste persoon op deze planeet bent. Ik zal erop toezien dat we je niet langer zullen ophouden dan nodig is. Ik zeg er eerlijk bij dat ik nog niet kan overzien hoelang het een en ander zal gaan duren. Dat is onder andere afhankelijk van jouw eigen inzet. Wat je zometeen namens ons moet doen, hangt daarmee samen. Het gaat erom dat we grip krijgen op bepaalde informatie. Wanneer deze verkeerd geïnterpreteerd wordt, dreigt er een escalatie van eigenbelang te ontstaan. Vooralsnog vragen we je één noodzakelijk actie te ondernemen.”

< 05.18

“En zo is het precies gegaan”, besloot Jimmy met een gezicht als een donderwolk zijn verhaal. Déze ontboezeming had hem duidelijk meer moeite gekost dan die waarover hij hem zojuist had ingelicht, dacht de president bij zichzelf. “Wel, wel, Jimmy”, zei hij. “Dat is me nogal een geschiedenis.”

Dat die twee zich tot elkaar aangetrokken voelden, ging hem niet aan. Maar dat ze de euvele moed hadden gehad om uitgerekend dié plek voor hun nachtelijke escapade uit te zoeken, dat hadden ze te laten. Waren ze niet daar geweest, dan had de CSA hem gewoon op de voorgeschreven wijze kunnen bereiken. Nu hadden ze een behoorlijk probleem veroorzaakt. Verdomme nog aan toe.

Hij keek even naar zijn secretaresse, wiens gezicht inmiddels gloeide als een overspannen theeketel. Noodgedwongen hun stunt voorlopig door de vingers te moeten zien, zei hij bars: “Jullie hebben geluk dat ik nu geen tijd heb om hier op adequate wijze op te reageren. Ik zal jullie maar ontzien en niet naar de verdere details vragen, maar ik wil wel meer weten van jouw gesprek met de CSA, Jimmy. Heb ik goed begrepen dat er bij dat gesprek twee mannen betrokken waren?”

Zijn veiligheidsadviseur knikte. “Ja, dat klopt. Ze zeiden ongeveer hetzelfde als drie kwartier geleden, met uitzondering van een van hen. Die leek nogal van slag geraakt door mijn eh ... doortastende optreden. De andere man nam het over, maar wat deze precies zei, kan ik mij niet meer herinneren.”

“Gaswolken die samenkwamen en oplichtten als een ster. Volgens artikel 1, lid 2, sub 3 van het CSA-protocol zou die situatie voldoen aan de ‘buitenaardse dreiging’-definitie”, vulde Jenny aan. “Ja”, beaamde Jimmy, en hij wierp haar een stekende blik toe. “Iets dergelijks was het, geloof ik.”

Hem niet ontziend, vroeg hij of Jimmy nog een naam had gehoord. “Eh ...”, begon Jimmy. Gelaten wilde hij het verhoor al beëindigen, toen Jenny opnieuw haar mond opendeed. Alsof ze de inmiddels vernietigende blikken van Jimmy niet zag, antwoordde ze vlot: “Rock Veerhoes.” Wat hoopvoller gestemd nu, vatte hij de situatie samen.

“Goed. We weten waar het om gaat en hebben een naam. Nu nog uitvinden waar de CSA zit.” Opnieuw was het Jenny die antwoordde. “Florida, het NASA Kennedy Space Center”, klonk het gedecideerd.

“Hoe kan jij dat nou weten?”, viel Jimmy gefrustreerd uit. “Mond dicht, Jimmy”, beval de president. Hij zag wel dat zijn veiligheidsadviseur zich door Jenny in zijn hemd gezet voelde, maar dat was nog geen reden om haar af te katten. “Vertel eens, Jenny?”, vroeg hij vriendelijk.

“Nou, dat is niet zo moeilijk. Die Commander in Chief, Rock Veerhoes, is namelijk mijn oom die in Florida woont. Hij is astronoom en werkt bij de NASA. Zijn baas heet Mirnat. Professor Oskar Mirnat.”

Nu haar gezicht er niet meer als een overrijpe tomaat uitzag, leek ze weer helemaal zijn eigen, competente secretaresse. “Kijk, Jimmy”, zei hij goedkeurend. “Dat is nou mijn Jenny. Al jaren mijn steun en toeverlaat. Scherp van geest en een geheugen als een olifant.”

Hij zag dat Jimmy zich verongelijkt wilde verdedigen. Al had hij er de tijd voor gehad, hij had absoluut geen zin om hem aan te horen. Hij snoerde hem bij voorbaat al de mond door aan Jenny te vragen om verder te vertellen.

“Veel meer kan ik niet zeggen. Ik weet dat hij daar werkt, tenminste, tot drie jaar geleden. We hebben er destijds een familiedag gehouden, waarop mijn oom ons een rondleiding over het NASA Kennedy Space Center-complex heeft gegeven die op zijn werkplek eindigde. Een enorme ruimte vol met beeldschermen die onderdelen van het heelal lieten zien. Je had echt het idee dat je tussen de sterren stond. Dat hij voor de CSA zou werken, bleek overigens nergens uit.”

Dit keer was het Jimmy die commentaar gaf. “Dat zou kunnen”, vulde hij haar aan. “Veiligheidsorganisaties zijn over het algemeen ingebed in normale organisaties. Als camouflage, zal ik maar zeggen. Hun eigenlijke werk doen ze in de schaduw daarvan.”

“Kijk, nu komen we ergens”, sprak de president tevreden. “Hier heb ik wat aan. Zodra die telefoon gerepareerd is, heb ik tenminste enige informatie. En als die telefoon niet aan de praat te krijgen is, weten we tenminste waar we zijn moeten.”

Jimmy boog zich naar voren. “Er schiet me net iets te binnen. In dat gesprek van vanochtend had die Veerhoes het over lichten die een soort wegwijzer naar het midden van het heelal zouden moeten voorstellen. Ik kon er geen touw aan vastknopen. Hoe had ik zulke flauwekul nou voor serieus kunnen houden? Zeg nou zelf. Ik was er heilig van overtuigd dat het een stel lolbroeken waren die een geintje uithaalden. Ik ging er trouwens van uit dat die ouderwetse telefoon helemaal niet aangesloten was. Dat die daar enkel voor de sier stond, als aandenken aan vervlogen dagen.”

Weinig vergevingsgezind, zei hij Jimmy dat hij ‘s nachts niets in de Oval Office te zoeken had en daarnaast van zijn persoonlijke spullen af te blijven had. “Doordat jij zo nodig de lolbroek moest uithangen, heb je mij met een probleem opgezadeld. Ik zal me nu terugtrekken om die oude instructies nog eens door te nemen. Intussen moet jij ervoor zorgen dat iedereen die we nodig hebben, zich hier zo snel mogelijk verzamelt. Daarnaast moet je alles bij elkaar harken wat er over Mirnat en Veerhoes te vinden is. Ik neem aan dat Jenny je een aardig eind op weg kan helpen. Zodra de telefoon gerepareerd is, laat je het me direct weten. Dat geldt ook voor de informatie over beide heren. Als laatste nog dit: laat controleren of er bij onze vijanden en bondgenoten meer activiteiten worden waargenomen dan gebruikelijk. Ik wil er zeker van zijn dat wij de enigen zijn die kennis hebben van hetgeen de CSA ons heeft doorgegeven.”

Resoluut kwam hij in beweging, deed de deur open en botste bijna tegen het hoofd van de Secret Service. Terwijl de groep mensen die hij bij zich had de Situation Room binnenliepen, nam de man hem apart. Fluisterend liet hij hem weten dat een Special Agent van de FBI in de Oval Office op hem zat te wachten. Ene Jerry Decker. De agent had gezegd belangrijke informatie van de CSA voor hem te hebben.

< 05.19

Even zat iedereen elkaar sprakeloos aan te kijken, tot ze allemaal tegelijk begonnen te praten en er druk op los speculeerden over wat Saundra in ‘s hemelsnaam zou kunnen bedoelen. Alsof een onzichtbaar mes alle woordenstromen in een enkele houw afkapte, stokten de gesprekken exact 4 minuten en 13,22 seconden later. Saundra was weer in de lucht gekomen.

Als één man draaide iedereen zich om en keek naar Marilyn, toen Saundra vervolgde: “Het heeft dus even geduurd, Marilyn, maar het programma ‘nanopicocopy1’ is nu tweemaal uitvoerig in de praktijk getest en functioneert bewonderenswaardig goed. Er zijn geen bugs geconstateerd.”

Onder het slaken van een keiharde juichkreet sprong Marilyn onbeheerst van haar stoel op. Terwijl deze met een klap op de grond terechtkwam, stak Marilyn beide armen omhoog. In een wolk van blonde haren spleet een brede lach haar gezicht bijna in tweeën. Euforisch sprong ze op en neer. “Eureka! EUREKA! EUREKA!”

< 05.20

Esteban had de tijd genomen om alles goed te lezen. Zelfs twee keer, zodat hij zeker wist dat wat hij gelezen had, ook werkelijk tot zijn brein was doorgedrongen. Na de eerste keer was hij genoodzaakt het terzijde te leggen om zijn lichaam met ademhalingsoefeningen en alcoholische ondersteuning weer onder controle te krijgen. Door de spanning waren zijn handen gaan trillen, waardoor de letters voor zijn ogen dansten.

Nu, na de tweede keer, zat hij nog steeds geschokt en danig terneergeslagen de verkregen kennis te verwerken. Gaandeweg het lezen, was zijn hoop dat het zou meevallen als een gletsjer door de klimaatverandering afgebrokkeld en als losse brokken langs hem heen gevallen. Hetzelfde gold voor de roze bril waardoor hij ‘zijn’ kerk tot nu toe bezien had. Als een kristallen vaas die op een harde vloer in duizenden stukjes lag, was zijn naïviteit op de realiteit gebotst en in gruzelementen veranderd.

Wat was hij goedgelovig geweest. Zijn lichaam kon amper met de schok omgaan toen het tot hem doordrong wat het ‘Geheim van Gods Hand’ precies inhield. Niet vanwege het feit dat er iets was achtergehouden - dat lag tenslotte binnen zijn vakgebied - maar juist het wát. Dit geheim mocht inderdaad nimmer geopenbaard worden. Hoe tegenstrijdig het ook met het geloof in God leek te zijn, deze kennis zou de fundamenten onherroepelijk onderuit slaan. Het bestaan van de R.K. Kerk zou in gevaar komen. En daar zou het beslist niet bij blijven. Wat hij gelezen had, kon hij amper bevatten. Het was veel, véél meer dan hij ooit had kunnen vermoeden. Zijn geloof in God zou er niet onder lijden, omdat hij wist hoe hij dit geheim moest interpreteren. Het overgrote deel van de mensheid zou dat beslist niét kunnen.

Hij kon niet anders dan een grote bewondering voelen voor degenen die dit alles al zo lang onder de pet hadden gehouden. Het had zijn voorgangers veel tijd, geld en mensenlevens gekost om dit geheim verborgen te houden. Het moest onder andere een gigantische klus zijn geweest om het werk van de twee Italiaanse genieën geheim te houden. Alle puzzelstukjes waren op hun plaats gevallen toen hij de namen van Michelangelo en Leonardo da Vinci las. Hoe zij, in het begin van de 16e eeuw, gezamenlijk gedurende tien jaar de basis legden van de pilarenzaal, het cellencomplex en de schildering van de sterrenhemel.

Nu hij wist wat het ‘Geheim van Gods Hand’ inhield, wist hij wat zijn doel was. Beter gezegd, meerdere doelen, waarvan dit geheim in stand houden het hoofddoel vormde. Wat er ook gebeurde, hij moest zorgen dat niets, maar dan ook niets naar buiten kwam. Vanzelfsprekend mocht er dan ook niets op internet terechtkomen, want dan zou de Apocalyps losbarsten. Hij mocht geen enkel risico nemen en peuterde meteen zijn smartphone van het lampje los. Hij stopte de opname en verwijderde daarna het bestand. Hij opende de R.K.K.-app en tikte snel twee opdrachten aan zijn adjudant. De eerste hield in dat deze het middelpunt van de pilarenzaal minutieus moest onderzoeken en alles wat opviel aan hemzelf persoonlijk moest rapporteren. In de tweede gaf hij het bevel dat hij tot nader order niet gestoord mocht worden en dat hij later zelf contact zou opnemen voor nader overleg. Hierna stopte hij alle papieren in de enveloppe terug en borg deze onder het piepende protest van de deksel weer in het kistje op. Nu was het tijd om in alle rust een plan van aanpak te maken. Hij zag op de vluchtmonitor dat het al bijna 16.00 uur was geworden en hij nog 12 uren had om zich voor te bereiden.

Nu hij weer zijn eigen, kalme zelf was, riep hij de stewardess op, die kort na zijn belletje verscheen. Haar strakke gezicht, waarop amper enige hoffelijkheid te lezen was, deed jammer genoeg afbreuk aan haar bevallige verschijning.

Hij deed zijn bestelling. Zonder een woord te zeggen, draaide de vrouw zich om, schreed naar de pantry en kwam even later terug met een groot glas in haar hand, dat ze bijna nonchalant op zijn tafeltje zette. Op zijn opmerking dat hij verder niet gestoord wilde worden, knikte ze nauwelijks merkbaar. Terwijl ze wegliep, kon hij zweren dat hij haar ‘Dat het je mag smaken, lul’ hoorde mompelen. Dat kon toch niet echt door de beugel, vond hij. Hij moest zijn tante er toch eens op aanspreken dat hij toch wel een betere bediening verwachtte wanneer hij eens gebruikmaakte van het familievliegtuig.

Hij drukte zijn stoel iets naar achteren, settelde zich en nam een teug van de kostelijke cognac. Aaneensluitend deed hij zijn ogen dicht. Hij moest eerst goed nadenken over hoeveel hij zijn adjudant en zijn gevolg zou toevertrouwen en wat hij ze nog moest laten onderzoeken.

< 05.21

Verbluft staarde Hakon naar Marilyns uitzonderlijke gedrag. Zo uitbundig had hij haar nog nooit gezien. Zoiets zou hij eerder van Arda verwacht hebben. Alasdair moest hetzelfde gedacht hebben, want voordat ook maar iemand reageerde, onderbrak hij haar.

“Ja, ja, Marilyn. Eureka. Fijn. Dat hebben we meegekregen, hoor. Er moet wel iets heel bijzonders gebeurd zijn, want zo kennen we je niet.”

De woorden van de Lord leken hun blonde genie te hebben ontnuchterd. Evengoed gelukzalig glimlachend, zette ze de stoel overeind en maakte aanstalten om weer te gaan zitten. Toen hoorde iedereen Joosts stem vanuit Amsterdam binnenkomen.

“Wat denk je, Marilyn? Is het gelukt?” Hakon zag haar gezicht opnieuw oplichten. “Ja, Joost! Als we jou toch niet hadden.”

Ook nu was het Alasdair die ertussen kwam. “Ho, ho. Wacht even. Laten we allemaal even onze mond houden.”

Hij wachtte tot Marilyn opnieuw had plaatsgenomen en maakte een gebaar dat de hele tafel omvatte. “Marilyn, wat is er in ‘s hemelsnaam met je aan de hand? Zou je zo vriendelijk willen zijn om ons uit te leggen waarom je de bespreking van ons scenario zo onverwacht onderbroken hebt?”

Hakon zag vanuit haar hals een lichte blos omhoog kruipen toen ze haar hoofd iets boog en haar ogen neersloeg. “Ik heb een fout gemaakt”, bekende ze. Hakon kon niet geloven wat hij hoorde. Marilyn die een fout had gemaakt. Zij? De schrik sloeg hem om het hart. Terwijl de eventuele gevolgen voor het functioneren van Saundra, GAIAS en alle leden persoonlijk door zijn hoofd spookten, zag hij Marilyns hoofd omhoogkomen. Frank en vrij verklaarde ze: “Ja. Dat moet ik toegeven. Ik heb een fout gemaakt. Twee, eigenlijk, moet ik eerlijk zeggen.”

Ditmaal was hij niet de enige die schrok. Zowel in de keuken als in zijn oor hoorde hij diverse uitroepen, opmerkingen en vragen. “Wat zei ik nu?”, klonk Alasdairs stem erbovenuit. “Zo komen we nergens, lui. Mensen, discipline graag! Laat Marilyn nu ongestoord haar verhaal doen, ja?”

Vrezend dat Marilyn bij het herstellen van de eerste fout er per ongeluk nog een had gemaakt, hoorde hij haar gespannen aan. “Het waren, moet ik toegeven, twee knotsen van fouten. Maar eh ... Zoals wel vaker voorgekomen is, kunnen fouten positief uitwerken. Het begon ermee dat ik...”

Dit keer was het het helse gerinkel van de telefoon uit de hal dat haar onderbrak. Als door een slang gebeten, sprong Hakon op. Terwijl hij verbeten naar de hal beende, keek hij achterom naar zijn opa en oma. “Opa! Voor uw verjaardag krijgt u van mij een extra cadeau. Een nieuwe telefoon. Dit herrie-geval gaat de deur uit!” Bij het bakelieten monster aangekomen, greep hij wild de hoorn van de haak en riep geërgerd: “Ja?”

< 05.22

“Wel, heren. Ik heb de conversatie tussen u en Saundra meegeluisterd en laat u weten dat Saundra mijn volledige vertrouwen geniet. Ik begrijp dat u zich overvallen voelt en zal mijn best doen om met u tot overeenstemming te komen. Bij deze bevestig ik dat alle informatie die u zojuist heeft gehoord, geheel correct is. Bij de voorspelde gevolgen waarvan Saundra u verteld heeft, sluit ik me aan. Wanneer wij alles maar op zijn beloop laten, zal er binnen afzienbare tijd wereldwijde chaos uitbreken. Ik wil dat op alle mogelijke manieren zien te voorkomen, of ten minste binnen de perken proberen te houden. Ik wil er daarom ook de nadruk op leggen dat onze samenwerking het mogelijk moet maken om uw president ervan te overtuigen zich achter deze doelstelling te scharen.”

Oskar zag hoe Holyester zich moeizaam op de Chesterfield bank liet zakken. De man wordt oud ...

“Zoals u van Saundra gehoord heeft, geven uw instructies u voldoende ruimte om zelfstandig besluiten te nemen indien het voorgeschreven protocol niet gevolgd kan worden. In dit geval betekent dat via de rode telefoon in contact komen met uw president”, sprak de secretaris-generaal rustig verder. “Ik geef u de garantie dat, wanneer u akkoord gaat, alles in het werk gesteld zal worden om uw overleg met hem alsnog te realiseren. Op ditzelfde moment worden er stappen ondernomen om de FBI-agent van sectie C met uw president in contact te brengen. Hoelang denk je nodig te hebben, Saundra?”

Naadloos sloot haar stem op die van Holyester aan. “Ongeveer 10 minuten, mijnheer.” Holyester knikte bedachtzaam. “U hoort het, heren. Niet meer dan 10 luttele minuten scheiden ons van een belangrijk ijkpunt in de geschiedenis van de mensheid. Kunnen we ons nederig opstellen en het eigenbelang laten wijken voor een wereldcollectief? Of zullen we in een onoverzichtelijke wedloop geraken?”

Zijn ogen keken hen vanaf het grote scherm priemend aan. “Heren, kunnen wij op uw medewerking rekenen?”

Wat hemzelf betrof, dacht Oskar bij zichzelf, gingen ze hier en nu meteen akkoord, maar Rock dacht er klaarblijkelijk anders over. “Ik hoop dat u het mij niet kwalijk neemt, maar ik wil eerst met mijn collega overleggen. Privé. Kunt u zich over 5 minuten opnieuw melden?”

Holyester knikte, maar het was Saundra’s stem die ze hoorden. “Dat moet geen probleem zijn, Commander Veerhoes. Zo nodig zorgen we ervoor dat uw president op u wacht.”

Er klonk een bijna onhoorbaar klikje en het grote onderzoekscherm werd pardoes zwart.

“Tjezis, Oskar. Waar zijn we nu in beland? Desnoods laten ze de president wachten ... Tje-zis!”

Rocks baard schudde vol ongeloof heen en weer. “Dit klinkt allemaal wel erg mooi, Mirnat. Ik weet eerlijk gezegd niet of ik het allemaal wel geloven kan. Wat vind jij van deze hele ontwikkeling?”

Oskar haalde kort zijn schouders op. Hij was een wetenschapper pur sang en had zijn besluit al genomen. Hij wist, al vanaf het moment dat Holyester op het beeldscherm verschenen was, dat hij deze gelegenheid voor geen goud wilde mislopen.

“Rock, het is eigenlijk heel simpel. Wat die Saundra ons heeft uitgelegd, daar kan ik mij helemaal in vinden. We staan aan de vooravond van de grootste wetenschappelijke en politieke uitdaging. Over de politieke kant hoeven we ons niet druk te maken. Zij zeggen dat we alsnog contact met de president krijgen, zodat jij je verhaal kunt doen. Wat hij er vervolgens mee doet, is niet onze zaak. Het enige wat je kunt doen, is het zodanig brengen dat hij Holyesters zienswijze overneemt. En daarbij moet ik die Saundra gelijk geven.

De omstandigheden waarin de CSA destijds werd opgericht, kunnen absoluut niet meer met die van nu worden vergeleken. Hoeveel kennis is er sindsdien niet vergaard? De wereldbevolking groeit explosief en om nou te zeggen dat de politiek op wereldniveau zo geweldig functioneert ... Alles bij elkaar genomen, ben ik er voorstander van om UNBI de eindverantwoording toe te vertrouwen. Dan kunnen wij ons uitleven wat het wetenschappelijke gedeelte betreft. Dat er een link moet bestaan tussen piramides, die vreemde marmeren tafels, bepaalde mensen en onze constellatie van lichtende gaswolken, had ik nooit kunnen denken. Maar de mogelijkheid krijgen om die samenhang uit te zoeken, is natuurlijk een geweldige uitdaging. En zeg nou zelf, als wij onze handen ervan aftrekken, zijn er genoeg anderen die deze kans zonder verder nadenken zullen aangrijpen. Alles gecombineerd – de gevoelige informatie die ons het afgelopen kwartier is toevertrouwd, het gemak waarmee onze CSA hier ontdekt is en de betrokkenheid van Dick Holyester zelf – ben ik ervan overtuigd dat er hier geen vuil spel gespeeld wordt. Dus, wat mij betreft: Ja. Ik wil meedoen. Maar, eh... Jij hebt hierin het laatste woord, Rock. Jij bent tenslotte de Commander in Chief van de CSA en voor elke beslissing die je neemt, blijf jij de eindverantwoordelijke.”

Hopend dat hij Rock had weten over te halen, zag hij hem wikken en wegen, tot er plots een koppige trek op zijn gezicht verscheen.

“Oké, Oskar. Ik denk dat je gelijk hebt. We hebben sowieso de plicht om de president te informeren en ik zal mijn stinkende best doen om hem te overtuigen.”

< 05.23

Hakon had de hoorn nog niet aan zijn oor, of er klonken een paar klikken en daarna een stem waaraan hij direct kon horen dat er werd gesproken via een stemvervormer. Meteen op zijn hoede, verdween zijn eerdere ergernis op slag. Snel legde hij een hand over het spreekgedeelte en fluisterde Saundra toe om de herkomst van de beller direct te onderzoeken.

“Al bezig, Hakon”, hoorde hij haar kalme stem in zijn hoofd zeggen. “Vergeet niet dat je huis onder volledige SEC1-controle staat. Houd de lijn zo lang mogelijk open, want we hebben met iemand van doen die zijn identiteit geheim wil houden. Ik heb namelijk geconstateerd dat er via een VPN-verbinding wordt gebeld. Dat betekent vele stukjes data die over meerdere satellieten verdeeld binnenkomen. Geen eenvoudige puzzel, die tijd gaat kosten om op te lossen.”

Intussen luisterde hij naar de eentonige stem die voor de tweede keer meedeelde een boodschap te hebben voor Hakon Eriksson. Hij maakte het spreekgedeelte vrij en liet de beller weten dat deze hem nu aan de lijn had. “Oké. Luister dan goed”, ging de robotstem verder. “Ik weet dat je al sinds je jeugd op zoek bent naar je vader. Ik weet wat er ruim dertig jaar geleden met hem gebeurd is. Ik weet hoe het nu met hem gaat en ik weet waar hij nu is.”

Alsof hij de hoorn wilde verpulveren, greep zijn hand de hoorn vast. Op zijn gezicht verscheen een gigantische glimlach. Bijna euforisch luisterde hij verder. “Als jij dat ook wilt weten, dan regel je dat je met de eerstvolgende lijnvlucht naar Yucatán, Mexico vliegt. Zorg dat je binnen 24 uur voor de aankomsthal staat. Daar word je dan opgehaald. Kom alleen en laat je UNBI-vriendjes thuis. We houden je in de gaten.”

Als sneeuw voor de zon lieten de monotoon uitgesproken woorden de euforie en lach op zijn gezicht verdwijnen. “We weten alles van je, zoals het feit dat je momenteel in Kongsberg zit. Zodra we merken dat je iets anders van plan bent, trekken wij ons terug en zal je je ouweheer nooit, maar dan ook nooit meer terugzien. O ja ... Je moet de groeten hebben van die griet met wie je de trap bent afgerold. De klok loopt NU!”

Voordat hij ook maar een woord kon uitbrengen, werd de verbinding verbroken. Achter hem hoorde hij in de keuken gestommel en daarbovenuit zijn oma hartstochtelijk huilen. Saundra moest iedereen hebben laten meeluisteren ...

Al aangedaan door de dreigende boodschap, rende hij met een bezwaard hart de keuken in. Bezorgd zag hij hoe zijn rood aangelopen en betraande oma door Marilyn en Barbara werd getroost. Zijn oma zag hem, strekte haar armen uit en omhelsde hem stevig. Tegelijkertijd snikkend en lachend, bekende ze hem dat ze al lang geleden de hoop had opgegeven. En nu, na al die jaren waarin ze ervan overtuigd was dat Erik dood moest zijn, kregen ze dit bericht.

In het betraande, lieve, gerimpelde gezicht zag hij wilde hoop in haar oude ogen opvlammen. “O, Hakon ...”, hakkelde ze. “Zou het echt zo kunnen zijn dat mijn zoon ergens in Mexico woont?”

Ze maakte zich uit zijn armen los en liep opgetogen naar Torstein, die haar stevig tegen zich aantrok. Hoewel zijn opa fier als een standbeeld te midden van alle emotie rechtop bleef staan, zag Hakon aan zijn gezichtsuitdrukking dat ook opa niet minder hoopvol was. Hij stapte naar beiden toe en fluisterde: “Opa, als de kans aanwezig is dat Erik nog in leven is, dan zorg ik ervoor dat hij terugkomt. Wat er ook gebeurt, hij komt terug.”

< 05.24

Alejandro schoof zijn laptop opzij en leunde tevreden achterover. Het was gelukkig toch nog goedgekomen. Het eerste telefoontje was de mist ingegaan omdat hij zelf het nummer verkeerd had ingetikt, de tweede poging was mislukt doordat hij de ingesprektoon gekregen had. Voor hij het opnieuw probeerde, had hij zichzelf gedwongen tien minuten te wachten.

Tergend traag had hij de klok de seconden zien wegtikken tot hij het zichzelf toestond om de telefoon te pakken. Voor de derde keer had hij het nummer ingetikt en jawel, bingo! Ditmaal was er opgenomen. Waarschijnlijk door de oma van Eriksson, want pas na een paar seconden ruis was Hakon zelf aan de telefoon gekomen.

Zijn zorgvuldig uitgedachte tekst had hij nog eens terug beluisterd en hij was meer dan tevreden met het resultaat geweest. Niets te veel gezegd, maar precies genoeg om ervoor te zorgen dat Eriksson in de val zou lopen. Mooi.

Op zijn smartphone stelde hij de verwachte aankomsttijd in en pakte het overzicht van de tijdlijnen erbij. Van de drie verschillende tijdlijnen was er één afgerond. De tweede was lopende en de derde zou binnenkort starten.

Hij bekeek de uitgevoerde en nog te verwezenlijken acties en bedacht dat hij vlekkeloos het initiatief behouden had. Nu moest hij er enkel nog voor zorgen dat dit zo bleef.

Voor de zekerheid pakte hij het boek erbij en zocht het hoofdstuk op waarin de aantrekkingskracht werd beschreven. Nu hij het voor de zoveelste keer zorgvuldig doorlas, constateerde hij dat hij niet hoefde te twijfelen. Hij had de beschrijving ervan wel degelijk goed geïnterpreteerd. Hoe, dat wist hij nog niet, maar om de een of andere reden was deze aantrekkingskracht geactiveerd. Toch had hij er niet op kunnen vertrouwen dat Eriksson op zoek zou gaan naar zijn tegenpool. Een simpel telefoontje echter was genoeg geweest om zich daarvan te kunnen verzekeren.

Een korte klop op de deur onderbrak zijn gedachten. Zijn persoonlijke bediende stak zijn hoofd om de deur en liet hem weten dat de gasten gearriveerd waren. Men had ze in het meest luxe vertrek geïnstalleerd en voorzien van wat eten en drinken. Het hoofd werd teruggetrokken en de deur klikte weer dicht. Prima. Ook dat liep dus voorspoedig.

Jammer genoeg kon hij pas later zijn opwachting maken, want hij had eerst nog het nodige te doen. Hoewel hij het liefst met harde hand zijn plannen wilde realiseren, had hij een andere tactiek uitgedacht om achter de waarheid te komen. Met redelijkheid, logica en uiteindelijk met gezag.

Het eerste deel was in gang gezet. Om een goede basis te creëren, zouden de vrouwen met alle egards behandeld worden. De enorme luxe, rijkdom en macht zouden hen al snel in de goede richting sturen. Binnen de kortste keren zouden ze hem alles vertellen wat hij wilde weten. Het was aan hem om op precies het juiste moment de vereiste druk uit te oefenen. Alle drie zouden ze zingen als een nachtegaal.

Hij stond al op om aan het werk te gaan, maar kon toch zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en ging weer zitten. Hij trok zijn laptop naar zich toe, klapte hem open en activeerde de monitors. Meteen kwamen de beelden van alle camera’s op het scherm tot leven. Afgezien van enkele bedienden die zich in de Gouden Zaal bevonden, waren er alleen tekenen van leven in de ruimte waar de vrouwen zich bevonden. Onder het wakend oog van zijn garde zaten er twee te eten en lag de derde languit op de sofa.

Hij bekeek ze aandachtig, nu hij de drie, hoewel digitaal, in levenden lijve kon zien. Hierbij moest hij vaststellen dat de foto’s niet bepaald de echte schoonheid van die Nakawe hadden vastgelegd. Hoewel de gevolgen van haar onverwachte reis duidelijk zichtbaar waren, straalde ze iets bijzonders uit. Deze vrouw was een lust voor het oog en beroerde onmiddellijk zijn zinnen. In zijn liezen voelde hij een aangename trilling opkomen. Van de drie had deze Nakawe die bijzondere uitstraling van dé Vrouwe.

Met moeite wendde hij zijn blik van haar af om de andere twee te bekijken. Die jonge meid die er als Doornroosje bij lag, mocht er anders ook wel zijn. Een knap gezichtje en een heerlijk figuurtje.

Zijn ogen richtten zich op de derde vrouw. Die oude heks moest er vroeger ook heel goed uitgezien hebben. Zelfs nu ze duidelijk betere tijden gekend moest hebben, straalde ze diezelfde hooghartige air uit. Uit die gerimpelde taart zou hij alle kennis knijpen, waarna ze met het grofvuil mee kon. Hij zou haar persoonlijk het hellegat in mieteren en genieten van de echo van de val.

Wat die andere twee betrof, wist hij het nu zeker. Nakawe zou zijn eerste vrouw worden en die andere een heerlijke bijzit. Glimlachend zag hij zichzelf al op zijn troon zitten. Geflankeerd door die twee vrouwen, zíjn vrouwen, en een schare uitverkorenen om zich heen. Absoluut overtuigd knikkend, bewoog zijn hoofd snel op en neer. Deze twee wonderen der natuur waren voor hem geschapen. Overduidelijk!

< 05.25

Binnen een halfuur na zijn gesprek met Dick Holyester, zat Jerry moederziel alleen in de Oval Office op de president te wachten. Hoewel het een grote eer was om hier aanwezig te zijn, voelde hij zich allerminst gelukkig. Door het accepteren van de belangrijkste opdracht die hem ooit was aangeboden, vreesde hij dat zijn eigen plannen in het water zouden vallen. Zijn sabbatical kon hij voorlopig wel vergeten en daarmee tevens het voorgenomen bezoek aan Nederland en het verkennen van de stad Alkmaar. Op dit moment kon hij alleen maar hopen dat het er in de toekomst nog eens van zou komen.

En dan was zijn gezin er nog. Net nu hij de kans had zijn huwelijk te redden, moest hij opnieuw verstek laten gaan. De zoveelste teleurstelling voor zijn vrouw, die hij ervan moest zien te overtuigen dat hij geen keus had en alweer zijn werk voor het gezin moest laten komen.

Hij ging onrustig verzitten. Maar hoe had hij in ‘s hemelsnaam kunnen weigeren? Zonder Hakon en GAIAS had hij Amerika niet eens teruggezien. Dan was hij daar in Texas door een meute op hol geslagen runderen tot bloederige pulp gestampt. Hij huiverde bij de herinnering aan de bijna-doodervaring. In elk geval was de euforische stemming van een uurtje geleden als een plumpudding in elkaar gezakt. Sterker nog, hij was regelrecht nerveus bij het realiseren van zijn taak. Een zaak van nationaal belang. Een taak die zo belangrijk was dat hem zomaar een geweldig hoge rang was toebedeeld. Chef van de geheime sectie C van de FBI, nota bene. Hoewel hij niet wilde weten hoe alles geregeld was, was hij geweldig onder de indruk dat GAIAS dat zo snel voor elkaar had gekregen.

In gedachten nam hij zijn denkbeeldige hoed af voor Saundra, die hem zijn nieuwe ID had doorgezonden. De berg referenties die eraan gekoppeld zaten, waren regelrecht indrukwekkend te noemen. Hij had zich bij de Secret Service bekendgemaakt en zodra hij door hen nagetrokken was, was hij als een koning behandeld. De president was direct op de hoogte gesteld, waarna men hem hierheen geëscorteerd had. Na hem ervan verzekerd te hebben dat de president hem zo spoedig mogelijk als eerste zou spreken, had men hem in de Oval Office alleen gelaten.

De bezorgde groef tussen zijn wenkbrauwen verdubbelde zich bij het realiseren van de positie waarin hij nu verkeerde. Dat uitgerekend hij zich op het kruispunt bevond dat bepalend was voor de toekomst van de mensheid. Dat hij, Jerry Decker, ervoor moest zorgen dat de juiste afslag genomen werd. Hoewel het zijn ego streelde, twijfelde hij er eerlijk gezegd aan of hij deze belangrijke taak aan zou kunnen. De naakte feiten en gebeurtenissen die hem door Holyester en Saundra waren voorgeschoteld, hadden hem bijna de adem benomen. Daar nog bovenop lag het feit dat Hakon er als een lijdend voorwerp middenin stond. Hij moest er niet aan denken om steeds weer overvallen te worden door visioenen en black-outs. Maar wat hem nog de meeste zorgen baarde, was het feit dat hij de informatie met de president moest delen om hem over te halen. Kennis die absoluut niet verder verspreid mocht worden. Dat zat hem lang niet lekker. Want, hoewel het telkens weer werd ontkend, het Witte Huis bleek niet zelden zo lek als een mandje.

Het opengaan van de deur onderbrak zijn gedachtegang. De grote baas beende naar binnen en onder het uitroepen van de simpele vraag “Wat kunt u mij over de CSA vertellen?”, werd hem ferm de hand geschud.

< 05.26

In Mexico, in de communicatiecel van het klooster van de Monialen Dominicanessen, was het stil. Doodstil, nu de laatste non het vertrek verlaten had. Liefdevol haar hand strelend, zat de Moeder-Overste naast het lichaam van haar zojuist gestorven vriendin, die eindelijk vrede gevonden had en zich nu in Gods Licht bevond. Met Mella’s uitgeteerde hand in de hare overdacht ze de bijna 70 jaren die ze samen hadden doorgebracht.

Allebei geboren in de sloppen van Mexico-Stad waren ze al op jonge leeftijd hun thuis ontvlucht en op straat beland. Net als zoveel andere zwerfkinderen werden ze al snel geronseld om allerlei klusjes voor een plaatselijke drugsbaron uit te voeren. Daarnaast was het heel gewoon dat meisjes als zij het manvolk aan hun gerief hielpen, waarbij mishandeling niet zelden voorgekomen was. Doodsbang dat ze dit keer de vierde miskraam niet zou overleven, had ze in Mella’s armen liggen huilen toen een non hen toevallig gezien had. Deze had haar met hulp van Mella in de auto getild. Als ze haar ogen sloot, kon ze nog steeds het zilveren kruisje tegen haar wang voelen tikken. De non had hen meegenomen naar haar klooster, waar ze de kans gekregen hadden om hun kommervol bestaan in te ruilen voor de rustige orde en regelmaat van een klooster. Geen pijn meer, geen kou en geen honger.

Na hun toetreding en na een paar jaren over de hele wereld rondgezworven te hebben om te helpen en om het geloof te verspreiden, waren ze beiden gevraagd om toe te treden tot de orde van de Monialen Dominicanessen. Nu, krap 7 decennia later, had ze zich geen beter leven kunnen voorstellen.

Met genegenheid keek ze op het verstilde lichaam van haar vriendin neer. Het was nog maar 3 dagen geleden dat Mella alarm geslagen had, waardoor er een eind gekomen was aan de serene rust die hier voorheen had geheerst.

Ze glimlachte stil voor zich uit. Een moment om nooit te vergeten. In haar cel had ze net een glaasje van haar dagelijkse bloedwijn ingeschonken toen de diepe klanken van de bronzen klok door het venster naar binnen hadden geklept. Beverig van de schok had ze in één teug het glaasje leeggedronken, waarna een tweede rap de eerste gevolgd was. Tot zichzelf gekomen en gesterkt door het energierijke vocht was ze meteen opgestaan om de haar heilig opgelegde taak tot in de puntjes uit te voeren. Begeleid door het ongewone geroezemoes dat haar aan alle kanten omringd had, was ze direct naar de communicatiecel gelopen, waar ze Mella aangetroffen had. Dat juist zij getuige was geweest van het moment dat dé Vrouwe gesproken had, had ze haar van harte gegund. Iedereen had geweten dat Mella’s aardse bestaan bijna voorbij was en dat juist haar dit wonder toebedeeld was, moest haast wel een teken van God zelf zijn geweest.

Mella had haar gedetailleerd op de hoogte gebracht van de plotselinge gebeurtenis, zodat het duidelijk was dat aan alle voorwaarden was voldaan. Ze hadden elkaar bemoedigend toegeknikt, waarna Mella plichtsgetrouw de telefoon had gepakt. Rustig had ze verbinding gezocht en terwijl haar vriendin had zitten wachten tot iemand aan de andere kant zou opnemen, was ze zelf haar eigen taak gaan uitvoeren.

Deze was iets gecompliceerder. In het begin had het haar de nodige moeite gekost om het werken met de telegraaf onder de knie te krijgen. Maar de jarenlange maandelijkse oefeningen hadden haar inmiddels behoorlijk bedreven gemaakt. Alsof het haar dagelijkse werk betrof, had ze geroutineerd het bericht verstuurd. Na nog even bij haar vriendin gezeten te hebben, was ze doorgelopen naar de kapel, waar haar nonnen zich al verzameld hadden. Ze was hen in gebed voorgegaan en na de dienst had ze aansluitend de overige taken verdeeld. Als laatste had ze de Vrouwe bezocht. Samen hadden ze gebeden en God dankgezegd voor de bijzondere gave die zich zo plotseling geopenbaard had, waarna ze nog even bij Mella was gaan kijken. Met haar bijbel op schoot had haar vriendin niet meer kunnen doen dan wachten.

Ze had er persoonlijk op toegezien dat het Mella aan niets ontbrak, terwijl het hele klooster met haar wachtte op het antwoord. Ze hadden lang gewacht, maar uiteindelijk was het verlossende woord dan toch gekomen.

Zodra ze geïnformeerd was, had ze zich naar de communicatiecel gespoed, waar ze Mella op de eenvoudige brits aangetroffen had, terend op haar laatste krachten. Vervolgens hadden vier nonnen wisselend aan haar bed gezeten en gebeden voor een zachte overgang.

Toen het tenslotte bijna zover was, had ze haar vriendin de laatste sacramenten toegediend. Aan Mella’s gelukkige glimlach had ze kunnen zien dat haar vriendin nog beseft had dat ze haar heilige opdracht had volbracht. Vredig was ze heengegaan. Haar werk was gedaan.

Het hare echter nog niet. Haar taak zou pas eindigen als de wachter uit Rome zou arriveren. Wat er daarna zou gebeuren, wist ze niet. Dat zou pas na zijn aankomst geopenbaard worden.

De stilte werd voorzichtig onderbroken doordat een non zachtjes naar binnen kwam. Zwijgend reikte deze haar een strookje papier aan. Van spanning miste haar hart een slag. Zou dit het verlossende woord zijn?

Snel ontcijferde ze de tekst en meer tegen zichzelf dan tegen de wachtende non, zei ze: “Onze gebeden zijn verhoord. Eindelijk mogen we de hoge kerkelijke leider ontvangen.”

Nu richtte ze zich rechtstreeks tot de non: “Verzamel iedereen in de kapel. Ik heb een belangrijke mededeling te doen.”

< 05.27

Omdat hij toch moest wachten tot Saundra met informatie in de lucht zou komen, had Hakon de keuken verlaten. Hij had rust nodig.

Met Holger in zijn kielzog was hij naar de waterkant gelopen, de steiger op. In het volle zonlicht probeerde hij alles op een rijtje te zetten, want na dat onverwachte telefoongesprek had hij het gevoel in een wildwaterbaan te zijn beland.

Zijn handen, die diep in zijn broekzakken staken, balden zich tot vuisten. Dit was iets wat hij zich bij lange na niet had kunnen voorstellen. Hij had absoluut nog geen idee wat hem te doen stond.

Niet gewend om ergens geen controle over te hebben, trok een dikke denkrimpel een diepe groef tussen zijn wenkbrauwen. Nu hij alle gebeurtenissen van deze dag nog eens stevig overdacht, moest hij bekennen dat zijn nuchtere kijk op de wereld danig aangetast was.

Volledig door zijn gedachten in beslag genomen - bijna als in een trance - luisterde hij naar het water dat kalmpjes tegen de steiger klotste. De schommelende beweging van de Stormbryter op het deinende water en de lichte bries die zijn haren warrig opzij blies, werkten hypnotiserend. Zijn hartslag ging omlaag en langzaam voelde hij zich tot rust komen en zijn hoofd helder worden.

Plotseling voelde hij een hand op zijn schouder landen. Zonder om te kijken, wist hij dat het niet die van Holger was, maar die van zijn opa.

Torstein kwam naast hem staan, trok een verontschuldigend gezicht en stak meteen van wal. “Het spijt me meer dan ik zeggen kan, Hakon. Ik kan alleen maar hopen dat het openbaren van ons familiegeheim je niet in een onmogelijke positie heeft gebracht. Ik ben vandaag 80 geworden, jongen. Je oma en ik vonden dat we het niet langer mochten uitstellen. Nu kunnen we het je tenminste nog persoonlijk meegeven.”

Zijn opa keek hem ongemakkelijk aan. “We hadden er echt geen vermoeden van dat alles wat we vandaag ontdekt hebben, zo’n impact zou hebben. En al helemaal niet dat ons familieteken zo’n belangrijke schakel in de geschiedenis zou blijken te zijn. Je oma en ik zijn behoorlijk van slag, nu we hoorden dat Erik nog in leven zou kunnen zijn. We weten niet of we het kunnen geloven, maar hopen het tegelijkertijd met heel ons hart. Ik denk niet dat we veel zullen slapen tot we zekerheid hebben. En dat zal pas het geval zijn wanneer jij, hopelijk met je vader, hier samen voor onze neus staan.”

Hakon klemde zijn kaken op elkaar. Hij stond in dubio. Het liefst wilde hij zijn grootouders geruststellen en zeggen dat alles goed zou komen. Maar dat kon hij niet doen. Hij wist nog veel te weinig. Hoewel hij er zelf van overtuigd was dat Erik niet dood was, waren er nog veel te veel onzekerheden. Best mogelijk dat de beller niet gelogen had, maar voor hetzelfde geld werden ze in het ootje genomen. Vanwege Spiderweb was hij als hoofd van UNBI welbekend en het was niet ondenkbaar dat hij ergens heen gelokt werd. Heel waarschijnlijk, zelfs.

Het had hem nog geen halve seconde gekost om tot deze conclusie te komen en een passend antwoord te bedenken. Hij wist een halve glimlach op zijn gezicht te toveren en met een zo rustig mogelijke stem zei hij: “Nee, opa. U en oma hoeven zich niet te verontschuldigen. Aan de ene kant ben ik blij dat u alles nu heeft verteld en niet eerder. Want met de mogelijkheden die mij nu ter beschikking staan, sta ik er een stuk beter voor dan Erik destijds. Met de ondersteuning van GAIAS heb ik een reële kans om de waarheid te achterhalen en te ontdekken wat er met mijn vader is gebeurd.

Aan de andere kant moet ik eerlijk bekennen dat er nog veel onduidelijkheden zijn. Onder andere waarom dat afwijkende DNA aan alle mannelijke nazaten doorgegeven wordt.”

Zijn halve glimlach verdween even, om even later als een hele terug te keren. “Ik moet zeggen dat ik vanmorgen een iets andere voorstelling van deze dag had. Wat u mij en de anderen allemaal heeft laten zien, had ik in geen eeuwigheid verwacht, opa. Een heus familiegeheim! Het lijkt wel een spannend jongensboek. Wie zou niet zo’n uniek verleden willen hebben? En daarbovenop hebben we ook nog nieuws over Erik gekregen. Het lijkt haast wel of een onzichtbare hand ons een bepaalde kant op stuurt. Dus, wat er ook gebeurt, u en oma hoeven uzelf echt geen verwijten te maken.”

Zijn woorden hadden gelukkig het gewenste effect. Zijn opa leek weer helemaal de oude, zoals hij fier rechtop over het water uitkeek. Torstein draaide zich echter al gauw weer om en vroeg hem op ernstige toon: “Hakon, je moet ons beloven dat Saundra ons van alle ontwikkelingen op de hoogte zal houden. En niet alleen positieve feiten.” Opa keek hem dwingend aan. “Ook als het nieuws niét zo best is.”

Hakon knikte. “U heeft mijn woord, opa.”

Al die tijd had Holger er zwijgend als een standbeeld bij gestaan, maar hij leek prima aan te voelen dat het onderonsje tussen Hakon en Torstein een andere wending moest nemen. “Hoe zit het, Hakon? Heb je intussen nog steeds niets van Saundra gehoord?”

Alsof ze hierop gewacht had, meldde Saundra zich. “Ik kan jullie meedelen dat ons geheime wapen in Washington het goed doet. Om daar meer over te kunnen zeggen, is het nodig dat jullie eerst Marilyn aanhoren. Zodra zij haar informatie heeft doorgegeven, zal ik terugkomen met een reisschema en een aangepast scenario. Of jullie naar de keuken kunnen komen, want daarnaast moet Marilyn jullie ook iets laten zién.”

< 05.28

Aan de andere kant van de Noordzee zat dr. Beaumond op datzelfde moment verbluft om zich heen te kijken. De hightech torenkamer waar hij door Pierre naartoe was gebracht, leek wel een hypermodern commandocentrum. Sprakeloos vroeg hij zich af waar hij daar in de ridderzaal in ‘s hemelsnaam voor getekend had.

Hij had er zitten wachten tot Pierre ineens als een duveltje uit een doosje vanachter een wandkleed opgedoken was. Het liefst had hij iets willen onderzoeken wat ongetwijfeld een geheime gang moest zijn, maar de slungel had hem daarvoor geen kans gegeven. Hij had hem gebaard te blijven zitten en hem een tablet overhandigd.

Kort daarop had hij daarmee live met Marilyn gesproken. Op haar zo kenmerkende manier had ze hem enthousiast begroet, maar had hem nauwelijks aan het woord gelaten. Laat staan dat hij zijn bevinding betreffende de patiënt met haar had kunnen delen.

Berustend had hij haar aangehoord en was naderhand werkelijk verrast geweest. Marilyn wilde hem deelgenoot maken van een nieuw onderzoek. Echter, daarbij zou informatie vrijkomen die hij nooit met derden zou mogen delen. Of hij daarom bereid was om een verklaring tot geheimhouding te ondertekenen. Voor haar was een mondelinge belofte voldoende, had ze gezegd. “Maar er zijn anderen die beschermd moeten worden. Mensen die jou niet kennen zoals ik, Bertie.”

Voor hem had haar ineens doodernstige gezicht boekdelen gesproken. Hij kende Marilyn heel goed. Ze moest werkelijk iets belangrijks ontwikkeld hebben.

Met in zijn achterhoofd het voornemen om haar zo direct nog over zijn onderzoek in te lichten, had hij de hem voorgelegde woorden hardop uitgesproken. Maar zijn belofte bleek nog niet voldoende. Geïntrigeerd door de geheimzinnige ernst van de situatie had hij het potlood dat Pierre hem voorhield gebruikt om tevens de schriftelijke verklaring te ondertekenen.

Hij was nog geen spat wijzer geworden, toen Pierre hem daarna weer was voorgegaan naar een ander deel van het slot. Een slim verborgen, kleine lift had hen omhoog gebracht en enkele traptreden later leek het wel of hij vanuit de Middeleeuwen rechtstreeks de toekomst binnengelopen was. De oostelijke wand werd door een vlak van meerdere samengestelde beeldschermen in beslag genomen. De op een houten troon lijkende zetel die er op enige afstand voor stond, leek buitengewoon misplaatst. Een bespottelijk anachronisme.

Aan de andere wand ertegenover stonden vier knotsen van beeldschermen naast elkaar opgesteld. Op één ervan werd het skelet van een man weergegeven.

Pierre had hem verzocht te gaan zitten en had vervolgens tegenover hem plaatsgenomen. Hij wees nu naar de vier grote schermen en vroeg: “Saundra?”

Het scherm waarop het skelet werd getoond, ging aan. Zo langzaam dat het makkelijk te volgen was, draaide het in 3D om zijn as. Een vriendelijke vrouwenstem die van alle kanten tegelijk leek te komen, stelde zich voor en heette hem hartelijk welkom.

“Saundra”, begon Pierre, “wil je zo goed zijn om onze gast op de hoogte te brengen?”

Vijf minuten later wist hij dat hij zich in de controlekamer van GAIAS bevond. Een groep die uit meerdere personen bestond en waartoe ook de slotheer, Pierre en Marilyn behoorden. Tevens een groep die heel wat in z’n mars had, besefte hij toen Saundra hem de ware toedracht met betrekking tot Spiderweb uit de doeken deed. Nu wist hij ook hoe Jens in zijn comateuze toestand geraakt was. Dat men de jongeman niet direct had opgegeven, begreep hij wel. Maar waarom ze hem nu nog steeds in leven hielden, beslist niet.

“...tegenover het GRID”, hoorde hij zeggen. “Wat u op het meest linkse scherm ziet, is het lichaam van Jens.”

Rondom het skelet zag hij het gehele lichaam opgebouwd worden. Alle pezen, spieren, aderen en organen werden toegevoegd, als een rups die een cocon om zich heen bouwde. Zijn beroepsmatige interesse werd meteen gewekt. Aandachtig volgde hij de voortgang, tot het hele lichaam, tot en met het kleinste haarvaatje, in zijn geheel in beeld was gebracht. Het hart begon zich samen te trekken en volledig gebiologeerd zag hij hoe het bloed door het hele lichaam stroomde.

Overdonderd en enthousiast sloegen zijn hersenen op hol. Zo gedetailleerd ... Wat een prestatie!

De vele mogelijkheden die dit voor de toekomstige gezondheidszorg konden betekenen, deden zijn hoofd bijna exploderen. “Marilyn!”, riep hij uit. “Dus dit heb je...”

Op het scherm ernaast verscheen haar lachende gezicht. Vol respect zei hij opgewonden: “Marilyn! Ik wist dat je een genie bent, maar wat je hier gepresteerd hebt ... Ongelooflijk!”

“Dank je wel, Bertie.” Zijn welgemeende, enthousiaste compliment deed haar hele gezicht oplichten. Opgetogen sprak ze verder.

“De nieuwe hard- en software waarmee Jens’ lichaam in kaart gebracht is en waarmee we het kunnen monitoren, heb ik met hulp van Saundra en Pierre kunnen ontwikkelen. Hoe precies, vertel ik je later wel. Nu moet je eerst nog even blijven opletten. Wat je nu ziet, is tot op nanoniveau opgebouwd, zodat je precies kunt zien waar zich eventuele problemen voordoen. Zie je vooraleerst geen bijzonderheden, dan kunnen we nog een stapje verder gaan.”

Ze glimlachte nu raadselachtig, verplaatste haar hand een beetje omhoog en bewoog drie vingers. Direct werd er op de hersenen ingezoomd.

“Bertie, jij bent de expert. Wat zie je nu?” Geroutineerd bekeek hij het brein tot in het kleinste detail. Spijtig schudde hij van nee. “Het spijt me, Marilyn. Ik zie geen verschil met mijn eerdere onderzoek. De hersenen vertonen geen activiteit meer, Lynnie.”

Hij voelde met haar mee omdat hij haar helemaal geen hoop kon geven en had automatisch haar koosnaampje gebruikt. “Ik kan niet anders dan jullie adviseren om de behandeling te staken.”

Zijn slechte nieuws leek niet werkelijk tot haar en Pierre door te dringen. Hij zuchtte. Daar had je het weer. Nog niet klaar om op te geven ...

“Maar, Bertie”, zei Marilyn zacht. “Stel nu dat je het volgende ziet. Hoe zou je advies dán luiden?”

Opnieuw werd er ingezoomd, tot het brein het hele scherm in beslag nam. Zoiets als dit had hij nog nooit gezien. Tussen de hersencellen werden de onderlinge verbindingen haarscherp weergegeven. Onbewust hield zijn adem in toen er nog verder werd ingezoomd. “STOP!”, riep hij spontaan uit. “Ik zie iets! Marilyn! Activiteit! Minimaal, maar volgens mij zie ik wel degelijk iets van activiteit! Worden hier daadwerkelijk de hersenen van Jens weergegeven?”

Op het scherm ernaast knikte Marilyn instemmend. “Ja”, antwoordde ze eenvoudig. “Ze worden je nu op piconiveau getoond. Van zijn gehele lichaam hebben we een Fysiek Pico Profiel samengesteld, oftewel een FPP.”

Marilyn keek hem desondanks zorgelijk aan. “Maar we zijn er nog niet”, sprak ze ernstig verder. “Zo dadelijk zal ook het FPP van Pierre getoond worden. Hij heeft zich als proefkonijn beschikbaar gesteld, zodat er minimaal twee zichtbaar zijn ...” “Die ik met elkaar moet vergelijken”, vulde Bertrand haar aan.

Marilyn knikte. “Of je van beiden alles wat van belang kan zijn, volledig wilt onderzoeken en vergelijken. Met deze verfijnde methode vind je misschien meer of kom je tot nieuwe inzichten.” Ze zweeg even. “En heel misschien heeft Jens dan nog een kans”, vervolgde ze zacht.

“Ik laat je nu in de handen van Pierre achter. Hij zal je leren hoe je deze programmatuur moet aansturen, zodat je geheel zelfstandig kunt werken.”

Heel even leek ze ergens naar te luisteren. “Lieve Bertie. Ik moet gaan. Ik zal me later weer melden. Voor nu wens ik je veel succes.” Ze liet het scherm levenloos achter.

< 05.29

Met de donkergrijze afvalzak nog in zijn hand, gunde Gideon zichzelf een moment om van alle bedrijvigheid in de pilarenzaal te genieten: het zachte piepen en schuiven van ijverige voeten en het geroezemoes dat in een vreemd ritme af- en oplaaide. Het was overduidelijk dat het onderzoeksvirus iedereen had aangestoken, hemzelf incluis. Als het moest, zou hij desnoods elke steen omkeren om op alle mysterieuze zaken antwoord te kunnen geven.

Maar jammer genoeg was de buit tot nu magertjes. Aan het enthousiasme lag het niet, want er werd al de hele dag non-stop doorgewerkt. Eten en drinken waren niet meer dan noodzakelijkheden waaraan domweg tussendoor gehaast gehoor gegeven werd. Overal verspreid, hadden dan ook plastic bekertjes, bordjes, bakjes, papieren servetten en lege pizzadozen rondgeslingerd. Al lang tevreden dat iedereen zo fanatiek aan de slag gegaan was, had hij het dan ook geen enkel probleem gevonden om alle rommel te verzamelen.

Terwijl hij op zijn gemak rondliep, afval opraapte en opruimde, had hij de diverse werkzaamheden belangstellend gadegeslagen. Achter in het cellencomplex hield een groepje van vijf zich bezig met het inventariseren, fotograferen en digitaliseren van alles dat daar te vinden was. Ze leken zich niet eens van hem bewust te zijn geweest toen hij met de afvalzak in zijn hand tussen hen door laveerde.

Daarna was hij naar de zaal zelf teruggekeerd, waar Thomas zijn aandacht getrokken had. Met twee anderen was de jongeman nog steeds bezig om de marmeren tafel te onderzoeken. Het leek haast wel een obsessie voor hem te worden. Zijn donkere ogen speurden niet aflatend elke vierkante millimeter van het marmeren gevaarte af. Hij was nu al uren onafgebroken in de weer. Een van de inquisiteurs had zelfs ovenhandschoenen laten komen, zodat ze niet al te erg gehinderd werden door die hinderlijk prikkende energie. Maar ondanks Thomas’ millimeterprecieze onderzoek, had het stenen gevaarte nog geen enkel geheim prijsgegeven.

Terwijl hij twee pizzadozen samenvouwde, had hij hun poging om de tafel te kantelen gadegeslagen. Thomas wilde blijkbaar niet lijdzaam afwachten tot de specialisten arriveerden. Het argument dat hij Thomas had horen zeggen, was hem zeer logisch voorgekomen..

“De energie komt wellicht onder die tafel vandaan. Het kan best wel eens zo zijn dat de tafel niet de bron is. Misschien geeft het die energie alleen maar door.” Hoewel hij zelf ook benieuwd was of eronder nog aanwijzingen te vinden waren, ontbrak het hem aan de tijd om te blijven toezien. Hij had hen aan zichzelf overgelaten en was kalmpjes verder gewandeld.

Toen hij een stapeltje lege bekertjes achter het karton aan in de zak gooide, was zijn blik op de cartograaf gevallen. Het was beslist een komisch gezicht geweest om te zien hoe de Britse specialist in een gebogen houding over de vloer had geschuifeld. Terwijl hij regelmatig notities maakte, was de man bezig om centimeter voor centimeter de in de vloer getegelde wereldkaart te onderzoeken. In zijn opvallende, geruite pantalon en vlinderdas met stippeltjes had de man nog het meeste weg van een bloedhond die alle kanten op snuffelend een spoor probeerde te vinden, had hij vermaakt gedacht. Toch moest de Brit ogen in zijn achterhoofd hebben, want zodra hij langs hem gelopen was, had de man hem staande gehouden.

“Meneer Gideon”, had hij ernstig gezegd, “hier klopt iets niet. De afbeelding die hier wordt weergegeven, ben ik nooit eerder tegengekomen. Of deze wereldkaart is een fantasievol kunstwerk, of het is een voorstelling die ouder is dan de oudste publicaties die er in de archieven te vinden zijn.”

De wetenschapper had hem priemend aangekeken. “Ik weet niet hoelang ik hier mag blijven, maar ik zou gaarne een van beide stellingen bewezen zien.” Verrast door de bescheidenheid van deze hooggeleerde onderzoeker, had hij zich gehaast om de man gerust te stellen. Het sprak vanzelf dat deze hooggeleerde zijn onderzoek mocht afronden. Vreemde vogel ...

Gideon zette de volle afvalzak bij de deur, slenterde naar de grote tafel terug en ging aan het hoofdeinde ervan zitten. Peinzend keek hij naar Maria Mathilda, die met twee collega’s de informatie uit de twee gevonden boeken zat uit te pluizen. Eerder had hij dat stuk over de Vrouwe en het ‘Geheim van Gods Hand’ zelf nog eens doorgenomen, maar ook ditmaal was hem niets nieuws ingevallen. Vooralsnog had niemand enig idee wat dit kon betekenen.

Onbewust tastte zijn hand naar de verdikking onder zijn hemd. De inquisitiesleutel. Alsof het een talisman betrof, hield hij hem stevig vast. “Mocht mij iets overkomen, dan moet je ervoor zorgen dat de sleutel aan mijn opvolger wordt doorgegeven, Gideon”, had de baas op ernstige toon gezegd. Geweldig in zijn nopjes met zijn vertrouwen, had Gideon zich heilig voorgenomen om dat onder geen enkel beding te beschamen ...

Boven zijn hoofd hoorde hij iemand roepen: “Adjudant, adjudant! Ik heb iets ontdekt!” Hij keek omhoog. De inquisiteur die belast was met het in kaart brengen van de sterrenhemel stond hoog in de koepel enthousiast naar de elf sterren te wijzen. “Adjudant, kom snel. Ik heb iets bijzonders ontdekt!”

Hoewel hij verschrikkelijk nieuwsgierig was, zag hij er enorm tegenop om de stellage op te moeten klimmen. Vanwege zijn hoogtevrees waagde hij zichzelf niet eens op een balkon, laat staan dat hij een voet op die stelling zou zetten. Hij stond op en riep dat de man er een foto van moest maken en deze naar hem toe moest sturen. “Dan kijk ik er onmiddellijk naar!”

Op zijn hoge positie wilde de inquisiteur daar niets van weten. Zo mogelijk nog enthousiaster, riep deze terug: “Nee, adjudant! Dit moet u echt met eigen ogen zien. Dit is zo bijzonder, dat moet u werkelijk zelf bekijken!”

Gideon zuchtte diep. Wilde hij geen gezichtsverlies lijden, dan zat er maar één ding op. Met het lood in de schoenen liep hij naar de stellage toe.

Picobello

< 06.01

De cognac bleek een uitmuntende smering voor zijn grijze cellen te zijn geweest, dacht Esteban bij zichzelf. Hij had alle aantekeningen die hij sinds de ontdekkingen in de pilarenzaal had gemaakt nog eens aandachtig doorgenomen. Een lijst die na het noteren van alle belangrijke feiten van de 7 bladzijden uit het kistje behoorlijk gegroeid was. Nu hij alles op jaartal en plaats gerubriceerd had, sprong er eentje met kop en schouders bovenuit: de ontdekking die op het zevende blad genoteerd stond als ‘wereldkaart’.

Opnieuw had hij de papieren uit het kistje gepakt en had ze alle zeven nog eens langzaam doorgelezen om te voorkomen dat hij eventuele verborgen aanwijzingen over het hoofd zou zien. Maar ook nu bleef hij haken bij het laatste blad. Om precies te zijn bij de aantekening die in het midden van de kaart gemaakt was. De tekst, die in een priegelig handschrift in een cirkel geschreven stond, instrueerde hem om bladzijde twee te lezen. Daar zou hij het ontbrekende stukje informatie vinden om deze aanwijzing juist te kunnen interpreteren.

Peinzend nam hij het tweede en zevende blad apart en bestudeerde de kaart nog eens zeer intensief. De cirkel met tekst lag exact in het midden van de oceaan, precies tussen de continenten Noord-Afrika en Midden-Amerika. Zoals hij het tweede blad dacht te moeten interpreteren, legde hij de kaart er gespiegeld op, waarna hij het geheel tegen het licht hield. Dwars door het papier heen zag hij nu de cirkel en de tekst daarbinnen tot een patroon samenvloeien.

Opgewonden over wat alweer een nieuwe ontdekking zou kunnen zijn, verscherpte hij zijn blik. Jawel, allemachtig! Dit was niet te missen. Dit stelde absoluut de kustlijn van een eiland voor! Er middenin zag hij een nieuw woord staan, maar herkende dat niet meteen. Dat kwam beslist uit een andere taal.

Hij was geen taalkundige, maar had in zijn speurtocht naar mysteries veel kennis opgedaan. Hij had een hoop oude documenten doorgeworsteld die in diverse oude talen geschreven waren en zou kunnen zweren dat dit woord oud Grieks was. Heel duidelijk stond er Ἀτλαντίς.

Ergens begon er een klok te luiden, maar hij kon zo gauw de klepel niet vinden. Maar niet getreurd, daar was wel een oplossing voor. Inmiddels had hij de zoekmachine van hun R.K.K.-app leren kennen als een uitermate geschikt hulpmiddel. Hij twijfelde er dan ook niet aan dat hun uitgebreide digitale bibliotheek ook nu uitkomst zou bieden. Hij pakte zijn tablet, activeerde het, tikte snel het woord over en binnen een mum van tijd sprong het gevonden resultaat hem tegemoet. Hij vergat uit te ademen en zijn ogen puilden uit. Onnoemelijk verrast, las hij de enige gevonden betekenis: ‘Atlantis’.

< 06.02

Voor de tweede keer die dag zat de president van de Verenigde Staten van Amerika in zijn comfortabele bureaustoel achter de ‘Resolute Desk’. Diep in gedachten liet hij zijn kin op zijn stevig in elkaar gevlochten handen rusten. Deze dag, die al zo gedenkwaardig begonnen was, leek met het uur nog vreemder te worden. Wat hij zojuist allemaal gehoord en gezien had ... Hij had alles verwacht, maar zoiets ... Hij kon het amper geloven.

Toch was Rock Veerhoes er stellig van overtuigd geweest. “We are not alone!”, had deze hem op ernstige toon verzekerd. Godsamme, wat zou het mooi zijn om, boven op de succesvolle uitroeiing van het Spiderweb, dit buitengewone nieuws vandaag nog wereldkundig te maken. Verdomd jammer dat hij dat niet kon doen.

De meest verschrikkelijke taferelen van een volledig ontregelde maatschappij trokken aan zijn geestesoog voorbij. Buitenaards leven. Oorlogszuchtig? Vredelievend? Met heel zijn hart hoopte hij het laatste. Gezien de situatie waarin de aarde zich momenteel bevond, zou eventuele hulp van buiten meer dan welkom zijn.

Gewend als hij was om niets van zijn eigen gedachten prijs te geven, liet hij ook ditmaal niets van zijn gevoelens blijken. De FBI-chef die nu zwijgend tegenover hem zat, kon niet weten hoe frustrerend zijn positie was. Het idee dat hij als de belangrijkste machthebber van het vrije westen de misstanden op deze planeet kon aanpakken, was gaandeweg zijn ambtsperiode als een nachtkaars uitgegaan. De vriendjespolitiek en lobbyisten waarmee hij als gouverneur te maken had gehad, bleken kinderspel in vergelijking met de dagelijkse gang van zaken in het Witte Huis. Het achterbakse konkelen en samenzweren verliep enkel nog geniepiger. Nog genadelozer. Bij elk woord dat hij zei, bij elke stap die hij zette en bij elke handtekening die hij uiteindelijk plaatste, was altijd de invloed van lobbyisten en/of partijleden merkbaar. Geen enkel plan, wetsontwerp of besluit was uitvoerbaar zonder rekening te houden met alle belangenbehartigers, die als bijen op zoek naar stuifmeel om hem en zijn kabinet heen zwermden. Om van zijn eigen partijgenoten nog maar te zwijgen. Niet aflatend trekken, zeuren, verkapt dreigen en iedereen tegen elkaar uitspelen.

Van al zijn mooie plannen om een betere wereld te maken en tenminste iets te doen voor de weerlozen en minder bedeelden, was niet veel terecht gekomen. Zodra hij ook maar het simpelste plan in die richting opperde, werd er al aan de poten daarvan gezaagd. Vastgepind door elkaar tegenwerkende belanghebbenden, kreeg hij maar heel zelden de kans om oprecht en fair te handelen. Het was om moedeloos van te worden.

Maar nu, na zes jaar ploeteren in het politieke moeras, dook er ineens een lichtpuntje op. Meerdere, als je het goed beschouwde, die bijna letterlijk uit de lucht kwamen vallen.

Nadat de dag met die absurde vertoning van Jimmy was begonnen, had hij nu eens, voor het eerst, de touwtjes volledig in handen. Simpelweg omdat hij, vooralsnog, als enige wist wat er precies speelde. Een voorsprong die hij wellicht kon gebruiken om nu, geheel zelfstandig, te kunnen handelen zonder rekening te houden met alle hyena’s om hem heen.

De reden dat zijn frustratie als sneeuw voor de zon verdwenen was, zat tegenover hem. Nee, niet Jerry Decker persoonlijk, maar de kleine smartphone die Jerry had meegebracht. Hierop was hem getoond wat de CSA had vastgelegd. Hoewel het display aan de kleine kant was, had hij goed kunnen zien hoe een aantal sterren zich in formatie hadden verplaatst. De korte, felle flits op het einde was al helemaal niet te missen geweest. De heren Veerhoes en Mirnat hadden hem vervolgens uitgelegd waarom zij ervan overtuigd waren dat “deze synchrone verplaatsing van 11 gassterren” volgens artikel 1, lid 2, sub 3 van het CSA-protocol voldeed aan de definitie ‘buitenaardse dreiging’. Daarnaast hadden de heren hem op de hoogte gebracht van een bizar ongeval in een piramide, dat daar rechtstreeks verband mee hield. Tevens zouden er mensen bestaan die na die sterrenbeweging ineens paranormaal begaafd geworden waren. Eerlijk gezegd, had hij dat met een korreltje zout genomen, tot de secretaris van de VN zelf dit doodserieus bevestigde, in dezelfde video waarop Holyester er bij hem op aandrong dat een verdere aanpak van dit fenomeen moest plaatsvinden onder de auspiciën van de VN, zijnde UNBI. Als laatste kreeg hij van de contactpersoon van UNBI een uitgebreid scenario voorgeschoteld over hoe dit fenomeen het beste kon worden onderzocht en hoe alle landen in het gareel konden worden gehouden. Pas daarna mochten de feiten aan de gehele wereldbevolking kenbaar gemaakt worden.

Hij fronste. De gestelde voorwaarden logen er niet om.

a. Aan geen enkel land mocht toegestaan worden om misbruik van de situatie te maken;

b. De gehele wereldbevolking moest een eerlijk verdeeld voordeel krijgen van eventuele positieve ontwikkelingen;

c. De gehele wereldbevolking moest beschermd worden tegen mogelijke negatieve ontwikkelingen;

d. Alle feiten betreffende dit fenomeen moesten zorgvuldig gedoseerd verspreid worden, zodat er geen grootschalige paniek kon uitbreken;

e. De informatie moest in een zodanige vorm gegoten worden dat zoveel mogelijk mensen de reikwijdte ervan zouden kunnen begrijpen.

Vijf simpel gestelde kernpunten die, mocht dit te realiseren zijn, de wereld voorgoed zouden veranderen. Het zou noodzakelijk zijn dat alle landen hun eigen beleid in de wacht zetten om met elkaar aan deze 5 voorwaarden te gaan werken. En dat alles centraal aangestuurd door één orgaan. Zijn eigen taak zou zijn om erop toe te zien dat de gelederen zich sloten. Aan al deze punten zou moeten worden voldoen. Zijn taak was dus allesbehalve kattenpis.

Zijn hart zei ‘ja’, maar zijn gezonde verstand dacht er beslist anders over. Hij kende het politieke en militaire klimaat maar al te goed en het ging er in de rest van de wereld niet veel anders aan toe. Hij moest er niet aan denken hoe de gewone burgers zouden reageren wanneer bekend zou worden dat er onder hen mensen waren die telepathisch begaafd waren. Die vrouw had absoluut gelijk. Voorlopig mocht hierover geen enkele melding gemaakt worden.

Daarnaast was hij van mening dat ook zulke personen recht hadden op hun privacy, mits ze geen gevaar vormden voor de rest van de mensheid. Het geheimhouden of openbaren van hun gave moest derhalve aan henzelf worden overgelaten. Dat was op dit moment sowieso de beste strategie, bedacht hij zorgelijk. Hij kon er absoluut niet op vertrouwen dat anderen, zelfs degenen in zijn eigen gelederen, geen misbruik van zulke getalenteerde mensen zouden maken. Alleen al het feit dat er iets buitenaards was waargenomen, zou de boel danig in beroering brengen. Het zou nog een enorme klus worden om alle neuzen één kant op te krijgen. Hij wist nu al dat velen niet zouden staan juichen om de regie uit handen te geven, ook al was het aan de UNBI. De haviken onder hen zouden zich roeren.

Zonder enige waarschuwing werd de deur bruusk geopend. Met een rood hoofd van opwinding kwam Jimmy naar binnen gestormd. Geërgerd hief de president zijn hoofd, maar voor hij de man terechtwees, bedacht hij dat zijn keiharde, brutale veiligheidsman een prima proefpersoon was. Ondanks zijn zwart-wit rechtse instelling was hij zonder twijfel loyaal. Eens zien hoe hij op dit alles reageert ...

“Jimmy”, zei hij uitnodigend, “kom erbij zitten. Ik wil je aan iemand voorstellen en daarna wil ik dat je goed luistert.” De man schudde van nee en bleef opgewonden staan. “Gaat niet, baas. Ik heb nieuws van ongekend belang. Het computersysteem dat de lockdown regelt, is niet meer toegankelijk. Ik heb alles geprobeerd, maar kom er niet in. Ik kan uw veiligheid niet meer garanderen!”

< 06.03

Esteban staarde minutenlang ongelovig naar dat ene, absoluut onverwachte woord. Atlantis. Rustte die legende dan toch op waarheid?

Afwezig gleden zijn ogen over de op elkaar liggende bladzijden. Atlantis ... Peinzend bleef zijn blik aan de cirkel haken. Die cirkel ... Die omtrek ... Stel dat ... Ja! Dat kon haast niet anders.

Opgewonden besefte hij dat deze kaart de vloer van de pilarenzaal moest voorstellen. De kleine cirkel daarbinnen kon dan absoluut niets anders zijn dan de mysterieuze marmeren tafel! Op een of andere manier moest deze dus met Atlantis verbonden zijn. Alweer was hij op een totaal onverwacht, vreemd geheim gestoten. Maar wat kon dit in ‘s hemelsnaam met het ‘Geheim van Gods Hand’ te maken hebben, vroeg hij zich af.

Opnieuw las hij de aanwijzing die op het zevende blad geschreven stond. Ook nu kwam hij tot de conclusie dat hij het ontbrekende stukje informatie moest vinden om alles goed te kunnen interpreteren.

Welnu, dat had hij gevonden. Hij had de twee vellen op elkaar gelegd en had zo de kaart van een eiland gevonden, met dat ene woordje. ‘Atlantis’. Een ongelooflijke ontdekking, maar niet een die hem veel wijzer had gemaakt. Het mysterie werd er op deze manier alleen maar groter op.

Hij herinnerde zich de opdracht van de paus en besefte dat hij dit raadsel zelf moest uitzoeken. Jammer genoeg zouden de papieren die hij in het kistje gevonden had hem waarschijnlijk niet veel verder helpen. Hij had trouwens sowieso geen gelegenheid om zich daar de komende dagen rustig in te kunnen verdiepen. Wilde hij tijd winnen, dan zat er maar één ding op. Zolang de bron van zijn ontdekking maar onbekend bleef, kon hij zijn Devote Dozijn inschakelen. Zij waren tenslotte uitstekend uitgerust om alles naar boven te halen wat hier mogelijkerwijs mee te maken had.

Hij pakte zijn tablet, hield de op elkaar liggende vellen tegen het licht en maakte een foto. Hij opende de R.K.K.-app, tikte een uitgebreide instructie, voegde de foto erbij en verzond het met de opmerking hem niet te storen tenzij er iets significants gevonden werd.

Meer dan tevreden leunde hij achterover, sloot zijn ogen en liet zijn gedachten de vrije loop. Atlantis zou bestaan hebben? De verwijzing naar de tafel ... Zou deze een soort toegang zijn? Een aanwijzing naar iets anders?

< 06.04

Hakon, Holger en Torstein kwamen nog niet de keuken binnen of Marilyn begon al. “Mooi dat jullie er zijn. Nu kan ik eindelijk mijn verhaal kwijt.”

Ze wachtte net lang genoeg tot iedereen goed en wel aan tafel zat en sprak meteen verder. “Luister en kijk goed. Ik zal het zo kort en zo simpel mogelijk proberen uit te leggen. Het zal jullie wel opgevallen zijn dat we ineens van nano- op piconiveau zijn beland.

Oftewel, een significante fractie kleiner. Hoe dat zo snel zo gekomen is, zal ik jullie in grote lijnen vertellen.

De hele ontwikkeling begon toen ik in Amsterdam, tijdens onze operatie ‘Non quod videtur’, mijn hoofd stootte. Behalve enige schade aan mijn 3dSCreator, was er verder gelukkig niets stuk. Alles bij elkaar geteld een dom ongelukje, dat een poosje later een vondst van de bovenste plank bleek te zijn. Terwijl ik zat bij te komen, zag ik namelijk in een flits een verbetering voor het beschermende shirt dat Hakon onder zijn overhemd droeg. Jullie herinneren je vast nog wel dat ik jullie destijds heb uitgelegd hoe de moleculen van de JELLIE zich daarin aan plotseling veranderende omstandigheden kunnen aanpassen. De buil na die stoot moet een tijdelijke extra uitbreiding aan mijn hersenpan hebben veroorzaakt want pas daarna zag ik hoe ik die moleculen slimmer kon maken.”

Ze wachtte even tot iedereen uitgelachen was en vervolgde: “Door deze rechtstreeks met Saundra te laten communiceren.” Ze negeerde de verraste gezichten en opmerkingen en vervolgde kalmpjes haar verhaal.

“Met die 3dSCreator kan ik alles maken wat ik wil, ongeachte de grootte en samenstelling. En nu weet ik niet of het door die klap is gekomen, Hakon die écht vermoord leek, of de stress van Onawa’s gevaarlijke rit op de prairie, maar ik maakte een fout. Op twee plekken in de software zette ik een komma verkeerd en ergens verderop in de specificaties voerde ik nog ergens een nul te veel in.”

Quasi spijtig keek ze haar vrienden aan. “Net als in onze gewone taal, waar bijvoorbeeld ‘helemaal niet’ of ‘niet helemaal’ een volledig verschillende betekenis uitdrukken, had ik iets heel anders gecreëerd dan ik bedoeld had. En dat voor zowel de software als de specificaties voor Joost, die later aan de hand daarvan mijn 3dSCreator repareerde. Kort gezegd, in plaats van nanobots ontstonden er picobots. Niet alleen heel wat kleiner, maar ook nog eens met een volledig veranderde vorm. Op zich een hele verrassing dus, maar wat deze pas echt bijzonder maken, is dat ze niet alleen met Saundra kunnen communiceren, maar dat ze daarnaast ook Saundra’s creatieve eigenschappen hebben meegekregen.”

Ze kon zichzelf niet inhouden, brak spontaan in lachen uit en riep triomfantelijk: “Oftewel AI-picobots!”

In de ongelovige stilte die volgde, hoorde iedereen Saundra duidelijk zeggen: “Buiten verwachting, heb ik ineens een massa Googol-kinderen gekregen.” Nog heel even bleef het stil, voordat iedereen tegelijkertijd reageerde. Vragen, opmerkingen en kreten vlogen over tafel. “Wat?”, “Wie?”, “Hoe?”, “Góógle?”

Als een lerares voor een klas van jonge kinderen, wees Marilyn naar Russ en schudde haar hoofd. “Nee. Niet Google. Je hebt het niet goed verstaan, Russ. Saundra zei het correct. Googol. Dit drukt een hoeveelheid uit die we ons amper kunnen voorstellen. Een Googol is een 1 met honderd nullen erachter.”

Barbara, ad rem als altijd, riep grijnzend: “Mazzel dat je kinderen niet naar de crèche hoeven, Saundra!” De bijna pijnlijke bewondering die van haar vrienden uitging, brak grinnikend in stukken. In gedachten bedankte Marilyn de gebekte journaliste en sprak snel verder.

“Zodra ik begreep wat ik gecreëerd had, heb ik dezelfde techniek toegepast op wat ik al eerder ontworpen had. Met een paar extra aanpassingen heb ik de WORM in een nieuw jasje gestoken, zodat deze nu geheel uit picobots bestaat. Ik heb hem op mezelf uitgeprobeerd. Hij werkt perf...”

Tot haar verrassing liet Alasdair haar niet uitspreken. Haar beschermheer keek haar afschuwelijk streng aan. “Ik meen dat jij en ik hadden afgesproken dat jij jezelf niet als testcase zou gebruiken. Stel je voor dat er wat mis zou gaan, dan hebben we niemand om jou te vervangen.”

Alasdair schrok zichtbaar van zijn eigen woorden. “Excuseer, Marilyn. Dat had ik wel iets beter kunnen verwoorden. Maar je weet dondersgoed wat ik bedoel.”

Marilyn was oprecht verwonderd. “Ik nam anders zo goed als geen risico, hoor. De kans dat het fout zou gaan, betrof volgens Saundra maar 0,047%. Bijna te verwaarlozen.” “Maar evengoed geen honderd procent garantie op succes.”

Met een elleboog op tafel liet Alasdair zijn kin ontspannen op een hand rusten. Terwijl ze dacht dat hij tevreden was om het laatste woord te hebben en dat daarmee de kous af was, hoorde ze via Saundra een stille boodschap binnenkomen: “Als deze zitting voorbij is, wil ik jou en Saundra onder vier ogen spreken. Ondanks je hoge I.Q. was je niet bepaald verstandig bezig, dame. We hebben niet voor niets protocollen.”

Ze zag hem de hand voor zijn mond wegnemen. Hij ontweek haar blik, legde zijn armen over elkaar en deed alsof zijn neus bloedde.

Verdorie. Waarom moest hij nou zo moeilijk doen? Toch wist ze eigenlijk best dat ze zich op glad ijs had begeven. Ze kende Alasdair goed genoeg om te weten dat hij, ondanks zijn doorgaans aimabele omgang met iedereen, nogal eens aardig uit zijn slof kon schieten. Ze kon een fikse uitbrander verwachten ...

Nou ja, het was niet anders, dacht ze laconiek. Niet getreurd. Gebeurd was gebeurd.

Ze haalde even diep adem, zei dat ze de verhouding in grootte voor hen zou visualiseren en activeerde de eye-Streaming. In gedachten vroeg ze: “Zijn de anderen er ook al bij, Saundra?” “Ja, Marilyn. Arda, Onawa, Tjan, Tony en Joost zien je nu live.”

Met haar gedachten bij Onawa, haalde ze een klein etui uit haar broekzak. Ze ritste het open en nam er een aantal gele balletjes uit. “Kijk.” Ze hield de grootste knikker tussen duim en wijsvinger omhoog. “Deze knikker is gemaakt van JELLIE en heeft een doorsnede van 2 centimeter. En dit”, ze liet een kleinere zien, “is er een van 1 centimeter.”

Terwijl ze verder vertelde, legde ze er vervolgens veel meer, steeds kleinere, in een rijtje op de tafel. “Net zoals SAUNDRA bestaan deze balletjes voor 100% uit JELLIE.”

Ze wees naar de kleinste. “Dit ukkepukje heeft een diameter van 0,1 millimeter. Daarachter heb ik nog een handvol kleinere neergelegd, maar die kan het menselijk oog zonder hulpmiddel niet zien.”

Ze haalde een cirkelvormig glaasje uit het etui en zette dit voor haar linkeroog. Ze klemde het in haar oogkas tussen jukbeen en wenkbrauw vast en bekeek de rij van dichtbij. Wat de monocle registreerde, werd nu voor iedereen zichtbaar. Een meer dan driedubbele lange rij van een, zo het leek, eindeloze kralenketting.

“Als wij, en ook jij dus, Marilyn, die dingetjes eerst helemaal niet konden zien, hoe heb je dan zulke precieze rijen kunnen neerleggen?”, vroeg Tim een beetje argwanend, waarna hij ineens glimlachte. “Tjan zegt dat je stiekem over magische krachten moet beschikken. De bijgelovige. Maar zeg eens eerlijk, hoe heb je dat dan voor elkaar gekregen?”

Niet alleen Tim, maar allen keken haar nu uiterst nieuwsgierig aan. “Tja”, begon ze raadselachtig. “Alles lijkt op tovenarij, tot de wetenschap er een verklaring voor vindt, nietwaar? Door op twee fronten fouten te maken, creëerde ik deze picobots, die in principe helemaal gelijk aan Saundra zijn. Er is echter één verschil. Het mogen dan allemaal, stuk voor stuk, mini-A.I.’s zijn, ze kunnen niet zelfstandig handelen. Ze blijven permanent ondergeschikt aan Saundra. Ze hebben geen keus en moeten haar opdrachten uitvoeren. Kijk zelf maar. Dan weten jullie meteen ook waarom ze in zulke kaarsrechte rijen kwamen te liggen.”

In gedachten riep ze: “Saundra? Nu.” De tot nu toe onbeweeglijk liggende knikkertjes kwamen allemaal tegelijk in beweging. Terwijl ze in alle kleuren van de regenboog veranderden, stuiterden ze, prachtige patronen vormend, over de tafel.

Na enkele minuten hield het schouwspel op. Als door een magneet aangetrokken, rolden ze naar elkaar toe om tot een enkele bal samen te smelten die vervolgens in twee helften uit elkaar viel. In een werveling van kleuren veranderden ze in twee vlinders. Niet van echt te onderscheiden, bleven ze boven de tafel heen en weer fladderen, tot een ervan op Barbara’s arm landde. “Wauw”, fluisterde ze.

Vol ontzag bewoog ze haar arm voorzichtig naar zich toe om het van dichtbij te kunnen bekijken.

“Ik begrijp dat Saundra, of tenminste een stuk software van haar, deze show heeft georkestreerd. Maar hoe heb je in ‘s hemelsnaam de tijd gevonden om naast een nieuwe WORM ook nog al die picobotjes te maken, Marilyn? Dat is echt onmogelijk. Heeft Saundra je geholpen of zo?”

“Ja en nee”, antwoordde ze lachend. “Je moet weten dat ook de JELLIE per toeval is ontstaan. Via een uiterst complex proces heb ik die substantie in een bepaalde vorm weten te gieten, zodat ik Saundra kon creëren en steeds verder kon laten groeien. Met haar enorme rekenkracht heb ik onder andere de 3dSCreator kunnen bouwen, waardoor dat eerdere tijdrovende proces een stuk eenvoudiger is geworden. Nu is zelfs dat niet meer nodig.”

Barbara keek op. Haar ogen glommen. “Omdat ze zichzelf kunnen reproduceren, bedoel je?”

Slimme tante, die Barbara, dacht Marilyn. Een prima aanwinst voor GAIAS.

Marilyn knikte. “Ja. Dat klopt. Als ik één picobot in een emmer JELLIE doe, ontstaat er binnen de kortste keren 10 liter intelligentie. Miljoenen picobots die direct door Saundra gebruikt kunnen worden. Om bijvoorbeeld vlinders te maken en te besturen, zoals jullie zojuist gezien hebben.”

Een paniekerige kreet van Holger deed haar verstommen. Geschrokken zag ze hoe de stoere Duitser met een van walging vertrokken gezicht een grote, harige tarantula van zijn arm veegde. Shit. Dat had ze zo niet bedoeld. Dit moest stoppen. Saundra?

Voor ze echter kon reageren, had Hakon de spin al opgepakt, waarna deze in zijn hand onmiddellijk in een mobieltje veranderde. Het rinkelde een keer, waarna Saundra’s stem doorkwam. “Excuses, Holger. Marilyn en ik wisten niet dat je niet erg dol op spinnen bent.”

Met het apparaatje nog in zijn hand, zei Hakon: “Tjeezis, Marilyn. We zijn heel wat kunststukjes van je gewend, maar een uitvinding als deze ...”

Vanuit het vliegtuig schalde Arda’s lach door in ieders hoofd. “Nee ... Een foutje! Een lullig, dom ongelukje!” “Maar hoe dan ook, wel iets dat GAIAS een significant voordeel oplevert”, vulde Alasdair aan. “Deze uitvinding zou weleens de doorslag kunnen betekenen in het bereiken van ons doel.”

Blij met alle enthousiaste reacties, hield Marilyn het etui wijd open en liet Saundra de picobots daarin sturen. Ze deed de monocle erbij en ritste de boel dicht.

“Ik wil jullie niet ontmoedigen, maar voor we de picobots kunnen inzetten, moet er eerst nog een berg software ontwikkeld worden. Voor elke toepassing, zoals bijvoorbeeld zo’n vlinder die jullie zojuist gezien hebben, zijn gespecificeerde instructies nodig. Voor elke taak moet er nieuwe software ontwikkeld worden. Zelfs met Saundra’s hulp zal daar ongetwijfeld de nodige tijd in gaan zitten. En daarna moet alles nog in de praktijk uitgetest worden. Voor de komende operatie zal dit niet te realiseren zijn en moeten we het doen met wat ik tot dusver heb kunnen ontwikkelen.” “Wat ook bepaald geen kleinigheid is”, merkte Lémarc op. “Van wat ik van Saundra gehoord heb, kan ik jullie niet genoeg bedanken voor alles wat jullie voor Jens doen. Wat een geluk dat die hersenspecialist een studievriend van jou is, Marilyn. Je kunt niet weten wat het voor mij betekent dat hij in Jens’ hersenen nog activiteit heeft ontdekt.”

Blij met de welgemeende woorden, wilde ze Lémarc evengoed geen valse hoop geven. “Verrassend genoeg, ja, maar daar mag je niet meteen conclusies uit trekken”, sprak ze voorzichtig. “Er moet nog heel veel meer onderzocht worden. In ieder geval moeten we Jens zelf eigenlijk ook bedanken. Met zijn picoprofiel en dat van Pierre hopen we ook iets meer aan de weet te komen over Hakon. Met name over die vreemde zenuwdraad die bij hem helemaal tot in de hersenen doorloopt.”

Ze keek haar vrienden verontschuldigend aan. “Dat betekent dat ik mij moet afzonderen om Bertrand te kunnen assisteren. Alasdair?”

Alsof ze het beiden vooraf ingestudeerd hadden, nam de Lord het naadloos van haar over. “Saundra heeft me zojuist laten weten dat er nieuws uit Washington is. Ook heeft Saundra inmiddels veel nieuwe informatie uit Florida en Yucatán verzameld. Ik stel voor dat we het eye-Grid gebruiken om ons over de actuele stand van zaken te informeren. Daarna kunnen we het scenario verder uitdiepen. Ergens halverwege zal dan ook het definitieve reisschema van Hakon wel bekend worden.”

Met haar gedachten al bij Schotland verliet Marilyn de keuken. De verschillende succeswensen die haar nageroepen werden, drongen niet echt meer tot haar door.

< 06.05

Terug in de kleine piramide stond Missy Mobile met haar armen stevig om zich heen geslagen, afkerig om zich heen te kijken. Ze was geradbraakt. Uit alle macht probeerde ze de misselijkmakende stank die hier hing te negeren. Dat was een hele klus. Geconcentreerd probeerde ze door haar mond te ademen en haar neus uit te sluiten. Ze wist dat wanneer ze ook maar een vleugje mee zou krijgen, haar toch al onrustige maag heftig in opstand zou komen.

Ongewild gleden haar ogen door de nu verlaten grafkamer. Over de hele vloer verspreid lagen de achtergebleven restanten van het drama dat zich hier had afgespeeld. Diverse schoenen, slippers, stukken afgescheurde kleding en zonnebrillen, waarvan er eentje als een grote, overleden kever met de poten recht omhoog op zijn rug lag. Er lagen zelfs twee stukken van een gebit ...

Zouden die bij elkaar horen? Haar blik zwierf verder. Zag ze dat nu goed? Ja, verdomd. Dat was een beenprothese.

Afwezig vroeg ze zich af hoe je in ‘s hemelsnaam zoiets kon verliezen. De rillingen liepen over haar rug toen ze zich haar eigen paniek herinnerde, die zo’n abrupt einde had gemaakt aan haar duurbetaalde excursie. Hoe ze zich letterlijk een weg naar het licht had geklauwd. Nog een geluk dat ze als een van de eersten had beseft wat er gebeurde, zodat ze voor de meute uit de nauwe uitgang had weten te bereiken. Niet zonder kleerscheuren, overigens. Een verstuikte enkel, ontwrichte schouder en overal schrammen en bulten.

Toch had het nog heel wat erger kunnen zijn. Volgens de eerste nieuwsberichten waren er drie ouderen om het leven gekomen en vrijwel niemand was ongedeerd gebleven. Velen waren ernstig tot zeer ernstig gewond geraakt. Ze zou het van haar leven niet bekennen, maar was enigszins jaloers geweest toen ze de eerste ambulances zag vertrekken.

Ze kon zich niet herinneren ooit zo’n belabberde dag te hebben meegemaakt. In plaats van een zorgzame behandeling in het ziekenhuis, had iemand van het ambulancepersoneel haar oppervlakkig gecontroleerd. Na niet veel meer dan het desinfecteren van de schrammen en een lullig rekverband om haar enkel, had men haar doodleuk laten staan. Ze had op het punt gestaan om in het excursiebusje te stappen, toen een kleine gifkikker van de recherche haar had tegengehouden. Ze werd geacht om aan een reconstructie van het drama mee te werken en moest zich daarvoor de volgende dag beschikbaar houden. Ze mocht het cruiseschip en zeker het land niet verlaten.

Dat had ze kunnen begrijpen. Ze was natuurlijk een van de betere getuigen. Dat de rotzak haar niet vertrouwd had en gedreigd had haar paspoort in te nemen, dáár had ze echter geen enkel begrip voor kunnen opbrengen. Die kleinzielige, arrogante zeikstraal. Pissig had ze de rest van de dag besteed aan een poging contact te krijgen met haar advocaat. Toen ze hem eindelijk aan de lijn had, wist hij al binnen een minuut te vermelden dat hij in dezen niets voor haar kon betekenen. Die kwast! Ter plekke had ze gezworen om dat hele kantoor vaarwel te zeggen. Het vermogen dat ze die firma betaalde, kon ze maar beter aan eentje geven die er tenminste zijn best voor deed.

Intussen zat ze mooi klem. Dat ze vandaag extra vroeg was opgestaan, bleek ook al vergeefse moeite. Pas ver na de lunch was dat arrogante inspecteurtje komen opdagen. Na een hobbelige rit achter in een snikhete politieauto, was ze warm en aan alle kanten bezweet uitgestapt. Tot in de puntjes gewassen en gestreken, had de inspecteur haar bij de arm genomen en de piramide ingeleid. De vieze lucht die er hing, had haar doen kokhalzen.

Terwijl ze zwaar door haar mond ademde, zag ze dat de tafel waarop Ravic had gestaan rondom helemaal was uitgegraven. De voet, die daarvoor niet te zien geweest was, lag nu open en bloot. Eronder had men dikke, ijzeren stangen geschoven waaraan op regelmatige afstanden stevige banden vastzaten. Deze kwamen boven de tafel in een punt bij elkaar. Blijkbaar was men van plan om het hele gevaarte ergens anders naartoe te transporteren.

Ze was zodanig in gedachten dat ze in eerste instantie niet eens hoorde dat haar iets gevraagd werd. Pas toen ze een tik op haar zere schouder voelde, werd ze zich weer van haar omgeving bewust. Opgeschrikt draaide ze zich om en keek de inspecteur vragend aan. Het was haar duidelijk dat ze de man ontegenzeggelijk irriteerde.

“En, mevrouwtje”, begon de lamzak, “kunt u mij vertellen waar u stond en wat u precies gezien heeft?” Ze wilde die kneus zeggen dat ze alleen maar aandacht had gehad voor haar smartphone en dat hij vanwege haar hobby alle informatie tot in detail op het internet kon bestuderen. Ze opende haar mond en vergat haar neus, die meteen zijn functie hervatte. Wat ze al gevreesd had, gebeurde. Spontaan belandde alles wat nog in haar maag gezeten had op de grond. Precies op de plek waar Ravics gekookte ogen terechtgekomen waren.

Duizelig zocht ze steun en vond dit bij de marmeren tafel. Op slag bliksemde er een pijnlijke stoot door haar lichaam. Het voelde alsof ze onder stroom stond. Ze schoot naar voren, struikelde en lag plotseling languit in de armen van de inspecteur. Geschrokken, misselijk en tot in haar ziel geschokt, verloor ze alle controle. Ze rukte zich los en alsof de geest van Ravic haar op de hielen zat, spurtte ze naar de uitgang. Ze wist nog maar één ding. Ze moest weg hier. Weg. Niets kon haar bewegen om hier ooit nog terug te komen. Ze moest naar het cruiseschip. Met de comfortabele hut voor ogen, rende ze zoals ze van haar leven nog niet gerend had.

< 06.06

Voorzichtig optimistisch legde Bertrand de ultradunne tablet die Pierre hem gegeven had op het bureau. Met Pierres assistentie en de ondersteuning van Saundra’s gigantische en supersnelle rekenkracht was het vergelijken van de twee picoprofielen een peulenschil gebleken. Binnen de kortste keren had hij het kunnen afronden en had hij zijn conclusie kunnen vastleggen. Behoudens enkele kleine verschillen in onder andere hartslag en bloeddruk, bleken de lichaamsfuncties van beide jongemannen helemaal overeen te komen. De hersenen zelf echter, vertoonden grote afwijkingen. Oftewel, zoals Pierre het droogjes had samengevat: “Aan de randapparatuur mankeert helemaal niets. Het is het moederbord dat niet meer correct functioneert.”

Zelf had hij het beslist anders verwoord, maar hij had het absoluut niet treffender kunnen uitdrukken. Aan het tweede gedeelte van zijn onderzoek staken iets meer haken en ogen. Vanuit elke denkbare hoek had hij Jens’ brein in kaart gebracht. Volgens zijn specificaties had Saundra het hele gebied in een driedimensionaal rooster verdeeld, zodat hij elk ‘blok’ afzonderlijk op piconiveau had kunnen onderzoeken. In tegenstelling tot het vorige, was dit resultaat ronduit verbluffend. De minimale activiteit die hij eerder meende waar te nemen, was nu ineens duidelijk zichtbaar. Dit brein was nog lang niet dood! Het leek eerder in een soort van winterslaap te verkeren. Hoe dit daar weer uit te halen, was een geheel andere zaak.

Zijn eigen brein draaide inmiddels op topsnelheid. Gedurende dit onderzoek had hij al meer inzicht verkregen dan in de laatste tien jaar bij elkaar. Hij dacht aan de vele patiënten die met zijn hulp uit hun coma gehaald waren, en wist dat het menselijk brein tot veel in staat was. Hoe vaak had hij niet gezien dat, meestal na intensieve therapie, verloren vaardigheden door een ander deel van de hersenen werden overgenomen? In een uitzonderlijk geval was het tevens voorgekomen dat zo’n patiënt spontaan een vreemde taal beheerste, of herinneringen bezat die absoluut niet uit zijn of haar eigen leven voortgekomen konden zijn. Ontdekken hoe dit mogelijk was, zou een prestatie van wereldformaat betekenen, als zoiets überhaupt ooit mogelijk zou zijn. In ieder geval zou het nog tientallen jaren onderzoek vergen voordat men eventueel beschadigde hersencellen zou kunnen repareren of vervangen. Zelfs al kon men zulke dingen als picobots gebruiken, hoe zou je die in ‘s hemelsnaam de functie van een specifieke hersencel kunnen bijbrengen, vroeg hij zich af. Er zou beslist een lichaamseigen oplossing moeten komen. Misschien viel er iets met stamcellen te bereiken? Of klonen? Hoe dan ook, hij zou zijn uiterste best doen om Jens te laten ontwaken.

“Pierre”, begon hij, “voorlopig kan ik niets meer doen. Ik zou de resultaten graag met Marilyn willen bespreken. Weet jij wanneer ze beschikbaar is?” De jongeman tegenover hem zei niets, maar tikte veelzeggend op zijn rechteroor. Ach ja, dacht hij. De WORM. Alweer zo’n uitvinding van Marilyn waarvan hij zwaar onder de indruk was.

“Marilyn is op de hoogte van uw bevindingen, dr. Beaumond”, hoorde hij Saundra prompt antwoorden. “Ze wordt constant op de hoogte gehouden en zal zich zo spoedig mogelijk melden. Ze verzoekt u om tot die tijd een derde picoprofiel onder de loep te nemen.”

Het derde van de vier grote beeldschermen floepte aan. Ook op deze verscheen een skelet.

“Het gaat in dit geval om Hakon Eriksson”, hoorde hij haar vervolgen. “Of u zijn FPP met de andere twee wilt vergelijken.” Hij bekeek het tweede skelet dat, identiek aan dat van Jens, langzaam in 3D om z’n as draaide. Hakon Eriksson ...

Voornamelijk geïnteresseerd naar de binnenkant van díe schedel, ging hij fluitend aan de slag.

< 06.07

Geërgerd dat de telefoon toch rinkelde, had hij opgenomen en kortaf “Holyester” in de hoorn geblaft. Maar zodra hij de zachte, intussen vertrouwde stem van Saundra hoorde, had hij al zo’n donkerbruin vermoeden gekregen dat dit geen gewoon telefoontje zou worden. En nu wist hij het zeker. Vermoeid en enigszins ontgoocheld, trommelde hij nadenkend met zijn vingers op zijn bureau. Het had haar nog niet eens een kwartier gekost om zijn kijk op de wereld en alles daarbuiten volledig te veranderen. De ontdekking door de CSA had hem geschokt, maar tegelijkertijd ook danig geïntrigeerd. En dat Hakon nu ineens vreemde visioenen had die daarmee in verband zouden staan, was helemaal bizar te noemen. Vreemde gebeurtenissen die zich uitgerekend, hoe kon het verdorie ook anders, boven op alle heisa rond het Spiderweb moesten voordoen. Die zenuwslopende periode was hem bepaald niet in de koude kleren gaan zitten. De shock vanwege de aanslag op Hakon, de lange dagen en het vele heen en weer vliegen hadden hun sporen voelbaar nagelaten. Hij was gewoonweg veel te oud voor zulke zware dagen. God, was hij maar twintig jaar jonger ...

Een diepe zucht verliet zijn lippen. Het was maar goed dat hij de hele dag had vrijgehouden om in alle rust het Spiderweb-dossier te kunnen afronden. Alsof het zo gepland was, had hij alle tijd voor Saundra gehad. Gelukkig had ze al het voorbereidende werk gedaan en een kant en klaar scenario gepresenteerd. Zelf had hij zoiets beslist niet binnen afzienbare tijd voor elkaar kunnen boksen. Nu had hij alleen maar hoeven doen waarin hij uitblonk: mensen overtuigen en motiveren.

Mede door de coöperatieve houding van de Amerikaanse president was hem dat zojuist gelukt. Hij bewonderde de man. Snel van geest, een sociale instelling en daadkrachtig. Dick had hem lang genoeg meegemaakt om te weten dat deze president voor zijn principes stond. Iemand die iets van de wereld wilde maken, maar die, net zoals hijzelf, meer dan eens in het politieke moeras vastliep.

Saundra’s perfect georkestreerde samenvatting was van onschatbare waarde gebleken. Hij had dit eigenlijk alleen maar hoeven bevestigen. Nadat de president had toegezegd dat hij zich voor de beoogde samenwerking zou inzetten, zat zijn taak er voorlopig op. Evengoed hield hij zijn hart vast. Zou deze, eigenlijk veel te integere man wel in staat zijn om zijn staf in het gareel te houden?

Dick draaide zijn bureaustoel om en staarde zorgelijk door het grote venster naar buiten, naar de East River, die hij vanuit hier goed kon overzien. Aan de overkant weerspiegelden de vensters van het Handelscentrum glimmend en glanzend in de ochtendzon. Het licht dat over het water met de begroeiing aan de oever speelde, deed hem normaliter tot rust komen. Ditmaal niet. De gedachte dat de mensheid mogelijk niet alleen was, hield hem in een klemmende greep. Dat deze buitenaardsen, of misschien ook wel andere, wellicht al eens de aarde bezocht konden hebben, deed hem huiveren.

Na de Tweede Wereldoorlog, in de hoogtijdagen van de sciencefiction opgegroeid, had hij genoten van de vele verhalen. De ongebreidelde fantasie van de auteurs had hij bewonderd. De herinneringen eraan deden hem glimlachen. Hoe zou zulk bezoek uit de ruimte eruitzien, vroeg hij zich af. Mechanisch? Op koolstofverbinding gebaseerd? Vooralsnog viel daar geen zinnig woord over te zeggen. Ze zouden de Homo sapiens in elk geval technisch een heel eind voor zijn. Vredelievend en bereid onze planeet een betere plaats te maken, of oorlogszuchtig? Steeds verder filosoferend, vroeg hij zich af hoe zulke wezens of entiteiten het leven zouden ervaren. Zouden ze religie kennen? Konden zíj de zin van het leven ontdekt hebben?

Achter zich hoorde hij de automatische schuifdeur open zoeven. Hij had geen afspraken en hij wist dat het maar één persoon kon zijn. Hij draaide zijn stoel terug. Hij had gelijk. Het was inderdaad zijn secretaresse die in de deuropening stond. Aan haar gezicht kon hij zien dat de afgelopen week ook bij haar de nodige sporen had achtergelaten. In haar witte gezicht leken haar ogen zo groot te zijn als die van een in het donker levend wezentje.

Terwijl ze naar de smartphone luisterde die ze aan haar oor hield, liep ze stijfjes naar binnen. Tot zijn verrassing kwamen er vier in het zwart geklede heren achter haar aan. De manier waarop zij zich voortbewogen, liet instinctief zijn nekharen overeind komen. Wat had dat te betekenen?

Voordat hij er uitgebreid over kon nadenken, stond een van hen al voor hem en spoot een akelig ruikende nevel in zijn gezicht. Terwijl hij in wazige nevels wegzakte, zag hij nog net dat zijn secretaresse in elkaar zakte, werd opgevangen en op de schouder van een van die mannen werd weggedragen.

< 06.08

Zijn klim naar het plafond van de koepel had hem heel wat doorzettingsvermogen gekost. Met knikkende knieën, zweet op zijn voorhoofd en een gevaarlijk hoge hartslag stond Gideon op de hoogste loopplank. Alsof zijn leven ervan afhing, hield hij de stang, die voor een leuning moest doorgaan, met alle macht vast. Hij wist dat het dak van de koepel zich exact 33 meter boven de vloer bevond en was zich er terdege van bewust dat hij een val niet zou overleven. Desondanks kon hij zichzelf er niet van weerhouden om naar beneden te kijken.

Onmiddellijk sloegen er golven van angst door zijn buik. Een vreemde, dromerige verlokking scheen van de gapende diepte uit te gaan. De vloer leek hem als een magneet naar beneden te willen trekken. Duizelig kneep hij zijn ogen dicht en concentreerde zich op de leuning, de enige barrière die kon voorkomen dat hij zich voorover zou laten vallen ...

Hij kromp bijna in elkaar toen er een hand op zijn schouder werd gelegd en er een enthousiaste stem in zijn oor tetterde. “Prachtig uitzicht, hè, adjudant? Die wereldkaart daar beneden komt zo helemaal tot zijn recht, nietwaar?”

Gideon kon alleen maar knikken, dwong zich uit die merkwaardige trance los te rukken en hoopte maar dat zijn stem hem niet zou verraden. Zonder zijn houvast los te laten, draaide hij zich een kwartslag om. “Wat was er nu zo belangrijk dat je mij hier persoonlijk moest laten opdraven?” Goddank. Zijn stem had redelijk normaal geklonken.

De enthousiasteling wees trots naar de constellatie boven hen en zijn stem klonk gewichtig. “Toen ik daarvan foto’s maakte, zag ik niets bijzonders. Pas daarna, toen ik alle opnamen controleerde, viel mij het volgende op. De inquisiteur hield hem de tablet voor. Op het scherm stonden twee foto’s naast elkaar. Afgezien van een verschil in belichting, waren beide identiek aan elkaar. Gideon haalde zijn schouders op. “Eh”, begon hij aarzelend, “wat moet ik nu precies zien? Die rechter afbeelding is iets overbelicht, maar voor de rest zie ik geen verschil.”

Tot zijn schrik barstte de man in lachen uit en liet van pret een voet zo hard neerkomen dat de draagplank krakend heen en weer bewoog. Terwijl hij zich extra stevig vastklemde, bad Gideon dat de boel zou houden. Hopend dat hij zich niet bevuild had, luisterde hij noodgedwongen naar de vrolijke stem naast hem.

“Er is niets mis met de lichtinstelling van de camera. Het zijn de sterren zelf. Deze geven een schijnsel af!” Opgetogen wees de inquisiteur naar boven. “Daar! Ziet u wel?”

Gideon volgde de baan van de wijzende vinger en kneep zijn ogen toe om beter te kunnen zien. “Verrek, je hebt gelijk”, gaf hij verbluft toe. “Ze lijken warempel echt licht uit te stralen ...”

Hij kreeg een idee. “Wacht even”, beval hij ineens daadkrachtig. Om die zuigende vloer niet te hoeven zien, staarde hij in de verte en riep luid: “Hé, Thomas! Doe het licht eens uit. Ik zeg wel wanneer het weer aan kan!”

Sneller dan hij had verwacht, werd het plotseling stikdonker. Maar dat duurde niet lang, want langzaam maar zeker begon de constellatie steeds helderder en duidelijker op te lichten. Voor de tweede maal reageerde hij spontaan. “Verrek, man. Je hebt gelijk. Hoe kan dit nu ineens? Dat was eerder toch niet zo?”

De inquisiteur lachte nu niet meer en Gideon hoorde nu in zijn stem onzekerheid doorklinken. “Dat weet ik eerlijk gezegd niet. Het is in elk geval nooit eerder opgemerkt. Toen ik het fenomeen nader onderzocht, vielen me twee dingen op. In de verf moet hetzelfde materiaal voorkomen als in de tafel. Wanneer je ze aanraakt, geven ze eenzelfde soort prikkelende energie af. Alleen voel je dat op de tafel een stuk sterker. Maar wat pas echt raar is, is het volgende: zodra ik een ster aanraakte, werd er een Romeins cijfer zichtbaar. Ik heb ze allemaal gecontroleerd en gezien dat bij alle elf een teken opdoemt.”

De inquisiteur strekte zich en legde een wijsvinger op de dichtstbijzijnde ster. Voor zijn verbaasde ogen zag Gideon in het diffuse licht inderdaad een Romeins teken tevoorschijn komen. “Ziet u wel, adjudant? Elke ster laat bij aanraking een cijfer zien, behalve die drie aan de punt. Dat zijn gewone letters en tekens. Ik heb ze allemaal genoteerd. Ik zal ze u laten zien.”

De inquisiteur pakte zijn tablet erbij en veegde snel een paar maal over het scherm, tot hij bij de gezochte pagina uitkwam. “Ik heb de romeinse cijfers omgezet naar ons huidige stelsel en dan ontstaat dit patroon.”

Hij draaide de tablet zodanig dat ook Gideon het kon zien. In het zachte schijnsel van de constellatie boven hen stond het patroon scherp op het display afgebeeld.

N 41 30 92 62 < > E 21 83 51 81

‘N’? ‘E’? Elk gevolgd door cijfers? Zouden dit coördinaten voorstellen? Voor hij kans zag te reageren, ratelde de inquisiteur verder. “Nou, ik weet niet of het is wat u verwacht, maar volgens mij vormen die cijfers coördinaten. Maar wat de combinatie van die twee tekens op de ster in de punt moet voorstellen, weet ik niet. Als je die tekens apart neemt, dan worden ze in de moderne rekenkunde gebruikt als vergelijkingstekens. Het teken < betekent dat iets kleiner is dan en het teken > betekent het tegenovergestelde, dat iets groter is dan. Maar wat deze twee tekens samengevoegd moeten voorstellen, weet ik niet.”

Alsof hij daar alsnog het antwoord kon vinden, staarde de inquisiteur naar boven. De stang waar hij met zijn volle gewicht tegenaan leunde, kreunde vervaarlijk. Hopelijk blijft die nog even staan, dacht Gideon. Straks stort de boel nog in ...

“Ik neem aan dat je gecontroleerd hebt of het coördinaten kunnen zijn? En wat zich dan op een eventuele locatie bevindt?”, vroeg Gideon scherper dan hij bedoeld had. “Jazeker, adjudant.”

De man veegde weer even over de tablet en hield deze hem voor. Veel meer dan een groot, egaal, blauw vlak kon hij echter niet onderscheiden. Over zijn schouder riep hij luid dat het licht weer aan kon.

Hij wachtte tot de pilarenzaal weer helder verlicht was, knipperde een paar maal tot zijn ogen aan het licht gewend waren, keek opnieuw en zag ... niets. Niets meer dan een enkel blauw vlak dat net zo goed een of ander modern kunstwerk zou kunnen zijn. Was dit grappig bedoeld of zo?

Geërgerd duwde hij de tablet van zich af. “Ik weet wat u wil zeggen, adjudant”, begon de inquisiteur sussend. “Dat er behoudens het blauwe vlak, verder niets te zien is. Maar dat klopt wel degelijk, hoor. Het stelt de Atlantische Oceaan voor. Om precies te zijn een plek er middenin, tussen West-Afrika en Midden-Amerika.”

Gideon wilde niet laten merken dat hij verschrikkelijk teleurgesteld was. Achteraf gezien, had hij helemaal niet de nok in hoeven klimmen, verdorie. “Stuur die gegevens maar naar mij door. Dan zal ik ze in het rapport voor Bolvani verwerken.”

Hij wilde aanstalten maken om zo snel mogelijk weer naar beneden te komen, toen hem nog iets inviel. “Nog één ding. Weet je ook wanneer die sterren begonnen zijn licht af te geven?” De inquisiteur keek moeilijk. “Eh, niet precies, adjudant. Toen we de foto’s voor die professor in Florida maakten, is het ons in elk geval niet opgevallen. Pas hier”, hij keek even op zijn horloge, “een kwartiertje geleden, zag ik het plotseling. Het moet dus ergens tussen die twee momenten begonnen zijn. Nu ik erover nadenk, is het wellicht ook voor die professor van belang wat we hier ontdekt hebben.”

Zijn gezicht klaarde op. “Er is trouwens nog iets dat ik wel aan mijn verslag kan toevoegen. Volgens diezelfde coördinaten staat de marmeren tafel hierbeneden op exact dezelfde plek.”

De inquisiteur knikte, opnieuw enthousiast. “Ik heb het nagemeten. Ik heb vanaf hier boven met de telelens een foto gemaakt en deze zo bewerkt dat ik de coördinaten kon invoeren.” Hij veegde snel over het display. “Hier. Kijkt u zelf maar.”

Hoe bestond het, dacht Gideon. Enerzijds zo intelligent en gestudeerd, anderzijds zo simpel dat de man nu pas de boel aan elkaar had weten te passen. Onbegrijpelijk.

“Nee maar. Je kunt weleens gelijk hebben”, zei hij quasi verbaasd. “Wees zo goed en stuur je verslag zo snel mogelijk naar me toe, wil je?”

Hij bedankte hem uitvoerig. Dit was eindelijk iets waarmee hij punten kon scoren.

Terwijl hij zich stevig aan die positieve gedachte vasthield, begon hij aan de levensgevaarlijke afdaling naar beneden, waarbij hij zich, nog steviger dan net, vasthield aan de stalen stangen die het geheel overeind hielden.

< 06.09

Het had de president enige moeite gekost, maar uiteindelijk had hij Jimmy weten te kalmeren en uitgelegd dat hij extra maatregelen had genomen om te voorkomen dat er informatie zou uitlekken. “Er is namelijk meer dan eens een poging gedaan.” Heel wat minder opgewonden, zat Jimmy desondanks gefrustreerd voor zich uit te staren. Toch kon hij wel begrip voor de man opbrengen. Jimmy had van niets geweten toen de CSA hun boodschap doorgaf, waardoor hij van een grap was uitgegaan. En nu waren er buiten hem om ook nog eens extra veiligheidsmaatregelen genomen.

“Het spijt me oprecht dat ik je niet eerder heb geïnformeerd”, sprak hij sussend. Nu wat hem betreft de lucht geklaard was, stelde hij Jimmy en Jerry Decker aan elkaar voor. Bij het vernemen van Jerry’s hoge functie bij de FBI, betrok Jimmy’s gezicht zo mogelijk nog meer. Dat de chef van de C-sectie hier doodgemoedereerd in de Oval Office zat, leek zijn veiligheidsman niet bijster te bevallen. Hij kan maar beter een toontje lager zingen, dacht de president. Hij moest niet denken dat zijn seksuele uitspatting vergeten was ...

Ondanks dat hij niet bepaald tevreden was met Jimmy’s gedrag, bracht hij hem op de hoogte van hetgeen de CSA in de diepe ruimte had waargenomen. Hij toonde hem de video van de gassterren, legde uit wat dit voor de mensheid kon betekenen en liet hem de bevestigende woorden van Dick Holyester horen. “Je begrijpt dus wel dat er op wereldniveau met elkaar moet worden samengewerkt”, besloot hij.

Het was hem behoorlijk meegevallen dat Jimmy steeds geïnteresseerder had toegekeken en hij was hogelijk verbaasd dat deze het volmondig met hem eens was. “Uiteraard, meneer de president! Het spreekt vanzelf dat de leider van de machtigste natie ter wereld bepaalt wat er moet gebeuren. Nu begrijp ik ook uw besluit om de veiligheid op het hoogste level te brengen. Heeft u al een idee hoe een en ander moet worden aangepakt?”

In gedachten zag hij Jimmy de mouwen oprollen en fanatiek de handen ineenslaan, helemaal klaar om zich voor de volle honderd procent op het werk te storten. Nog net niet hoofdschuddend, legde hij hem het voorstel van Saundra voor. Bij het doornemen van de argumenten, punten van aandacht en de vijf voorwaarden bleek Jimmy het geheel met hem eens te zijn. Maar nadat hij hem vertelde dat dit alles centraal door UNBI geregeld zou worden, reageerde Jimmy alsof er in zijn hoofd een granaat ontplofte. Met grote ogen van ongeloof sprong de man op. “Wat zegt u nu?”

Jimmy schudde zijn hoofd fanatiek heen en weer. Met een stem die zo scherp klonk als een scalpel, verkondigde hij dat hij hier nooit mee in zou stemmen, wat er ook gebeurde. Hoe kon zijn president, de absolute leider van de vrije wereld, er ook maar een seconde over denken om hier serieus op in te gaan? Nooit of te nimmer mochten de Verenigde Staten van Amerika ook maar een fractie van hun macht afstaan.

Tijdens de heftige woordenwisseling die volgde, werd het hem duidelijk dat Jimmy niet meer voor rede vatbaar was. Na hem herinnerd te hebben aan hun gesprek in de Situation Room, had Jimmy gereageerd of hij door een killer bee gestoken was. Druk argumenterend, zwaaide hij met zijn armen alsof het takken in een heftige storm waren. Tierend vloog het speeksel van zijn verontwaardigde lippen. Wat hij ook zei om hem te doen inzien dat er geen andere mogelijkheid was, het had geen enkel effect. Het werkte eerder averechts. Dit kon zo niet langer. Het leek verdomme wel of de man aan de drugs was.

Doortastend pakte hij Jimmy stevig bij de schouders en keek hem recht in zijn totaal opgefokte gezicht. Snel controleerde hij Jimmy’s wild staande ogen en constateerde opgelucht dat de pupillen er normaal uitzagen. Vastberaden hakte hij de knoop door. “Jimmy. Wees ervan verzekerd dat ik van plan ben om met UNBI samen te werken. Het is wel duidelijk dat jij en ik wat dat betreft niet door één deur kunnen. Op zich niet onoverkomelijk, maar dit gedrag van je kan ik niet langer tolereren. Je bent vanaf nu van je taak ontheven.”

Hij was nog niet uitgepraat of Jimmy rukte zich los, draaide zich om en liep pontificaal tegen de serveerwagen op. Drankflessen, karaffen en glazen botsten rinkelend tegen elkaar aan. Alsof het vrolijke getinkel hem onnoemelijk stoorde, gaf Jimmy het onschuldige meubel een venijnige schop, niet wetend dat hij daarmee een waar pandemonium in gang zette.

< 06.10

Na zo’n vijftien minuten had iedereen de samenvatting via het eye-GRID bekeken. Het gebruik ervan bleek zo eenvoudig dat het ongemerkt een toevoeging aan de communicatie was geworden. Alleen Tjan bleef er continu problemen mee houden. Tot zijn frustratie viel bij hem steeds het beeld uit, totdat Saundra de oplossing gevonden had. “Ik weet nu waar dit door veroorzaakt wordt, Tjan. Vanwege jouw etnische oorsprong hebben jouw ogen een iets andere stand, waardoor de software niet correct functioneerde. Zodra je je op het beeld focuste, schakelde het eye-GRID zich uit. Ik heb inmiddels voor jou persoonlijk de parameters aangepast. Er mogen zich nu geen problemen meer voordoen.”

Zowel de vier in het vliegtuig als Joost in Amsterdam en de overige tien die in de keuken van de Erikssons aan de grote tafel zaten, luisterden vervolgens naar haar recente bevindingen.

“Na lang zoeken het ik nu toch Nakawes telefoon kunnen peilen. De locatie ervan is vastgesteld. Het toestel bevindt zich in een gebouw van waaruit extreem veel data werd verspreid. Omdat dit gedaan werd via allerlei schimmige servers die over de hele wereld verspreid zijn, kostte het zelfs SPY de nodige tijd. Maar nu heb ik een volledig overzicht van hetgeen er allemaal vanuit dat gebouw verzonden werd. Vanuit daar werden de telefoons van Nakawe en Kiniawe gehackt. Hun accounts werden daar door Fake Spielmann gebruikt om divers nep-nieuws te verspreiden.”

Saundra’s stem stopte abrupt toen Marit haar onderbrak. “Och, nee toch ... Hoe komt iemand erbij om zijn kind Fake te noemen? Dat vind ik regelrechte kindermishandeling.”

Saundra klonk bijna menselijk toen ze dit beaamde. “Dat is niet ondenkbaar, Marit. Uit mijn gegevens blijkt dat Fake uit een gebroken gezin komt. Hij heeft beslist geen warme opvoeding gehad, gezien de frequente wisseling van weeshuizen en pleeggezinnen waarin hij opgegroeid is.”

Net als een mens, pauzeerde ze even om haar informatie te laten bezinken. “Desondanks”, sprak Saundra verder, “heeft hij zich als succesvol ondernemer weten op te werken. Zijn hoofdkantoor bevond zich op een A-locatie en heeft een klein vermogen gekost. Van hieruit bestuurde hij zowel zijn legale ondernemingen als zijn criminele activiteiten. Op het illegale web was hij zeker zo succesvol en stond hij bekend als de geniale hacker ‘Floppy’.”

Weer zweeg ze onmiddellijk, toen Alasdair zijn conclusie inbracht. “We weten dat Nakawe zich ergens in het oerwoud van Yucatán bevindt. Die Fake was dus op een andere locatie in het bezit van haar spullen. Gezien het tijdsbestek dat daartussen ligt, moeten we uitgaan van een strak uitgevoerde operatie. Oftewel, een goed georganiseerde organisatie. Het is anders niet mogelijk dat Fake ongestoord zijn gang kon gaan.”

“Correct geconcludeerd, milord.” Ditmaal was het Tony die zijn stem aan het overleg toevoegde. “Waarom sprak je eigenlijk in de verleden tijd, Saundra?”

Ook nu kwam haar antwoord prompt. “Vanaf EWACS7 had ik een FO naar Fakes hoofdkantoor gestuurd. De kakkerlak wist ongezien naar binnen te kruipen. Helaas werd de FO samen met het hele gebouw opgeblazen. Fake Spielman wordt sindsdien vermist en er wordt aangenomen dat hij in de explosie is omgekomen. Het onderzoek van de politie is in volle gang en ik moet hun bevindingen afwachten.”

Gelukkig heeft EWACS7 nog het digitale patroon van Fakes, c.q. Floppy’s werkwijze in kaart kunnen brengen. Hierdoor kon ik nagaan dat het telefoontje dat Hakon ontving, via dezelfde digitale handtekening verzonden is. De wijze waarop Spielmann te werk ging, was vrijwel niet te volgen, maar desondanks heeft SPY zijn geraffineerde achterdeurtjes weten te achterhalen. Zodoende weet ik dat eenzelfde server die de bron vormt van waaruit de datastroom start, ergens midden in het oerwoud van Yucatán staat. Er is iets vreemds mee aan de hand. Ik ben dit nader aan het onderzoeken.”

Vanuit het stilletjes geconfisqueerde vliegtuig van de CIA vroeg Tony vervolgens hoe het scenario voor hun vieren er nu uitzag. “Gezien de boodschap van de onbekende beller”, begon Saundra, “kunnen we nu definitief de link tussen de Erikssons en de drie ontvoerde vrouwen leggen. Het is overduidelijk dat men nu ook Hakon wil hebben. De kern van de operatie bestaat er dus uit om Hakon ongemerkt te volgen. Hij zal zeer waarschijnlijk meegenomen worden naar een locatie waar Nakawe zich bevindt. Dat betekent, Tony, dat jullie na aankomst opgesplitst worden. Jij en Onawa gaan het oerwoud in om het zendapparaat op te sporen en uit te schakelen. Tjan en Arda gaan intussen naar het huis van de oma van Nakawe om daar te kijken of er meer informatie te vinden is. Ik zal het zo regelen dat Hakon precies binnen die 24 uur op het vliegveld staat. Jullie hebben dan zes uur de tijd om beide klussen te klaren. Voor de rest is het domweg afwachten. Inmiddels komt er nog steeds veel nieuwe informatie binnen uit Washington, Rome en Yucatán. In diezelfde zes uur zal ik dit allemaal verwerken. Omdat er steeds nieuwe informatie bijkomt, zal het scenario steeds aangepast moeten worden aan de omstandigheden. Hoe dit er uiteindelijk uit komt te zien, is dus afhankelijk van een heleboel nu nog onbekende factoren. Voor nu moeten Hakon, Holger en Tim zich klaarmaken voor vertrek. Om binnen die 24 uur voor de aankomsthal in Yucatán te staan, moeten jullie uiterlijk om 17.30 uur klaarstaan. Jullie hebben dus nog ruim een halfuur.”

< 06.11

In het heilige der heiligen van het Witte Huis verloor de serveerwagen de strijd tegen de zwaartekracht. Luid rinkelend viel het glaswerk op de grond, gevolgd door de harde klappen van de flessen. Ketsend en tikkend vlogen de scherven alle kanten op. In de Oval Office rook het plotsklaps als in een distilleerderij. De agenten van de Secret Service die buiten de deur en verderop in de gang de wacht hielden, keken elkaar twijfelend aan. Vanwege de lockdown waren ze al extra alert en het rumoer van Jimmy had hun nervositeit alleen nog maar doen toenemen. Ze hadden de wapens nog wat steviger beetgepakt en de oren gespitst. Ze wisten dat zich daarbinnen geen ongenode gasten konden bevinden. En omdat de president nadrukkelijk gezegd had dat hij niet gestoord wilde worden, stonden ze in tweestrijd.

De harde klap waarmee de serveerwagen tegen de grond sloeg, deed de jongste van het tweetal dat bij de deur stond tenslotte in actie komen. Nog maar drie maanden geleden uit de opleiding gekomen, lag het geleerde nog vers in het geheugen. Een agent diende bij twijfel altijd van het ergste uit te gaan. Men kon beter een keer te snel reageren dan een keer te laat. Die les bracht hij nu in de praktijk, en hij stootte de deur open.

Met zijn Heckler & Koch MP5-machinepistool in de aanslag stapte hij de Oval Office binnen. Op zijn hoede keek hij snel links en rechts om zich heen. Zijn spiedende blik miste de weggerolde fles die vlak voor zijn voeten lag. De jonge agent deed een stap naar voren, struikelde en dreigde onderuit te gaan. In zijn poging om zijn evenwicht te bewaren, tackelde hij een collega die precies op dat moment via de ander deur naar binnen stormde. Deze werd als het ware gelanceerd en belandde ruggelings op Jerry Decker, die net wilde opstaan. De stoel maakte slagzij en beiden klapten als een stel rugbyspelers op de vloer.

Jimmy profiteerde van de chaotische toestand en liep ongehinderd door. Als een kat die in het donker wegsloop, verliet hij stilletjes de Oval Office.

Intussen snelden er minstens een dozijn agenten de ruimte binnen en vormden binnen de kortste keren een beschermend kordon rond hun president. “Mannen”, begon deze gedecideerd, “maak even ruimte. Hoewel het er niet zo uitziet, is alles in orde. In zijn haast heeft Jimmy per ongeluk de serveerwagen omvergelopen. Dat is alles. Meer is er niet aan de hand. Van enige dreiging is geen sprake en mij mankeert niets.”

Gelaten bekeek hij de rotzooi die Jimmy had achtergelaten. Zijn blik viel op de FBI-man die met een van pijn vertrokken gezicht op de grond lag. Zijn been lag er in een rare hoek bij. “En regel hulp voor mijn gast. Volgens mij is zijn been gebroken.” Twee andere agenten die terug naar de deur liepen, sommeerde hij Jimmy met rust te laten. “Zorg er alleen voor dat hij het Huis niet verlaat.”

< 06.12

Vanbuiten onbewogen, maar met knikkende knieën en op volle toeren werkende zweetklieren, nam Gideon meer dan opgelucht plaats aan het hoofd van de overlegtafel. Inwendig zuchtend, dacht hij dat dit niet te vaak moest gebeuren. Zulke inspannende martelgangen waren niet goed voor zijn algemene gesteldheid. Na nog een paar keer diep ademhalen, kreeg hij zijn zwoegende borstkas weer onder controle en verdwenen de sterretjes voor zijn ogen langzaam naar de achtergrond.

Nu zijn hartslag gekalmeerd was, keek hij langs de stelling, die vanaf hier onmogelijk hoog leek. Hij kon amper geloven dat hij het er heelhuids van af had weten te brengen. Gelukkig was het niet voor niets geweest. Eindelijk had hij iets belangrijks gevonden waarmee hij de commissario kon verrassen.

Hij pakte zijn tablet en constateerde even later tevreden dat de inquisiteur snel gewerkt had. Alles wat deze hem boven had laten zien, was al naar zijn account verstuurd. Hij riep Thomas erbij, liet hem de afbeeldingen zien en bracht hem van de bijzondere ontdekking op de hoogte. “Wauw!”, reageerde deze spontaan. Thomas’ ogen glinsterden van opwinding. “Dat zegt meer dan genoeg, lijkt mij. Er móet iets onder die tafel zitten. Dat kan haast niet anders. En het moet iets heel belangrijks zijn ook. Er is niet voor niets zoveel moeite gedaan om dit op zo’n moeizame manier te verbergen. Als u het goed vindt, adjudant, ga ik meteen terug om verder aan de onderkant van die tafel te werken. We zijn al een heel eind opgeschoten en het kan nu niet lang meer duren voor we kunnen zien of er nog iets onder zit.” Terwijl hij de energieke, jonge inquisiteur achternakeek, hoorde hij aan het dubbele tingeltje dat er een bericht binnenkwam. Ha! Van de commissario.

Nieuwsgierig opende hij het en las met stijgende verbazing Bolvani’s onderzoeksopdracht. Bij het zien van de bijgevoegde afbeelding werden zijn ogen groot van verrassing. Zijn opwinding steeg met sprongen toen hij de korte tekst eronder las. Onder de voet van de tafel moest zich iets bevinden dat met Atlantis te maken had! Nu wist hij het zeker. Eén plus één gaf nog altijd twee ...

Even weifelde hij of hij zijn eigen informatie direct zou doorgeven, maar besloot toch om eerst de uitkomst van Thomas’ resultaten af te wachten.

< 06.13

Hier kon geen enkele vakantie tegenop, vond Bertrand. Het werken met deze absoluut superieure apparatuur en de geniale software waarmee hij inmiddels aardig vertrouwd geraakt was, beschouwde hij haast als een voorrecht. Intussen keek hij al lang niet meer op van alle nieuwigheden die Marilyn en Saundra steeds weer tevoorschijn toverden. Alleen al het denken aan de vele toekomstige mogelijkheden ervan deed hem duizelen. Terwijl hij de laatste hap van het tussendoortje doorslikte, bedacht hij dat het hoog tijd werd om met Marilyn van gedachten te wisselen. Wat zij hier voor elkaar had weten te krijgen, zou voor de medische wetenschap een enorme sprong voorwaarts betekenen. Er moesten toch wel een paar dingen zijn die op de markt gebracht konden worden?

Hij schoof het dienblad opzij en activeerde zijn tablet.

Zoals Saundra hem een paar minuten geleden had laten weten, stonden de resultaten van Erikssons FPP al voor hem klaar. Nieuwsgierig bestudeerde hij de gegevens die ze overzichtelijk gerangschikt in het dossier had samengevoegd. De conclusie was simpel: Hakon Eriksson was kerngezond.

Hij sloot het dossier en opende het overzicht waarin de FPP’s van hem, Pierre en Jens naast elkaar werden weergegeven, en glimlachte. Hoewel Hakon de oudste van het drietal was, bleek zijn biologische leeftijd de laagste.

De glimlach werd door een zorgelijke frons vervangen. De biologische leeftijd van Pierre daarentegen, bleek bijna tien jaar hoger te zijn dan zijn echte. Het verschil in de levensstijl van beiden liet duidelijk zien waarom. In tegenstelling tot Hakon, die veel aan sport deed, was Pierre een huismus die vrijwel al zijn tijd achter de computer doorbracht. Geen beweging dus, veel te vaak een snelle hap en daarbij ook nog eens een roker. De fysieke verschillen tussen beiden konden niet duidelijker in beeld gebracht zijn.

Met behulp van Marilyns picobots was het haast een peulenschil om zo’n FPP te creëren, dacht Bertrand. Hoe fantastisch zou het niet zijn als iedereen dit zo haarscherp voor zichzelf onder ogen zou kunnen krijgen? Hij durfde er een jaaromzet om te verwedden dat het heel wat mensen zou motiveren om blijvend gezonder te gaan leven.

Voor de rest waren er met betrekking tot Hakons profiel niet meer dan twee kleinigheden die opvielen. Met name op de scans van zijn hersenactiviteit en enkele aderen. Hij wist niet wat er allemaal in Noorwegen aan de hand was, maar het moest iets emotioneels zijn. Het specifieke gedeelte van de hersenen dat dit regelde, liet heel wat uitschieters zien.

Voor het tweede dat van alles afweek, had hij nog geen verklaring. Op een paar aderen was een donker laagje zichtbaar. Een soort vervuiling? Hij was zoiets nog nooit eerder tegengekomen. Net van plan om dit nader te gaan onderzoeken, werd hij afgeleid door een pingeltje en het vierde beeldscherm dat opnieuw geactiveerd werd. Ha, Marilyn. Dat kwam mooi uit. Haar wilde hij sowieso al spreken.

“Hoi, Bertrand”, begroette ze hem opgewekt. “Ik begreep van Saundra dat je ons systeem al aardig onder de knie hebt.” Voordat ze net als eerder de kans kreeg om verder te ratelen, zei hij snel wat hem zo na aan het hart lag. Hij complimenteerde haar uitvoerig en liet haar weten hoeveel er bereikt kon worden als de medische wetenschap over haar uitvindingen kon beschikken.

Marilyns gezicht betrok en haar ogen keken hem somber aan. “Het spijt me enorm, Bertie. Voorlopig moet dit alles hier geheim blijven, want ik wil niet dat het in verkeerde handen valt. Zodra ik in Schotland ben, zal ik je uitleggen hoe een en ander precies functioneert. Dan zul je begrijpen dat er twee kanten aan de medaille zitten. Zolang ik geen waterdichte oplossing heb om misbruik te voorkomen, moet dit helaas onder ons blijven.”

Zijn teleurstelling moest op zijn gezicht te lezen zijn geweest, dacht Bertrand toen Marilyn hem vanaf het scherm begripvol aankeek. “Kijk niet zo sip, Bertie. Ik zal er heus wel een oplossing voor vinden. Maar nu eerst wat anders: je zult je wel afgevraagd hebben waarom je telkens een FPP met een andere moest vergelijken. Ten eerste was dat bedoeld om je met alles vertrouwd te maken en ten tweede omdat het hopelijk iets voor Jens zou opleveren. Wat hem betreft, weten we nu dat niet alle hoop verloren is. Wat Pierre betreft, met hem houdt Saundra zich bezig. Dat zal allemaal wel goedkomen. Het is het PFF van Hakon dat ons zorgen baart.”

“De hersenscans en dat zwarte op sommige aderen”, vulde hij aan. “Ik kan dat niet thuisbrengen en heb nog geen idee wat hier de oorzaak van kan zijn. Het begint al vanaf de hersenstam en loopt helemaal langs de ruggengraat naar beneden door. Ik heb eerlijk gezegd nog nooit over zo’n aandoening gehoord.”

“En dat is nu net wat ik met je wilde bespreken, Bertie”, legde Marilyn hem uit. “Op dit moment kan ik je nog niet over alles vertellen wat er speelt, maar het lijkt erop dat er iets extra’s aan Hakons DNA is toegevoegd. Je begrijpt dat dit zo snel mogelijk onderzocht moet worden.”

Na haar opmerking over een aangepast DNA dat mogelijkerwijs met die zwarte aanslag verband hield, kostte het hem moeite om niet meteen op te springen en aan de slag te gaan. Nu hij gewend was aan alle futuristische hard- en software, bleek het werk zelf eigenlijk niet heel spectaculair te zijn. En nu kreeg hij eindelijk de kans om zich ergens in vast te bijten.

“Vanzelfsprekend, Lynnie. Ik ga er meteen mee aan de slag. Wanneer spreken we elkaar weer?”

Marilyn schoot in de lach. “Niet zo ongeduldig, dokter. Je moet eerst nog even blijven zitten. Zo direct zal Saundra je een samenvatting van enkele gebeurtenissen laten zien. Deze hebben allemaal iets met Hakon te maken. Omdat hij als eerste de vernieuwde WORM gekregen had, was Saundra in staat om zijn lichamelijke reacties vast te leggen. Een toevalligheid die achteraf van onschatbare waarde blijkt te zijn. Na de video, zal Saundra je in chronologische volgorde alle FPP’s van Hakon tonen. Ik hoef je vast niet te vragen om deze allemaal met elkaar te vergelijken en daarbij voornamelijk op die donkere substantie te letten. Tot straks!”

Marilyns gezicht verdween en het scherm werd egaal grijs. Dat er vlot daarop een farao in beeld kwam, die bezig was om op een soort van troon te klimmen, was wel het laatste dat hij verwacht had.

< 06.14

In afwachting van berichtgeving uit Washington, had Rock besloten de cockpit maar eens een beetje op te ruimen. De rondslingerende rommel had hij absoluut niet meer kunnen aanzien. Normaliter werkte hij hier voornamelijk in zijn eentje en kon je van de vloer eten, maar wanneer Mirnat zijn opwachting maakte ... Het was nog maar zeven uur geleden dat de professor hier was opgedoken, maar het leek eerder of ze hier samen een week lang hadden gekampeerd.

Het was haast niet te geloven dat zijn collega, een theoreticus die altijd secuur de protocollen volgde, zo’n enorme rommelkont was. Overal waar de man bezig geweest was, lag het werkelijk bezaaid met achtergelaten afval. Aan zijn magere postuur kon je niet afzien dat de man een ongelooflijke zoetekauw was, dacht Rock afgunstig. Hijzelf hoefde er maar naar te kijken of hij groeide al dicht ...

Rocks dikke wenkbrauwen pakten zich als donkere wolken tussen zijn ogen samen toen hij naar zijn collega keek. Ook nu stond er een grote zak snoepgoed op het bureau. Met de regelmaat van een klok verdween Mirnats hand erin en ja hoor, daar gleed alweer een wikkel op de grond. Gelaten liep hij erheen, raapte de wikkel op en legde deze demonstratief naast de zak snoep. Zijn collega leek het niet eens te merken. Terwijl hij zich bedwong om die hele zak niet met inhoud en al in zijn afvalemmer te donderen, gluurde hij over Mirnats schouder. Nieuwsgierig keek hij naar het werk waar zijn collega zo geconcentreerd mee bezig was. Zo te zien was Mirnat ononderbroken simulaties aan het afspelen die betrekking hadden op die merkwaardige gassterren. Aan de lopende band noteerde hij een waterval van berekeningen.

Rock haalde zijn schouders op. Hij moest hem zijn gang maar laten gaan. Zodra zijn collega meende iets bijzonders gevonden te hebben, zou hij Rock wel inlichten, nam hij aan.

Terwijl hij naar zijn eigen werkplek terugliep, voelde hij zijn smartphone trillen. Behendig viste hij het ding uit zijn broekzak en nam op. “Mag ik u beiden even storen, meneer Veerhoes?”, hoorde hij Saundra vragen. Sjonge. Wat is die ineens beleefd geworden, dacht hij geamuseerd. Ze breekt niet eens zomaar in.

Snel keek hij naar Mirnats ijverige, gebogen gestalte. Benieuwd of deze überhaupt zou reageren, gaf hij haar monter zijn toestemming, waarna haar plezierige stemgeluid de cockpit vulde.

“Wel, heren, de eerste hobbel is genomen. De president is onze mening toegedaan en zal zich inzetten om ieders neus dezelfde kant op te krijgen.”

Rock kon een zucht van opluchting niet tegenhouden. Nu was hij dan eindelijk van zijn verantwoording verlost.

Inmiddels sprak Saundra verder. “Hoewel een eerste voorzichtige poging niet succesvol is verlopen, laat hij zich niet ontmoedigen. Wij zullen van onze kant alles in het werk stellen om hem te ondersteunen. Het is daarom zeer belangrijk om met u beiden werkafspraken te maken om de vreemde constellatie nader te onderzoeken. Wij beschikken over maximale rekencapaciteit en kunnen binnen afzienbare tijd over alle wereldwijd digitaal vastgelegde data beschikken. Het is zaak om zo snel mogelijk inzicht te verkrijgen.” “Dat is het zeker”, hoorde Rock Mirnat ineens beamen. “Als mijn berekeningen correct zijn, hebben we daar nog maar elf dagen voor.”

< 06.15

Al na een kwartier stonden er drie stuks bagage netjes naast elkaar bij de dubbele terrasdeuren en waren Hakon, Holger en Tim alweer aan de grote keukentafel aangeschoven. Alsof Saundra hierop gewacht had, meldde ze zich. “Ik vraag jullie aandacht. Het voorlopige scenario is gereed.” Aan tafel vielen de gesprekken abrupt stil.

“Zoals his lordship mij gevraagd heeft, zal ik voor de nieuwe leden kort uitleggen waar GAIAS voor staat en wat een GAIAS-scenario precies inhoudt. Allereerst onze naam GAIAS, door Tony ook wel gekscherend Group Against Idiots And Stupids genoemd. Onze naam verwijst echter naar Gaia, in het Oudgrieks Γαῖα, Γαῖη of Γῆ of Gaea in het Latijn.”

Via het eye-GRID zag iedereen de vreemde tekens staan. Intussen sprak Saundra door. “Zij is een figuur uit de Griekse mythologie. De oermoeder, de aarde, die uit de Chaos aan het begin der tijden ontstond. De Chaos bevatte alle basisbestanddelen, zijnde de elementen aarde, water, lucht en vuur. Marilyn heeft GAIA gekozen voor de naam van het eerste programma dat ze op de supercomputer in Schotland heeft geïnstalleerd.”

“En daar komt dan de S vandaan”, merkte Holger op. “Correct”, klonk het prompt. “Dat basisprogramma van toen was mijn geboorte, als het ware. Inmiddels ben ik gegroeid en, hoewel ik fysiek in Schotland verblijf, reis ik sinds kort via jullie WORM met jullie allemaal mee. Wat jullie meemaken, ervaar ik ook. En dat is noodzakelijk. Marilyn heeft mij namelijk destijds gecreëerd om de ontwikkelingen op aarde te kunnen volgen. Dit grootschalige onderzoek werd door haar gestart omdat ze bezorgd is over de ontwikkeling van de mens in het algemeen. Nog altijd voer ik dit onderzoek op de achtergrond uit. Aan de basis daarvan staan de beginselen van de Gaia-hypothese. Dat is een wetenschappelijke these die stelt dat de biosfeer, oftewel het leefgebied van alle aardse organismen, op zichzelf inwerkt. En wel op een zodanige manier dat er een zelfregulerend, complex systeem ontstaat, zodat er gunstige omstandigheden blijven bestaan voor het organische leven op aarde.”

Opnieuw was het Holger die haar onderbrak. “Dat klinkt geweldig interessant, Saundra. Maar wat betekent dat nou precies?”

“Dat zal ik uitleggen, Holger. Deze hypothese werd door de wetenschapper James Lovelock geformuleerd in 1969. Hij beschreef dat alle levende materie op aarde als één organisme beschouwd moet worden en vernoemde dit naar de Griekse godin van de aarde, Gaea. De Amerikaanse microbioloog Lynn Margulis was de mede-ontwikkelaar hiervan. Kort samengevat, dachten deze twee wetenschappers dat alle systemen op de aarde met elkaar samenwerken en op elkaar zijn afgestemd, waardoor een leefbare situatie op de aarde wordt gecreëerd en in stand gehouden. Deze hypothese is de rode draad van mijn nog steeds voortdurende onderzoek. Een onderdeel dat Marilyn en his lordship daar jaren geleden aan toegevoegd hebben, is het proberen vast te stellen of en hoe het gedrag van de mens hierop van invloed is.”

“Nou, dát lijkt me ondertussen wel bewezen, dacht ik zo”, zei Barbara fel. Een handgebaar van Alasdair was genoeg om haar verder te doen zwijgen. “Laat Saundra eerst haar verhaal afmaken. We hebben straks tijd genoeg om te discussiëren”, zei hij rustig. “Vertel verder, Saundra.”

“Door mijn studie van het menselijk gedrag kan ik de scenario’s die wij gebruiken, steeds beter samenstellen. Met name wat het inschatten van de risico’s betreft. Het is namelijk zo dat de H⁷M-factor de grootste risicovariabele is.”

Nu was het Alasdair zelf die haar onderbrak. “De H⁷M-factor?”, vroeg hij verbaasd. “Dat is iets nieuws voor mij. Verklaar je nader, Saundra.” “Jawel, milord. De H⁷ staat voor de 7 belangrijkste hoofdzonden van de mens en de M staat voor het milieu waarin de mens leeft. Het menselijk gedrag dat uit die hoofdzonden voortkomt, wordt onder andere omschreven in de geschriften van de R.K. Kerk. Deze instelling heeft eeuwenlang de tijd gehad om deze uitgebreid te beschrijven. In elke andere religie worden deze zonden overigens soortgelijk benoemd. Zij bepalen het gedrag van elk mens op aarde. Door de H⁷M-factor te gebruiken, kan ik ook vele malen beter het gedrag van onder andere onze tegenstander inschatten. De mens is geen computer die alle handelingen volgens een van tevoren in een programma vastgelegd pad uitvoert. De mens reageert, naast vele dagelijkse routinehandelingen, spontaan. Hoe meer de mens in het gedrang komt, hoe extremer hij of zij kan reageren. Bij de samenstelling van een scenario moet ik dus met alle mogelijke reacties rekening houden. De meest negatieve invloed wordt door de twee hoofdzonden ‘hang naar macht’ en ‘zelfverrijking’ veroorzaakt. In het algemeen heeft de mens, uitzonderingen daargelaten, daar heel wat voor over. Men deinst zelfs niet terug voor diefstal, geweld, manipulatie en bedrog. Een goed voorbeeld is de heer VanderBeek. Zulke personen voldoen aan alle kenmerken van de H⁷M-factor. Nu moeten we er rekening mee houden dat de man, vrouw of groep waar we achteraangaan, waarschijnlijk nog gevaarlijker en geraffineerder is dan die Texaanse vee-gigant. De club waar we nu mee te maken hebben, is voorzien van een niet traceerbare communicatiestructuur en men heeft er blijkbaar ook geen enkele moeite mee om mensen te ontvoeren en hoofden af te hakken. Deze operatie, die ik voorlopig ‘padvinder’ genoemd heb, zal waarschijnlijk de gevaarlijkste worden die we tot op heden hebben uitgevoerd. Hoewel we met de uitvindingen van Marilyn over een aantal voordelen beschikken, weten we nog helemaal niet met wie we van doen hebben. Daarom zal ik voor iedereen SEC1 activeren.”

Alleen de nieuwelingen hoorden haar hieraan toevoegen dat dit de hoogste beveiligingscode betrof, waarna ze voor ieders oren verder sprak.

“Dan volgt nu het scenario zelf. Een GAIAS-scenario is net zo veelomvattend als het script voor een film. Echter, in tegenstelling tot een film, waarvan alle scènes tot in detail vastliggen, leert de praktijk dat onze scenario’s continu aan veranderingen onderhevig zijn. Telkens als ik nieuwe informatie ontvang, voer ik een totale herberekening uit en bepaal ik opnieuw de risico’s voor alle leden van GAIAS en andere personen die erbij betrokken zijn. Hoewel ik op deze manier iedereen zo weinig mogelijk gevaar laat lopen, kan ik jullie veiligheid helaas niet voor 100% garanderen. Onverwachte wendingen zoals die zich hebben voorgedaan tijdens operatie ‘Non quod videtur’ hebben ons dat pijnlijk duidelijk gemaakt. Eén ding kan ik echter wel beloven: ik zal alles in het werk stellen om iedereen weer gezond thuis te krijgen. Ook de dames in Yucatán.”

“Dat klinkt me als muziek in de oren, Saundra”, zei Marit opgelucht. Hakon zag hoe zij en zijn opa elkaar in wederzijds begrip aankeken. Net als hen, was het hem opgevallen dat Saundra Erik niet specifiek genoemd had. Ze was er dus niet zeker van dat zijn vader nog in leven was, dacht hij somber.

“Dat klinkt prima, behalve natuurlijk je keiharde conclusie over ons mensen”, antwoordde Barbara. Natuurlijk was het de scherpzinnige onderzoeksjournaliste die klip en klaar verwoordde waar iedereen het hier beslist mee eens was, dacht Hakon bij zichzelf. Het was maar goed dat Marilyn bepaald had dat er voorlopig niets van haar baanbrekende uitvindingen in de openbaarheid mocht geraken. Binnen de kortste keren zouden die in verkeerde handen vallen ...

Intussen hoorde hij Saundra verder praten.

“Nu we klaar zijn met de bespreking van het scenario, is het moment aangebroken dat Hakon, Holger en Tim moeten vertrekken. Het is precies 17.30 uur en de taxi staat voor de deur. Ik trek mij nu terug om jullie de gelegenheid te geven om afscheid van elkaar te nemen. Daarna zal ik mij weer melden.”

Vervolgens was het Alasdair die als enige haar volgende boodschap hoorde. “Milord, kunt u zich na het afscheid even afzonderen? Ik heb dringende zaken die ik eerst aan u wil voorleggen.”

< 06.16

“Elf dagen!”, zei Rock. “Wat bedoel je met elf dagen?” Verbaasd keek Oskar van zijn smartphone op. “Zo lang hebben we de tijd om onze constellatie te onderzoeken voor deze vanaf de aarde overal te zien zal zijn”, antwoordde hij simpel. “Ik ben er zeker van dat ik me niet misrekend heb, maar willen jullie mijn berekeningen voor de zekerheid controleren, Saundra?” “Ik ben al bezig, professor Mirnat”, hoorden beide mannen haar stem prompt door de ‘cockpit’ klinken. Rock liep naar Oskars bureau en wees naar de kriebelig neergepende formules op het kladblok. “Ik zag je druk bezig en neem aan dat je iets bijzonders hebt ontdekt?” Hij trok een stoel bij en plofte neer. “Leg eens uit, wil je?”

“Nou”, begon Oskar. “Goed dat je erbij bent gaan zitten, want we staan aan de vooravond van een historische gebeurtenis. Zo historisch dat de hele mensheid zich de datum, tijd en plaats ervan zal herinneren.”

Peinzend keek hij een moment naar boven en leek tussen de sterren dan toch de juiste woorden te vinden. “Ik dacht eerst dat ik door vermoeidheid last van mijn ogen begon te krijgen. Het licht van die gassterren begon mij te irriteren en ik wilde het wat dimmen. Dat heb ik dan ook gedaan, maar niet veel later kreeg ik er opnieuw last van. Toen ik het licht nog iets meer wilde dimmen, viel het mij op dat ze helderder waren gaan stralen. Toen ineens viel het kwartje. Er waren me al een aantal dingen opgevallen, maar ik wist daar zo één, twee, drie geen antwoord op. Maar nu viel het niet te ontkennen. Ik ben ervan overtuigd dat we hier met een fenomeen te maken hebben dat al onze natuurwetten tart.”

Rock streek bedachtzaam door zijn baard. Hij wilde zijn collega niet beledigen, maar eerlijk gezegd vond hij Oskars uitleg niet bijzonder duidelijk. “Eh, wat bedoel je nu precies? Waarom zou dat van onze natuurwetten afwijken?”

“Als je me verder laat praten, wordt het vanzelf duidelijk”, zei Oskar geduldig. “Het viel me namelijk op dat er één unieke factor is die met alles verband houdt, namelijk het getal elf. Als eerste hebben we natuurlijk die elf gassterren. Dan hebben we die twee tafels. Alle afmetingen daarvan hebben te maken met het getal elf, of zijn door elf te delen. Ik heb ook de afstand van die gassterren ten opzichte van de aarde berekend en dat blijkt precies elf lichtjaren te zijn, maar ook precies elf lichtjaren van onze zon.” “En daar kan ik nog het een en ander aan toevoegen”, vulde Saundra aan. “In een zaal in Rome staat een derde tafel, die identiek is aan de twee die we al kenden. Het bijzondere aan die zaal zelf is het feit dat deze zich 66 meter onder de grond bevindt, elf pilaren heeft en dat het plafond 33 meter hoog is. Van de piramide in Egypte zijn alle binnenmuren precies 33 meter hoog en het oppervlak van de vloer is deelbaar door elf.”

“Nou, dat is inderdaad bijzonder toevallig allemaal”, merkte Rock op. “Maar ik zie niet hoe dit iets met onze natuurwetten te maken heeft.”

Zijn onbegrip leek Mirnat in het geheel niet te deren, want hij sprak rustig verder. “Het lijkt allemaal gewoon toeval te zijn, maar er is meer. Ik heb berekend dat de lichtsterkte van de gassterren om de elf minuten met een factor elf sterker wordt. Als dit tempo zich doorzet, zal de constellatie over precies 11 dagen, 11 uren en 11 minuten vanaf het moment dat deze werden geactiveerd, voor het eerst met het blote oog vanaf de aarde zichtbaar zijn.”

Rock, die alles behalve zoiets verwacht had, deed zijn mond al open om te reageren, maar Mirnat was hem voor en gebaarde dat hij nog niet was uitgesproken.

“Niet als die V-formatie, maar als een normale heldere ster. Elf uur later zal deze ster zo helder zijn dat het echt niemand die in de nacht bij een heldere hemel naar het oosten kijkt, kan ontgaan.”

Mirnat keek hem nu met glinsterende ogen aan. “Volgens onze natuurwetten, die Albert Einstein in zijn formules heeft vastgelegd, is dit domweg onmogelijk! Als het contact tussen Hakon en Nakawe inderdaad deze elf gassterren heeft geactiveerd, zou de energie die daarbij vrijgekomen is pas over elf lichtjaren die sterren hebben kunnen bereiken. Daarna zou het weer elf lichtjaren duren voor wij hier op aarde hun straling zouden kunnen waarnemen. Er is dus maar één conclusie mogelijk: we hebben te maken met een bovennatuurlijk fenomeen!”

< 06.17

In tegenstelling tot de eerdere hectiek in de Oval Office, was het in de Situation Room stil. Bijna doodstil. Op de licht ruisende ademhalingsgeluiden van de aanwezigen na, was het rusteloze verzitten van de president het enige dat de stilte enigszins verstoorde. Zodra hij zeker wist dat Jerry Decker naar behoren verzorgd werd, had hij de Secret Service laten weten dat hij naar de Situation Room wilde. Onder ongewoon zware bewaking had men hem daarheen begeleid. De leden van zijn kernkabinet, die zitting hadden in de Nationale Veiligheidsraad, zaten er al ruim een halfuur op hem te wachten en zodra men de deur voor hem had opengedaan, was het drukke gekakel eensklaps afgebroken. Zwijgend was iedereen opgestaan. Zonder iemand te begroeten, had hij aan het hoofd van de tafel plaatsgenomen, waarna allen, nog steeds zonder een woord te zeggen, zijn voorbeeld hadden gevolgd. Terwijl hij eerst het laatste bericht op zijn smartphone las, werden de onderlinge gesprekken langzaam weer hervat.

Het deed hem plezier dat men Jerry, zoals hij had opgedragen, zonder omhaal naar de dichtstbijzijnde privékliniek had gebracht. In zichzelf hoofdschuddend om de beschamende situatie die Jimmy had veroorzaakt, las hij dat de FBI-man een gebroken been en een lichte hersenschudding had opgelopen. Daar kon hij jammer genoeg niets aan veranderen. Het enige dat hij voor hem had kunnen doen, was ervoor zorgen dat Jerry de beste verzorging kreeg die er te vinden was.

Intussen luisterde hij naar de gesprekken om hem heen. De meesten leken nog het meest in de maag te zitten met hun agenda en hoe al hun afspraken nu in het honderd dreigden te lopen. Tja, dacht hij wrang. Ze waren niet de enigen.

Hij legde zijn smartphone weg en keek om zich heen. Terwijl hij er zich nu pas van bewust werd dat er nog vele plaatsen onbezet waren, kwam zijn minister van Defensie stilletjes naar binnen gelopen en liep direct naar hem toe. Zo zachtjes fluisterend dat niemand iets kon verstaan, liet deze hem weten dat er mogelijk een probleem was ontstaan. De complete Joint Chiefs of Staff zou een kwartier geleden op raadselachtige wijze verdwenen zijn.

De president probeerde niet in de lach te schieten om deze absurde boodschap, maar de man fluisterde onverstoord door. “Ik was allang al blij dat ze toevallig allemaal vanwege diverse vergaderingen in het Pentagon aanwezig waren. Het kostte dan ook weinig moeite om ze snel naar het Witte Huis te krijgen. Zodra ik de melding kreeg dat ze via de geheime gang gearriveerd waren, wilde ik ze opvangen en verder begeleiden. Maar vanaf dat moment zijn ze nergens te vinden. De bewaking daar heeft bevestigd dat ze via die gang binnen zijn gekomen en met de lift omhoog zijn gegaan. Maar de bewakers daar, en op de rest van deze verdieping, beweren bij hoog en laag dat er niemand van de Joint Chiefs of Staff de lift is uitgekomen. Wel hebben ze Jimmy gezien, die bij de lift door Douglas is opgevangen. Beiden zijn in gezelschap van de chef van de CIA de lift ingegaan. Sindsdien zijn ook zij spoorloos verdwenen. Het lijkt haast wel alsof de lift ze heeft opgeslokt.”

Zoiets belachelijks had hij van zijn leven nog niet gehoord. Mensen verdwenen niet zomaar uit een gesloten liftcabine. Er zou beslist een logische verklaring voor zijn. Hij negeerde de nieuwsgierige en tegelijkertijd wantrouwende blikken en stelde vast dat in het gezelschap ook de directeur van Homeland Security ontbrak. Hij vroeg zich af wat hier in ‘s hemelsnaam aan de hand kon zijn en riep de chef van de Secret Service bij zich, waarna hij deze kort op de hoogte bracht. Vervolgens gaf hij hem de opdracht om zo snel mogelijk de verblijfplaats van alle ontbrekende personen vast te stellen en ze daarna direct naar de Situation Room te begeleiden.

< 06.18

Voor de tweede keer vandaag was Alejandro via de lange trap naar zijn gouden piramide afgedaald, waarna hij opgewekt naar ‘de hel’ was doorgelopen. Onder het neuriën van een onbestemd wijsje, had hij in het voorbijgaan een stoel meegepakt en deze voor de enige bewoonde cel neergezet. Na de rode mantel netjes om zich heen gedrapeerd te hebben, was hij gaan zitten.

Uit niets had de uitgemergelde grijsaard laten blijken dat hij zich van hem bewust was, laat staan dat er een woord over zijn lippen kwam. De man was destijds door zijn vader gevangengenomen. Vijfentwintig jaar geleden had hij de zorg voor de toen nog grote, sterke man overgenomen. Van dat krachtige, gespierde postuur was inmiddels niet veel meer over.

Hoewel hij het nooit zou toegeven, had hij grote bewondering voor deze man, die al die jaren geen krimp had gegeven. Ondanks dwangarbeid in de goudmijn, folteringen, uithongering en jarenlange ontberingen, was hij standvastig gebleven. Nooit had hij geantwoord op de vraag wie hij was, waar hij vandaan kwam en hoe hij aan het artefact was gekomen, dat Alejandro nu zelf aan zijn rechterarm droeg.

Hij opende het lijvige dossier dat hij had meegenomen en nam er de twee foto’s uit. Hij vergeleek ze allebei nog eens met elkaar, om vervolgens de oudste foto met het levende voorbeeld in de cel voor hem te vergelijken. Nou ja, levend ... De stakker haalde nog adem, en daar was haast alles wel mee gezegd. Peinzend bekeek hij de in lompen gehulde figuur, die als in trance in kleermakerszit zat en zijn bezoek niet eens leek op te merken. Met zijn lange, grijze haren, wilde baard en vaalwitte, ziekelijke teint, deed hij nog het meest denken aan een oeroude trol die nog nooit zijn onderaardse hol was uitgekomen.

Plotseling geweldig geïrriteerd door de halsstarrig zwijgende gestalte, stond Alejandro op. Hij liet zijn ring venijnig langs de tralies ketsen en gaf zijn gevangene te kennen dat het genoeg was. Dat hij hem een laatste kans gaf om te praten. Maar zelfs nu nog, nu zijn gezondheid hard achteruitging, weigerde die stijfkop toe te geven.

Dat gaf niets, want inmiddels beschikte Alejandro over het ultieme gereedschap, een dwangmiddel dat altijd werkte. Langzaam en goed articulerend, zei hij: “Nog even en dan heb ik het breekijzer om je te kraken. Dan zullen de woorden als een waterval over je lippen stromen, want dan ben jij het die over een leven moet beslissen. Het jouwe of dat van Hakon Torstein Eriksson.”

Hij was nog niet uitgepraat of de man sloeg zijn ogen naar hem op. Met een blik die kon doden, keek hij hem met zijn helblauwe ogen fel aan.

< 06.19

Alasdair was de eerste die afscheid had genomen en had de drie mannen op het hart gedrukt om vooral geen onnodige risico’s te nemen. Aansluitend had hij een kop thee ingeschonken en een plaatsje op het terras gezocht. Hoewel het al tegen half zes liep, was het nog behoorlijk zonnig.

Hij schoof zijn stoel wat meer in de schaduw. Hij genoot van de weldadige warmte en gunde zichzelf een moment om rustig zijn thee op te drinken. Pas toen zijn kopje leeg was, gaf hij Saundra te kennen dat hij beschikbaar was.

“Goedemiddag, milord. Normaliter zou ik alle gegevens aangaande het scenario direct met alle deelnemers delen, maar ik ben gestuit op een onderwerp van filosofische aard. Het betreft namelijk een religie. Het Rooms-Katholieke geloof, om precies te zijn. Zelfstandig ben ik niet in staat om een juiste inschatting te maken. Ik weet nog niet hoe ik de ontwikkelingen in Rome en de ontdekkingen van de heer Esteban Bolvani, de commissario van de R.K.K. veiligheidsdienst, moet interpreteren. Daarom wil ik u, als geloofsdeskundige van de groep, om richtlijnen vragen.”

“Nou, nou, Saundra. Dat is wel een beetje overdreven, hoor. Je mag mij niet als deskundig beschouwen. Er zijn op de wereld veel meer mensen, zoals experts en hoogleraren, die je alle ins en outs over welk geloof dan ook kunnen vertellen.”

“Nee, milord”, weersprak Saundra hem. Haar stem klonk zeer beslist. “Op dit moment kunnen deze gegevens absoluut niet buiten onze groep besproken worden. Daarvoor is mijn informatie te gevoelig. Ik moet eerst een risico-inschatting kunnen maken, voordat ik dit verder kan verwerken. Binnen GAIAS bent u de enige met een Rooms-Katholieke achtergrond. Uw inzicht als gelovige wil ik toetsen aan de hand van het nieuws dat ik uit Rome heb ontvangen.”

Alasdair was verrast. Hij meende zich niet te kunnen herinneren wanneer Saundra hem ooit had tegengesproken en vroeg zich af om wat voor informatie het in ‘s hemelsnaam kon gaan. Nieuwsgierig liet hij haar verder spreken.

“De informatie waarover ik nu beschik, is door de Rooms-Katholieke Kerk al eeuwenlang geheimgehouden en voor zover ik het kan beoordelen, was men ervan overtuigd dat deze kennis de geloofsgemeenschap wereldwijd op zijn kop zou zetten. Vandaar dat ik uw mening in deze zou willen kennen. Ik wil u echter waarschuwen. Waarschijnlijk heeft men destijds niet voor niets voor deze handelswijze gekozen en het zou kunnen dat u daarna heel anders tegen uw geloof aankijkt, of dit zelfs afzweert. Voor mij is het begrip ‘geloof’ op zich te onlogisch om mee om te gaan, maar ik begrijp wel dat het voor de mens erg belangrijk is. Voel u dus niet bezwaard als u meent niet aan mijn verzoek te kunnen voldoen.”

Hoewel zijn nieuwsgierigheid inmiddels naar versie 3.0 geüpgraded was, vond hij Saundra’s raad niet onverstandig. Hij was niet bang zijn geloof aan de R.K. Kerk kwijt te raken. Zijn bezoeken daaraan waren inmiddels beperkt tot de christelijke feestdagen. En dan niet eens zozeer om zijn zonden te belijden, maar meer om de atmosfeer die er dan heerste. Een plezierig, plechtig gevoel van saamhorigheid. Mensen waren en bleven tenslotte nog altijd kuddedieren, dacht hij filosofisch. Zijn geloof in het instituut zelf, was een geheel andere zaak. Dat de paus een afgezant van God zou zijn, vond hij regelrechte nonsens. En wat te denken van alle misstanden die steeds vaker naar buiten kwamen? Ook geloofde hij niet in een God die de aarde en alle leven geschapen zou hebben. Een God die oorlog, misbruik, ziekte, honger en armoede toestond.

Wel geloofde hij in een Almacht die het oneindige universum bestuurde, iets waarin iedereen na de dood zou terugkeren. Hoe al dit leven ooit was ontstaan, zou misschien wel voor altijd een raadsel blijven. Zelfs het feit dat de Homo sapiens niet het enige bewuste leven tussen de sterren bleek te zijn, had zijn geloof in een Almacht niet aan het wankelen kunnen brengen. Al met al dacht hij niet dat de informatie waar Saundra mee zou komen daar enige verandering in zou brengen.

“Saundra, ik heb een besluit genomen. Kom maar op met dat geheim. Ik kan wel tegen een stootje.” “Zoals u wilt, milord. Als eerste zal ik u een samenvatting tonen van hetgeen zich in Rome, in de zogenaamde pilarenzaal, heeft afgespeeld. De ontdekkingen daar hebben ertoe geleid dat commissario Bolvani halsoverkop naar Mexico is vertrokken om een bijzondere vrouw te ontmoeten. In het vliegtuig onderweg daarnaartoe heeft hij enkele papieren uit een kistje gehaald en deze meermaals gelezen. Het is de inhoud hiervan waarover ik uw mening vraag.”

< 06.20

Nog steeds wachtend tot de overige deelnemers zouden arriveren, liet de president aan het hoofd van de lange tafel ongeduldig zijn vingers op het tafelblad roffelen. Om de haverklap keek hij op zijn horloge, maar de secondewijzer leek wel vastgeplakt en tikte tergend traag de minuten voorbij. Hij kon er geen verklaring voor geven, maar hij was er niet gerust op. Het duurde allemaal veel te lang. Om niet naar de onderling smoezende leden van zijn kabinet te hoeven kijken, verplaatste hij zijn blik naar de beeldschermen aan de wand. Maar vanwege de lockdown was daarop ook niet veel meer te zien dan personeel dat zich door de gangen repte. Hij was dan ook opgelucht toen zijn smartphone trilde en het inderdaad de lang verwachte melding van de Secret Service bleek te zijn. Na een snelle veeg vlogen zijn ogen over de tekst, maar wat hij zag, had hij in geen honderd jaar verwacht. Fronsend las hij dat niemand van de ontbrekende personen gevonden was en dat ook niemand het Witte Huis verlaten had. Hij had er geen idee van wat hij hiervan moest denken.

Hij gebaarde zijn minister van Defensie dichterbij te komen en liet hem het bericht lezen. “Daar begrijp ik werkelijk niets van.” Het verbaasde gezicht weerspiegelde perfect zijn eigen onbegrip. Hoe acht personen in één keer tegelijkertijd spoorloos konden zijn, ging zijn verstand te boven. Voorlopig had hij geen andere keus dan dit als voldongen feit te accepteren. Nog langer wachten was zinloos.

Vastberaden om nu dan maar zonder de anderen in actie te komen, tikte hij hard met zijn ring op tafel. Twaalf monden hielden abrupt op met praten en twee dozijn ogen staarden hem afwachtend aan. “Luister, allemaal. Deze dag is voor ons allen zeer merkwaardig begonnen en ik begrijp dat er veel vragen zijn. Ik zal jullie zometeen bijpraten, want er moeten belangrijke besluiten worden genomen. Het was mijn bedoeling dat ik zowel jullie alsmede de Joint Chiefs of Staff zou informeren over hetgeen er precies in de Oval Office is voorgevallen. Helaas moet ik jullie meedelen dat dezen vermist worden. Op dit moment wordt er nog steeds naar hen gezocht.”

Een licht gekraak dat plotseling uit de luidsprekers kwam, onderbrak hem. “Nee. Dat lijkt maar zo”, klonk de stem van Douglas hard. Op het grote scherm aan de overkant van de tafel veranderde plots het reguliere beeld. Een groep mensen kwam ervoor in de plaats. Verbaasd zag hij dat het alle ontbrekende personen waren, inclusief Jimmy, die geflankeerd werd door de chef van de CIA en het hoofd van Homeland Security. Terwijl hij er nu helemaal niets meer van begreep, zag hij dat ze allemaal achter Douglas stonden opgesteld. Blijkbaar fungeerde de strak in het uniform gestoken voorzitter van de generaals als hun aanvoerder.

Het meest vreemde was nog wel dat de hele groep zich in een ruimte bevond die wel een kopie leek van de Situation Room waarin hij zichzelf momenteel bevond. Zelfs de stoel waarin Douglas stram rechtop zat, was gelijk aan die van hemzelf.

Verbaasd vroeg hij of dit een opname was. “Nee, mijnheer de president. Dit is live”, volgde het korte antwoord. Termen als ‘muiterij’ en ‘staatsgreep’ probeerden de kop op te steken, maar dat leek hem toch al te kras. Geïrriteerd door alle tijdverlies die deze raadselachtige situatie kostte, vroeg hij bars wat dit alles te betekenen had. “En maak het kort, want we moeten dringend het nodige bespreken. Vandaag nog, als het kan.”

Op het scherm keek Douglas hem arrogant aan. “Een waar woord, mijnheer de president. We moeten inderdaad dringend het een en ander bespreken. Maar niet in de oude samenstelling.”

Bij het horen van deze woorden leken zijn darmen zich in een knoop om zijn maag te leggen. Dit kon niet gebeuren, dacht hij geagiteerd. Niet nu. Niet nu er zo veel op het spel stond.

Met de moed der wanhoop stond hij op en beval ferm dat Douglas met deze onzin moest ophouden en met de anderen stante pede naar de Situation Room moest komen. Zijn nekharen gingen recht overeind staan toen Douglas hem koud aankeek. “Daar bevinden wij ons al, mijnheer de president. Uzelf en de twaalf leden van uw kernkabinet zitten momenteel in een ruimte die bij sommige gelegenheden aan de buitenwacht getoond wordt. Niet meer dan een showroom, zogezegd.”

Heden en verleden ...

< 07.01

Hij was als een blok in slaap gevallen. Hoe had hij in deze situatie zomaar in slaap kunnen sukkelen, dacht Esteban verwonderd. Niet te geloven.

Met nog dikke ogen van de slaap keek hij naar de vluchtmonitor die 17.30 uur aangaf. Hij schrok. Vijf kwartier! Hij was meer dan een uur onder zeil geweest. De onverwacht schokkende inhoud van de kist moest meer van zijn lichaam gevergd hebben dan hij zich gerealiseerd had.

Hoewel hij goed uitgerust was, besefte hij dat hij nu geen tijd meer mocht verspillen. Na even zijn droge mond en keel gesmeerd te hebben, zette hij dan ook resoluut de kist weer op zijn schoot en duwde het akelig protesterende piepende deksel omhoog.

Zorgvuldig pakte hij het dunne stapeltje papieren en legde deze opzij. Nu was dan het moment daar om het artefact te onderzoeken.

Voorzichtig trok hij de rode zijden doek uit de weg. Onbewust hield hij zijn adem in, terwijl hij eerbiedig de gemummificeerde hand oppakte en deze aandachtig bekeek. Een niet te beschrijven gevoel sidderde door zijn lichaam toen hij besefte wiens hand hij vasthield. Koel, wat vettig en verrassend licht. Na zoveel eeuwen in deze kist te hebben gelegen, zag het eruit alsof het gisteren pas geprepareerd was. Maar ondanks het perfecte mummificatieproces, was aan het gat dat in de hand zat duidelijk te zien dat deze ruw van de spijker moest zijn gerukt. Wat een onnoemelijk leed had de man moeten doorstaan, dacht hij medelijdend. Veroordeeld, gemarteld en opgehangen tot de dood erop volgde. Verschrikkelijk. Onwetende harteloze barbaren die geen enkele compassie voor andersdenkenden hadden kunnen opbrengen.

En nog steeds, ruim tweeduizend jaar later, vonden er zulke gruweldaden plaats, wist hij. Triest gestemd, keek hij naar die beschadigde hand die zo smal en klein in de zijne lag. Het in de papieren beschreven teken, een liggende ‘V’, was duidelijk zichtbaar. Een teken, zo wist hij nu, dat de scheppers hem hadden geschonken en waardoor nu ook het verschijnen van de ster van Bethlehem verklaard was. Mocht dat fenomeen zich vandaag de dag voordoen, dan zou dit met behulp van de huidige technieken en inzichten heel anders worden beoordeeld, met alle gevolgen van dien. Hij moest hier later nog eens stevig over doordenken en een strategie vastleggen. Zijn opvolgers moesten over een gedegen plan beschikken. Men moest een onweerlegbare verklaring kunnen presenteren, zodat de Kerk beschermd bleef. Hij hoopte dat het niet al tijdens zijn eigen dienst zou plaatsvinden, want hij zag zo gauw nog geen oplossing. Vooraleerst zat er niets anders op dan alles in het werk te stellen om de heilige opdracht uit te voeren.

Automatisch wikkelde zijn gedachtegang zich om de huidige situatie en hij zag diverse mogelijkheden opdoemen. Zijn aanstaande ontmoeting met de ‘Vrouwe’ stond daarbij centraal. Alles hing af van hetgeen zij hem zou vertellen. Haar woorden zouden de toekomst bepalen. Of beter gezegd, hoe hij zou handelen na haar ontmoet te hebben. Wanneer hij de situatie niet zo kon plooien dat het de R.K. Kerk ten goede zou komen, zou hij de opdracht die de paus hem had gegeven zonder pardon uitvoeren. Het ‘Geheim van Gods Hand’ mocht nooit en te nimmer het daglicht zien. Zoals de paus het hem had opgedragen, zo stond het ook beschreven in de papieren, met nog een extra opdracht daaraan toegevoegd: “Als dat niet meer mogelijk is, vernietig dan alles wat ermee te maken heeft.”

< 07.02

Compleet van zijn stuk gebracht, staarde hij Douglas aan. De knoop in zijn maag trok zich pijnlijk samen en benam hem bijna de adem. “Hè? Wat voor onzin vertel je me nu? Ik ben nog steeds je president, Douglas, en ik sommeer je om deze poppenkast onmiddellijk te beëindigen. Jij en de anderen moeten nu als de sodemieter hiernaartoe komen, anders zal ik...”

Terwijl hij nog niet eens was uitgesproken, was Douglas al opgestaan, had hij zijn uniform recht getrokken en keek hem inmiddels onbewogen aan. “Helaas, mijnheer de president”, onderbrak hij hem domweg. “Zoals ik al zei, bevinden mijn mensen en ik ons in de enige echte Situation Room, 50 meter onder je voeten.” Nu daagde het hem, want zo’n ruimte bestond helemaal niet. Douglas had ze niet allemaal meer op een rijtje, of de man haalde om een of andere reden een grap uit.

Het was natuurlijk het laatste. Zijn maag ontspande zich en hij lachte luid. “Ik moet het je nageven, Douglas. Je had me bijna te pakken. Maar de grap heeft nu lang genoeg geduurd. Verzamel je mensen en kom maar terug. Er is informatie opgedoken die zo snel mogelijk besproken moet worden. De tijd dringt.”

Welwillend keek hij naar Douglas en het groepje dat nog steeds in hun absurde, starre houding achter hem stonden. Omdat nu ook Douglas breed glimlachte, meende hij al dat hij het bij het rechte eind had.

Dat duurde echter niet lang. Zodra de man zijn mond opendeed en de eerste woorden sprak, wist hij al hoe de vlag erbij hing. Ook de kabinetsleden die bij hem aan tafel zaten, was het lachen snel vergaan. “Je hebt helemaal gelijk, mijnheer de president. Toen aan jou vanmorgen door de rode telefoon de code werd doorgegeven, was dat voor mij, als voorzitter van de Joint Chiefs of Staff, het sein om direct actie te ondernemen. Het is namelijk zo dat ik, uit hoofde van mijn functie, kennis heb van zaken die absoluut niet geopenbaard mogen worden. Dat wil zeggen, informatie die onze positie als wereldleider in gevaar kan brengen en zaken die gewoon voor eeuwig achter slot en grendel moeten blijven.

Door dat bijzondere telefoontje is er een geheim dossier actueel geworden: het CSA-dossier. Omdat er buitenaardse activiteit is waargenomen, ben ik verplicht om de operatie ‘Takeover’ te starten.”

Inmiddels dreigde de knoop in zijn maag zijn middenrif finaal in tweeën te knijpen. Dit was geen grap, besefte hij. Hier werd op ditzelfde moment een staatsgreep gepleegd. Verslagen liet hij zich op zijn stoel vallen en staarde moedeloos naar het scherm. “Laat ik het jullie even uitleggen”, vervolgde Douglas stoïcijns. “De Verenigde Staten van Amerika hebben zich sinds de Eerste Wereldoorlog steeds beter als de leider van de vrije wereld ontwikkeld.” Douglas haalde onverschillig de schouders op. “Presidenten komen en presidenten gaan, maar de enige vaste waarde in ons land bestaat uit onze gezamenlijke strijdkrachten.” Hij gebaarde naar de achter hem opgestelde generaals. “Wij zijn de eindverantwoordelijken. Samen met een aantal grootindustriëlen bepalen we samen al jarenlang het beleid om die positie te behouden en te verstevigen. Daarbij houden we tevens de controle over de financiën, wat uiteraard niet onbelangrijk is. Jou, mijnheer de president, hebben we als een marionet gebruikt. Net zoals je voorgangers, overigens. Weet nu dat elk besluit en elke wet door ons werd en wordt aangestuurd. Je begrijpt dat we niet kunnen toestaan dat een voormalig acteur, pindaboer of onroerend goed-tycoon zelfstandig het beleid bepaalt.”

Alsof dat uiteraard vanzelf sprak, schudde Douglas het hoofd. “Nee ... Dat zou onze trotse natie niet ten goede komen. Wij zijn het die op de achtergrond de regie in handen hebben. We zijn zelfs zo goed in het camoufleren van onze handelingen, dat zelfs Jimmy niet van het bestaan van de CSA op de hoogte was. En dat is nog maar een van de diverse organisaties die onopgemerkt voor ons actief zijn. Over het algemeen weten de medewerkers daarvan niet eens dat ze ons ten dienste staan.

Om er zeker van te zijn dat we onder alle omstandigheden onze grip behouden, hebben we er altijd voor gezorgd dat de vicepresident, vaak een oud-generaal, in ons kamp zat. Mocht het dan zover komen dat een president er toch in slaagt zelfstandig te handelen, dan is er een verstandige persoon voorhanden om diens plaats in te nemen. Een situatie zoals ik nu schets, heeft zich inderdaad in 1963 voorgedaan.”

De inmiddels zeer bezorgde kabinetsleden keken hun president nu regelrecht angstig aan. Het verging hem zelf niet veel beter. Deze achteloze bekentenis van de moord op Kennedy deed het haar op zijn armen recht overeind staan.

Alsof hij een interessante lezing gaf, sprak Douglas intussen kalm door. “Ook nu is het noodzakelijk dat wij de touwtjes in handen nemen, want we mogen niet afhankelijk worden van zo’n traag opererende organisatie als de VN. Hoe zij onze man VanderBeek op het spoor zijn gekomen, is haast een godswonder te noemen. Zoiets mag niet nog eens gebeuren. Dat brengt ons bij het twee-stappenplan. Ten eerste moeten we de volledige grip op de VN terug zien te krijgen. Daarvoor gebeurt er nu dit.”

Op het scherm viel het beeld weg waarna er een opname van het gebouw van de VN verscheen. Op de achtergrond hoorde men Douglas praten alsof deze een sportwedstrijd aan het verslaan was. “Jullie zien zometeen een uitvoerend medewerker van ons.” Het beeld draaide naar links, waarna een moment later het Handelsgebouw zichtbaar werd. Een van de vensters ging open en een zacht zoemende drone vloog naar binnen. Terwijl het interieur zichtbaar werd, zag men een man staan die een bazooka op zijn schouder hield. Opnieuw werd het beeld gewisseld.

In de stem van Douglas klonk geen enkele emotie door. “En nu zien jullie aan de rechterkant de werkkamer van Dick Holyester. Kijk. De man is druk aan het werk.” Aan het kippenvel waar intussen zijn hele huid in veranderd was, werd het koude zweet toegevoegd toen hij zich realiseerde wat er op het punt stond te gebeuren. Niet in staat zijn ogen van het scherm af te houden, hoorde hij Douglas zeggen dat men nu even goed moest opletten. Een fractie van en seconde later schoot er een verblindende, witte flits door het beeld en veranderde de werkkamer van de secretaris-generaal van de VN in een enorme vuurbal. Door een waas van tranen zag hij allerlei kapotgeschoten puin naar beneden vallen. Nadat er even op de brandende en rokende puinhoop ingezoomd werd, verdween de catastrofe en verschenen Douglas en zijn kompanen weer in beeld.

“Tja, dat is even schrikken, hè? Hiermee hebben we onze eerste stap gezet. Binnenkort zal iemand van ons de post van Dick innemen. En dan zijn we nu bij de tweede stap aanbeland.”

Verstard van verbijstering dat dit alles zomaar als een donderslag bij heldere hemel had kunnen gebeuren, benam de brok in zijn keel hem haast alle adem. “Daar komen jullie nooit mee weg”, wist hij nog net uit te brengen.

Douglas keek hem nu meewarig aan. “Jawel, hoor. We hebben daar voldoende DNA en een berg ander bewijsmateriaal achtergelaten. Dat zal naar een groep terroristen wijzen waar we al een tijdje van af willen. Twee vliegen in één klap, zullen we maar zeggen.”

Een steek van woede maakte zijn keel vrij. “Terroristen? Je spreekt van terroristen? Jullie zijn geen haar beter. In feite nog erger, zelfs.” Douglas liet hem niet uitspreken. Hij hief zijn hand op en zijn ogen spuwden vuur. “Niks ervan. Wij zijn degenen die onze natie koste wat het kost beschermen, mijnheer de president. En wees gerust. We hebben er wel degelijk voor gezorgd dat de bijkomende schade beperkt bleef. Alleen de heer Holyester is het slachtoffer geworden. De oude man zal snel genoeg vergeten zijn. Maar nu wordt het tijd dat jullie het tweede deel horen. Daar hebben jullie recht op, vind ik. Jullie zullen het al begrijpen, neem ik aan ... We kunnen nu eenmaal geen getuigen achterlaten. Omdat we van oudsher met alle mogelijkheden rekening houden, zijn er jaren geleden in de muren om jullie heen op elkaar afgestemde explosieven verstopt. Precies genoeg om alle bewijzen te vernietigen, terwijl de schade tot een minimum beperkt blijft. We willen het Huis natuurlijk zoveel mogelijk intact laten.”

Alsof hij gehypnotiseerd was, had hij met afgrijzen naar Douglas en zijn mensen zitten staren. Allen waren al die tijd dat Douglas aan het woord was, kaarsrecht blijven staan. Behalve Jimmy. Het was overduidelijk dat de man niets van dit alles geweten had. Met wijd opengesperde ogen stond hij als een vis op het droge met open mond lucht te happen. “Jimmy!”, riep hij hem schril toe. “Luister! Besef je wel waar je mee bezig bent? In godsnaam, kerel. Doe iets! Het is nog niet te laat. Voor alles is een oplossing mogelijk!”

Met lede ogen zag hij Jimmy tot zichzelf komen waarna hij met een triest gezicht tussen de anderen ging staan. “Het spijt me oprecht”, begon Douglas. “Maar het is nu eenmaal zo dat er ten behoeve van het grote goed enkelen opgeofferd moeten worden.”

Het ergste was nog wel dat de man dat werkelijk leek te menen, dacht hij triest. “Er blijf mij geen andere keus dan deze.”

Hij wist dat hij verslagen was. Met hem hadden zijn kabinetsleden dat inmiddels ook beseft. Enkelen zaten openlijk te huilen en een paar anderen hadden de ogen gesloten en zaten met gevouwen handen stilletjes hun gebeden te prevelen. Maar zelfs nu hij wist dat het einde nabij was, kon hij zijn ogen niet van het scherm afhouden. Hij zag dat Douglas een langwerpig, zwart apparaatje in zijn hand had, er kort naar keek en er vervolgens besluitvaardig een wijsvinger op neer liet komen.

< 07.03

Na het toch wat emotionele afscheid, waarbij Marit de nodige traantjes had moeten wegpinken, was de rust in huize Eriksson grotendeels teruggekeerd. De achterblijvers, Barbara, Russ en Lémarc, hadden gezamenlijk de ineens erg stille keuken opgeruimd, waarna ze het voorbeeld van Marit en Torstein hadden gevolgd. Op enige afstand van Alasdair hadden ze bij Hakons grootouders een beschaduwd plekje op het terras gevonden. Terwijl ze zachtjes met elkaar praatten, zaten ze geduldig te wachten. Ze wisten dat Marilyn op haar kamer in contact stond met de arts in Schotland en dat lord MacMarkland een voorbespreking met Saundra had. Dat het een opmerkelijk gesprek was, zagen ze wel aan Alasdairs lichaamshouding. Nu eens straalde hij ongeloof uit, dan weer knikte hij meermaals alsof hij het ergens helemaal mee eens was. Na enkele minuten zagen ze hem met een strak gezicht opstaan, waarna hij bij hen aan tafel plaatsnam en direct van wal stak.

“Ik ben zojuist door Saundra over enige opmerkelijke, bijzondere en schokkende wereldgebeurtenissen geïnformeerd, welke ingrijpende wijzigingen op het scenario tot gevolg hebben.” Hij keek Marit en Torstein beurtelings verontschuldigend aan. “Helaas dwingen de feiten ons om eerder af te reizen dan gepland. We kunnen ons niet veroorloven hier nog langer te blijven. Op dit moment gebeurt er zoveel tegelijk dat ieder van ons actief moet meewerken om het scenario kans van slagen te geven. Zodra Marilyn met haar werk hier klaar is, zal ik samen met haar naar Schotland terugkeren.”

Hij keek indringend naar Barbara, Rus en Lémarc en vervolgde: “Ook van jullie drie wordt nu verlangd dat jullie je voor GAIAS gaan inzetten.” “Goddank”, zei Lémarc uit de grond van zijn hart. “Ik begon al te denken dat ik alleen vanwege Arda bij de groep betrokken werd.”

Even trok er een glimlach over Alasdairs gezicht, voor hij weer ernstig werd. “Ik denk zomaar dat je God maar niet te snel moet bedanken, Lémarc. Je hebt nog geen idee van de taak die Saundra jou heeft toegewezen. Het zou best eens kunnen dat je later met enige spijt aan je opmerking terugdenkt, ben ik bang.”

Opnieuw verplaatste hij zijn blik naar Marit en Torstein. “Ik beloof jullie dat zodra alles weer normaal is, we hier met de hele groep terugkomen. Hopelijk hebben we dan ook jullie zoon en de dames uit Yucatán bij ons, zodat we ontspannen en zorgeloos jouw verjaardag kunnen navieren, Torstein.”

Om ervoor te zorgen dat niemand een kans kreeg om hierop in te gaan, sprak hij meteen verder. “Voor nu is dat alles. Saundra zal nu de regie overnemen, zodat we ons verblijf hier kunnen afronden.”

“Dank u, milord. Zoals eerder gezegd, zijn er een aantal ontwikkelingen gaande waarop direct gereageerd moet worden. Allereerst wil ik Barbara en Russ vragen om naar de garage te gaan. Daar zullen jullie worden opgevangen door Marilyn. Zij zal jullie daar inlichten en vertellen wat er van jullie verlangd wordt. Lémarc, het is zaak dat jij naar Rome gaat. We hebben overleg gehad met de heer Holyester. Hij heeft erin toegestemd om jou daar als afgezant van UNBI heen te sturen. In de praktijk komt het erop neer dat je voor GAIAS werkt, met volledige ondersteuning van de VN. Deze noodmaatregel is noodzakelijk omdat de huidige digitale observatie en surveillance tekortschieten. Er moet iemand ter plaatse zijn die zo nodig handelend kan optreden. Onderweg zul je volledig worden ingelicht en de benodigde officiële documenten ontvangen. Over 15 minuten staat er een taxi klaar die je naar het vliegveld zal brengen. Ik heb een reisplan voor je klaargemaakt, waardoor je binnen vijf uren de zogeheten pilarenzaal onder het Pantheon in Rome kunt binnengaan. Ik wens jullie allen een goede reis.”

< 07.04

Op het ratelen van de dommekracht na, was er in de pilarenzaal niet veel meer te horen. De twee inquisiteurs die gezamenlijk als gekken aan de hendel van het apparaat stonden te draaien, waren de enigen die zich fanatiek in het zweet stonden te werken. Alle anderen stonden nieuwsgierig toe te kijken hoe de marmeren tafel langzaam in beweging kwam.

Het leek er nu toch echt op dat het eindelijk zover was, dacht Gideon tevreden. Nu zou hij het antwoord vinden waarop de chef zo dringend zat te wachten. Hoewel het apparaat luid rammelend de kettingen steeds strakker aantrok, hoorde hij desondanks de cartograaf die vlak achter hem stond steeds sneller ademhalen. Langzaam maar zeker begon de tafel te kantelen en zag hij onder de voet ervan enkele contouren opdoemen.

Uiteindelijk deed de zwaartekracht zich gelden. Het kantelpunt werd overschreden en met een doffe klap die het stof aan alle kanten deed wegvliegen, viel het gevaarte op de klaarliggende dikke matten.

Opgewonden deed hij een stap naar voren, boog zich voorover en zag nu de hele tekening, die tot dusver geheel verborgen was geweest.

Ja! Dit was het eiland! Identiek aan dat wat op de kaart stond die Bolvani hem had toegestuurd, realiseerde hij zich opgewonden. Het was ongeveer half zo groot als de voet van de tafel en in het midden ervan was een vulkaan getekend. Eronder stond een enkel woord. Ἀτλαντίς. Atlantis!

Voor hij er erg in had, was de cartograaf op zijn knieën gezakt en streek hij met zijn handen over de afbeelding alsof het zijn geliefde was. De man keek schuin naar hem op. “Mijnheer Gideon, als ik kan bewijzen dat deze kaart echt is, dan zou deze ontdekking de wetenschap op zijn grondvesten doen schudden. Er zijn vele theorieën over Atlantis, maar de plaats en de omstandigheden waaronder dit gevonden is, mag men wel heel bijzonder noemen. Waarom heeft de R.K. Kerk dit in ‘s hemelsnaam geheimgehouden?”

De man bleef vragend naar hem opkijken en verwachtte duidelijk een verklaring. Hij was niet dom, moest Gideon toegeven, en hij realiseerde zich meteen dat hij daar zo één, twee, drie geen pasklaar antwoord op had. Hij moest er wat op vinden, en snel ook.

Koortsachtig dacht hij na. Bolvani had in zijn instructies niet bepaald precies aangegeven hoeveel de ingehuurde experts mochten weten. Maar hij kon wel op zijn vingers natellen dat dit soort kennis niet vroegtijdig wereldkundig gemaakt mocht worden. De getekende geheimhoudingsverklaring was natuurlijk juridisch wel waterdicht, maar de praktijk had vaak genoeg uitgewezen dat de meeste geheimen op een gegeven moment toch naar de pers uitlekten. Dat mocht ditmaal onder geen beding gebeuren.

Hij nam een besluit, riep Thomas bij zich en gaf hem de opdracht om de cartograaf hier vandaan te halen. Tot hij Bolvani om raad had gevraagd, zat er niets anders op dan de man op een andere locatie bezig te houden. Terwijl de man luid protesterend door Thomas werd weggevoerd, viel Gideon nog iets anders aan het eiland op. Terwijl hij zich voorover boog om alles beter te zien, besefte hij opgewonden dat het inderdaad zo moest zijn.

Inmiddels was Thomas alweer teruggekomen. “Ik heb de cartograaf voorlopig in een van de cellen ondergebracht en hem een oude wereldatlas in handen gedrukt. Ik heb hem er nog maar eens op gewezen dat hij zich aan de voorwaarden van het contract moet houden en dat het onderzoeken van die atlas nu prioriteit heeft. Gelukkig moet die atlas ook iets bijzonders zijn, want zodra hij deze kreeg, zei hij geen woord meer. Toen ik hem achterliet, was hij er al helemaal in verdiept. Van hem zullen we de rest van de dag geen last meer hebben, adjudant.”

Dat hij er bijzonder met zichzelf ingenomen bijstond, kon Gideon begrijpen, maar het beviel hem allerminst. Tijd om erbij stil te staan, werd hem echter niet gegund. De overige elf inquisiteurs stonden druk met elkaar te praten terwijl ze naar het blootgelegde eiland wezen, en vuurden inmiddels allerlei vragen op hem af. Hij gaf Thomas mechanisch antwoord. “Uitstekend, Thomas, maar onthoud even dat we navragen wat er zo bijzonder is aan die atlas. Wellicht staat daar ook iets interessants in.”

Hij gaf de overige inquisiteurs aan dat ze dichterbij moesten komen, zakte door zijn knieën en haalde Bolvani’s sleutel tevoorschijn. “Ik weet niet of het jullie ook is opgevallen”, begon hij, “maar ik denk een sleutelgat te herkennen.” Hij wees. “Precies daar. In de ‘I’ van Atlantis. Daar zou deze sleutel weleens in kunnen passen.”

Hij hield de sleutel even omhoog en stak deze vervolgens in het slot. Deze paste precies en gleed soepel de opening binnen. In de nu doodstille zaal draaide hij hem krachtig drie keer naar rechts, gevolgd door eenmaal naar links.

Abrupt klonken er vanuit de vloer een aantal klikkende geluiden, waarna er een gedeelte omhoog rees en even later tot stilstand kwam. Het ongeveer één meter brede stuk stak zo’n tien centimeter boven het vloeroppervlak uit en in de rand ervan zag hij inkepingen zitten.

Thomas had dat ook gezien en riep enthousiast: “Adjudant, dat lijken wel handgrepen, zal ik...” “Ja, ja, natuurlijk. Het lijkt wel een soort van deksel. Kijk eens of jullie dat kunnen optillen of zo.”

Thomas liep de vier randen na en meldde dat er aan de andere kant scharnieren leken te zitten. Op zijn aanwijzingen stelden vier potige vrijwilligers zich op en met vereende krachten kregen ze de plaat omhoog, tot deze op zijn kant stond. Opnieuw klonk er een klik. “Sjonge. Dat is verrekte handig”, zei Thomas. “Blijkbaar zit er een mechanisme waardoor de klep muurvast blijft staan.”

Nog steeds op zijn knieën zittend, bedankte hij de mannen en beval hen allemaal even achteruit te gaan. “Ik zal kijken wat zich in dat gat bevindt.”

Hij pakte zijn smartphone en deed de zaklamp aan. Vervolgens activeerde hij de R.K.K.-app en startte de videofunctie. Hij wilde geen enkel risico lopen dat er informatie verloren zou gaan. Vanaf dit moment zou alles direct worden opgenomen, zodat hij dit aan zijn rapport kon toevoegen.

Hij haalde diep adem, kroop naar de rand, liet het licht erin schijnen en keek. Een panische angst beving hem en het zweet brak hem plotseling aan alle kanten uit. In alle verbijstering glipte de smartphone uit zijn glibberig geworden hand de diepte in ...

< 07.05

Ondanks alle verschrikkingen die ze sinds vanmorgen vroeg had meegemaakt, had Nakawe haar bord met smaak leeggegeten. Zelfs Omie, die normaliter nooit zo uitgebreid ontbeet, had de laatste kruimels in haar hand geschud en deze vervolgens met een laatste slok thee weggespoeld. Daarna hadden ze samen nog even bij Kiniawe gezeten. Omdat die nog steeds rustig had liggen slapen, had Omie, praktisch als altijd, gezegd dat ze beter van de nood een deugd konden maken. Een uurtje uitrusten en een bad zouden hen verkwikken, zodat ze zo goed mogelijk voorbereid zouden zijn. “We mogen ons niet in slaap laten sussen, Nakawe. We moeten continu op onze hoede blijven”, had Omie haar ernstig gewaarschuwd.

Nakawe had er niet eens aan gedacht om haar tegen te spreken. Haar buik was aangenaam vol geweest en haar ogen waren al haast dichtgevallen. Knikkebollend had ze zich naar haar kamer laten begeleiden, waar men het bad al had laten vollopen. Zodra de deur achter de zwartjas in het slot geklikt was, had ze zich uitgekleed. Ze was in het bad gestapt en had haar vermoeide lijf in het weldadige warme water laten zakken. Ze had zich niet kunnen herinneren wanneer ze zich voor het laatst zo heerlijk ontspannen had gevoeld, en was ter plekke bijna in slaap gevallen.

Vol genot had ze uitgebreid gebadderd en haar haren gewassen. Gehuld in de dikke badjas die men voor haar had klaargelegd, had ze op het comfortabele bed een hazenslaapje genoten. Daarna had ze, heerlijk schoon en uitgerust, de super-de-luxe ruimte geïnspecteerd.

Ze had respect voor degene die deze woon- en slaapkamer had ingericht. Gouden kranen en lichtknoppen, dikke tapijten waarin haar voeten leken weg te zinken. Prachtig ingelegde marmeren plavuizen en diverse kunstig bewerkte beelden, spiegels en lampen.

Op een van de sierlijke stoelen had men voor haar een stapeltje schone kleren neergelegd. Haar mond was haast opengevallen toen ze deze wilde aantrekken, want dit waren niet zomaar kleren. De zachte zijde had meteen heerlijk op haar huid aangevoeld en toen ze haar eigen spiegelbeeld bewonderde, had ze gezien dat het gewaad haar figuur perfect accentueerde. Ze had de soepele lederen sandaaltjes aan haar voeten geschoven en bedacht dat het geen moeite zou kosten om aan zulke luxe gewend te raken. Ze had echter ook direct beseft dat dit de opzet moest zijn. Eerst had ze haar lievelingseten gekregen en nu was de kleding ook nog eens in haar favoriete kleuren uitgevoerd. Ze was er nu meer dan ooit van overtuigd dat hun gastheer alles over hen wist.

Op slag was de aangename loomheid van haar afgevallen. Hoewel er nergens een klok te bekennen was, had ze het sterke gevoel dat het tegen twaalven moest lopen. Het was hoog tijd om naar de salon terug te gaan, voordat Omie ongerust werd.

Haastig liep ze naar de deur die, nog voor ze de klink kon aanraken, als vanzelf openging. Zie je wel, dacht ze achterdochtig, we worden wel degelijk in de gaten gehouden. Zwijgend volgde ze de zwartjas die haar naar de salon terug begeleidde en was behoorlijk opgelucht dat ze Omie bij Kiniawe zag zitten. Net al zijzelf had ook Omie een prachtige, matglanzende jurk aan en hing haar vlecht schoon en netjes langs haar rug. Omie keek over haar schouder en gebaarde dat ze naast haar moest plaatsnemen. “Fijn dat je er bent, Nakawe. Kom. Kiniawe zal zometeen wel wakker worden.”

Omie had gelijk, zag ze. De kleur op Kiniawes gezicht was teruggekeerd en het duurde niet lang voor ze heftig knipperend haar ogen opende.

Blij dat haar stiefzusje in ieder geval vertrouwde gezichten zou zien, hoorde Nakawe haar prevelen. Ze moest duidelijk volledig gedesoriënteerd zijn, dacht ze. De woorden die ze opving, ‘schip, afgehakte hoofden, blonde man, Hakon’, hadden maar weinig samenhang. Dat Kiniawe over hun verschrikkingen in de jungle had gedroomd, kon ze zich maar al te goed voorstellen. Maar hoe ze dat met een schip had verweven, daar kon ze zich werkelijk niets bij voorstellen. En waar had ze in ‘s hemelsnaam de naam Hakon opgevangen? Omie was de enige aan wie ze haar belevenissen had verteld.

Terwijl haar oma Kiniawe tegen zich aan trok, ging de deur open en kwam Miquel binnen. Geweldig opgelucht dat haar assistent terecht was, wilde ze al opspringen om hem te begroeten, maar Omie belette het haar door haar hand vast te pakken. Ze keek haar en Kiniawe streng aan. “Jullie mogen nu niets meer zeggen”, waarschuwde ze snel. “Het is niet veilig.” Met een ferme kneep benadrukte Omie haar woorden, waarna ze haar hand weer losliet.

Bezorgd liep Nakawe op Miquel toe. Hij leek wel een mummie, zoals hij in het verband zat. “Miquel! Wat ben ik blij om je te zien. Maar wat is er met je gebeurd? Heb je een ongeluk gehad?”

Haar assistent schudde mistroostig zijn hoofd. “Eh, nee, niet precies. Ik zag jullie gepakt worden en wilde helpen, maar voor ik het wist, kreeg ik een klap op mijn hoofd. Toen ik weer bij bewustzijn kwam, lag ik vastgebonden in een auto. Ik heb nog geprobeerd te ontsnappen, zodat ik hulp kon halen, maar dat werd niet in dank afgenomen. Twee van die knapen zeiden dat ik me moest leren gedragen. Vandaar de blauwe plekken, schrammen en builen. Maar het zijn mijn gekneusde ribben waar ik het meest last van heb. Au ...”, kreunde hij toen ze hem wat al te enthousiast omhelsde.

Terwijl Nakawe Miquel ondersteunde, liep ze met hem naar de dichtstbijzijnde stoel en liet hem er voorzichtig op zakken. Hij keek verontschuldigend omhoog. “Het spijt me dat ik heb gefaald en ik ben verschrikkelijk opgelucht dat jullie gelukkig niets mankeren.” Met een slappe hand wees hij zwakjes naar Omie en Kiniawe. “Ik weet niet hoe het jullie is vergaan, maar een stelletje kerels in het zwart hebben me bevrijd. Ze hebben me hiernaartoe gebracht en hebben me letterlijk en figuurlijk in de watten gelegd. Ze hebben me gewassen en mijn wonden verzorgd. Daarna hebben ze me een overheerlijke maaltijd voorgezet.”

Nakawe knikte instemmend. “Zo ongeveer is het ons ook vergaan. Degenen die ons uit het oerwoud hebben gehaald, hebben onze ontvoerders letterlijk een kop kleiner gemaakt.” Ze rilde van afschuw. “Ik was er getuige van hoe ze al die jongens hun hoofd en handen afhakten. Het was werkelijk gruwelijk.” Haar stem brak bij de herinnering.

Miquels ogen liepen haast over van medeleven. “Maar, Nakawe, onze ontvoerders hadden niet veel goeds in de zin, denk ik. Wie weet wat ze allemaal op hun kerfstok hadden? Wat hen is overkomen, was uiteindelijk misschien wel onvermijdelijk.”

Troostend wreef hij over haar hand. “Gezien jullie en mijn behandeling hier, zou ik denken dat ze de goeden moeten zijn. Waarom zouden ze ons anders hebben bevrijd en nu zo goed verzorgen?” “O nee!”, onderbrak Omie hem. “Laat jullie niet van de wijs brengen. Ik weet niet wat deze lieden met jou van plan zijn, Miquel, maar wij”, ze gebaarde naar zichzelf, Kiniawe en Nakawe, “wij zijn zeker niet veilig.”

“Die indruk kreeg ik al, Omie”, begon Nakawe voorzichtig. “Maar waarom zijn we dan niet veilig? In eerste instantie kon ik geen reden voor onze ontvoering bedenken, maar nu ik alles op een rijtje gezet heb, krijg ik steeds meer de indruk dat het komt door mijn, ik bedoel onze ontdekking in Egypte.” Ze keek Miquel even bemoedigend aan. “Maar aan de andere kant kan dat haast niet de reden zijn”, sprak ze bedachtzaam verder. “Er worden wel vaker archeologische vondsten gedaan. Wat zou er dan zo bijzonder aan ónze vondst zijn? De wetenschap dat die piramidebouwers met elkaar konden communiceren, is alleen nog maar theorie. Niemand, ikzelf ook niet, weet nog hoe men dat toen voor elkaar kreeg. Daarvoor heeft men ons niet hoeven ontvoeren. De enige kleine aanwijzing is dat het misschien via een soort tafel gebeurde, maar daar houdt het echt mee op.”

Omie schudde het hoofd. “Nee, Nakawe. Daar houdt het helaas niet mee op. Het is niet jullie ontdekking in Egypte, hoewel dat wel onderdeel van het hele verhaal uitmaakt. Het is jouw ontmoeting met die Hakon. Dat is de reden waarom we hier beland zijn.”

Nakawe verloor bijna haar geduld. “Maar, Omie”, zei ze haast smekend. “Houd nu toch eens op met in raadsels te spreken. Wat is er dan zo bijzonder aan mijn ontmoeting met Hakon? En wat nog vreemder is, hoe weet Kiniawe van hem af? Ik heb haar daar niets over verteld. En dan heb ik het ook nog niet over het moment dat ik u onder het eten van mijn ontdekkingen in Egypte op de hoogte bracht. Ik weet zeker dat u al wist wat die hiërogliefen zouden betekenen. Ik ken u goed genoeg om te weten wanneer u echt verrast bent. En dat was u toen zeker niet! Volgens mij moet u er veel meer van weten.”

Niet van plan om zich af te laten schepen, staarde ze Omie strijdlustig aan. Berustend klopte haar oma op de stoel naast zich. “Kom dan maar zitten, Nakawe. Dan zal ik alles vertellen wat ik weet.

Om haar jurk zo weinig mogelijk te laten kreuken, nam Nakawe voorzichtig op het puntje van de stoel plaats. Omie nam haar hand en die van Kiniawe in de hare. “Ik bezit een boek ... Ja, Nakawe, het boek dat jij als kind gevonden hebt. Dat boek heeft een hoofdstuk met de titel ‘Hoe een ontmoeting alles in gang zette’. Het beschrijft het eerste treffen van onze voorouders met de Noorse ontdekkingsreiziger Eriksson. Een grote, stoere, blonde man met ogen zo blauw als de zee.”

Nakawe deed haar mond al open om daarop door te gaan, maar Omie kneep in haar hand, ten teken dat ze moest zwijgen.

“Nee, Nakawe. Je moet me niet steeds proberen te onderbreken. Luister eerst wat ik te vertellen heb. Ik zal jullie kort en bondig informeren over wat ik nu kwijt wil en kan. Waar was ik gebleven? O ja, met voorouders bedoel ik dan de vrouwen van het Maya-volk, die bekend stonden als de Liqyanawe. De priesteressen daarvan werden eerbiedig ‘de Vrouwen’ genoemd. Dus zeg maar onze oermoeders. Wij drieën zijn daar directe afstammelingen van. Dat blijkt uit het teken dat wij op onze hand hebben. Een teken dat onze oermoeder van de Zaaier gekregen heeft. Deze schepper is daar verantwoordelijk voor. Alleen de vrouwen van ons volk hebben dat teken gekregen. Van het volk overzee, dat de piramiden bouwde, zijn het bepaalde uitverkoren mannen die precies zo’n teken bezaten.”

Omie keek snel even naar Kiniawe voor ze verder sprak. “Kiniawe is een buitenbeentje. Daar kom ik...” “Zie je, Nakawe? Ik heb toch altijd al gezegd dat ik bijzonder ben?”, onderbrak Kiniawe haar lachend. “Ja! Als brekebeentje”, reageerde Nakawe ad rem.

Omie zuchtte. “Meiden, luister nu nog toch even. Met al die onderbrekingen komen we nergens. Waar was ik ook alweer gebleven?” “Teken op de hand”, hielp Nakawe haar. “O ja, en nu heeft die botsing tussen jou en Hakon, waarbij jullie tekens contact met elkaar maakten, ervoor gezorgd dat alles weer in werking is gezet. Onder andere de activering van onze gave, ook wel ‘PUENZQUE’ genaamd. Er zit een heel lang verhaal aan vast waarom wij precies dat teken hebben gekregen en met welke gaven, maar de korte versie is...”

Voor Omie dat kon vertellen, lieten haar handen die van Nakawe en Kiniawe los. Omie verstrakte en haar ogen draaiden weg. Terwijl ze heftig met haar linkerduim over het teken op haar rechterhand wreef, prevelde ze: “Ebi ... Ebilawe ... Ben jij dat? Wat is er? Waar ben je? Wat is er aan de hand?”

< 07.06

Hoewel er nog vreselijk veel voorbereid moest worden voor het aanstaande hoge bezoek, had de Moeder-Overste het niet over haar hart kunnen krijgen om haar vriendin nu al alleen te moeten laten. Zichzelf dwingend om zich niet te laten opjagen, had ze Mella’s habijt netjes recht gelegd. Terwijl ze de nu zo stille, koude handen onder het kleine zilveren kruisje neervlijde, bedacht ze dat Mella nog netjes moest worden afgelegd en naar de koude kamer moest worden gebracht. Het was niet ondenkbaar dat haar begrafenis enige tijd uitgesteld moest worden. Na een laatste kus op haar voorhoofd gedrukt te hebben, stak ze het strookje papier weg en repte zich naar de kapel.

Ze had zich niet hoeven haasten, zag ze wel. Terwijl ze wachtte op alle nonnen die geen specifieke taak hoefden te verrichten, zette ze in haar hoofd alles wat nog gedaan moest worden op een rijtje, tot de laatste zwartwit gekapte non haastig naar binnen beende. Nadat ook zij haar plaats had gevonden, ging ze haar zusters voor in gebed.

Ze sprak de laatste woorden uit, waarop allen dankend een kruis sloegen, om haar vervolgens afwachtend aan te kijken. Even gleed haar blik over de verzamelde vrouwen voor haar. Wat zagen hun ingekapselde gezichten bleek, dacht ze zorgelijk. En wat lagen hun ogen diep in de kassen. De leeftijd van het merendeel van haar zusters, net zoals zijzelf overigens, lag ruim boven de 65. Hun klooster was beslist niet een van de grootste, maar het onderhoud ervan vergde zo langzamerhand te veel van hun krachten. Ze nam zichzelf voor om dit probleem aan de bezoeker voor te leggen en bracht haar nonnen op de hoogte. Hoezeer het haar ook speet om hen nog zwaarder te moeten belasten, verdeelde ze zo eerlijk mogelijk de extra taken die nodig waren om dit hoge kerkelijke bezoek correct te kunnen ontvangen. Heimelijk trots op haar zusters, die alles zonder klagen zouden uitvoeren, sloot ze af met een dankgebed voor Mella, waaruit ze ruw werd opgeschrikt door de deur die met een klap tegen de wand sloeg. De non die bij de Vrouwe dienst had, beende zo snel ze kon de kapel binnen en riep opgewonden: “De Vrouwe! De Vrouwe heeft weer gesproken!”

< 07.07

Anderhalf uur na het verzoek van Marilyn, dat Saundra hem had doorgegeven, zat Bertrand met zijn tablet voor zich op het bureau zijn notities nog eens door te nemen. Vrijwel meteen nadat hij de intussen vertrouwde programma’s had opgestart, had Pierre hem alleen gelaten. In het halfuur dat de software nodig had om alle berekeningen uit te voeren, had Saundra hem alles wat Hakon de laatste week had meegemaakt, in woord en beeld gedetailleerd laten horen en zien.

Fronsend las hij zijn eigen bevindingen tot nu toe. Wat eerst een routineonderzoek had geleken, bleek achteraf te zijn uitgegroeid tot iets van buitengewone omvang. Dat die botsing tussen Hakon en die Zuid-Amerikaanse vrouw het leven van een Egyptenaar gekost had, kon hij maar moeilijk bevatten. Als Hakon op een of andere manier verantwoordelijk was voor die energiestoot, dan moest het menselijk lichaam over een functie beschikken waarvan niemand het bestaan wist. Ook hijzelf was nog nooit op iets gestoten wat dit en andere raadsels waar sommige van zijn patiënten hem voor geplaatst hadden, zou kunnen verklaren. Hoe moest hij dit in ‘s hemelsnaam

tot een logisch en goed gefundeerd geheel samenvoegen, vroeg hij zich vertwijfeld af.

Nu hij alle feiten op een rijtje voor hem zag, kon hij er niet omheen. Het kon niet anders of er ontbrak nog een variabele. Een cruciaal element dat de hele boel met elkaar in verbinding bracht. Er was domweg geen andere conclusie mogelijk, stelde hij vast. Hij had dus geen andere keus dan datgene te doen waarin hij uitblonk. Hij moest zijn uitgebreide medische kennis van het menselijk lichaam en brein in de strijd werpen en zijn onderzoek nog veel verder uitdiepen.

Vastberaden parkeerde hij alle niet ter zake doende feiten als gassterren en aliens in zijn achterhoofd, zodat hij zich voor de volle honderd procent op deze menselijke puzzel kon blijven concentreren. Nu hij wist wat hem te doen stond, was er van enige vertwijfeling geen sprake meer. Glimlachend dacht hij aan de kleine Lynnie uit zijn studententijd. Toen al uitzonderlijk begaafd, en nu? Nu kon hij haar niet anders dan geniaal noemen. Zijn glimlach verbreedde zich. En wat kende ze hem goed, dacht hij vertederd. Hij was er zeker van dat ze van tevoren heel goed geweten had dat een onderzoek als dit zijn absolute voorkeur genoot.

Vastbesloten om haar niet teleur te stellen, liet hij op het derde grote scherm Hakons ruggengraat verschijnen en herhaalde dit op het eerste en tweede met die van Jens en Pierre. Op alle drie liet hij ze kantelen, zodat ze horizontaal kwamen te liggen, waarna hij ze tot het maximum vergrootte. Terwijl hij langzaam van voet naar schedel scrolde, vergeleek hij ze nog eens minutieus, enkel om tot de slotsom te komen dat hij werkelijk niets over het hoofd had gezien. Zijn eerder vastgelegde bevindingen hoefde hij, jammer genoeg, niet te corrigeren. Buiten Hakons afwijkende DNA en diens veel geprononceerdere ‘draad’, die al uitgebreid in zijn rapport beschreven stonden, had het hem enkel een stel uitgedroogde ogen van het intensieve speuren opgeleverd.

Peinzend leunde hij achterover en wreef over zijn branderige ogen. Zonder inbreng van Lynnies picobots had hij nooit van die ‘draad’ geweten en nu hij van het bestaan wist, zou hij heel graag willen ontdekken waar dit voor diende. In tegenstelling tot die van Jens en Pierre, was die van Hakon dikker en donkerder van kleur. Hoe dit mogelijk was, wist hij niet, maar Hakons DNA en zijn opvallendere ‘draad’ stonden zonder twijfel in verband met die energiestoot. Op de een of andere manier moest deze als een soort geleider gefundeerd hebben. Maar waar zo’n sterke energieconcentratie vandaan had kunnen komen, kon hij met geen mogelijkheid verklaren.

Terwijl hij zich afvroeg in welke richting hij verder nog kon zoeken, onderbrak een pingeltje zijn gedachtegang. Op de tablet verscheen Marilyns gezicht.

“Hoi, Bertie”, begon ze opgewekt. “Ik heb je notities met betrekking tot die draad gelezen. Is je verder nog iets opgevallen?”

Hij vond het nogal vervelend dat hij haar niets nieuws kon vertellen, maar er zat niets anders op dan slechts zijn vermoedens uit te spreken.

“Het lijkt er sterk op dat Hakon en die Nakawe gezamenlijk verantwoordelijk zijn voor het verzenden van die eerste energiestoot. Hoe ze dit voor elkaar gekregen hebben, weet ik niet. Voor zover ik kan vaststellen, moet er ook zoiets gebeurd zijn tijdens die keren dat Hakon van de wereld raakte. In die gevallen moet die energie van ergens buitenaf zijn gekomen. Diezelfde draad fungeert blijkbaar ook als een ontvanger. Er moet steeds iets getriggerd worden waardoor hij de controle over zijn lichaam verliest.

Daarnaast vond ik Hakons toelichting opmerkelijk. Hij zei onder andere dat hij tijdens die toevallen als het ware door andere ogen keek. Ik zou willen weten of dat omgekeerd ook van toepassing is. Zo ja, dan moeten jullie je afvragen of er niet iemand anders bij júllie de keuken kan binnenkijken.”

Op de tablet trok Marilyn verrast haar wenkbrauwen op. Verbaasd dat ze dat zelf blijkbaar nog niet bedacht had, vroeg hij haar of het mogelijk was dat hij een PFF van die Nakawe kon krijgen, zodat hij kon controleren of ook zij eenzelfde draad als Hakon had.

“Verder heb ik geen op- of aanmerkingen meer, Lynnie”, besloot hij. Afwezig keek hij naar het derde scherm. “Alhoewel ... Ach nee, toch niet. Het moet een vuiltje zijn, of een schaduw. Ik zou er wel op willen inzoomen, maar dat gaat niet. Ik zit al op de maximale...”

“Wacht even, Bertie”, onderbrak Marilyn hem. Ze zette een vinger aan haar oor, luisterde een moment en lachte hem toe. “Saundra, Pierre en ik hebben niet bepaald stilgezeten, weet je. We hebben de software zodanig aangepast dat er nog verfijnder gezocht kan worden. Het is nog maar een bètaversie, maar met een beetje geluk moet het werken.”

Vervolgens vroeg ze waar dat vlekje precies zat. Bertrand hoopte dat de proefversie het zou doen en wees het vlekje aan. “Daar. Waar de draad de hersenen raakt. Als het kan, moet er precies daar, uiterst langzaam, op ingezoomd worden.”

Zoals hij had aangegeven, begon het vlekje traag uit te dijen en hoewel de pixels aan de rand van het scherm waterig door elkaar leken te zwemmen, bleef de vlek helder en hij groeide gestaag. Er totaal op gefixeerd, schoot Bertrand ineens naar voren. “STOP!”

Het beeld bevroor onmiddellijk. De cirkelvormige, op een broccoli lijkende vlek was nu ongeveer 30 centimeter groot en bezat een duidelijke structuur.

Hier vertakte de ‘draad’ zich als een stammetje met takken waaraan zich op hun beurt weer meerdere nieuwe ontsproten. “Kan er nu nog een beetje ingezoomd worden?”, vroeg hij haast fluisterend.

Stapje voor stapje kwam het beeld weer in beweging en hij zag sprakeloos hoe er, als een bloem die zich openvouwde, een patroon ontstond. Verrast hield hij zijn adem in, tot een moment later het beeld definitief tot stilstand kwam.

“Dit is voorlopig de maximale vergroting, doctor Beaumond”, liet Saundra hem weten. “Geen probleem”, antwoordde hij automatisch. “Ik zie ... Ik zie ... Wacht even”, mompelde hij afwezig.

Hij draaide zich om zodat hij met zijn rug naar het scherm stond, bukte en maakte een handstand. Kaarsrecht stond hij op zijn kop voor het beeldscherm. Zijn broekspijpen gleden traag naar beneden en terwijl zijn stevige, gebruinde kuiten zichtbaar werden en er wat kleingeld rinkelend op de vloer terechtkwam, draaide hij zijn hoofd in verschillende posities, waarbij hij strak naar het beeld keek.

“Wat doe je nu?”, hoorde hij Marilyn verbaasd vragen. “Wel”, antwoordde hij rustig, alsof hij onderuitgezakt in een geriefelijke stoel zat, “ik bestudeer de vergroting. Een collega van mij heeft deze methode bedacht. Hij nam tijdens sommige onderzoeken deze houding aan omdat het hem bij het nadenken hielp. Hij beweerde dat het bloed vanwege deze houding versneld naar de hersenen stroomt, zodat deze meer zuurstof krijgen. Ik weet niet of het heeft geholpen, want ik doe dit nu voor de eerste keer, maar ik heb ineens wel ontdekt wat dit volgens mij moet voorstellen.”

“Nou, malloot”, lachte Marilyn. “Had het even gezegd. We kunnen die beelden alle kanten op draaien. Maar wat denk je...” “Dan had ik waarschijnlijk niet die zuurstofrijke toevoer gekregen”, praatte hij vrolijk verder. “Het maakt niet uit, hoor. Het is niet bezwaarlijk.”

Desondanks voelde hij de druk op zijn hoofd toenemen. Hij liet zijn benen zakken, ging weer rechtop staan en liet zich grinnikend op zijn stoel vallen. “Maar wat heb je dan ontdekt?”, wilde Marilyn weten. Ze keek hem vanaf het display uiterst nieuwsgierig aan. “Wat zie je nu precies?”

Hij kon het niet nalaten haar een beetje te plagen en zou haar zo uitgebreid mogelijk antwoorden. “Vanwege jullie superverfijnde vergroting kan ik nu heel goed zien dat de ‘draad’ niet zomaar eindigt. Nee. Deze splitst zich op in een enorme hoeveelheid kleinere draadjes. Vanuit deze ontspringen er nog veel meer, nog dunnere draadjes, waarvan ik het uiteinde niet meer kan waarnemen. Die vlek zei me eerst niets, tot ik mijn gezicht een beetje schuin hield en ik het zag. Die hele bos draadjes bij elkaar vormen een patroon, maar nog steeds niet echt herkenbaar. Daarom bedacht ik om het eens ondersteboven te bekijken en te zien of dat misschien effect had. En daar ben ik niet in teleurgesteld. Sterker nog, deze ontdekking zal de medische wetenschap op zijn kop zetten. Als dit is wat ik denk, dan...”

“Wat? Wat dan? Wat zie je dan? Zeg het nu toch eens”, riep Marilyn ongeduldig uit.

Geweldig is zijn sas met Lynnies reactie, stelde hij de onthulling nog wat langer uit. “Ik zou zeggen ... beter kan ik het niet verwoorden, dat die draden gezamenlijk een patroon vormen. En wel zodanig dat ze op een bestaand orgaan lijken, maar dan vele malen kleiner. Iets wat men nooit heeft kunnen waarnemen, omdat de huidige scantechniek niet zo’n secuur beeld kan geven als ik momenteel op piconiveau voor ogen heb. Daarbij moeten we ons ook bedenken dat er tot op heden geen reden was om dat gedeelte onder de grote hersenen te onderzoeken. Daar was tot nu toe sowieso nooit iets bijzonders te zien, natuurlijk.”

Op zijn tablet zag hij Lynnie van frustratie haast ontploffen. Hij deed zijn best om niets te laten blijken en sprak zo ernstig mogelijk verder. “Maar nu ik dit zie, ben ik er zeker van dat we een nieuw menselijk orgaan hebben ontdekt. Zo te zien een zelfstandig orgaan dat tegen de grote hersenen aan ligt en er gespiegeld precies zo uitziet als de grote hersenen. Een omgekeerde minikopie, als het ware.”

< >

EPILOOG

Op precies elf lichtjaren van de zon waren de wachters begonnen hun ontvangen instructies uit te voeren.

Om hun aanwezigheid te laten blijken, stuurden ze nu onafgebroken hun heldere licht de inktzwarte ruimte in.

Uiterst langzaam lieten ze het ritme van hun stralen versnellen ...

… EINDE VAN DEEL 2

Het verhaal word vervolgd in het derde

én laatste deel

BACK-UP ‘Perspectief’

… EINDE VAN HET VERVOLG

Maar ... het verhaal is nog niet af.

In het derde en tevens het laatste deel (BACK-UP ‘Perspectief’) van de trilogie wordt er verder ingegaan op het grote mysterie.

Als je denkt dat het nog leuker, spannender, gruwelijker, mysterieuzer of opzienbarender kan, dan kom je niet bedrogen uit.

We hopen dat je het verhaal tot nu leuk en spannend vond en je dat
laat blijken via een bezoekje aan onze website.

Daar kun je op de pagina ‘contact’ een reactie kwijt, van een eenvoudige reactie tot een uitgebreide review.

Maar natuurlijk ook op de website van het bedrijf waar je het boek gedownload hebt.

Nieuwsgierig naar deel 3 geworden?

Kijk dan bij de website van je boekverkoper of op onze website voor het vervolg.

We zien graag je reactie!

https://everywhereconnected.com/

Tot dan!

Bert & Wop

Waarom we de boekserie nog steeds in eigen beheer uitgeven,

Simpel …, omdat nog geen uitgever zich gemeld heeft en wij niet actief op zoek zijn.

Het avontuur om een boek in eigen beheer te schrijven gaat met vallen en opstaan, maar nu beginnen we het aardig onder de knie te krijgen.

We moeten nog steeds laten weten dat we een boek hebben geschreven en daarvoor is reclame maken nog steeds onontbeerlijk.

Nog steeds hebben wij de hulp van onze lezers nodig om onze boeken te verspreiden.

én daarom is dit tweede e-book ook gratis.

Het gaat ons erom dat zoveel mogelijk mensen het verhaal kunnen lezen.

Voor deze promotie blijven wij afhankelijk van mond-tot-mondreclame.

En daarvoor hebben wij jou nodig.

Ben je tevreden met onze manier van schrijven?, zo ja, wil je ons daarmee helpen?

Dat doe je door de link van onze website door te sturen, of het gratis e-book weg te geven.

Want … wat is tenslotte leuker dan een cadeautje te geven?

Nawoord

Dit boek is natuurlijk niet tot stand gekomen zonder hulp.

Wij willen iedereen bedanken die op enigerlei wijze aan ons boek heeft meegeholpen.

Natuurlijk onze manuscriptlezers van het eerste uur:
Greet Meesters, Marie-Pierre Havinga, Sietske Akster en Bianca Rijsdijk.

Wij bedanken Greet Meesters als fotograaf van de omslagfoto.

De omslag van het boek is ontwikkeld door Qiao-Mei van grafisch ontwerpbureau Mei Visuals. Zij wist onze wensen prefect te vertalen naar een pakkend ontwerp.

Ook bedanken wij Martin Meijer voor de taalkundige bewerking van de huidige versie. Deze bewerking dient gelijk als basis voor de vertaling van ons boek in het Engels en het Duits.

Last but not least ... bedanken wij Paul Heijnen voor zijn spontane ondersteuning, vele tips en aandachtspunten.

Behalve via links in de boeken kun je ook via de pagina ‘links’ op onze website meer achtergrond informatie vinden over allerlei onderwerpen die met het verhaal verband houden.

https://everywhereconnected.com/onzeboekenkast/nl.links.html

Voor alle overige info hebben wij geput uit onze fantasie, onze ervaringen en uit openbare bronnen van de R.K. Kerk, Witte Huis , NASA, van bibliotheken en via het internet, zoals Wikipedia.