<BACK-UP>

Zo wijd de wereld strekt

Deel 1

<

Holtes & Sietsma

Voor mijn liefste,
zonder jou was dit boek niet tot stand gekomen.

© Albertus P. Holtes & Wopkje Sietsma
Omslagontwerp: Mei Visuals
Foto op omslag: Greet Meesters

BACK-UP trilogie
Deel 1 ‘Zo wijd de wereld strekt’
1e druk 2018
Deel 2 ‘Brug in de tijd’
1e druk 2020
Deel 3 ‘Perspectief’
1e druk 2022
Boekversie BUP1.NL.E.H&S.2018.13
Uitgever e-book: Holtes & Sietsma
Uitgever paperback: Holtes & Sietsma
Zelfstandige uitgever

Alle rechten voorbehouden

ISBN Paperback 9781688920361

Voor alle informatie en contact over dit boek, zie:

https://www.everywhereconnected.com/

Om te weten voor je gaat lezen!

Dit verhaal zou op ware feiten gebaseerd kunnen zijn, doch elke overeenkomst met echte gebeurtenissen, bestaande plaatsen en personen, levend of overleden, berust op toeval.
Voor de rest laten we het over aan de fantasie van de lezer.

In de boekserie zijn in in de tekst hyperlinks verwerkt, die verwijzen naar webpagina’s van de auteurs. Heb je internet verbinding en je klikt op zo’n onderstreept woord, dan kom je op die speciale webpagina terecht.

Het niet kunnen linken heeft echter geen gevolg voor de inhoud van het verhaal. Het is puur bedoeld als additionele informatie.

Een boek schrijven, opmaken en uitgeven is mensenwerk. Wij zouden het op prijs stellen om geïnformeerd te worden als er iets niet klopt. Je ontvangt dan een verbeterde versie.
Je kunt ons bereiken via onze website.

Bij voorbaat onze hartelijke dank!

VOORWOORD

Dank je wel voor je belangstelling voor ons boek.

Voor wie ons nog niet kent ... wij zijn Bert Holtes en Wop Sietsma, twee Nederlandse auteurs die de boekserie ‘BACK-UP’ hebben geschreven. Dit boek is ons debuut en het eerste deel van de trilogie.

Na lange tijd van schrijven en onderzoek is het ons gelukt om in 2018 ons eerste boek zelfstandig in eigen beheer uit te geven.

Als onderdeel van de trilogie 'BACK-UP' is in 2020 ons tweede boek BACK-UP ‘Brug in de tijd’ aan de collectie toegevoegd.
Het derde deel BACK-UP ‘Perspectief’ is in december 2022 gepubliceerd, waarmee de serie ten einde is gekomen.

Ons verhaal is een mix van genres, personages en verhaallijnen en is verpakt als een fictieve thriller met wat extra’s. Om je kennis te laten maken met onze schrijfstijl en ons verhaal, hebben we besloten om het e-book van deel 1 én deel 2 gratis als promotie aan te bieden.
Zo kan iedereen laagdrempelig het e-book verkrijgen en kun je het ook als cadeautje weggeven.
Wij zijn afhankelijk van mond-tot-mondreclame en vragen je om het e-book aan iemand anders te schenken, of de link van onze website door te sturen.
Want ... wat is tenslotte leuker dan een cadeautje te geven!

Wil je de paperback van het boek lezen, dan kun je op onze website alle informatie vinden waar je het kunt kopen.

We hopen dat het verhaal je aanspreekt en dat je ervan zult genieten. Veel leesplezier!

Met vriendelijke groeten,
Bert & Wop

HET BEGIN …

Dit verhaal begint voor het Vredespaleis in Den haag, waar een aanslag wordt gepleegd op het leven van de directeur van UNBI (United Nations Bureau of Investigation).

Hij was opgeroepen om bij het Internationaal Strafhof te getuigen in het proces tegen een internationale criminele organisatie Spider Web.

Lémarc Tasker moet als UNBI opsporingsleider de aanslag onderzoeken en zet een ongekend felle internationale klopjacht in om de daders te achterhalen.

Tijdens de klopjacht krijgt hij te maken met allerlei vreemde wendingen en krijgt hij hulp uit onverwachte hoek: een vrouw! Alleen, een vrouw?

Of is er meer? Want wie is er dan verantwoordelijke voor een aaneenschakeling van bijzondere gebeurtenissen met spetterende acties?

Zal het hem lukken om het mysterie rond de aanslag te ontrafelen?

PROLOOG

Het was gedaan. De emotionele golf van tevredenheid mocht gekoesterd worden, een welverdiende beloning.

Vele omwentelingen geleden was de eerste poging gedaan, die niet het gewenste had gebracht.

Vreten, voortplanten, vechten, sterven. Er kon meer zijn. Veel meer.

De levengevende zonnestralen absorberend, draaide de prachtige azuren, met wazige wolken verweven planeet langzaam om haar as, omcirkeld door haar metgezellin, die door haar aanwezigheid de cycli van alle leven erop reguleerde.

Nog vele malen vaker dan daarvoor, zou de planeet om haar as moeten wentelen, voor het resultaat van dit werk merkbaar zou zijn.

Niets is wat het lijkt …

Hij stond op het punt de geopende deur achter zich dicht te trekken.

Hij ging op weg om iets te doen dat de wereld zou verbijsteren.

Iets dat hij ... alleen hij kon doen. Andere opties waren er niet.

Het was hij of ik.

En zacht piepend sloot de deur achter hem.

VIJF GLOBALE MINUTEN

< 01.01
De oudere heer, keurig gekleed in een driedelig goudbruin kostuum met daaronder smetteloze, donkerbruine instappers, kwam langzaam aanlopen en ging met een zucht van verlichting op een bankje langs de kant van de straat zitten.
Zoals elke dag, tenminste wanneer het droog was en niet te koud, ging hij hier naartoe om te genieten van zijn meegenomen koffie met wat lekkers erbij. Dit keer een gevulde koek.
Hij haalde zijn zakhorloge, een erfstuk, uit zijn vestzakje en zag dat de wijzers precies acht uur in de ochtend aanwezen. Met genoegen stelde hij vast dat hij de afstand vanaf zijn huis alweer iets sneller had gelopen. Zijn conditie ging vooruit, hoewel hij nu toch blij was dat hij even kon uitrusten.
Hij zat hier graag, want vanaf deze plek had hij een prima uitzicht over de straat en het Vredespaleis. Het was de eerste juni en het beloofde een prachtige dag te worden. Het zomerse groen van de bomen, in combinatie met de bonte bloemenpracht van de struiken rondom, was een lust voor het oog.
Ook genoot hij van het voorbijkomende verkeer, dat vanwege het internationale karakter van de wijk, net zo kleurrijk was als de natuur.
Hij verveelde zich nooit, want er was altijd wel wat te zien. Van de mooie Nigeriaanse secretaresse in haar parmantige roze Fiat 500 tot de Russische diplomaat die door zijn chauffeur, in een ruim bemeten limousine, al dan niet met een escorte, naar het paleis werd gereden. Maar zo vroeg in de ochtend zou alleen de administratieve staf van het Vredespaleis zich naar het werk spoeden. Pas vanaf tien uur zouden de eerste dure auto’s langskomen.
Na het overlijden van zijn vrouw kon hij het niet verdragen om's morgens alleen te zijn in het stille, lege huis en ook omdat zijn vrouw hem dat had gevraagd, had hij zichzelf gedwongen eropuit te gaan en zich onder de mensen te begeven. De laatste twee maanden had hij bijna elke ochtend op deze bank gezeten. Hij was inmiddels een bekende verschijning. Vaak kwam er iemand bij hem zitten en werd er over allerlei onderwerpen gepraat. Laatst nog had een medewerkster van het Liberiaanse consulaat haar lunch met hem gedeeld.
Van alle exotische hapjes die ze hem had aangeboden, had hij de naam niet kunnen onthouden, maar de smaak kon hij zich nog steeds voor de geest halen.
Net als vandaag, was het een heerlijke warme dag geweest en ze had hem verteld over haar jeugd in Liberia en hoe ze in Den Haag verzeild was geraakt. Hij kon goed luisteren en had inmiddels enkele verhalen gehoord die een diepe indruk bij hem hadden achtergelaten.
Hij was oprecht betrokken, want zijn eigen belevenissen tijdens de Tweede Wereldoorlog lagen hem ook nog steeds vers in het geheugen; iets waaraan hij vaak, vooral de laatste weken, in zijn dromen werd herinnerd. Hij dacht erover om van die verhalen een boek samen te stellen als aanklacht tegen al het geweld in de wereld, maar twijfelde nog. Veel was hem tenslotte in vertrouwen verteld. Afijn, hij zou komende winter wel zien. Vooralsnog was hij blij dat hij, steeds vaker, gezelschap kreeg.
Het leidde hem af en gaf hem de gelegenheid het overlijden van zijn vrouw te verwerken.
Hij pakte zijn thermosfles met koffie en ineens viel het hem op hoe rustig het was. Hier aan de Scheveningseweg was het normaliter een drukte van belang. Iedereen die in het Vredespaleis moest zijn, moest over deze weg, die er nu uitgestorven bij lag.
Hoewel hij al tien jaar met pensioen was – hij was precies veertig jaar politieambtenaar geweest, waarvan de laatste tien jaar bij Interpol – werd zijn beroepsmatige interesse gewekt en begon hij de omgeving met andere ogen te bekijken.
Het was een gewone woensdagochtend, maar het leek wel zondag. Die indruk werd nog eens versterkt door het trage, galmende geluid van de kerkklokken.
De enige persoon die hij zag, bevond zich aan de overkant van de straat. De man stond in de portiek van een kolossale monumentale Haagse stadsvilla, waarvan er meerdere langs deze weg stonden. Een blanke man met een Slavisch, door littekens ontsierd gezicht. Het was een reus van een vent, bijna twee meter lang, schatte hij, met een vierkante kop en kort stekeltjeshaar.
Ondanks de afstand, kon hij zien dat de man een slecht gebit had. De opvallende rust in de straat en de manier waarop die vent daar stond, verontrustten hem. Hier klopte iets niet. De man hield op een vreemde manier een mobieltje bij zijn oor. En sinds hij zelf een smartphone bezat, wist hij dat je behalve telefoneren, ook kon sms'en, pingen, fotograferen en zelfs filmen. Het leek er verdacht veel op dat hij met dat laatste bezig was.
Buiten hemzelf – in het dagelijkse leven beter bekend als oud politie-inspecteur Jan de Jong - en de man aan de overkant was er niemand te bekennen.
Hij werd uit zijn gedachten opgeschrikt door een duif die klapwiekend naar beneden kwam en links van hem een zachte landing maakte. De vogel hipte een paar keer heen en weer en ging toen op zijn gemak zitten, alsof ze een ei wilde uitbroeden. De duif keek hem even kort aan en besloot blijkbaar dat dit mens ongevaarlijk was.
Ze draaide haar kopje schuin naar links en keek een moment naar de man aan de overkant, waarna ze haar kopje nog meer naar links draaide en haar nek uitstrekte als een passagier die zich afvraagt waar de bus toch blijft.
Hij moest het zich verbeeld hebben, dacht hij. Toen de duif hem aankeek, leek het net alsof het rechteroogje van de vogel zich als de lens van een fototoestel scherpstelde.

< 01.02
Nog geen anderhalve kilometer verderop reden drie zwarte, geblindeerde SUV’s de parkeergarage van het Victorie-gebouw binnen. De grote, dikke banden veroorzaakten akelig piepende geluiden op de gladde betonnen vloer, totdat de wagens vlak bij de personenlift voor bezoekers naar de bovenliggende etages tot stilstand kwamen.
In elke SUV zaten vijf in het zwart geklede mannen die zich gereed maakten voor actie. De man die in de voorste SUV naast de chauffeur zat, ongeveer vijfendertig jaar oud en breedgeschouderd, keek op zijn horloge en zag dat het precies acht uur was.

Ze waren keurig op tijd en de code om de garage binnen te komen was correct geweest. Dat had hij weleens anders meegemaakt, met vaak vervelende gevolgen.
Tevreden pakte hij zijn smartphone, tikte: 'positie bereikt, wacht op vervolg' en verzond het berichtje.

< 01.03
Op diezelfde tijd zat in het penthouse van het Hilton, met vanaf het balkon een fantastisch uitzicht op het Vredespaleis, een vrouw op haar bed achter een laptop met de daaraan verbonden joystick te spelen. Haar knappe gezicht, omlijst door een weelde aan blond haar, stond strak, terwijl ze geconcentreerd naar het beeldscherm staarde.
Ze gaf met haar linkerhand kleine tikjes tegen de joystick en ze was blij dat ze zo vaak geoefend had, want het bleek in het echt wel wat moeilijker dan in een testomgeving. Even later verdween de groef tussen haar wenkbrauwen en riep ze: “Ik ben geland!”
Ze liet de joystick waarmee ze op haar beeldscherm een vliegtuigje naar de landingsplaats had gemanoeuvreerd los en strekte haar rug, met haar armen omhoog. Het was haar gelukt en ze was trots op zichzelf dat ze, na maanden van knutselen en oefenen, nu zo gemakkelijk allerlei vliegende objecten kon manoeuvreren. Op het bed naast haar zat een gespierde Aziatische man en ook hij bediende een joystick. “Tjan, hoe gaat het bij jou?”

Zijn blik bleef strak op zijn beeldscherm gericht en hij zei iets in zijn moedertaal dat ze niet verstond, maar het klonk goedkeurend.

Om hem niet te storen, ging ze voorzichtig liggen, sloot haar ogen en probeerde zich te ontspannen. God, wat was ze blij dat het gelukt was. Ze had het persé zelf willen doen en de verantwoordelijkheid had zwaar op haar gedrukt. Haar lippen krulden zich in een brede glimlach.
Ongemerkt was ze bijna in slaap gesukkeld toen ze haar smartphone voelde trillen. Ze trok het uit haar zak en las 'ben onderweg, suc6 xxx'. Het berichtje kwam van haar beste vriend en met genegenheid dacht ze terug aan het moment, ruim twintig jaar geleden, dat ze hem ontmoet had.
Het stond voor altijd in haar geheugen gegrift hoe die grote man met zijn wapperende, blonde haren, haar uit de lucht geplukt had voordat ze te pletter kon slaan. Sindsdien waren ze vrienden voor het leven. Ze had nog nooit zo’n lieve, grappige, intelligente en door en door integere man ontmoet, die haar telkens weer aan het lachen kon maken en altijd voor haar klaarstond. Door hem was haar leven drastisch veranderd.
Zelfs haar echte naam gebruikte ze zelden. Ze werd door iedereen, haarzelf inbegrepen, Marilyn genoemd, nadat ze eens als Marilyn Monroe naar een zestiger-jaren feestje was geweest, waar ze vele complimenten gekregen had vanwege de treffende gelijkenis. Nadat ze iemand laatdunkend had horen zeggen “dat een wees nooit kon tippen aan de allure van een ster”, had hij haar geholpen met haar onderzoek naar haar afkomst. Het was gebleken dat ze alle recht had om zich als Marilyn Monroe te gedragen. Daarnaast had hij haar geholpen met het ontplooien van haar tot dan toe onontdekte talenten en de laatste jaren had ze zich helemaal kunnen uitleven.
Hoewel hij haar beste vriend was en ze haar leven aan hem toevertrouwde, was hij niet de liefde van haar leven.
Moeder natuur had bepaald dat ze zich tot vrouwen aangetrokken voelde en tot haar geluk had ze die liefde vier jaar geleden ontmoet. Sindsdien was ze dolgelukkig.
Haar vriendin inspireerde en steunde haar, waardoor ze fantastische resultaten behaalde. Van superintelligente apparaatjes en systemen tot allerlei slimme oplossingen die haar vriend nodig had.
Haar werk zou haar diverse Nobelprijzen hebben opgeleverd, maar vanwege de aard van de missie, kon ze haar uitvindingen niet openbaar maken. Ze waren exclusief bedoeld voor de hechte groep die zich rond haar vriend had gevormd en waren noodzakelijk om de wereld te veranderen.
Het maakte haar gelukkig dat ze kon helpen en nog gelukkiger dat haar grote liefde, in de VS geboren uit Indiaanse ouders en nu in haar moederland actief, bij dezelfde missie betrokken was, waarvan het tweede deel straks een aanvang zou nemen. Over vier dagen zouden ze elkaar weer zien en met een beetje geluk konden ze dan een paar dagen samen doorbrengen.

Ze schrok op uit haar dagdromerij toen Tjan zei: “Opgelet, de finish is bijna bereikt!”

Ze schoot overeind, greep haar smartphone, selecteerde het enige doorkiesnummer dat erop stond en liet haar duim boven de verzendknop zweven.
Op Tjans laptop zagen ze een auto over een idyllische laan rijden. De auto was nog maar een paar meter verwijderd van het boven de weg gespannen doek waarop ‘Finish’ stond.

“Wacht tot de bumper onder de finishlijn doorrijdt en druk dan op verzenden”, mompelde Tjan.

“Ja, ja, weet ik wel. Let jij nu maar op je eigen werk”, antwoordde ze, terwijl haar ogen het beeldscherm geen moment loslieten.

Allebei bleven ze geconcentreerd naar het scherm kijken, waarop niet veel later de neus van de auto de finish bereikte. Marilyn drukte op de verzendknop en riep lachend: “SHOW TIME!”

< 01.04
Een paar minuten eerder was uit hetzelfde hotel een oudere man naar buiten gekomen, een grote reiskoffer achter zich aan slepend. Licht wankelend liep hij via de invalidenhelling naar de wachtende taxi die voor hem besteld was. Hij gaf zijn koffer af aan de chauffeur en stapte moeizaam achterin.
Zodra hij gemakkelijk zat, haalde hij een smartphone uit zijn binnenzak en zette deze aan.

Hij keek enigszins verstoord op toen de chauffeur het reisdoel vroeg. In vlekkeloos Nederlands antwoordde hij: “Het Centraal Station Den Haag, alstublieft.” Meteen richtte hij zijn aandacht weer op zijn telefoontje, waarop inmiddels een berichtje was binnengekomen.
Op zijn gezicht verscheen een tevreden glimlach toen hij het las, waarna hij snel een sms'je tikte en verzond. Hij gaf twee snelle tikjes op een icoontje, leunde ontspannen achterover en bekeek belangstellend de beelden die hij nu ontving.

De chauffeur had intussen achter het stuur plaatsgenomen en wilde net gas geven, toen hij werd tegengehouden door de portier van het hotel.
Geërgerd liet hij het zijraam naar beneden zakken, stak zijn hoofd naar buiten en riep in onvervalst Haags: “Hé lèp, wat mót juh van mûh? Opzâhte!”

De portier zei niets, maar wees naar de uitgang van de parkeergarage naast het hotel. Er kwam een glanzend zwarte limousine uitrijden die meteen door een groep politiemotoren werd omgeven. Met zwaar motorgeronk passeerden ze de taxi.
De passagier keek op van zijn display en zag de motorrijders in twee groepen uiteenvallen om, netjes in formatie, de limousine te escorteren, waarna de stoet zich verwijderde. Onder het prevelen van verwensingen over de voorkeursbehandeling van bepaalde lieden, gaf de taxichauffeur alsnog gas en scheurde met piepende banden weg.
De portier liep hoofdschuddend de hotellobby weer binnen, op zoek naar een gast die zijn dienstverlening wél zou waarderen.

< 01.05
Zes tijdzones verderop, lag Robert J. VanderBeek IV, door velen Kingsize Bob genoemd, afgekort KSB, om één uur 's nachts klaarwakker in zijn ruim bemeten bed. Met twee dikke kussens comfortabel in zijn rug, lag hij naar het nieuws te kijken op een formidabel beeldscherm dat op flinke afstand tegenover het grote bed aan de muur hing.
Hij had een draadloos oortje in, want hij wilde voorkomen dat iemand kon horen waar hij naar keek. Dat ging niemand iets aan.
Ook zijn vrouw zou hem niet storen. Ze sliepen al jaren apart en hij wist wel zeker dat ze hem hier niet zou komen bezoeken.
Af en toe nam hij een slok uit een prachtig geslepen glas dat hij tot de rand had gevuld met X.O. Cognac, afkomstig van zijn eigen wijngaard in Frankrijk, daarbij de etiquette aan zijn laars lappend.
Hij hoefde zich door niemand de wet te laten voorschrijven en met een geheel eigen interpretatie van de familiespreuk ‘Deo volente’ (als God het wil), zorgde hij goed voor zichzelf.
Met zijn diverse bedrijven had hij vele miljarden verdiend, maar wat nog belangrijker was, hij was steeds invloedrijker geworden. Hij stond bekend als een van de rijkste veeboeren ter wereld.
Daarnaast had hij, wat niemand wist, enorme belangen in de olie- en wapenindustrie.
Via zijn zakelijk managers, die volledig van hem afhankelijk waren, maar voor wie hij zelf de grote, onbekende Mr. X bleef, beheerste hij elk megaconcern op de wereldmarkt.
Tot zijn grote schrik was daar twee maanden geleden plotseling verandering in gekomen. Hij gaf zichzelf de schuld.
Door zijn nu al tien jaar durende leven als God in Frankrijk, was hij niet meer zo scherp geweest als vroeger.
Als een donderslag bij heldere hemel waren binnen een paar dagen alle personen die op zijn geheime loonlijst stonden en wereldwijd werkzaam waren in de top- en middenkaders gearresteerd, en had hij onmiddellijk drastische maatregelen moeten nemen om zichzelf te beschermen en de schade zoveel mogelijk te beperken.
Gezien de bewijzen, waar hij uiteraard de hand op had weten te leggen, kon het niet anders dan dat er van binnenuit klokkenluiders hadden samengewerkt met politie en justitie. Als bewijsmateriaal waren er beelden opgevoerd die alleen maar door personen binnen het kader gemaakt konden zijn, om nog maar te zwijgen van allerlei telefoontaps en e-mailverkeer waarin belastende informatie was uitgewisseld tussen zijn kaderleden.
Hij was gedwongen geweest een grote schoonmaak te houden en alle losse eindjes die met hem in verband konden worden gebracht, op te ruimen.
Op alle continenten waren plotseling mensen spoorloos verdwenen en waren veel bedrijven, loodsen en andere objecten vernietigd. Tevens waren kaderleden, waarvan hij dacht dat ze als klokkenluider hadden opgetreden, zelfs in de gevangenis, overleden aan voedselvergiftigingen, hartaanvallen en curieuze ongevallen.
Tot nu toe hadden zijn Business Executives operatie ‘Spic & Span’ uitstekend uitgevoerd. De laatste fase ervan zou over een klein kwartiertje beginnen.
Deze slotactie zou het algemene gevoel van onveiligheid groter maken dan ooit en de veiligheidsverhogende maatregelen die daaruit zouden voortvloeien, zouden zijn banksaldo flink doen toenemen.
Hij gniffelde bij de gedachte aan de schreeuwende krantenkoppen en het geblaat op de nieuwszenders, die tot vervelens toe het grote verlies zouden evalueren.
Inmiddels was er via zijn juridisch executive een leger topadvocaten ingezet om ervoor te zorgen dat zijn loyale mensen zouden vrijkomen wegens het ontbreken van bewijs, waarna ze weer voor de volle honderd procent inzetbaar zouden zijn.
Bijkomend voordeel was dat ze hem uit dankbaarheid nog vlotter van dienst zouden zijn.
Zodra operatie ‘Spic & Span’ was afgerond, zou een van hen, een afschuwelijk ogende man bekend als Casanova, met het afvalwater weggespoeld worden.
Gaandeweg was die arrogante lul steeds meer eisen gaan stellen en als hij ergens een hekel aan had, was het wel aan inhalige lui die dachten misbruik te kunnen maken van zijn zwakte.
De rotzak had zijn hand overspeeld en zou daar binnenkort de gevolgen van ondervinden.
Hij had al een vervanger voor hem gevonden, die hem, als proeve van bekwaamheid, van het probleem Casanova zou afhelpen.
De kleine Mexicaan had al laten weten dat hij in positie stond en klaar was voor actie.
De apotheose van zijn zorgvuldig geplande operatie zou inmiddels in gang zijn gezet, waarna hij als vanouds de touwtjes weer stevig in handen zou hebben.
Voor hij onder invloed van de uitmuntende cognac kon indommelen, trilde zijn smartphone.
Hij was direct klaarwakker en de adrenaline schoot door zijn lijf.
Hij keek op het schermpje en las:
https://everywhereconnected.com/spicandspan.html
Met de afstandsbediening schakelde hij over naar het internet. Hij startte Google en tikte de link in. Meteen zag hij het resultaat tussen een hele rij flutfilmpjes staan.
Niemand kon vermoeden dat dit specifieke filmpje binnen afzienbare tijd wereldnieuws zou zijn.
Hij klikte de link aan en op het televisiescherm verscheen het verwachtte panorama.
In afwachting van de gebeurtenissen die hem zoveel plezierige voldoening zouden schenken, schudde hij de kussens flink op en liet zich er behaaglijk tegenaan vallen.

< 01.06
Dick kon zich zeer goed indenken dat John Bingham, die naast hem op de Chesterfield bank zat en de hoofdaanklager van het Internationaal Strafhof was, uitermate gesteld was op zijn werkkamer.
De kamer lag aan de bescheiden binnenkoer van het Vredespaleis en zag uit op de fenomenale fontein. Het was een monumentale, fraai ingerichte ruimte, waarin de stadsdrukte niet merkbaar was. De combinatie van het hoge plafond, dat versierd was met prachtige ornamenten en plafondschilderingen, met de eikenhouten lambriseringen, benadrukte deze rustige sfeer. Hier kon hij ongetwijfeld, enigszins op afstand, maar zonder totaal geïsoleerd te zijn, ongestoord werken.

Hoewel de pittige discussie waarin ze samen verwikkeld waren geraakt, niets met werk van doen had. Allebei waren ze fervente vliegvissers en na een paar gezamenlijke vistochtjes was er een sportieve rivaliteit ontstaan en probeerden ze elkaar de loef af te steken met het beste zelfontworpen kunstaas.
Onlangs had Dick een nieuwe uitgeprobeerd, met veel succes.
En daarover ging het nu. John probeerde erachter te komen wat Dick toegevoegd of gewijzigd had aan zijn laatste probeersel, maar hij had tot nu toe niets willen verraden.
Wat John niet wist, was dat hij liever niet wilde toegeven dat hij het van Hakon cadeau gekregen had voor zijn zeventigste verjaardag, met de toevoeging dat hij nu niet meer Dicks verhalen over mislukte pogingen hoefde aan te horen.
En op deze man, Hakon Torstein Eriksson, directeur van de United Nations Bureau of Investigation (UNBI), zaten ze nu te wachten.
De UNBI was een speciale dienst die vier jaar geleden in het leven werd geroepen voor de opsporing en berechting van elke entiteit die direct of indirect verantwoordelijk was voor oorlogsmisdrijven en terroristische aanslagen tegen volkeren en/of individuen.
Gisteravond was Dick door hem gebeld met het dringende verzoek om deze ontmoeting te regelen. Het was noodzakelijk dat Hakon opening van zaken gaf met betrekking tot de gebruikte opsporingstechnieken, omdat hij vanmiddag voor het Internationaal Strafhof als belangrijkste getuige gehoord zou worden.
Dick had al zijn afspraken verzet om dit gesprek mogelijk te maken en was speciaal voor deze gelegenheid uit New York overgevlogen nadat hij de algemene vergadering van de VN had voorgezeten.
Het moest wel erg belangrijk zijn als de aanwezigheid van de secretaris van de VN hier van belang was en hij hoopte dat het bij deze keer bleef, want in zo’n korte tijd de halve wereld overvliegen, ging hem op zijn leeftijd niet in de koude kleren zitten.

< 01.07
Tegen acht uur 's morgens was het rustig in de kantine op de dertigste verdieping van het Victorie-gebouw in Den Haag, waar de Nederlandse vestiging van Interpol gelegen was.

De adjunct-directeur van UNBI, Lémarc Tasker, stond in gezelschap van James Taylor, commissaris bij Interpol, nog even snel een kop koffie te drinken voordat ze aan het werk gingen. Hij had James in het begin niet zo gemogen. James was een altijd keurig geklede, pedante man die graag te koop liep met hetgeen hij had aangeschaft. Maar gaandeweg was Lémarc hem steeds meer gaan respecteren.
Na wekenlang intensief te hebben samengewerkt, bleek de Britse James uiterst gedreven. Politiewerk zat hem in het bloed.

Al twee maanden lang dronken ze elke ochtend om acht uur samen koffie om de hoofdlijnen te bespreken van het onderzoek naar de organisatie Spiderweb.

Van deze wereldwijd opererende samenzwering waren leidinggevenden uit de olie- en wapenindustrie en diverse politici op grote schaal gearresteerd op verdenking van onder andere fraude, aanzetten tot geweld en misdaden tegen de menselijkheid. Het beleid van Spiderweb was erop gericht om vanuit economisch oogpunt gewapende conflicten te beheersen of te laten ontstaan, met als doel vraag te creëren naar hun producten en zodoende hun afzet fors te vergroten. Op deze manier waren er miljarden verdiend. Zoals het er nu uitzag, was er waterdicht bewijs dat deze organisatie door middel van intrige en geweld verantwoordelijk was voor meer dan honderd gewapende conflicten en zeven oorlogen tussen verschillende landen. Afrika werd beschouwd als een uitgelezen oefenterrein om hun wapens en tactieken te testen, zonder rekening te houden met het milieu, dat nog decennialang vervuild en besmet zou blijven, en zonder zich iets aan te trekken van het leed dat de bevolking werd aangedaan.

Ook waren er bewijzen dat door het aansturen van olie-embargo’s veel geld verdiend werd en dat de hierdoor ontstane krapte gebruikt werd als pressiemiddel om onwillige regeringen onder druk te zetten. Men meende tevens te kunnen bewijzen dat Spiderweb verantwoordelijk was geweest voor diverse terroristische aanslagen. Deze aanslagen waren erop gericht om bij het brede publiek een gevoel van onveiligheid te creëren en om overheden van landen die niet zo snel tot een oorlog te verleiden waren, te dwingen veel geld te investeren in terreurbestrijding.

Men kon aantonen dat deze organisatie in vele landen de wetgeving omtrent veiligheid had beïnvloed door politici om te kopen of te intimideren.

Op basis van de bewijslast werd duidelijk dat een groot deel van de geweldsspiraal en milieuverontreiniging in de wereld veroorzaakt en in stand gehouden werd door deze organisatie.

Volgens de laatste krantenkoppen dacht men de gehele top in handen te hebben en Spiderweb te hebben ontrafeld.

Voor vandaag, de eerste juni, stond op hun beider agenda dat ze aanwezig zouden zijn bij het getuigenverhoor van Hakon Torstein Eriksson, de opsporingsleider van het UNBI. De hoofdaanklager van het Internationaal Strafhof, John Bingham, had Hakon opgeroepen om toe te lichten hoe UNBI alle bewijsmateriaal had verkregen. Het was zo waterdicht en overweldigend, dat op basis daarvan de verantwoordelijken met zekerheid veroordeeld zouden worden. Naar aanleiding van de kwaliteit en de hoeveelheid van het bewijsmateriaal, kon alleen maar geconcludeerd worden dat een heel netwerk van klokkenluiders verantwoordelijk moest zijn geweest. Het was echter onduidelijk, en de verdediging zou hier zeker gebruik van maken, of de belangrijkste bewijsstukken – de video-opnamen, geluidsfragmenten en kopieën van de onderling verstuurde e-mails en sms'jes – toegelaten konden worden, omdat deze grotendeels via anonieme bronnen verkregen waren.

Daar ging de discussie over, of de op deze wijze verkregen bewijslast rechtsgeldig was.

Enkele verdachten verklaarden stellig dat er opnamen bij waren van momenten waarop men alleen was geweest, terwijl de hoek van de camera deed vermoeden dat degene die de opname gemaakt had, ook in dat vertrek aanwezig geweest moest zijn. Toch bleven de verdachten met klem beweren dat ze absoluut alleen geweest waren. Beelden van bewakingscamera’s van de betreffende vertrekken ondersteunden dit.

Daarom wilde de hoofdaanklager de opsporingsleider zelf als getuige horen.

Hakons getuigenis was beslissend. Kon het bewijs worden toegelaten, dan zou het gehele proces een formaliteit zijn. Werd het als onrechtmatig bestempeld, dan zou het een moeilijke zaak worden. Op basis van het resterende bewijsmateriaal zou er weinig van overblijven. Ook zou er dan eerst nog veel meer onderzoek moeten plaatsvinden, met alle vertraging van dien.

Lémarc kende Hakon goed en had er alle vertrouwen in. James was minder overtuigd en ging ervan uit dat ze nog lang aan deze zaak zouden samenwerken.

Hij zag dat James op de klok keek, gretig als hij was om zijn nieuwste speeltje te demonstreren. Over een paar minuten zouden ze samen naar het Vredespaleis rijden in James' nieuwe SUV, een speciaal model met de modernste apparatuur om zo efficiënt mogelijk te kunnen werken.

De mond van James stond niet stil, trots als hij was op zijn nieuwe ‘commandovoertuig’.

< 01.08
Diep in gedachten verzonken, zat de slotheer in de brede vensterbank van de oostelijke toren van Slot MacMarkland, dat zich op het zuidelijkste eiland van de Schotse Binnen-Hebriden bevond. Vanaf dit punt had hij een mooi uitzicht over de haven van het lagergelegen vissersdorpje.
Hij mocht graag de bedrijvigheid gadeslaan voordat de boten uitvoeren. Maar vandaag had hij belangrijkere dingen te doen.
Met een mok dampende koffie in zijn hand, at hij een sandwich met gerookte zalm. Al etende, waren zijn gedachten naar het verleden afgedwaald. Naar de horror van ruim tien jaar geleden, die hij wonder boven wonder had overleefd.
Die ervaring had hem veranderd. Nee, niet zo zeer veranderd, dan wel bewust gemaakt. Hem waren de ogen geopend en sindsdien probeerde hij zo gezond en verantwoord mogelijk te leven.
Ook trachtte hij zijn whiskyconsumptie zo goed mogelijk te matigen. Er afstand van doen was uitgesloten. Onmogelijk!
Als afstammeling van een eeuwenoude adellijke familie uit Schotland bezat hij een paar distilleerderijen die uitmuntende, zo niet de beste, Schotse whisky's ter wereld produceerden. En zoals het al honderden jaren traditie was, werd elke jaargang door de slotheer zelf voorgeproefd.
Alleen met zijn goedkeuring mocht de whisky voorzien worden van het beroemde Marklandzegel van de slotheer, Lord Alasdair Murdoc MacMarkland. In het verleden had hij regelmatig van zijn eigen product genoten en dat was weleens flink uit de hand gelopen, maar nu wist hij zich goed te beheersen. Maximaal één glas per avond en twee wanneer het een feestdag was. Men moest nu eenmaal wel in leven blijven, nietwaar? Tenslotte betekende whisky – in het Schots ‘Uisge Beatha’ – ‘levenswater’, en omdat er zoveel jaargangen waren om te keuren, kwam hij toch royaal aan zijn trekken. Over een paar dagen was het alweer tijd voor de halfjaarlijkse proeverij.
Na het officiële gedeelte en nadat alle 'V.I.P.'s' vertrokken waren, zou de rest van de dag in besloten kring worden doorgebracht. Een zachte vrouwenstem onderbrak zijn overpeinzingen.
Hij liet zijn lege koffiemok op de vensterbank achter, liep naar zijn 'zetel', die eeuwenlang beneden in de troonzaal had gestaan, maar nu hier boven stond, en ging ontspannen zitten. Vanuit deze stoel hadden al zijn voorvaderen, imposant uitgebeeld op de talloze schilderijen die overal in zijn kasteel aan de muren hingen, belangrijke besluiten genomen.
En over enkele ogenblikken zou een stukje wereldgeschiedenis worden geschreven waar hij zelf bij betrokken was. Om de traditie in ere te houden, wilde hij hiervan getuige zijn terwijl hij in deze stoel zat, volgens voorschrift gekleed in de kilt die al generaties lang van vader op zoon werd doorgegeven.
Ondanks de hoge leeftijd van het kledingstuk, staken de drie kleuren van de zijn tartan (geruite wollen stof met familiemotief) nog scherp af. Samen met de sporran (geldbuidel) voor het kruis en de sgian-dubh (Schots mes) in de rechter kous gestoken, zag hij er behoorlijk indrukwekkend uit.
Met liefde dacht hij aan zijn zoon, die ooit bij enkele uiterst bijzondere gelegenheden de volgende trotse drager ervan zou zijn. Net als hijzelf, toen hij zich vanmorgen kleedde, zou zijn zoon ook het sterke gevoel van verbondenheid met zijn voorvaderen voelen.
De temperatuur in de kamer was aangenaam, maar desondanks kreeg hij kippenvel toen hij aan dat moment terugdacht. Vandaag zou zijn eigen vader trots zijn op hém. Glimlachend keek hij even opzij. Voor deze gelegenheid, welbeschouwd een feestdag, stond er al een glas uitmuntende whisky klaar.
Zelfbewust en vol verwachting richtte hij zijn blik naar voren.
De stoel waarin hij zat, was zodanig geplaatst dat hij een perfect zicht had op een wand die geheel werd bedekt door het GRID, een superbeeldscherm dat in drie vakken was verdeeld.
Een gedeelte besloeg de linkerkant, waarop de wereldkaart werd getoond en waaronder namen van plaatsen en personen zichtbaar waren die, naar gelang de voortgang van de activiteiten, van positie wisselden. Elke persoon werd aangeduid met zijn of haar bijnaam, of bij het ontbreken daarvan, een alias die Saundra op basis van de persoonlijke kenmerken had bedacht. Ter verduidelijking werd bij elke naam een avatar getoond die de persoon of het object vertegenwoordigde. In één oogopslag was te zien waar en door wie welke activiteit werd uitgevoerd.
Het rechtergedeelte was in tweeën gesplitst, waarvan de bovenste helft uit twaalf verschillende beeldvlakken bestond. Het onderste vlak was bestemd voor de rapportage. Daarin werd, op de seconde nauwkeurig, aangegeven welke activiteiten gaande waren, wie daarbij betrokken waren en wat de status was. Alle activiteiten, dossiers, objecten en personen stonden met elkaar in verbinding en elke verandering werd direct omgezet in een overzichtelijk geheel, zodat hij direct kon zien hoe alles verliep en of hij moest ingrijpen.
Hij keek naar de voortgang. De operatie was al een paar minuten bezig. Het begin ervan was door Saundra geleid, die eventuele problemen zou hebben opgelost en gerapporteerd voor hij met zijn ogen kon knipperen. Toch wilde hij nu zelf aanwezig zijn om de vorderingen gade te slaan. Hij was overtuigd van een succesvolle afloop, omdat alle beschikbare middelen tegelijk werden ingezet, en hij was er trots op dat hij als eerste het complete overzicht zou hebben.
Saundra vroeg beschaafd voor de tweede keer zijn aandacht. Na een beleefde pauze vatte ze de operatie tot nu toe kort samen en aansluitend gaf ze de actuele status door.
Wat hij op het GRID had gezien, werd door haar bevestigd. Hij bedankte haar en vroeg of ze hem tussendoor over de belangrijkste verplaatsingen wilde informeren. Terwijl hij de beelden stuk voor stuk bekeek, werd zijn aandacht vooral getrokken naar de opname van een in een portiek staande, imposante man met een vreselijk getekend gezicht, die zo te zien mobiel stond te bellen.
De bijbehorende avatar toonde zijn persoonlijke gegevens en links zag hij de gekoppelde bijnaam 'Casanova', en dat deze zich in Nederland bevond. Om precies te zijn in het portiek van Villa Turquoise, Scheveningseweg, Den Haag. Het beeld was haarscherp.
Hij verplaatste zijn blik naar het vak ernaast om de beelden te bekijken die, zoals hij wist, op dit ogenblik door deze man werden gemaakt. In het tekstvak las hij dat de opname per satelliet naar een ander deel van de wereld werd doorgeseind. De heldere opname liet een brede straat zien. Aan beide kanten stonden bomen en daartussen waren diverse bankjes geplaatst. Op een ervan zat een oudere man. Een stukje opzij van hem zat een duif. Aandachtig bleef hij kijken, en wachtte gespannen af.

< 01.09
Op de eenentachtigste verdieping van het telecomgebouw van een van de grootste commerciële nieuwsorganisaties in New York, het International News Network (INN), zat Barbara Kronkite heerlijk relaxed te genieten van de rust op de redactieafdeling.
Haar oude, kleine wereldontvanger, die ze lang geleden van haar oma had gekregen en op haar reizen over de hele wereld meesleepte, stond afgestemd op haar favoriete jazz-zender. Hoewel beweerd werd dat haar werkgever een 24-uurszender was, werden er normaliter vanaf middernacht tot vijf uur 's ochtends geen liveprogramma's uitgezonden, alleen herhalingen, en dus was de afdeling, op haar na, uitgestorven.
Ze luisterde naar de muziek en hing lui achterover op haar versleten stoel, waarbij ze haar benen over een uitgeschoven bureaulade liet bengelen. Haar achteloos uitgeschopte schoenen lagen eronder.
Met halfgesloten ogen genoot ze van kleine slokjes koffie uit de grote beker die ze in haar hand hield. Haar voeten bewogen automatisch mee op het ritme van de muziek, terwijl ze haar gedachten nog eens over het werk dat ze zojuist had afgerond liet gaan.
Haar onderzoek was gestart na een boodschap die ze van haar belangrijkste tipgever had ontvangen. Hoewel ze nog steeds niet had kunnen ontdekken wie dat was, had het een prachtige primeur opgeleverd van een zaak die bekend werd als Spiderweb. Sindsdien was er zo ongelooflijk veel ontdekt, dat Spiderweb uitgroeide tot een van de belangrijkste nieuwsitems van deze eeuw. Het bleek om een wijdvertakte organisatie te gaan, die naast machtsmisbruik en milieudelicten ook betrokken bleek bij onder andere wapenhandel en terroristische aanslagen. Daarbij werd het vermoeden steeds sterker dat Spiderweb ook met 9/11 te maken moest hebben gehad.
Nu, na twee maanden fulltime onderzoek, zat haar werk als onderzoeksjournaliste erop en was ze eindelijk klaar met het ordenen en archiveren van de enorme berg informatie.
Morgen begon het Internationaal Strafhof met deze opzienbarende zaak. Ze had de onderzoeksleider, Hakon Eriksson, die een zeer goede vriend van haar was, alle succes gewenst per sms. Ze dacht aan een aantal foto's en getuigenverklaringen die ze tijdens haar onderzoek onder ogen had gekregen, en hoopte van harte dat hij het zou klaarspelen. De verslaggeving ervan, die ze uiteraard zou volgen, werd door collega’s uitgevoerd, zodat zij zich weer op andere zaken kon concentreren. Ze had nog het een en ander liggen, maar dat stelde niet veel voor in vergelijking met Spiderweb. Ze geeuwde en zag op de grote wandklok dat het kwart voor twee was. Het werd nu toch wel eens tijd om naar huis te gaan.

< 01.10
Na een rustige nacht was de overdracht van de wacht vlot verlopen en het was nog maar een paar minuten over acht toen de hoofdverpleegster van de afdeling Spoedeisende Hulp (SEH) door de nieuwe brandwerende klapdeuren vanuit haar afdeling de hal van het Elisabeth Ziekenhuis in Den Haag binnenliep en even bleef staan. De geluiddempende schotten waren weggehaald en alle deuren naar de andere afdelingen stonden wagenwijd open voor ventilatie. Het was de eerste keer na vijf maanden dat ze hier weer stond en ze bekeek met genoegen de resultaten van de renovatie. De geweldig ruime hal van het monumentale ziekenhuis zag er prachtig uit.
Van buitenaf had ze al gezien dat de rijk met ornamenten versierde gevel en de sierlijke dakgoten in hun oude luister waren hersteld.
Nu zag ze dat ook in de hal de plafondschilderingen en de marmeren vloer weer in originele staat waren teruggebracht. Gelukkig had men besloten ook de hoge ramen intact te laten.
De bovenkant van de twintig ramen bestond nog steeds uit gebrandschilderd glas-in-lood en elk raam toonde een tafereel uit de Bijbelse en vaderlandse geschiedenis.
De ochtendzon die erdoorheen scheen, verlevendigde de kleuren en het geheel was een lust voor het oog.
Aan de muren hingen wandkleden en overal verspreid stonden kunstwerken.
In de nieuwsbrief die ze elke maand kregen, had ze gelezen dat er alleen natuurlijke materialen zoals hout, katoen en zijde waren gebruikt en dat ze 'leven' moesten uitdrukken.
Ze waren gemaakt door bekende regionale en nationale kunstenaars.
Ook waren er enkele stukken gemaakt door beroemdheden die een binding met dit ziekenhuis hadden.
Pronkstuk was de door de voormalig koningin die in dit ziekenhuis geboren was gebeeldhouwde buste van Elisa Elisabeth.
Ze vond dat alles erg mooi bij elkaar paste. De met zorg uitgekozen zitjes maakten dat het er, naast de chique uitstraling, ook nog eens gezellig uitzag. Ze had bewondering voor de ontwerper die het tot zo'n smaakvol geheel had weten te maken.
De enige bouwkundige verandering betrof de ingang. De loodzware houten deuren waren door een brede, automatisch bewegende, glazen draaideur vervangen. Een verbetering zelfs, want hierdoor werd het ruimtelijk effect nog verder verhoogd en kwamen de glans en kleur nog beter tot hun recht.
Morgen zou de hal door de Koning officieel in gebruik genomen worden en dus was het er op dit moment nog heerlijk rustig. Buiten haarzelf waren er maar twee anderen aanwezig.
Een receptioniste die achter de balie zat te telefoneren en een schoonmaker die met een poetsmachine bezig was. Ze wenste ze een goede morgen en liep verder, hopend dat haar man er al stond om haar op te halen. Ze was moe. Hoewel de meeste nachten zonder noemenswaardige incidenten verliepen, begonnen de nachtdiensten haar zwaar te vallen.
Ze wilde binnenkort met hem overleggen wat ze eraan konden doen. Het probleem was dat ze het extra geld goed konden gebruiken nu haar man al maanden in de ziektewet liep vanwege een burn-out. Het ging de goede kant uit, maar langzaam, en er was geen denken aan dat hij weer naar zijn oude functie terug kon. Afijn, de komende dagen had ze vrij en wie weet vonden ze een oplossing.
Ze liep door de draaideur naar buiten en zag hun tien jaar oude Volvo al op de invalidenparkeerplaats voor de stoep staan. Dat mocht eigenlijk niet, maar de parkeerwachters kenden haar wel en wisten dat haar man haar hier alleen maar even oppikte. Ondanks haar vermoeidheid liep ze lichtvoetig de vijf treden van het bordes af, om het bloemperk heen dat de voorkant van het ziekenhuis opfleurde. Het was in de vorm van een hart aangelegd en werd goed onderhouden met wisselende seizoensbeplanting.
In het midden stond een marmeren sokkel met daarop een beeld van de non Elisa Elisabeth, naar wie het ziekenhuis vernoemd was. Het hield een arm uitgestrekt in een uitnodigend gebaar om binnen te komen. Verweerd en met vogelpoep besmeurd, stond het levensgrote bronzen beeld er al honderd jaar.
Terwijl ze erlangs liep, viel het haar op hoe heerlijk het hier rook. Ze bleef staan en met haar hoofd achterover, ademde ze de rijke bloemengeur diep in. Het beloofde een mooie dag te worden en ze zou haar man voorstellen om in de namiddag, nadat ze geslapen had, een wandeling te gaan maken en aansluitend te gaan picknicken in de duinen bij Scheveningen. En daarna had ze nog vier dagen vrij, heerlijk!

< 01.11
Jan de Jong dacht niet meer aan zijn koffie, die langzaam stond af te koelen. Het zakje met de gevulde koek lag er onaangeraakt naast. “Jan, jongen, je ziet ze vliegen”, mompelde hij binnensmonds. “Wat er ook aan de hand is vandaag, een duif is gewoon een duif. Hou je kop d'r even bij, wil je?”
De laatste echo van de kerkklokken was weggestorven, een stilte achterlatend. Hij keek nog eens aandachtig om zich heen. Op die vent aan de overkant na, was er verder niemand te zien en niets te horen. Zelfs van de vogel naast hem bewoog nog geen veertje en een onaangenaam, verontrustend gevoel bekroop hem. Het kwam hem voor alsof de omgeving de adem inhield, om zo dadelijk in razend geweld uit te barsten.
Hij wilde opstaan om eens een praatje te maken met die kerel aan de overkant, toen hij vanuit de verte het geronk van motoren hoorde, dat steeds luider werd. Net als de duif, keek hij naar links en hij zag vanuit de zijweg een motorescorte aankomen. Vier motoren voorop, dan een glimmende, zwarte limousine en daarachter weer vier motoren. De afstand tussen de motoren en de auto bedroeg zo'n twintig meter, schatte hij. Nu begreep hij waarom het zo rustig was. Dit hele gebied was verkeersvrij gemaakt.
Er moest wel een enorm belangrijke persoon onderweg zijn.
Hij zag dat de kruising verderop, achter het escorte, nu werd afgezet met politieauto’s en keek naar de daken van de woningen langs de straat om te zien of er ook verkenners en scherpschutters zaten. Ja, bingo.
Vanwege zijn politieachtergrond wist hij waarnaar hij moest kijken en hoewel ze zich goed hadden verscholen, kon hij er verschillende ontdekken. Voor hij zich kon afvragen waarom hij en die lelijke man wél ongestoord hun gang hadden kunnen gaan, hoorde hij een helikopter laag overvliegen. Hij herkende de AH-64A Apache, de belangrijkste gevechtshelikopter van de Amerikaanse strijdkrachten, en hij kon zien dat deze volledig klaar was voor actie. In de verte vloog er nog zo één, die het gebied achter de motorescorte in de gaten hield.
Hij keek weer naar de stoet, zag dat deze langzaam vooruitkwam en dacht dat het ongeveer een halve minuut zou duren voor deze hem zou bereiken. Genoeg tijd om die lelijke man te observeren, want hij vertrouwde het nog steeds niet. Hoe langer hij naar die man keek, hoe meer hij de kriebels van hem kreeg. Hij was er zeker van dat de man nog steeds stiekem aan het filmen was. Hij wist niet wat hij ervan moest denken. Zou het soms een paparazzo zijn? Ergens kwam hij hem bekend voor, maar wie het was, wilde hem nog niet te binnen schieten.
De duif, die gek genoeg nog steeds rustig naast hem zat, keek in dezelfde richting. Rare vogel. De voorste motorrijders waren hem inmiddels voorbij en hij keek nieuwsgierig naar de limousine.
Hij kon zien dat de persoon achterin een krant zat te lezen en op het moment dat de glanzende wagen hem in een langzaam tempo voorbijging, zag hij het profiel van de passagier. Toen de man zijn hoofd naar hem toedraaide, zag hij het innemende gezicht en een flits van herkenning schoot door hem heen. Een golf van herinneringen schoot hem te binnen en onwillekeurig zwaaide hij, tot het tot hem doordrong dat hij met open mond zat te kijken en de auto hem al voorbij was.
Verbaasd over het vreemde toeval dat hij deze man hier zo vroeg in de ochtend na ruim tien jaar weer zag, keek hij de stoet na.

< 01.12
Barbara had zichzelf er nog niet toe kunnen brengen om in beweging te komen en op te staan. De enorme klus was achter de rug en elk snippertje informatie was netjes gearchiveerd.
Tevreden luisterde ze naar de jazzy muziek en wilde dit moment van ontspanning het liefst zo lang mogelijk rekken. Ze keek nog eens naar de klok. Nog een paar minuten en dan was het twee uur. Nou ja, dacht ze, wat maakt het ook uit? Ze kwam wel vaker laat thuis. Geen man, kinderen of huisdieren die op haar wachtten. Niet eens een goudvis, bedacht ze glimlachend. Gelukkig maar, want ze was een echt nachtmens en vond het helemaal niet erg om 's avonds te werken. Dan werd je tenminste niet om de haverklap gestoord. Het computersysteem was na achten ook sneller, dus kon je fijn opschieten.
Er was trouwens nog een voordeel: wanneer er aan de andere kant van de wereld iets gebeurde, zat zij er met haar neus bovenop, zodat ze meer dan eens een primeur had weten binnen te halen. Maar voor vandaag was het mooi geweest. Vanmorgen was ze als eerste binnengekomen, omdat ze alle gegevens over Spiderweb wilde ordenen en netjes opbergen.
Dat was niet helemaal gelukt en dus was ze, na een korte pizza-pauze, doorgegaan.
Ze stak haar armen zo ver mogelijk naar achter, rekte zich behaaglijk uit, trok haar benen van de la en hengelde haar schoenen tevoorschijn. Terwijl ze haar voeten erin wurmde, gooide ze de lege beker weg en deed haar radiootje uit.
Ze greep haar tas en was al onderweg naar de uitgang toen het haar te binnen schoot dat haar smartphone nog op het bureau lag. Ze haalde het knalgele apparaatje op en wilde het net in haar tas mikken toen het ding zich tingelend meldde.
Het bleek een sms'je van haar belangrijkste tipgever en zou ongetwijfeld de moeite waard zijn. Ze opende het onmiddellijk en zag dat het een internetadres betrof.
Opgewonden rende ze terug, gooide haar tas naast haar stoel en zette de computer aan. Ze opende de browser en tikte de link in. Er verscheen een pagina waarop een video stond. Zodra de pagina geladen was, activeerde ze een programmaatje dat het filmpje direct zou kopiëren. Ongeduldig met haar vingers op de bureaurand trommelend, wachtte ze op het verschijnen van de eerste beelden. Ze barstte van nieuwsgierigheid. Wat ze een paar tellen later te zien kreeg, was echter minder spectaculair dan ze had verwacht. De opname toonde een oudere heer die op een bankje zat en om zich heen keek. Aan de bomen langs de straat te zien, moest het zomer zijn. En nog vroeg, want er was geen verkeer te bekennen.
Een eindje opzij van hem was een duif neergestreken.
De vogel deed alle bewegingen van de man na, wat best een komisch gezicht was. De omgeving deed haar aan een park denken waar een lange, brede oprit naar een groot en stijlvol buitenhuis leidde. Het kon misschien ook wel een paleis zijn.
Wacht! In een flits herinnerde ze zich het INN-magazine dat elke werknemer maandelijks per e-mail ontving. Ze pauzeerde de film en opende haar mailbox. Met de aanwijzer volgde ze de index en had het artikel dat ze zich herinnerde al snel gevonden. Twee tikjes en daar was het. Het artikel ging over Ewin LeFoors die na twintig jaar oorlogsverslaggeving buitenlandcorrespondent in Nederland werd. Naast het artikel stond een foto waarop hij voor het Vredespaleis in Den Haag poseerde. Daar zou hij met zijn nieuwe job beginnen, namelijk het verslaan van het Spiderweb-proces. Dit paleis was het gebouw dat ze op het filmpje zag. Ze complimenteerde zichzelf met haar geheugen, liet de opname doorspelen en zag het beeld langzaam naar rechts verschuiven.
In de verte kwamen er vanuit een zijstraat motoren de hoek om rijden. Ze werden gevolgd door een limousine, waarachter nog meer motoren tevoorschijn kwamen. Ze dacht een glimp van het kenteken te zien, klikte weer op de pauzeknop en liet de opname iets teruggaan. Jawel hoor, daar zag ze het. Alleen het eerste deel kwam heel kort in beeld, maar ze kon duidelijk de letters UN onderscheiden. Nu wist ze wat ze zag! Dit was zonder enige twijfel Hakon die naar het Internationaal Gerechtshof werd geëscorteerd! Hoe was haar tipgever daar in 's hemelsnaam achter gekomen? En hoe was het mogelijk dat ze dit konden filmen? Dit waren unieke beelden! Zonder ook maar een seconde verder na te denken, zette ze het beeld nogmaals stil en belde haar baas.

Hij nam op met een stem waar de slaap nog in doorklonk, en gromde hees: “Jaaa, waar is de brand?”

Ze vertelde wie hij aan de lijn had en legde in een paar korte zinnen uit waar ze mee bezig was. Om dit als primeur in een Breaking News-item te kunnen uitzenden, had ze ondersteuning nodig. Hoewel hij nog niet echt wakker klonk, aarzelde hij geen moment. Hij zou het onmiddellijk regelen. Voor de zekerheid zou hij tevens het stand-by team, een kleine kern van technici en verslaggevers, en haar assistent optrommelen.
Er klonk een bonkend geluid, dat gepaard ging met een gesmoorde verwensing, waarna de verbinding werd verbroken. Grinnikend legde ze het mobieltje weg, pakte vlug de camcorder uit haar bureaulade en zette deze op een stapel oude kranten.
Ze verbond het met haar computer, zodat haar verslag linea recta naar de server werd gestuurd en direct beschikbaar zou zijn.
Ze draaide de camcorder nog een beetje bij, zodat ze in het display behalve zichzelf, ook het beeldscherm van haar computer zag. Tegelijkertijd rommelde ze met haar andere hand in haar tas tot ze haar make-up tasje te pakken had.
Supersnel werkte ze met behulp van kam, lipgloss en poederdoos haar uiterlijk een beetje bij en klikte vervolgens de camcorder aan. Dit was een geweldige primeur en iedereen zou weten dat het de hare was. Ze liet het filmpje verder spelen en zag dat de stoet inmiddels voorbij de bocht was en in een laag tempo naderde. Geroutineerd begon ze met het beschrijven van de beelden en het geven van achtergrondinformatie. De technici zouden van zowel het filmpje als haar verslag een interessant nieuwsitem weten voor te bereiden en indien het de moeite waard bleek, waar ze zelf absoluut niet aan twijfelde, zou het als Breaking News verschijnen op vele tv's all over the world.

AANGESLAGEN

< 02.01
't Was toch ongelooflijk, dacht Jan.
Die nieuws- en roddeljournalisten waren echt altijd overal bij. In zijn tijd was dat ook weleens voorgekomen, maar vandaag de dag zag je eerder een verslaggever dan een politieagent.
De techniek mocht dan wel met sprongen vooruitgaan, de wereld zelf gleed met dezelfde vaart achteruit. Die werd steeds harder en corrupter. De veiligheidsdiensten waren domweg zo lek als een mandje. Die vent aan de overkant was gewoon aan het werk. In dienst of freelance, het zou hem worst wezen. 't Was toch allemaal één pot nat.
Goddank was hij met pensioen en had hij er niks meer mee van doen. Hoofdschuddend zag hij dat de stoet inmiddels de kruising met het Carnegieplein voor het Vredespaleis had bereikt, zo'n honderd meter van hem vandaan. Die journalist zou nu wel klaar zijn en had misschien wel zin in koffie. Als hij een praatje met hem kon maken, schoot het hem wel weer te binnen waar hij hem van kende. Bovendien was hij best wel nieuwsgierig hoe het eraan toeging in de wereld van de media.
Hij stond op, keek nog even naar de motorescorte en zag dat de voorste motorrijders het plein al waren opgereden terwijl de limousine naar rechts draaide, richting Vredespaleis.
Op datzelfde moment leek de bliksem in te slaan en hoorde hij een oorverdovende knal. De limousine was in een vuurbal veranderd. De auto leek van binnenuit een vuurspuwende draak te zijn geworden, vloog een paar meter recht omhoog en viel met een enorme dreun terug op straat.
Ondanks zijn lange ervaring als politieman, waarbij hij echt wel het nodige had meegemaakt, was hij totaal overdonderd, verloor de controle over zijn lichaam en zakte voor het bankje in elkaar.
Hij kon zich niet meer bewegen en voelde een warme luchtstroom die gepaard ging met een rokerige, rubberachtige, bijtende stank over zijn gezicht glijden. Automatisch registreerde hij het vallen van de motorrijders, die vol schaafplekken in zwartgeblakerde kledingresten versuft opkrabbelden en pogingen deden bij de limousine te komen. Deze lag verkreukeld midden op de kruising en brandde als een fakkel. Het vuur kwam grotendeels uit het interieur en was zo heftig dat de inzittenden waarschijnlijk geen schijn van kans hadden.
De portieren bleven gesloten.
Waar bleef die journalist nou, vroeg hij zich af. Die vent moest zorgen dat er hulp kwam!
Jan wist moeizaam zijn hoofd naar links te draaien en kon nog net zien dat de man de smartphone in diens binnenzak deed, zich met een lelijke grijns omdraaide en in tegenovergestelde richting wegliep. Hij begreep er niks van. Waar ging die vent nou heen? Zo asociaal was toch niemand?
Hij probeerde te schreeuwen, maar het was zinloos. Zijn lijf leek losgeraakt van zijn hoofd. Hij hoorde zichzelf fluisteren: “Niet hem, niet hem.” Hij huilde en voelde alle energie uit zich wegvloeien.
Als een lappenpop lag hij voor de bank en hij zag bewegingloos toe hoe de duif met klappende vleugels in het zonlicht wegvloog.
Was maar een vredesduif geweest, dacht hij verdrietig, en hij zonk weg in een steeds zwarter wordende leegte.

< 02.02
Behendig stuurde de chauffeur zijn taxi door het drukke spitsverkeer van Den Haag. Tijdens de rit zat zijn lichamelijk licht gehandicapte passagier een film te kijken. Waarschijnlijk een niet al te interessante actiefilm. Hij had een glimp opgevangen van een brandende auto, voordat de man de film uitdeed en een paar sms'jes verstuurde.
Zoals veel van zijn collega's, begon hij een praatje en vroeg hij zijn klant of hij voor zaken of plezier in Den Haag geweest was.
Verstoord keek de man op en het leek even of hij niet meer wist waar hij was. “Nee, nee, geen van beide. Ik was op familiebezoek en ga nu weer naar huis.” Hij zette het mobieltje uit en bleef onderuitgezakt, met gesloten ogen, op de achterbank zitten.
Nou, duidelijker kan niet, dacht de chauffeur, die had willen vragen naar welke actiefilm de man had gekeken. Hij liet hem met rust en niet veel later reed hij het Stationsplein op.
Hij parkeerde, haalde de koffer tevoorschijn en zette deze netjes op de stoep. Met enige moeite klom zijn passagier uit de taxi en rekende af. De man had kennelijk haast, want het wisselgeld mocht hij houden. Voor die royale fooi had ik wel even zijn koffer kunnen dragen, dacht hij terwijl hij de man nakeek, die moeilijk lopend zijn koffer meesleepte richting hoofdingang.
Het had geen zin om hem alsnog te helpen, want ondanks diens moeizame gang, vorderde de man behoorlijk snel.
Hij keek nog eens naar zijn fooi. “Waren alle klanten maar zo gemakkelijk en gul.” Hij draaide zich om en tegen de tijd dat hij weer achter het stuur zat, was hij de man alweer vergeten.

< 02.03
In de parkeergarage van het Victorie-gebouw stonden de drie diepzwarte SUV’s zo dicht mogelijk bij de lift geparkeerd. De inzittenden, grote kerels en onherkenbaar in hun uniforme kleding, zaten rustig te wachten.
Op een enkel woord na werd er niet gesproken. Als op commando bewogen ze tegelijkertijd om te kijken naar het beeldschermpje dat ze op hun arm droegen. Allemaal lazen ze: ‘Ga over naar status 1. Verwachte inzet over enkele minuten.’

< 02.04
Met een zucht van verlichting deed de Slavische man zijn telefoon uit. Hij haalde de simkaart eruit, beet hem kapot en gooide de stukjes weg. Terwijl hij de smartphone in zijn binnenzak stak, keek hij nog heel even naar het resultaat van zijn werk.
Lachend draaide hij zich om en liep nonchalant in tegenovergestelde richting weg, de zwarte rookkolom die traag om zijn as draaiend steeds hoger klom, achterlatend. Hij verkeerde in een prima stemming. Een artiest was hij. Eentje die met een volmaakte finale afscheid genomen had. Hij had het hem geflikt en was op slag ettelijke miljoenen rijker geworden. In één klap, zo te zeggen. Hij lachte breeduit.
Toen hij deze opdracht kreeg, leek het een haast onmogelijke klus, maar hij had ervaren specialisten weten te vinden die hun werk nog beter gedaan hadden dan hij had durven hopen. Dit was er één uit het boekje. Hij had zijn opdrachtgever voorgesteld om de man eenvoudig met een langeafstandsgeweer uit te schakelen, maar daar had hij niets van willen weten.
Het moest zó, en niet anders.
Hij had zijn schouders opgehaald en gezegd dat alles mogelijk was, mits de vergoeding groot genoeg was, en had zijn prijs gigantisch opgeschroefd. Hij wist donders goed dat er niet veel waren die zo'n gespecialiseerde wens konden uitvoeren. Zoals verwacht, gebeurde het. De klant ging akkoord.
En nu had hij voor de laatste keer zijn reputatie waargemaakt. De impact die zijn laatste daad tot gevolg zou hebben, verplichtte hem met pensioen te gaan. Daarom had hij zich zo openlijk getoond en zichzelf aan het eind van de video opgenomen.
Jammer dat die bejaarde aan de overkant in elkaar was gezakt. Een getuige zou dit keer mooi zijn geweest, hoewel hij verrast was. Volgens zijn informatie had het hele gebied vrij moeten zijn, ook van voetgangers. Het deed er niet meer toe.
Hier eindigde zijn carrière en binnenkort zou de hele wereld weten wie hij was. Zijn naam zou in de geschiedenisboeken komen te staan. Ook zou er een hoge prijs op zijn hoofd worden gezet. Hij zou vogelvrij worden verklaard en iedereen zou naar hem op zoek gaan. Tevergeefs natuurlijk. In Brazilië wachtte hem een nieuw gezicht. Zo zou hij verdwijnen om met een nieuw, aantrekkelijk uiterlijk ten volle kunnen genieten van een tweede leven. Een rijk, zorgeloos leven.
Maar nu moest hij wegwezen. Zijn contactpersoon zou niet op hem wachten. Hij versnelde zijn pas. De enorme koppijn waar hij vanmorgen mee was opgestaan, was gelukkig flink afgenomen. Een erfenis van gisteravond, toen hij in een kroeg in het Red Light district van Den Haag was wezen doorzakken. Hij was een fanatieke aanhanger van de voetbalclub uit zijn geboortestad. De veelvuldige knokpartijen tegen de aanhangers van de rivaliserende tweede club van de stad uit zijn jeugd hadden hem gehard, en hij was zeer bedreven geworden in straatgevechten, wat automatisch geleid had tot waar hij zich vandaag de dag mee bezighield. Gisteravond had zijn club in de finale van de Champions League gespeeld. Omdat hij vond dat je voetbalwedstrijden moest meemaken in het stadion zelf of moest meebeleven met een groep supporters, had hij een kroeg gezocht waar veel van zijn landgenoten kwamen.
Nederland was een multiculturele samenleving waar elke bevolkingsgroep wel ergens een eigen trefpunt had, en hij had al snel een gelegenheid gevonden. Tegen alle verwachting in had zijn club zowaar gewonnen, waardoor hij wat langer was blijven plakken. Hoewel hij zich een beetje op de vlakte had gehouden, had hij zich opperbest vermaakt en op de overwinning eentje te veel gedronken.
Er was nog niets met hem aan de hand, tot hij wilde opstappen en werd gehinderd door een dronken supporter. Niet eens een landgenoot, maar een verlopen Italiaan die gestonken had als een riool in Parijs. Nee, erger nog, want in vergelijking met hem zou het riool naar Eau de Cologne hebben geroken.
Die goorling met zijn afschuwelijke accent had persé met hem willen toasten en luidkeels aangedrongen. Om geen aandacht te trekken, had hij toegegeven. Hij had geen idee wat hij gedronken had, maar het smaakte zeker zo smerig als het rook.
Hij rilde bij de herinnering. Als hij deze opdracht niet had gehad, had hij die vent getrakteerd op een ander drankje, uit de pisbak welteverstaan. Die vent had gemazzeld.
De overwinningsroes werd bij het opstaan op slag verdreven door een knetterende koppijn. Dat laatste glaasje was niet best gevallen. Met een paar aspirines had hij het ergste kunnen onderdrukken, maar het doffe kloppen had tot nu toe irritant aangehouden.
Inmiddels had hij de kruising bereikt waar de politie de weg had afgezet. De agenten haastten zich allemaal naar de plaats des onheils. Zoals hij had verwacht, schonken ze hem geen enkele aandacht. Onopvallend mengde hij zich tussen de op afstand gehouden werknemers van het Vredespaleis en liep even later onopgemerkt, ongestoord verder.

< 02.05
“Aaah, nu eerst thee”, zei Torstein. Hij zette het dienblad voorzichtig op de grote terrastafel en liet zich in een stoel vallen.
Het was nog maar negen uur, maar de zon was al bijna vijf uren op en het werd al aardig warm aan de oever van de Numedalslågen in Kongsberg, Noorwegen.

“Ging het een beetje?”, vroeg Marit, die inmiddels voor hen beiden dekte.

Eergisteren had hij een verkeerde beweging gemaakt en was het in zijn rug geschoten. Toch had hij vanmorgen de moestuin geschoffeld. “Ja, best. Ik voel het nog wel, maar het lijkt al beter te gaan”, loog hij.

Zijn vrouw kende hem natuurlijk langer dan vandaag, maar hij wilde niet hardop toegeven dat hij nog behoorlijk last had. Hij had liever pijn en een verzorgde tuin, dan rusten en overal onkruid zien opschieten. Marit keek hem even schattend aan.

“Nou, dan kun je voor ons wel even thee inschenken. Haal ik ondertussen even de broodjes uit de oven, goed?” Ze liep naar het huis.

“Dat komt er nou van”, mopperde hij goedmoedig tegen zichzelf, terwijl hij een lepel honing in de bekers deed en er thee overheen schonk. Als je zo lang getrouwd bent, ken je elkaar veel te goed. Maar hij had niet gelogen. Niet echt. Het uurtje schoffelen had hem werkelijk goed gedaan. Bovendien lag de moestuin er nu ook weer verzorgd bij. Tevreden ging hij weer zitten. Van hieruit had hij een weids uitzicht over de brede rivier die aan hun tuin grensde. Aan de steiger lag een schoonheid van een tweemaster. Ze was eigendom van de familie en had een lange geschiedenis achter zich.
Het zonlicht viel schuin langs de voorste mast en trots stelde hij vast dat ze er pico bello uitzag. Zijn kleinzoon, die binnenkort een paar dagen over zou komen, kon tevreden zijn. Er lagen een paar heerlijke dagen in het verschiet en uiteraard zou er gezeild worden. Het enige minpuntje, vond hij, was dat Hakon nog steeds geen vrouw of vaste vriendin gevonden had.
Hij begreep het niet. Zijn kleinzoon was een goeie jongen en toen hij hier nog woonde, waren er genoeg leuke meisjes geweest die belangstelling voor hem hadden. Het horen van zijn naam die geroepen werd, onderbrak zijn gepeins. Eric, zijn buurman en boezemvriend, kwam aangelopen, een vel papier omhoogstekend. Dat betekende dat Hakon niet kon bellen, en dus een e-mail naar de buren had gestuurd.
Zelf hadden ze geen computer. Hij wist best wel wat je er allemaal mee kon, maar hij en Marit vonden het niet nodig om zo'n apparaat aan te schaffen. Hun ouderwetse hangtelefoon in de hal deed het prima en bleef de enige elektronische verbinding met de buitenwereld. Dus kwam Eric, of diens thuiswonende kleinzoon Sven, af en toe een afgedrukte digitale boodschap langsbrengen.
Normaliter belde zijn kleinzoon om de drie dagen en vaak stuurde hij, vooral om Marit te plezieren, ansichtkaarten van zijn verblijfplaatsen. Marit spaarde die kaarten en had al diverse plakboeken vol. Zodra ze een ansichtkaart ontving, probeerde ze zich voor te stellen hoe het daar was, en als ze Hakon later naar details vroeg, had ze het vaak nog goed ook. Ze had zelf geen behoefte om te reizen. Ze zei dat ze genoeg had aan de kaarten en dat op deze manier de wereld naar háár toe kwam.
Marit had Eric ook gezien en kwam met warme broodjes, bord, beker en bestek tegelijkertijd met hem het terras oplopen. Terwijl ze thee voor hem inschonk, schoof Eric aan en stak meteen van wal. Dat was zijn vriend ten voeten uit. Een ware spraakwaterval.

“Nog voor hij ging ontbijten, heeft Sven z'n e-mail bekeken. Hij had een hele rits berichten en er was er ook eentje voor jullie bij.
Sven en ik denken dat Hakon een of andere fout gemaakt heeft of zo. Het is een heel raar bericht. Geen touw aan vast te knopen. Hier, kijk zelf maar.” Hij stak Torstein de afdruk toe.

Nieuwsgierig pakte hij het aan. Op het witte papier stond maar een enkele zin van drie woorden.

< 02.06
Afgezien van Johns aanhoudende gevraag over zijn nieuwe kunstvlieg, was het aangenaam toeven in de stijlvolle kamer van de hoofdaanklager. Om er even aan te ontsnappen, had hij zich nog maar eens zo'n heerlijk kopje Hollandse koffie laten inschenken. Ondertussen probeerde hij uit alle macht een ander gespreksonderwerp te vinden. “… vind je ook niet, Dick?” vroeg John en hij keek hem afwachtend aan.
Voordat de stilte pijnlijk kon worden, werd hij gered door zijn smartphone, waarop een sms'je binnenkwam.
Hij gebaarde John om geduld, zette zijn kopje neer op het tafeltje naast hem en pakte zijn mobieltje.
Het was afkomstig van Hakon, op wie ze zaten te wachten. Het was een kort berichtje. Een regeltje van maar drie woorden.

< 02.07
Na een inleidende beschrijving van het door een vriendelijk ochtendzonnetje beschenen panorama, had Barbara enige bijzonderheden over het Vredespaleis verteld.
Ze was nog bezig met haar slotzin, waarin ze vermeldde dat hier het Internationaal Gerechtshof gevestigd was, toen de opnamehoek plotseling veranderde en ze Hakon achterin de limousine zag zitten. Hij las een krant en keek daarbij heel even naar buiten voor hij verder las. Zonder merkbare overgang bewoog het perspectief terug en ze zag de colonne verder rijden.
De stoet passeerde het bankje met daarop de oudere man, nog steeds in gezelschap van de duif. Allebei keken ze de stoet na. De man had Hakon blijkbaar herkend, want hij hield zijn arm groetend omhoog. Met een prettige commentaarstem legde ze uit wie Hakon Eriksson was en waar hij naartoe geëscorteerd werd.
Ze vervolgde met een samenvatting van het Spiderweb-proces, tot het beeld plotseling fel opflitste. In een oogwenk was de glanzende limousine veranderd in een vuurbal.
Met wijd opengesperde ogen en een krijtwit gezicht stotterde ze: “Www... ooo nee. Dit kan niet waar zijn.”
Totaal verbijsterd staarde ze naar het scherm en herhaalde fluisterend: “O God, nee. Dit kan niet waar zijn ...”
In haar ogen verschenen tranen en met een krampachtig vertrokken mond om niet te gaan huilen, kreunde ze opnieuw:
“O God ...” en terwijl haar stem langzaam wegstierf, werd ze zich ten volle bewust van het feit dat zojuist een dierbare vriend op gruwelijke wijze was omgebracht.

< 02.08
Kingsize Bob had met genoegen de beelden bekeken en was verrukt van het schouwspel.
Opgewonden sloeg hij in één teug zijn cognac achterover en boerde luid. Hij zag vlak voor het einde ineens de lelijke kop van Casanova in beeld, die daarbij grijnsde alsof hij de hoofdprijs gewonnen had, waarop de film eindigde en de internetpagina weer tevoorschijn kwam.
Fronsend schakelde hij de browser uit, klikte deze opnieuw aan en tikte nogmaals de link in de zoekregel. Het filmpje was niet meer te vinden. De link was verdwenen en daarmee elk spoor. Casanova mocht dan een inhalige, lelijke rotzak zijn, zijn werk deed hij goed. En hoewel hij extreem gewelddadig kon zijn, had hij blijkbaar ook enig kunstzinnig talent.
De video die hij zojuist met veel plezier bekeken had, was helder, zonder trillingen of verschuivingen en uit een goede hoek genomen. Jammer dat hij te brutaal was geworden en van de loonlijst geschrapt moest worden. Hij wist dat zijn nieuwe fixer nu in actie zou komen om zijn eerste opdracht uit te voeren. Hoe maakte hem niet uit, als het maar binnen een half uur zou gebeuren nadat Casanova klaar was.
Gezien de reputatie van zijn nieuwe man, ging hij ervan uit dat er zich geen problemen zouden voordoen. Hij wist niet wat hij van die laatste zet van Casanova moest denken, maar besloot zich er niet druk om te maken. Over een halfuur zou Casanova definitief geen problemen meer kunnen veroorzaken.
Hij schakelde weer over naar de tv. Het zou niet zo heel lang duren voor de eerste schokkende beelden zouden worden uitgezonden.

< 02.09
In het Carlton Ambassador genoot Ewin LeFoors nog even na van een overheerlijk ontbijt. Als hij in Den Haag was, overnachtte hij altijd in dit luxe hotel.
En nu kwam dat uitstekend uit, want vandaag begon het Spiderweb-proces en het gerechtshof was niet ver hiervandaan.
Sinds hij twee maanden geleden gestopt was als oorlogscorrespondent voor INN, verbleef hij nagenoeg in Nederland. Op het moment dat de ontrafeling van het Spiderweb-complot was ingezet, had hij besloten om ermee op te houden. Na ruim twintig jaar oorlogsverslaggever te zijn geweest, was hij óp. Moe van het onregelmatige leven en het vele reizen, moe van het geweld en moe, ja, van alles eigenlijk. Zowel fysiek als mentaal trok hij het niet meer.
INN wilde hier in Den Haag een ervaren, vaste correspondent en had hem de positie aangeboden. Hij had deze kans, ook tot grote vreugde van zijn vrouw en kinderen, met beide handen aangegrepen. En hoewel de laatste twee maanden hectisch verlopen waren – het regelen van de verhuizing van zijn gezin van Wisconsin naar Den Haag en het zich laten inwerken in zijn nieuwe job – stelde dit niet veel voor.
Zeker niet in vergelijking met de enorme stress waarmee je als oorlogsverslaggever werd geconfronteerd. Volgende week zou zijn inboedel aankomen en de week daarna zijn gezin. Ondanks alle drukke voorbereiding, was hij meer ontspannen dan jarenlang het geval was geweest en hij verheugde zich er al op binnenkort een normaal gezinsleven te kunnen leiden.
Zijn cameraman kwam bij hem zitten en even later luisterde hij geboeid naar Charles, die hem alle mogelijkheden van zijn nieuwe camera liet zien.
Een verdraaid handzaam ding, dat alle materiaal via satelliet rechtstreeks naar de redactie in New York kon zenden. Heel wat beter dan het meezeulen van een straalzender. Deden zich desondanks toch moeilijkheden voor, dan werden de opnamen opgeslagen en automatisch alsnog verzonden zodra de verbinding hersteld was. Zo meteen gingen ze proefdraaien om vanmiddag probleemloos vanuit de rechtszaal live te kunnen rapporteren.
Het uittesten van de apparatuur zou niet veel tijd in beslag nemen. Hard- en software werden steeds geavanceerder. Hij dacht terug aan zijn eerste mobiele telefoon, een enorm apparaat met een losse accu. Dat was in die tijd een technisch wonder en als hij naging hoe snel de techniek zich in de jaren daarna had ontwikkeld, vroeg hij zich af wat er over tien jaar allemaal mogelijk zou zijn. Een mobieltje met vrijwel alle denkbare toepassingen en een flinke opslagcapaciteit paste tegenwoordig met gemak in een broekzak. Een telefoontoestel met draaischijf zag je nergens meer. Kinderen zonder mobieltje trouwens ook niet.
In zichzelf grinnikend, dronk hij zijn thee op en wilde net aan Charles voorstellen om op pad te gaan, toen hij een doffe dreun hoorde. Hij verslikte zich bijna en meteen schoten hem herinneringen te binnen over Irak en Afghanistan, waar hij de afgelopen tien jaar gewerkt had. Hij wist zeker dat het om een zware explosie ging. Hij was vertrouwd met dat geluid en kon niet geloven dat hij het hier in Den Haag hoorde.
Hij keek Charles verbaasd aan, die met grote ogen van ongeloof terugstaarde. Ze schoten tegelijkertijd overeind en begaven zich onmiddellijk naar de hal, terwijl ze zich afvroegen waar de bom zou zijn ontploft. Waarschijnlijk een aanslag op een ambassade. Maar welke? Er stonden er zoveel in deze buurt, dat het geen zin had om ze allemaal af te gaan.
Snel spraken ze af dat hij naar zijn kamer zou gaan, waar hij vanaf het balkon misschien iets zou kunnen ontdekken.
Charles zou alvast de auto uit de parkeergarage halen en voor het hotel op hem wachten. Hij had geluk dat de lift beneden klaarstond, zodat hij direct naar boven kon. Alweer had hij geluk; de werkster deed net zijn deur open om te gaan schoonmaken. Hij liep haar bijna omver in zijn haast het balkon te bereiken. Hij rukte de pui open en zag de rookkolom al donker afsteken tegen de hemel.
Het kostte hem niet veel moeite om zich te oriënteren en hij kwam tot de conclusie dat het in de buurt van het Vredespaleis moest zijn. Hij rende zijn kamer weer uit, de gang op, en merkte dat zijn geluk voorbij was. De lift was alweer onderweg naar beneden. Zonder verder nadenken, liep hij snel naar het trappenhuis ernaast en stormde in volle vaart de trappen af.
Omdat hij vanaf het moment dat hij in Nederland woonde weer begonnen was met joggen, bereikte hij de hal bezweet, maar niet noemenswaardig vermoeid.
Door de draaideur zag hij Charles al zitten, wachtend in hun gloednieuwe auto met het opvallende INN-logo.

< 02.10
Tot zijn ergernis was hoofdinspecteur Johan Lam, crisis- en calamiteitenmanager van de regio Haaglanden, pas gisteravond laat ingelicht dat Dick Holyester, secretaris van de VN, plotseling besloten had Nederland te bezoeken.
Omdat zijn afdeling verantwoordelijk was voor de beveiliging van alle regeringsgebouwen en ambassades plus alle hooggeplaatste medewerkers en bezoekers daarvan, zowel nationale als internationale, zat hij al vanaf zeven uur vanmorgen aan zijn bureau in het crisiscentrum.
Het was nachtwerk geworden om de benodigde regelingen te treffen en de wekker had veel te vroeg naar zijn zin zijn irritante gepiep laten horen.
Allereerst had hij de gisteravond gemaakte afspraken gecontroleerd en hij had inmiddels de bevestiging ontvangen dat de secretaris keurig netjes op Schiphol was opgevangen en veilig bij het Vredespaleis was afgeleverd. Geen problemen, geen bijzonderheden.
Inmiddels stond het derde kopje koffie van die dag voor hem. Genietend nam hij een laatste trekje van zijn dunne sigaartje en blies de rook richting het wijdgeopende raam, waarna hij het sloot en zijn computer uit de slaapstand haalde. Inmiddels kwamen zijn medewerkers binnendruppelen. Hij hoorde ze elkaar opgewekt goeiemorgen wensen terwijl ze hun werkplek opzochten.
Er klonken geluiden van tassen die werden neergezet, computers die werden aangezet, het ritselen van papieren en gedempt geroezemoes.
De dagelijkse routine was begonnen en hij opende het belangrijke dossier dat hij naast zijn kopje had neergelegd en nog geen seconde uit het oog verloren had.
Naast het gewoonlijke werk, was er één geval dat maximale coördinatie en beveiliging vergde, namelijk het vervoer van Hakon Eriksson, de onderzoeksleider van UNBI. Hij moest van zijn hotel naar het Vredespaleis en een uur later naar het even verderop gelegen gebouw van het Internationale Strafhof worden geëscorteerd. Hij wilde erg graag van zijn eigen wagen gebruik maken en omdat deze aan alle veiligheidseisen voldeed, zoals kogelwerend glas en speciale banden, was dit verzoek ingewilligd.
Er waren acht motoragenten van de marechaussee toegewezen om de wagen te begeleiden en twee Apache-heli's die het escorte in het oog zouden houden. Voor alle zekerheid was het transport in het geheim voorbereid en er waren maar een paar mensen bij wie de vertrektijd en route bekend waren.
Hij keek toe hoe het escorte zich rond de limousine groepeerde, waarna de stoet in beweging kwam. Het ging gesmeerd, dacht hij opgewekt, en bleef nog even zitten kijken naar de saaie beelden die de Apaches bleven doorzenden.
Hij bedacht zich net dat hij ondertussen wel een begin kom maken met het beantwoorden van zijn post, toen hij voor zijn ogen de limousine in een vuurbal zag veranderen.
Vol ongeloof bleef hij een paar seconden naar het scherm staren, voordat het hem lukte zijn blik van het afgrijselijke tafereel los te scheuren en hij overeind schoot.
Terwijl er koude rillingen over zijn rug liepen, gaf hij zijn medewerkers, die stuk voor stuk als standbeelden naar hun beeldscherm staarden, opdracht om de centrale meldkamer te bellen, die de reddingsdiensten en politie naar de catastrofe dienden te sturen.
Ook moesten John Bingham en Dick Holyester worden ingelicht. Ondertussen hadden zijn handen zelfstandig de telefoon gepakt en kozen het nummer van de burgemeester. Zodra deze op de hoogte was gebracht, zou hij commissaris Schenk inlichten. Met de telefoon aan zijn oor geklemd, keek hij met lede ogen naar de ramp op zijn beeldscherm.

< 02.11
John was het vliegvissen en het begeerde kunstaas al vergeten, en zag hoe Dick fronsend op het display van zijn mobieltje keek.

“Wat is er? Vertel me nou niet dat Hakon onze afspraak heeft afgezegd!”

“Nee, dat is het niet”, antwoordde Dick. “Hij stuurt me een boodschap in het Latijn, dat...”

“In het Latijn, zeg je? Dat is raar. Nee, daar...”, begon hij, toen de deur met kracht werd opengegooid. Tegelijk draaiden ze zich om en zagen ze Johns assistente hijgend en met betraande ogen in de opening staan.
Het moest erg zijn, dacht John. Ze was ruim twintig jaar bij hem in dienst en zo had hij haar nog maar één keer eerder meegemaakt. Dat was in het begin van zijn carrière geweest. Hij was toen nog advocaat en zij, toen al, zijn assistente.
Voor haar ogen had er een zware aanrijding met dodelijke afloop plaatsgevonden en in zijn toenmalige kantoor had ze precies zo gestaan, met diezelfde ontredderde uitdrukking op haar gezicht.

Ze wankelde de kamer binnen en stamelde: “Het is verschrikkelijk. O God, wat erg ...” In haar ogen verschenen dikke tranen, die traag naar beneden begonnen te rollen.

John nam haar bij de arm en liet haar op de bank plaatsnemen. Troostend legde hij zijn hand over de hare en gaf haar zijn zakdoek, zich afvragend wat er aan de hand kon zijn.
Hij had haar naar de portier gestuurd om Hakon op te vangen, zodat ze hem hierheen kon begeleiden. Vol medeleven zag John hoe ze verdrietig in elkaar gedoken, stil bleef zitten huilen.
“Dick?”, vroeg hij, “wees zo goed en regel even een glas water, wil je?” Hij reikte naar zijn smartphone, die op de salontafel lag, om zijn tweede assistente te bellen, toen de telefoon begon rinkelen.
Hij nam op, luisterde een moment en verstrakte.
Verslagen keek hij Dick aan en zei toonloos: “Er is een aanslag gepleegd ... Op Hakon.”

< 02.12
Op het hoogste balkon van het Hilton stonden Marilyn en Tjan met glinsterende ogen te kijken naar de dikke, zwarte rookkolom die vlakbij het Vredespaleis opsteeg.
“Kom op, Tjan. Je moet gaan inpakken”, zei Marilyn. Zelf bleef ze staan en zocht met haar ogen de hemel af. Ze hoefde niet lang te wachten voordat haar duif klapwiekend op de balkonrand landde en vervolgens vol vertrouwen op haar uitgestoken hand ging zitten.
“Goed gedaan, meisje”, complimenteerde ze de vogel, waarna ze haar voorzichtig in de gereedstaande duivenmand zette. Ze tilde de mand op en liep de kamer in.
Tjan had ondertussen al hun spullen in de reistas gepropt en de bedden gedaan. Het ene was keurig opgemaakt, het andere zag er flink gebruikt uit. Het enige dat ze achterlieten, waren een paar pakketjes die sinds gisteravond klaarlagen. Over een paar uur zouden ze worden opgehaald. Tot die tijd zouden ze hier veilig liggen, want de receptie was geïnstrueerd om voor drie uur vanmiddag niet te storen.
Voor de zekerheid controleerde ze ze nog even. Ze knikte naar Tjan. “Alles oké, we kunnen gaan.” Ze opende de deur van de lift, die exclusief via het halletje van hun suite bereikbaar was, om gasten volledige privacy te garanderen. Met de sleutelkaart van hun kamer activeerde ze hem en Tjan drukte op de knop voor de parkeergarage.
Geluidloos zoefden ze naar beneden.
Vlak voordat ze de lift uitliepen, hield Marilyn een op een creditcard lijkend kaartje tegen het bedieningspaneel.
“Zo, die is even out of order.”
Ze keek Tjan met zwijmelende ogen aan en vervolgde kirrend: “Liefste, laten we gaan.” Als een hevig verliefd stelletje, hij met rugzak en schoudertas, zij met een duivenmand, liepen ze babbelend naar hun auto en reden even later de garage uit.

< 02.13
In de hal van het Centraal Station Den Haag was het bijzonder rumoerig. De spits was in volle gang en hordes reizigers, forenzen, toeristen en dagjesmensen, haastten zich kriskras door elkaar.
Met op de achtergrond gedempte, galmende mededelingen en oproepen, steeds in vele talen herhaald, deden de kiosken goede zaken. Voor de ticketautomaten en loketten stonden lange rijen wachtenden.
Onder deze menigte viel een oudere man die een grote koffer met zich meesleepte niet op. Hij liep, opvallend kwiek voor zijn leeftijd, rechtstreeks door naar de toiletten. Het was hier een stuk rustiger. Er stonden maar twee mannen bij de urinoirs en er waren maar vier wc-hokjes bezet. Op het moment dat hij de ruimte binnenkwam, ging het eerste hokje open. Er kwam een magere Aziatische man uit. Een enorme digitale camera hing om zijn nek. De man zag hem aankomen en hield beleefd de deur voor hem open. Hij liep snel naar binnen, trok met enige moeite zijn koffer mee en sloot de deur. Tien minuten later kwam er een Italiaan van middelbare leeftijd uit. In zijn rechterhand droeg hij een reiskoffertje en onder zijn oksel zat een New York Times geklemd. Met zijn linkerarm reikte hij achter zijn rug, sloot het hokje en begaf zich naar de wasbakken.
Aan de deurknop hing nu een kartonnen bordje met daarop in hanenpoten 'defect', naast een plaatje van een toiletpot met een rood kruis eroverheen.
Hij keek oplettend in de spiegel, bestudeerde zorgvuldig zijn gezicht, deed een stapje naar achter en knikte zijn spiegelbeeld goedkeurend toe. Zijn maatkostuum zat als gegoten. Het overhemd paste er prachtig bij en zijn kleurige das maakte het geheel af. Perfect. Terwijl hij zijn handen waste, liep een man het hokje binnen, zonder aandacht te schenken aan het defect-bordje. De deur kletste dicht.
Het waarschuwingsbordje was verdwenen. Hij droogde zijn handen af en zag dezelfde man, die nu een grote koffer achter zich aansleepte, weer naar buiten komen. De man kwam naast hem staan. Na een laatste blik in de spiegel trok hij zijn manchetten recht, schoof een grote, gouden zegelring over zijn rechterpink en zei in rad Italiaans: “Zo, ik ben klaar voor de reis.” Hij knikte de man naast zich toe, pakte zijn koffertje en krant en verliet de toiletten.

< 02.14
Casanova zag van verre de tram aankomen die hij moest hebben. De lichtbak gaf aan dat de eindhalte het CS te Den Haag zou zijn. De wachtenden stonden op en vormden een slordige rij. Hij hield een stukje afstand terwijl hij zich bij het groepje aansloot.
Op het moment dat hij wilde instappen, op weg naar zijn vrijheid, besefte hij niet dat zijn pensioen uitgesteld zou worden. Zijn euforische stemming, ondanks twee maanden slaapgebrek en een koppig aanhoudende hoofdpijn, maakten hem minder alert, en dat werd nu bestraft.
Hij vermoedde niets toen een knappe vrouw met een enorme bos rood haar hem in het Nederlands aansprak. Hij had al gezien dat ze met een stadsplattegrond vertwijfeld om zich heen had staan kijken. Hij wilde haar net antwoorden, in het Engels, want van dat rare Nederlandse taaltje snapte hij niets, toen hij begreep dat hij bewust werd afgeleid. Doch die fractie van een seconde werd hem fataal. Hij voelde een prik in zijn rechterbil en gelijktijdig werd bij zijn rechteroor met een bekakt Engels accent gefluisterd: “With the compliments of his Lordship.” Hij besefte dat het spel over en uit was. Hij probeerde zich nog om te draaien, maar het gif had hem al te veel verlamd.
Hij zakte door zijn knieën, verloor zijn evenwicht, sloeg achterover, knalde met zijn hoofd op straat en bleef bewegingloos liggen. Een normaal mens zou er een schedelbasisfractuur aan over hebben gehouden, maar zijn kop was gelukkig zo hard als gewapend beton. Hoewel hij volledig verlamd was, was hij nog wel bij bewustzijn en hij vreesde wat komen zou. Hij zag dat de roodharige vrouw haar stadsplattegrond liet vallen en hoorde haar roepen: “Help, help, hij heeft een hartaanval gehad!” Ze wees daarbij naar zijn lichaam op de grond.
Het toeval wilde dat er juist een ambulance aankwam, die direct door de toegestroomde omstanders naar de op straat liggende man werd gedirigeerd.
De roodharige vrouw was inmiddels als een bezetene bezig hartmassage toe te passen, hoewel het er meer naar uitzag alsof ze hem doormidden probeerde te timmeren. Ondertussen had ze snel de zakken van zijn broek en colbert doorzocht.
Een nietsvermoedende omstander zou denken dat ze op zoek was naar een eventueel hartmedicijn. Zijn laksheid vervloekend, verloor Casanova het bewustzijn. De vrouw ging opzij voor de aangesnelde ambulancebroeders, die het bloed uit zijn gezicht zagen wegtrekken. Ze wisten dat ze met een hartaanval van doen hadden en pakten de defibrillator. Het kostbare zijden shirt werd kapot geknipt, waardoor een enorme torso werd ontbloot waarop meerdere tatoeages en vele littekens zichtbaar waren.
Terwijl er slijm uit zijn mondhoeken liep en er bij zijn kruis een natte plek ontstond, legden de broeders twee gel pads op zijn huid, plaatsten de peddels erop en gaven hem vervolgens de maximale stroomstoot. De patiënt had een fors lichaam, en wanneer in zo’n situatie het hart meteen weer op gang gebracht kon worden, zou er relatief weinig schade zijn.
Met een paar honderd joules ontlaadde de condensator zich in het lichaam. Het kolossale lijf kreeg een geweldige opdoffer.
Bij Casanova kwam de bloedcirculatie weer op gang. Gierend haalde hij adem en ervoer nu zelf de totale ontreddering die zijn slachtoffers voorheen hadden ervaren, terwijl hij gefascineerd toekeek wanneer hij ze op fantasievolle wijze martelde terwijl dezen, net als hij nu, volledig weerloos waren.
Hij vervloekte zichzelf en de hele wereld, terwijl hij op de brancard werd gelegd en vakkundig de ambulance werd ingeschoven.
Een van de broeders, een jonge man, controleerde nogmaals zijn hartslag en legde meelevend een dunne deken over hem heen. Ze keken elkaar aan en terwijl hij in de mooiste hazelnootkleurige ogen keek die hij ooit had gezien, verloor hij opnieuw het bewustzijn. De ambulance reed snel met flikkerende lichten en gillende sirene richting ziekenhuis. Vanwege alle opschudding was het niemand opgevallen dat de roodharige vrouw verdwenen was.

< 02.15
Na de instructie kwam er meteen beweging in de drie SUV’s. Bivakmutsen werden over hoofden getrokken, communicatiemiddelen nog even getest en wapens doorgeladen.
In de voorste auto nam de spanning bij Holger Bersal, de teamleider, toe. Hij genoot van het gevoel dat hem intens bewust maakte van zichzelf en de omgeving om hem heen. Het was nu precies vijf uur geleden dat zijn smartphone met een daarvoor speciaal ingestelde beltoon liet weten dat zijn inzet vereist werd.
Hij was diep in slaap geweest, maar was, zoals geleerd in zijn diensttijd – slapen wanneer mogelijk en direct reageren op ingeprente geluiden – onmiddellijk wakker geworden.
Het bericht was afkomstig van de centrale meldkamer, die alle inzet voor AT’s coördineerde.
Omdat de oproep rechtstreeks van deze instantie kwam, wist hij dat het om een grootse en bijzondere operatie moest gaan. Dat bleek ook uit de inhoud van het bericht, dat uitgebreider was dan gebruikelijk.

‘Klaar maken voor inzet.

Code A1.

Ondersteuning regionaal hoofdkwartier Interpol Den Haag t.b.v. aanhouding Casanova.

Activeer 3 teams.

Stand-by 08.00 parkeergarage Interpol.

Inrijcode 26021957.

SUV’s opstellen bij de liften.

Luchtsteun A12 is mogelijk naar gelang situatie.

Radiostilte tot vertrek uit garage.’

Nadat Holger dit gelezen had, was hij klaarwakker en gereed voor actie. Zijn vriendin had zich niet bewogen en lag nog steeds op haar zij met licht opgetrokken benen heerlijk te slapen en had er geen idee van dat hij zich binnen afzienbare tijd in een mogelijk levensbedreigende situatie zou begeven.
Maar daar leefde hij voor.
Van jongs af aan was hij een actieve sporter die de grenzen van zijn kunnen opzocht. Of het nu skiën, parasailing, bergbeklimmen of parachutespringen was, je kon het zo gek niet bedenken, hij moest het geprobeerd hebben.
Tot op heden had hij zijn grens nog niet gevonden. Zelfs niet in zijn werk als hoofd van het speciale AT van de EU. Dit team, EUAT92, was speciaal opgericht voor de grensoverschrijdende strijd tegen terrorisme. In dit werk kon hij zijn overtollige energie kwijt en de afgelopen zes jaar waren alle inzetten waarbij hij betrokken was geweest, vrijwel vlekkeloos verlopen.
Omdat het doelwit Casanova betrof, was hij extra gemotiveerd. Hij had tot maximale bewapening besloten, omdat hij geen enkel risico wilde lopen dat deze gevaarlijke crimineel en collega-moordenaar alsnog kon ontkomen.
Hij had zijn tweede man geïnstrueerd en wist dat de teams een uur later volledig bewapend klaar zouden staan voor de briefing, waarna ze per helikopter naar de plaats van inzet zouden worden gevlogen. Hij was onmiddellijk gegrepen door dezelfde spanning die voorafging aan sporten op de top van je kunnen, en genoot van de uitdaging om een perfecte prestatie te leveren.

Eén enkele fout kon desastreuze gevolgen hebben. Was je succesvol, dan werd je beloond met dat geweldige, euforische gevoel dat je de hele wereld aankon.
Hij had zijn vriendin wakker willen maken om haar te zeggen dat hij moest werken, toen ze zich slaperig had omgedraaid, waarbij het laken van haar lichaam was gegleden en daarbij haar licht getinte en gespierde lichaam blootgaf. De oproep en de aanblik van het natuurschoon naast hem hadden hem opgewonden, wat had geresulteerd in een snelle, maar niet minder gepassioneerde vrijpartij.
Nadat ze kort ineengestrengeld hadden uitgerust, had hij haar verteld dat hij weg moest. Hij had snel een gloeiendhete douche genomen, waarna hij de kraan op koud had gedraaid en nog een volle minuut was blijven staan. Gekleed in zijn zwarte gevechtsoverall, met gloeiend lijf en barstend van de energie, had hij zijn Thaise vriendin gezegd om vandaag het nieuws op tv te volgen.
Loom had ze hem succes gewenst en hem, wellustig, opdracht gegeven in goede staat terug te komen.
Met een grijns was hij op zijn mountainbike gestapt en alsof hij een tijdrit in de Tour de France moest rijden, had hij binnen vijf minuten het EUAT92-hoofdkwartier vlakbij Brussel bereikt.
Nu, amper vijf uren later, stonden hij en zijn mannen hier in deze garage. Het stand-by commando was al een paar minuten geleden doorgegeven en hij werd ongeduldig.
De mannen om hem heen bewogen onrustig, maar voordat het wachten in regelrechte verveling kon omslaan, ontving hij opnieuw orders op zijn display:

‘UNBI en Interpol komen uit de lift.

1p. begeleiden naar ElisabethZH ter ondersteuning bij aanhouding C op Eerste Hulp.

Ga via hoofdingang.

Neem linker deur naast receptie.

Isoleer afd. tot C wordt opgehaald.’

Holger stuurde het berichtje door naar zijn manschappen, deed zijn speciaal geprepareerde handschoenen aan en wachtte op het opengaan van de liftdeuren.

< 02.16
Jan besefte wazig dat hij languit op de grond lag en dat alles hem zeer deed. Zijn borst voelde beurs en hij stierf van de hoofdpijn.
Er kwam ergens een hoop herrie vandaan en hij rook een misselijkmakende lucht van verbrand rubber en chemicaliën.

Verward vroeg hij zich af waar hij was, tot hij het zich plotseling herinnerde. Duizelig probeerde hij overeind te komen, maar viel kreunend weer achterover. Hij had het geluk dat er ondertussen een jas onder zijn hoofd was geschoven.
Door een waas dacht hij het gezicht van Zwarte Piet te zien, tot hij besefte dat het een van die motorrijders was, die ten val was gekomen.

Hij hoorde hem zeggen: “Meneer, blijft u rustig liggen, de ambulance is onderweg. Probeer u te ontspannen.”

Hij wilde wel, maar het ging niet. Elke ademhaling veroorzaakte scherpe pijnscheuten in zijn borst. Hoewel zijn keel aanvoelde als schuurpapier en zijn mond zo droog was als de Sahara, vroeg hij hees: “Hoe is het met Hakon?”
De marechausseebeambte die Jan gereanimeerd had en blij was dat dat nog gelukt was ook, verstond hem niet, en schudde niet-begrijpend met zijn hoofd. Jan, die het hoofdschudden verkeerd begreep, zonk opnieuw weg in een diepe duisternis, waaruit hij voorlopig niet zou bijkomen.

< 02.17
Terwijl hij met een half oor naar James luisterde, die maar niet ophield over zijn nieuwe, prachtige, diepkobaltblauwe wagen, nam Lémarc voorzichtig een slokje koffie, die nog veel te heet en naar zijn smaak veel te bitter was. Zo vroeg op de dag prefereerde hij de Amerikaanse, die lang zo sterk niet was.
Hij begreep niet hoe Nederlanders er zoveel van konden drinken zonder er een maagzweer aan over te houden.
Toch had hij nog een tweede genomen, want het zou waarschijnlijk een lange dag worden. Hij deed er nog een schep suiker bij, roerde even en blies eroverheen om het sneller te laten afkoelen.

Hij wilde juist proberen of hij het nu kon drinken zonder zijn tong te verbranden, toen hij zijn assistent de kantine in zag komen rennen. Jens keek verwilderd om zich heen, op zoek naar zijn baas.
“Dat voorspelt weinig goeds”, onderbrak hij James' verhaal.
Hij stak zijn arm omhoog en wenkte.
Jens kreeg hen in het oog, sprintte in volle vaart naar hen toe en kwam slippend tegen James aanbotsend tot stilstand.
James opende zijn mond om Jens uit te foeteren, toen deze buiten adem en hakkelend van emotie, verslag deed van de aanslag op Hakon. Hij voegde daaraan toe dat er melding was gemaakt dat Casanova vanwege een hartaanval per ambulance op weg was naar het Elisabeth.
Bij zowel Lémarc als James kwam Jens' mededeling aan alsof ze een klap met een voorhamer hadden geïncasseerd. Lémarc was op alles voorbereid geweest toen hij zijn assistent de kantine had zien binnenrennen, maar dit had hij absoluut niet verwacht. Hakon, zijn chef, die hij als geen ander bewonderde.

Zijn grote voorbeeld. Lamgeslagen liet hij zijn koffiekopje uit zijn hand glijden, waarna deze met een hoop kabaal voor zijn voeten in scherven uiteenspatte. Het vreselijke nieuws drong langzaam tot hen door. Ze waren zich niet bewust van de pijnlijke koffiespatten, die steeds groter wordende vlekken op hun pantalon achterlieten. “Bloody Hell”, hoorde hij James fluisteren.

Het bericht dat Casanova hun in de schoot was gevallen, drong amper tot hem door. Hakon was nu oneindig veel belangrijker. Met schorre stem vroeg hij ongeduldig en gespannen: “Hoe gaat het met hem? Wat is er precies gebeurd? En hoe had dit überhaupt kunnen gebeuren? Hij had verdomme de halve veiligheidsdienst om zich heen!”

Jens antwoordde dat hem alleen bekend was dat er een aanslag op Hakons transport had plaatsgevonden, dat alle hulpdiensten onderweg waren en dat het nog te vroeg was voor gedetailleerde informatie. “Wat nu, chef?”

Lémarc mocht, wílde, niet direct van het ergste uitgaan. Buiten het feit dat het om een aanslag ging, was er verder nog niets bekend. Snel overdacht hij de consequenties en mogelijkheden.
“James, ga jij met een paar man naar het ziekenhuis en zorg dat Casanova niet kan ontsnappen. Ik ga naar de plek van de aanslag.

We houden elkaar op de hoogte.”
Tegen Jens vervolgde hij: “Jij gaat met mij mee en zorgt voor communicatiemiddelen.”

Toen hij zich met de anderen de kantine uit haastte, hoorde hij achter zich James al druk telefoneren en instructies geven. Hoewel Lémarc bijna achter in de kantine had gestaan, was hij een van de eersten die bij de liftdeuren aankwam. En terwijl de knop aangaf dat de lift onderweg was naar boven, ramde hij zijn vuist ertegenaan alsof het zijn vijand was.

< 02.18
Casanova was afgevoerd en het nieuwsgierige publiek had zijn interesse verloren.
Eén man niet. Een kleine, slanke man had met verbazing toegekeken hoe de reus in elkaar gezakt was en vervolgens per ambulance was afgevoerd. Hij had zijn opdracht zorgvuldig voorbereid, maar met deze wending had hij totaal geen rekening gehouden. Hoewel hij geen Nederlands verstond, begreep hij dat de man een hartaanval had gehad. Hij wist dat als Casanova dit mocht overleven, hij voorlopig aan bed gekluisterd zou zijn.

Een ziekenhuisbed welteverstaan.
Zijn stiletto bevond zich nog gebruiksklaar in de mouw van zijn jas. Hij borg zijn lievelingswapen op, liep naar het nabijgelegen park, vond een leeg bankje en ging zitten. Hij moest zorgvuldig nadenken wat te doen, alvorens hij een sms zou versturen. Hij wist dat hij maar één berichtje kon versturen, omdat hij meteen daarna de simkaart moest vernietigen. Hij zag nog steeds mogelijkheden om zijn opdracht uit te kunnen voeren, maar moest het bericht goed omschrijven, want dit was de enige contactmogelijkheid met zijn opdrachtgever.
Na een paar seconden tikte hij: ‘Collega geveld door hartaanval en vervoerd naar ziekenhuis. Ik zal hem daar bezoeken.’
Hij verstuurde de tekst en verwijderde zowel de prepaid simkaart als de batterij.
Met zijn aansteker verbrandde hij het kaartje, en gooide de resten met een boogje in een bloeiende struik achter hem.
In de verte zag hij dat de zwarte rookkolom doorschoten raakte met verschillende tinten grijs en dat de politie de afzetting in de richting van het park had opgeschoven. Achter de afzetting groeide de menigte belangstellenden snel aan. Laat de kudde zich maar vergapen, dacht hij minachtend, de wolven onder ons hebben belangrijkere dingen te doen.
Hij floot tussen zijn tanden door, terwijl hij rustig door het park terugliep naar de taxistandplaats waar hij zich een uur geleden had laten afzetten.
Hoewel hij haast had, hij wilde Casanova vinden voordat diens identiteit bekend werd, bleef hij kalm doorstappen. Rennende mensen vielen op.
Na zo'n tien minuten bereikte hij de taxi's, hield er eentje aan en gaf de chauffeur opdracht hem naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis te brengen.
Luttele seconden nadat de taxi richting ziekenhuis was weggereden, stopte er een motor. De bestuurder, een lange man in een modern, vlot zakenkostuum, liet het voertuig stationair draaien, trok de extra helm van zijn arm en overhandigde hem aan de roodharige vrouw die uit het park op hem toegesneld was. Zodra ze zat, trok hij op en reden ze de taxi achterna.

< 02.19
Op zijn hoge positie bekeek de Schotse slotheer het GRID. Minutenlang had hij gespannen zitten kijken. De limousine was prachtig, op de seconde nauwkeurig, geëxplodeerd en brandde nu als een fakkel.
Natuurlijk was het goed gegaan. Hij had er geen moment aan getwijfeld, maar desondanks voelde hij opluchting. Hij liet zijn ogen over het GRID glijden. De wereldkaart was vervangen door de kaart van Den Haag.
Naar gelang de situatie werd óf de complete wereldkaart getoond, óf ingezoomd op de plaats waar een status veranderde. Aan de linkerkant van het scherm waren diverse personen van plaats verwisseld. Helemaal bovenaan lichtten nu drie rode avatars op. Ook voor deze situatie bestond een scenario.
Als hij of Saundra niet ingreep, zou het programma, dat speciaal daarvoor geschreven was, het geheel zelfstandig uitvoeren op basis van de input uit het centrale brein.
Hij was uitermate content dat alles perfect functioneerde en de operatie vlekkeloos verliep.

Terwijl hij naar de reddingswerkzaamheden bij het Vredespaleis keek, stond hij op en pakte de whisky die naast zijn stoel klaarstond.
Met een ernstig gezicht bracht hij het GRID een formele groet, waarna hij het glas abrupt leegdronk.
De eerste fase was afgerond en het vervolg liep op rolletjes.

Voorlopig was hij niet nodig en kon hij wel even de benen strekken.

Hij zei tegen Saundra dat hij vijf minuutjes naar zijn vrouw ging en verliet de torenkamer, deze in absolute stilte achterlatend.

Afgezien van de verspringende beelden op het GRID, bewoog zich niets.

< 02.20
Voor in de lift, met zijn gezicht bijna tegen deuren aangedrukt, stond James zich te verbijten.
Het had volgens hem zeker een volle minuut geduurd voordat de lift eindelijk boven was aangekomen. Hij had het altijd al onzinnig gevonden dat de kantine zich op de dertigste etage bevond en dat kwam nu wel bijzonder slecht uit.
Zijn humeur daalde recht evenredig met het aantal keer dat de lift stopte om steeds meer mensen mee te nemen. De cabine was inmiddels overvol en hij hoopte maar dat de lift het zou houden en ze niet met z'n allen naar beneden zouden donderen.
Binnensmonds vervloekte hij Lémarcs assistent, die zijn nagelnieuwe outfit, een handgemaakt, traditioneel Engels kostuum, geruïneerd had. Jens was uitgegleden en had zich aan zijn rechtermouw vastgegrepen om zijn evenwicht niet te verliezen, met het gevolg dat deze er nu half afgescheurd bij hing.
En tot overmaat van ramp had Lémarc zijn koffie laten vallen, waardoor zijn mooie crèmekleurige broek vol donkerbruine vlekken zat.
Maar het ergste moest nog komen, dacht hij somber. Eriksson, hun belangrijkste getuige, was waarschijnlijk dood. Mocht Hakon de aanslag overleefd hebben, wat hij van harte hoopte, want hij leek een competente kerel, dan zou hij op z'n minst zwaargewond zijn. Het zonder zijn getuigenis te moeten stellen, was een geweldige slag voor het Spiderweb-proces, dat hierdoor enorm vertraagd zou worden.
Tegelijkertijd was er een soort van wonder gebeurd.

Casanova, een van de gevaarlijkste criminelen ter wereld, was hun in de schoot gevallen.
Een hartaanval nota bene. Hoe bestond het? Niet te geloven. En hij, James Taylor, zou hem in de boeien slaan. Na ruim dertig jaar politiewerk, waarvan twintig jaar Scotland Yard en de laatste vier jaar Interpol, zou deze spraakmakende arrestatie de kroon op zijn toch al indrukwekkende carrière worden.
Hij moest niet vergeten zich om te kleden. Zoals hij er nu bijliep, kon hij niet voor de media verschijnen.
Tot zijn opluchting zag hij de etageteller van “0” op “-1” springen. De lift had eindelijk de parkeergarage bereikt.
De deuren schoven open en hij vloog, als een door een katapult afgeschoten projectiel, naar zijn commandowagen.

< 02.21
Met alle wilskracht die ze bezat, verdrong Barbara haar verdriet om Hakon. Straks zou ze het toelaten.
Straks, als er tijd was. Eerst moest ze het Ewin LeFoors laten weten. Hij bevond zich in Den Haag en kon er voor INN als eerste bij zijn. Daarnaast kon hij misschien voor haar persoonlijk zoveel mogelijk te weten komen.
Ze had het filmpje op pauze gezet en stuurde hem gehaast een sms'je. Ze drong krampachtig haar tranen terug en liet de film verder lopen, terwijl ze verslaggaf van de aanslag op Hakon. Met een doodse stem beschreef ze het tafereel dat zich voor haar afspeelde. De fel brandende auto, de brokstukken, de verspreid liggende motoren en de motoragenten die versuft en gehavend, wankelend overeind krabbelden. Ze keek naar de voortgangsbalk van de video en zag opgelucht dat het einde in zicht was. Maar opnieuw werd ze verrast.
Plotseling verschenen er strepen en vegen, waarna het gezicht van een man opdoemde.
De genadeloze close-up toonde een monsterlijk gezicht met daarop een grijns die zo kwaadaardig was dat ze er de rillingen van kreeg. Dit was degene die de aanslag had gefilmd en misschien was hij zelfs wel de dader. In ieder geval was hij erbij betrokken. In soortgelijke bewoordingen rondde ze haar verslag af. Ze deed de camcorder uit en legde hem terug in haar la.
De video was geëindigd, gekopieerd en met haar verslag naar de server gestuurd. Haar blik gleed over het laatste, nu stilstaande beeld. Die griezel leek haar rechtstreeks, gemeen spottend aan te staren. Ze kreeg er kippenvel van. Het was een opvallend type. De politie zou er geen moeite mee hebben om hem te identificeren en op te sporen. Het zou haar niets verbazen als hij bij Spiderweb betrokken bleek.

< 02.22
Omringd door minstens een dozijn medewerkers, beende Lémarc de lift uit en botste bijna tegen een van hen op. Waarom lopen ze nou niet door, dacht hij geprikkeld.
Hij zag tegelijkertijd de Duitser Holger Bersal naast een zwarte SUV staan. Erachter stonden nog twee identieke SUV's geparkeerd. Wat doet EUAT92 hier, en nog wel met drie auto's, vroeg hij zich af. Het kwam toevallig goed uit, maar zonder zijn autorisatie mochten ze hier helemaal niet staan.
Hij liep op Holger toe, die, zo zag hij nu, een versuft ogende James op de been hield.
Voor hij Holger kon vragen wat er in 's hemelsnaam met James aan de hand was, vertelde de Duitser dat ze hier op hen hadden staan wachten. Toen de lift openging, was hij uitgestapt. Op hetzelfde moment was James in volle vaart tegen het portier aangeknald. Het portier had niet meegegeven, want hijzelf had er nog tussen gestaan.
“Ik heb hem overeind gezet, maar hij is nog niet helemaal helder, volgens mij”, besloot Holger zijn relaas.

“Het slachtoffer is wel degelijk bij de pinken”, hoorden ze op dat moment. Met een kwaaie kop probeerde James zich van Holger te bevrijden.
“Ben jij van beton of zo? Het lijkt wel of ik tegen een rotsblok ben opgelopen. Godver, laat me los!” Voorzichtig betastte James zijn voorhoofd, waarop een dikke bult was verschenen.
“En sta me niet uit te lachen, lamzak!”, gromde hij tegen Lémarc, die zijn gezicht niet helemaal in de plooi had kunnen houden bij de gedachte dat de deuk in James' ego zeker zo groot was als de buil op diens hoofd.

Zo te horen, mankeerde James verder niets en gehaast begon hij Holger te informeren over Casanova. Hij was verrast toen deze hem onderbrak met de mededeling dat hij al volledig op de hoogte was gesteld en dat de afdeling waar Casanova lag, geïsoleerd en veiliggesteld zou worden.
“Prima”, antwoordde Lémarc. “James komt achter je aan. Wacht op hem. Hij doet de formele aanhouding, omdat die officieel onder Interpol valt. Dat moeten we hem sowieso gunnen. Je weet dat hij al jaren achter hem aanzit.” Onder een gemompeld “In Ordnung” stapte Holger snel in. Voor het portier dichtsloeg, hoorde Lémarc een elektronische stem melden dat de plaats van bestemming over twee minuten bereikt zou zijn.
Ronkend kwamen de SUV's tot leven en ze scheurden met piepende banden weg, waarbij ze de achterblijvers in een wolk van uitlaatgassen en stinkend rubber achterlieten.
Lémarc hield James kortstondig tegen en adviseerde: “Wees verstandig. Neem een paar aspirines uit de eerstehulpdoos en laat een van je mensen rijden. Het ziekenhuis ligt maar twee minuten hiervandaan.”
Met een zuur gezicht knikte James dat hij hem had gehoord, waarna hij in gezelschap van vijf medewerkers naar zijn nieuwe, hoog op de wielen staande commandowagen liep. Een kolossale, verlengde SUV, uitgevoerd in het donkerblauw. Hierin konden drie personen voorin en drie achterin zitten. De rest van de ruimte werd in beslag genomen door allerlei hightech apparatuur.

James had, hoewel het hem grote moeite kostte, besloten om Lémarcs advies op te volgen en was achterin gaan zitten.

Met de EHBO-doos op schoot zocht hij de pijnstillers. De deksel sloeg pijnlijk tegen zijn hand, toen de chauffeur, bij ingewijden bekend als Dolle Harry, flink gas gaf en met hoge snelheid naar de uitgang stoof.
Intussen had Jens de auto van zijn baas voorgereden en stond hij met stationair draaiende motor op Lémarc te wachten. Van de hele groep mannen was hij de laatste die instapte.
Hij nam plaats naast Jens en zei: “Ons wacht een zwaardere taak, jongen. Wij moeten naar het rampgebied bij het Vredespaleis. Laten we hopen dat het minder erg is dan we vrezen en dat Hakon Eriksson de aanslag heeft overleefd.
Onderweg zal ik zijn grootouders bellen. Ik wil niet dat ze het via de media moeten horen.” Terwijl hij de autogordel dichtklikte, reed Jens hen beheerst de garage uit.

< 02.23
Casanova kwam langzaam bij bewustzijn en stelde verbaasd vast dat hij in een ambulance lag.
Hij had verwacht achter in een busje of in een laadbak te liggen, op weg naar marteling, gevolgd door executie.
Zijn hoofd voelde alsof er binnenin iemand een stevige verbouwing uitvoerde en met een reusachtige hamer spijkers in zijn schedel stond te meppen.
En zijn borst leek wel in brand te staan. Hij kon zich nog steeds niet bewegen, en het zweet brak hem uit toen hij zich realiseerde dat er zeer veel moeite was gedaan om hem te pakken te krijgen. Waarom was er gif gebruikt? Een mes was eenvoudiger, sneller en afdoende geweest.
Hij besefte dat hij zwaar in de problemen zat, omdat hij wel uitgeschakeld, maar niet meteen vermoord was. Maar hij leefde nog en misschien kreeg hij een kans om te ontsnappen.
Hij besloot, hij kon op dit moment toch niet anders, te wachten en liet zich opnieuw wegglijden in een bewusteloosheid die hem van zijn pijn verloste.

< 02.24
In Texas schakelde Kingsize Bob over naar de nieuwszender INN. Zodra er nieuws van betekenis was, zouden zij dat waarschijnlijk als eerste bekendmaken.
Hij stond op, liep naar de aangrenzende badkamer en waste zijn gezicht en handen. Verfrist schonk hij zichzelf nog een cognac in en ging opnieuw languit en comfortabel op zijn bed liggen, nét op tijd.

De 'Breaking News'-uitzending was al aangekondigd en begon met de opname van een vrouw die achter haar bureau een video op haar computer bekeek en in een microfoontje sprak.

De tekstbalk onderin vermeldde dat dit Barbara Kronkite was en dat zij dit materiaal had weten te verkrijgen.
Dit was de vrouw die de start van het oprollen van zijn organisatie als wereldprimeur naar buiten had gebracht! Er werd ingezoomd op haar computer, waarna de uitzending overging naar volledig breedbeeld. Wat hij vervolgens zag, was identiek aan de video die hij een paar minuten geleden via internet had bekeken. Hoe was het mogelijk dat INN dit in handen had gekregen? En ook nog zo snel! Casanova! Hij vloekte hartgrondig. Die lelijke hufter had natuurlijk zijn video voor een hoop geld aan die trut van een journaliste verpatst.
Hoe, was hem een raadsel. Casanova's smartphone was zodanig ingesteld dat de opname exclusief naar één voorgeprogrammeerd adres werd verstuurd. Blijkbaar was Casanova slimmer dan hij had gedacht. Maar niet slim genoeg. Lang zou hij niet kunnen genieten van deze 'bonus'. Zijn nieuwe fixer was al ter plaatse en had hem laten weten dat hij weldra in actie zou komen. Het zou niet lang meer duren voor het probleem Casanova uit de wereld zou zijn.

Over die journaliste moest hij ook maar eens wat meer te weten komen. Dit was de tweede keer dat deze vrouw bij een nieuwsitem betrokken was dat hem aanging. Toeval? Kon zijn, maar hij wilde zekerheid.

< 02.25
Lémarc Tasker werd door zijn assistent Jens met zwaailicht en sirene naar de plaats des onheils gereden. Het was dichtbij en de rit duurde niet lang. Hij kreeg nauwelijks gelegenheid om de gebeurtenissen te overdenken.
De aanslag was direct door iemand van het escorte aan de medewerkers van de alarmcentrale doorgegeven, die op hun beurt Interpol en UNBI hadden ingelicht. Jens was naar de kantine onderweg geweest toen men hem belde. Twee tellen later waren hij en James op de hoogte gebracht.
Ondertussen was Casanova gevonden, die vlak bij de plaats van de aanslag een hartaanval had gekregen en naar het Elisabeth werd gebracht. Wel een heel toevallige samenloop van gebeurtenissen. Het zou best eens kunnen dat deze crimineel bij de aanslag betrokken was. Hopelijk bleef hij leven en kwam hij snel weer bij, zodat hij verhoord kon worden.
Dan was EUAT92 er nog. Het kwam uitermate goed uit dat ze in de garage hadden klaargestaan, maar hij was niet op de hoogte geweest. Ze waren buiten zijn autorisatie om geactiveerd en hij moest zo spoedig mogelijk uitzoeken hoe dat mogelijk was.

Alles bij elkaar genomen, leek het er verdacht veel op dat de beveiliging van zowel UNBI als Interpol niet zo waterdicht was als hij altijd gedacht had.
James had nu in ieder geval voldoende ondersteuning om Casanova in te rekenen. Dat kon hij wel gebruiken, want van Casanova kon je alles verwachten. Het kwam hem steeds waarschijnlijker voor dat deze crimineel betrokken was bij de aanslag op Hakon, of er misschien zelfs verantwoordelijk voor was.

O God, laat me hem in leven vinden. Zwaargewond, halfdood misschien, maar in leven. Alstublieft!
Uit de verte had hij de dikke rookwolken al gezien en toen ze de Scheveningseweg opreden, kwam het brandende wrak van de auto in zicht.
Ze stopten bij het lint dat door de politie over de weg was gespannen en stapten gehaast uit.
“Wacht even, Jens. Ik moet even opnemen.” Het was de centrale meldkamer die hem vroeg of de EUAT92 nog luchtsteun nodig had bij het ziekenhuis. Hij dacht na. Als Casanova eventueel toch wist te ontsnappen, hij wist niet hoe ernstig die hartaanval was, zou het handig zijn dat er een luchtpatrouille direct voorhanden was. Met het mobieltje aan zijn ene oor en een vinger in zijn andere, gaf hij schreeuwend zijn toestemming door.
Hij gaf Jens te kennen dat hij klaar was en samen doken ze onder het politielint door. De helikopters en de sirenes van de hulpdiensten maakten zo'n lawaai dat een gesprek vrijwel onmogelijk was. Hij kon zichzelf amper horen denken. Hij liep naar de brandende limousine, toen daarachter een traumahelikopter naderde.
Hoe dichterbij hij kwam, hoe meer hem de moed in de schoenen zonk. Twee wagens van de brandweer waren met man en macht bezig en probeerden met een explosie van schuim de brand zo snel mogelijk te blussen.
Zijn ergste vermoedens werden door de brandweercommandant bevestigd, toen deze de ravage inspecteerde en met zijn hoofd schudde. Hij voelde hoe Jens zijn hand op zijn rechterschouder legde en er even licht in kneep.
Hij werd geacht onder alle omstandigheden zijn kalmte te bewaren, maar hoezeer hij ook zijn emoties had proberen te onderdrukken, dit was te veel. Door verdriet overmand, misselijk van de herrie en de rook, liet hij zijn tranen de vrije loop.
Met nietsziende ogen stond hij naar de uitgebrande, zwartgeblakerde resten te kijken, terwijl hij zich Hakons lachende gezicht herinnerde.
Dat de pers inmiddels was gearriveerd, met filmen was begonnen en inzoomde op een huilende Lémarc, ontging hem volledig. Hij was er zich niet van bewust dat zijn betraande gezicht het openingsshot zou worden wanneer INN in New York zou overschakelen naar deze livereportage vanuit Den Haag.

< 02.26
Lord MacMarkland was onderweg naar de slotkamer aan de achterkant van het kasteel, waar hij voor zijn vrouw een ateliertje had laten inrichten omdat daar de lichtinval het best was.
Zijn persoonlijk informatie manager, het apparaatje PIM had hem laten weten dat ze zich daar bevond. Daaraan twijfelde hij geen moment. Iedereen die zich in het kasteel of op het terrein eromheen bevond, was gemarkeerd. De bewoners en het personeel permanent, gasten tijdelijk. Deze voorziening was uit oogpunt van veiligheid aangebracht, maar bleek tevens verrekte handig. Vroeger gebeurde het nogal eens dat men veel tijd verloor aan het vinden van elkaar. Zo had zijn vader eens meer dan een uur naar hem gezocht, terwijl hij al spelend door het kasteel had gezworven. Later bleek dat ze elkaar een paar maal op een haar na gemist hadden. Zoiets kwam nu niet meer voor.
Toen de mobieltjes hun intrede deden, leek dat de oplossing, maar ook dat had niet naar tevredenheid gefunctioneerd. Het was nogal eens voorgekomen dat men het ding vergat mee te nemen of op te laden, of dat men er simpelweg geen had. Nee, PIM was efficiënt, veilig en honderd procent waterdicht.
Inmiddels had hij zijn doel bereikt. Hij stak zijn hoofd door de deuropening en klopte op de deur. Zijn vrouw kon uitermate geconcentreerd bezig zijn en hij wilde voorkomen dat ze zich ongelukkig schrok.

Ze keek op van haar werk, hij zag dat ze bezig was met het boetseren van een draakje, en lachte breed. Enthousiast zei ze: “Kijk, ik heb eindelijk de vleugels goed. Ik moet de staart nog een beetje bijwerken, maar hij is bijna klaar. Hoe vind je het?”

Hij kwam naast haar staan, bekeek het beeldje van alle kanten en complimenteerde haar.
“Lieverd, hij is prachtig. Ik doe het je niet na.”
Allebei keken ze even naar de 'asbak' die hij verleden jaar had weten te maken en ze gaven elkaar lachend een kus.

“Ik kom je geweldig nieuws brengen. Het is zover. Casanova zal zeer binnenkort gearresteerd worden. Eindelijk!”
Met glinsterende ogen keek ze naar hem op en zonder te denken aan haar met klei besmeurde handen, omhelsde ze hem stevig. Innig verstrengeld, kusten ze elkaar hartstochtelijk.

< 02.27
Zonder ook maar een seconde vaart te minderen, rende Ewin naar buiten. Zijn smartphone, die trillend en jengelend om aandacht vroeg, viste hij ondertussen uit zijn broekzak.
Hij plofte naast Charles neer en gaf hem snel door wat hij vanaf zijn balkon had gezien. Charles, een betrouwbare, rustige vent, zat ontspannen achter het stuur. Niets wees erop dat hij haast had, maar hij trok meteen vlot op en voegde zich behendig in het verkeer. Intussen opende Ewin het berichtje en las: ‘Aanslag op Hakon Eriksson bij Vredespaleis, wanneer beeld? Barbara’.
Hij was verbaasd dat Barbara al wist dat het om een aanslag ging en wie het slachtoffer was. Snel antwoordde hij dat ze onderweg waren en binnen afzienbare tijd beeldmateriaal zouden doorzenden. Ondertussen racete Charles, alsof hij door de sloppenwijken van Bagdad reed, zigzaggend tussen het verkeer door naar het plein, waar ze amper twee minuten later al aankwamen. Wat ze te zien kregen, verschilde niet veel van hetgeen ze gewend waren geweest in het Midden-Oosten, maar de omgeving strookte er allerminst mee.
Een volledig door vlammen verteerd, nog nabrandend autowrak stond midden op de kruising van het Carnegieplein voor het Vredespaleis, met daaromheen een wirwar van, zo leek het, lukraak neergesmeten politiemotoren. Degenen die in deze auto gezeten hadden, waren hopeloos verloren. Hij had meer dan eens dit soort geweld verslagen en kende het resultaat.
Toch hoopte Ewin, tegen beter weten in, dat Barbera ditmaal onjuist geïnformeerd was en dat Hakon zich elders bevond. Hij had hem een paar maal mogen interviewen en vond zijn rustige charme en bezielde gedrevenheid sympathiek. Hij had hem vanaf het eerste moment gemogen.
Er waren nog geen andere nieuwsagentschappen ter plaatse, dus Charles en hij konden ongehinderd doorlopen.
Charles bracht zijn camera in stelling en begon te filmen, terwijl Ewin op zijn tablet-pc de beelden bekeek.
Een totaalopname van het brandende wrak, de verspreid liggende motoren, het groepje gehavende politiemensen ertussen en de zojuist gearriveerde brandweerwagens. Tegelijkertijd begon hij het drama te beschrijven en vertelde dat er een aanslag op de onderzoeksleider van de UNBI was gepleegd, en daarmee een regelrechte aanslag op het gehele justitiële apparaat.
Hij sprak met stemverheffing tegen alle rumoer in en drukte gehaast zijn oordoppen wat beter op hun plaats toen hij een Jaguar XJ6 met blauw zwaailicht zag arriveren.
Degene die uitstapte, herkende hij direct. Hij gaf Charles te kennen dat hij mee moest komen en getweeën liepen ze naar Lémarc Tasker, die schreeuwend met iemand telefoneerde en vervolgens met zijn chauffeur naar de brandende auto liep.
Ze naderden Lémarc op het moment dat zijn metgezel een hand op Lémarcs schouder legde en er tranen in Lémarcs ogen verschenen.

Charles filmde de aangeslagen Lémarc, met op de achtergrond de trieste ravage die de brandweer met een deken van schuim aan het bedekken was. Commentaar was overbodig.
Deze geluidloze opname zei alles. Charles draaide een kwartslag en zoomde in op de traumahelikopter, die wiebelend zakte en met veel lawaai landde.
Hij draaide vervolgens terug naar Ewin, die Lémarc had bereikt. Ewin vroeg hem of hij kon bevestigen dat het slachtoffer van de aanslag Hakon Eriksson betrof en wie de chauffeur geweest was. Hij kreeg echter geen antwoord.
Lémarc rende plotseling bij hem vandaan, tot hij een eindje verderop stilstond in de buurt van een groepje struiken. Kromgebogen en met schokkende bewegingen, moest hij overduidelijk zijn ontbijt kwijt.

< 02.28
In New York bekeek Barbara, samen met haar inmiddels gearriveerde collega's, de Breaking News-uitzending over de aanslag op de onderzoeksleider van Spiderweb, Hakon Eriksson, die in een geëscorteerde limousine onderweg geweest was naar het Vredespaleis in Den Haag.
Ze keek naar zichzelf op het grote, centraal geplaatste televisiescherm en beet haar kiezen stevig op elkaar toen het gezicht van Hakon heel even close in beeld kwam.

Ze sloot haar ogen en luisterde verdrietig naar haar eigen, op dat moment nog opgewekte stem, die even later plotseling haperde en stamelend van ongeloof wegstierf.
Hoewel iedereen op de hoogte was, hoorde ze toch nog vele uitroepen van verrassing en ongeloof, om even later over te gaan in kreten van afschuw, toen het gezicht van Casanova in beeld kwam. Haar collega's hadden al snel uitgevist wie die engerd was: een huurmoordenaar die al meer dan tien jaar voortvluchtig was. Er sloeg zó'n onnoemelijke golf van haat door haar heen dat ze er zelf van schrok. Ze had nooit geweten dat ze een medemens zo intens kon haten.
Pas toen ze de nieuwslezer hoorde beloven dat hij na de pauze terugkwam met rechtstreekse beelden uit Den Haag, opende ze haar ogen. Het eerste dat ze zag, was de koffie die haar assistent Russ voor haar neus hield.
Automatisch nam ze de beker aan, trok het deksel eraf en nam voorzichtig kleine slokjes. Steels over de rand kijkend, sloeg ze haar collega’s gade, die onderling met van afschuw vertrokken gezichten het nieuws becommentarieerden. De reclame was voorbij en het werd weer stil. De reportage van Ewin LeFoors begon. Ze keek naar de uitzending en herkende de stijl en het vakmanschap van hem en Charles, toen een huilende Lémarc Tasker op respectvolle wijze in beeld werd gebracht.
En op dit moment werd het haar te veel. Ze rende naar de gang, stormde de dichtstbijzijnde wc in en smeet de deur van het eerste het beste hokje open. Onder het lopen had ze haar spijkerbroek al losgeknoopt. Vliegensvlug stroopte ze alles wat in de weg zat naar beneden en liet zich op het toilet vallen.
Terwijl ze zat te plassen, kon ze zichzelf niet meer bedwingen en gaf zich, eindelijk, over aan haar verdriet. Kromgebogen, met haar gezicht in haar handen, zat ze stilletjes te huilen. Hakons gezicht doemde voor haar op. Zo open, zo lief. Haar gedachten sprongen terug naar de tijd dat ze hem had proberen te versieren. Ze waren al meerdere keren uit geweest en ze had hem steeds interessanter en aardiger gevonden.
Ze hadden leuke, intelligente gesprekken en konden het samen prima vinden. Maar daar bleef het bij. Toen ze probeerde hem tot meer aan te zetten, had hij haar elegant en tactvol duidelijk gemaakt dat hij heel graag met haar bevriend wilde zijn, maar dat het daarbij moest blijven.
Ze was erg teleurgesteld geweest, maar wilde hem niet verliezen en had haar trots ingeslikt, wat uiteindelijk tot een hechte vriendschap had geleid.
Toen ze later Marilyn ontmoette, meende ze te begrijpen waarom Hakon seksueel niet in haar geïnteresseerd was geweest. Pas later had ze ontdekt dat ook Marilyn niet de reden kon zijn. Ze had hem er nog altijd een keer naar willen vragen, want volgens haar had het tussen hen beiden absoluut geklikt.
Nu was dat niet meer mogelijk. Ze zou hem nooit meer zien, nooit meer met hem praten, nooit meer met hem lachen. Ze zou hem nooit meer om raad kunnen vragen.
Nu ze dit volledig besefte, begon ze onbeheerst te huilen.

Snikkend probeerde ze haar ademhaling onder controle te krijgen, toen ze de hand van Russ onder de deur door zag komen met een bekertje water.
Dankbaar nam ze een slok en na nog een paar keer rustig in en uit te ademen, had ze zichzelf weer onder controle.
Met een flink eind wc-papier snoot ze haar neus en haalde nog een keer diep adem.
Ze stond op, trok haar slipje omhoog, bukte om haar broek van haar enkels te plukken en stootte onhandig met haar hoofd tegen de deur. Het werd haar duidelijk dat ze in het herentoilet was, want die voor de vrouwen waren veel ruimer.
In haar haast was ze de mannen-wc ingedoken.
Nou ja, er gebeurden wel ergere dingen, bedacht ze wrang.

Ze waste snel haar handen en fatsoeneerde zichzelf zo goed mogelijk. Terwijl ze zichzelf in de spiegel aankeek, realiseerde ze zich dat ze niet had gehuild om haarzelf, maar om het feit dat een fantastisch fijn mens in een fractie van een seconde uit het leven was weggerukt.
Door een medemens, opzettelijk, met voorbedachten rade uit deze wereld verwijderd.
Ze kon op haar beurt de dader wel vermóórden.

< 02.29
Marilyn stuurde de huurauto behendig door de straten van Den Haag. Via het oortje dat met haar speciaal aangepaste smartphone was verbonden, had ze voortdurend contact met SCOUT, die haar feilloos door de drukke stad loodste.
Alsof er een onzichtbare piloot naast haar zat die haar toefluisterde waar ze moest afslaan en waar ze op moest letten, kon ze vrijwel blindelings rijden.
Toen ze voor het eerst over 3D-satellietbeelden kon beschikken, was ze zich onmiddellijk gaan bezighouden met het ontwikkelen van een systeem dat haar snel en efficiënt van A naar B kon brengen, zodat ze zich niet meer druk hoefde te maken over richting en route. En dat was geen luxe, want hoewel ze op vele terreinen niet te evenaren was, had ze absoluut geen richtingsgevoel. Het maakte niet uit waar ze zich bevond - in een stad, in een hotel, of ergens in de vrije natuur - ze raakte echt overal hopeloos verdwaald.
In de loop der jaren had ze het systeem steeds meer verfijnd en uitgebreid, en het fungeerde nu als een altijd beschikbare informatiebron voor alles wat ze op haar weg tegenkwam.

De volgende keer had ze zelfs geen oortje meer nodig.
Nanotechnologie had het haar mogelijk gemaakt om de zend- en ontvangstunit zo klein te maken dat het geïmplanteerd kon worden. Het werd momenteel uitgetest door de baas zelf.
Normaliter testte ze haar werk zelf, maar dit keer had hij erop gestaan zelf het proefkonijn te zijn, omdat een implantaat testen toch iets anders was dan een vliegend machientje.
Ze had daarin toegestemd, op voorwaarde dat zij dit keer het veld in mocht. Normaal kreeg ze daar nooit de kans voor, omdat veldwerk voor haar te gevaarlijk zou zijn. Met haar werd geen risico genomen. Nu had ze de ruil bedongen, en daar had ze geen spijt van, want ze had allerlei nieuwe ideeën opgedaan.
In het laatste bericht had hij laten weten dat het implantaat perfect functioneerde en dat alles volgens planning verliep. Ze was nieuwsgierig naar zijn bevindingen. Hij zou op zijn beurt alles willen weten over haar veldwerk.
Inmiddels had ze ook al een oplossing bedacht voor enkele navigatieprobleempjes van de FO’s (Flying Objects). Zodra ze terug was, zou ze alles uitwerken en het hoofdprogramma instrueren.

Ze kon er steeds beter mee communiceren en nu het volledig zelfstandig kon werken, werd ze tegenwoordig zelfs op feitjes en aspecten gewezen waar een mens niet zo snel aan zou denken. Daarnaast kreeg ze veel input van de anderen, en die combinatie maakte dat ze nog sneller tot resultaten kon komen.
Naast haar had Tjan zijn ontbijt uit zijn rugtas gehaald en begon smakelijk te eten. Nou ja, ontbijt? Mocht dat in dit geval wel zo heten? Hij had hier in Nederland de bamibal ontdekt en kon er, warm of koud, niet van afblijven.
Ze had kunnen zeggen dat een normaal, gewoon ontbijt veel gezonder was, maar wist dat het tegen dovemansoren gezegd zou zijn.
Zelf leek hij er wel wat op, dacht ze geamuseerd. Hij was zeker een kop kleiner en had een behoorlijke omvang.
Toen ze vanmorgen in de auto stapten, had hij gemopperd dat die blikjes steeds kleiner werden. Ze liet zich echter niet misleiden. Tjan bestond uit louter spieren. Hij was beresterk.
In haar oor werd gefluisterd dat ze na de volgende bocht het Centraal Station zouden bereiken. Ze waarschuwde: “Tjan, je moet opruimen, we zijn er bijna.”
Nauwkeurig geleid door SCOUT, bereikten ze even later hun bestemming, waar ze de auto zouden achterlaten en waar Joost al stond te zwaaien. Joost, de éminence grise van de groep, grijnsde breed toen hij haar zag.
Ze wist dat hij haar graag mocht en dat was wederzijds. De laatste jaren had hij haar steeds meer als een dochter bejegend en dat vond ze helemaal niet erg. Hij was gewoon erg Hollands, stond voor alles open en was een echte grappenmaker. En ondanks het feit dat hij zijn schoolopleiding nooit had afgemaakt, had hij een scherp verstand.
Hij las alles wat los en vast zat en wist ontzettend veel.

Zoals altijd, had hij ook nu een boek in handen en ze zag aan zijn gezicht dat hij iets interessants gevonden had.
Als een soort sparringpartner besprak ze met hem al haar ideeën, en met zijn inventieve geest wist hij vaak nog meer mogelijkheden en praktische oplossingen aan te dragen.
De reis met hem naar Amsterdam zou haar niet vervelen!

Ze waren amper de auto uit, of ze werd al stevig omhelsd, waarop ze hem drie zoenen op zijn wangen gaf, zoals ze dat in Nederland gewend zijn. Tjan gaf Joost een vriendschappelijke klap op zijn schouder die, zoals ze wist, over drie weken nog te voelen zou zijn. Tjan kende soms zijn eigen kracht niet en in zijn enthousiasme wilde hij dat weleens vergeten.

Joost draaide zich met een grimas naar hem om en protesteerde: “Ho, ho, houd je een beetje in, wil je? Laatst kon ik een maand lang niet darten.”

Tjan mompelde wat in zichzelf, trok Marilyn naar zich toe en omhelsde haar zo voorzichtig alsof ze een breekbaar poppetje was. Ze gaf hem een kus op zijn wang en fluisterde: “Doe hem de groeten en houd hem alsjeblieft heel.”

Joost keek op zijn horloge en riep: “Hé, Don Juan, opschieten jongen. Je trein vertrekt zo meteen!”

Na een laatste, voorzichtige knuffel, liet Tjan haar los en zei tegen Joost: “Je weet wat er gebeurt als haar wat overkomt, hè?” “Zegt de man die haar zojuist heeft geprobeerd plat te knuffelen”, pareerde Joost .
Tjan hees zijn rugzak wat hoger, zwaaide en begaf zich rennend naar het perron. Ze keek hem na en grinnikte. Het was een komisch gezicht als hij rende. Hij had een hele aparte manier van lopen, maar was desondanks ongelooflijk behendig en razendsnel.

< 02.30
Kingsize Bob lag op zijn rug op bed en bekeek de nasleep van de explosie. Zoals hij al had verwacht, was INN er als eerste bij om het nieuws wereldkundig te maken. Iets eerder dan hij had gepland, maar het maakte niet veel uit. Hóe was wel van belang.
Die vrouw, die Barbara Kronkite, had blijkbaar contact gehad met Casanova. Die verraderlijke crimineel zou binnenkort geen probleem meer zijn. Met betrekking tot de vrouw had hij al maatregelen genomen. Ze werd op dit moment al uiterst secuur nagetrokken en hij vroeg zich af wat er gevonden zou worden, want iedereen maakte fouten en iedereen had geheimen. Hij zou alles van haar te weten komen en wie weet kon hij haar er, net als vele anderen, toe brengen om hem te steunen. Het overreden van mensen was tenslotte niet moeilijk, mits je over de juiste hefboom beschikte…
Goedgehumeurd bleef hij het nieuws volgen. Zijn plan was netjes uitgevoerd en zijn machtspositie was hersteld. Geen mens ter wereld zou hem ooit verdenken, laat staan beschuldigen. Buiten hemzelf wist niemand hoe sterk zijn greep op de wereld was en dat zou koste wat het kost zo blijven.
Hij had maar één keer openlijk getoond waartoe hij in staat was. Daar had hij nu nog steeds spijt van.
Tijdens een bijeenkomst van zijn politieke partij was hij tegen zijn zin in bij een discussie betrokken geweest tussen een aantal snobs die meenden grote invloed op de wereld te hebben. Het waren verschillende industriëlen en een legerofficier van de generale staf. Aan het eind van de avond waren ze niet helemaal nuchter meer geweest en hadden elkaar uitgedaagd om te bepalen wie het belangrijkst was, of zou worden. Er was er één die meende dat de mooi vormgegeven gadgets die zijn bedrijf maakte, een technische revolutie betekenden.
Een ander beweerde dat zijn hybride motor dé uitvinding was die het antwoord zou zijn op de slinkende olievoorraden en als zodanig de gehele mensheid zou redden. Na nog wat heen en weer gepraat, was men uiteindelijk tot de conclusie gekomen dat de aanwezige generaal de meeste invloed had. Met één telefoontje was hij in staat een leger van ruim een miljoen manschappen met het daarbij behorende materieel in beweging te zetten.
Hij herinnerde zich dat hij behoorlijk onder de indruk was geweest en had besloten de generaal binnen afzienbare tijd te benaderen om hem in te lijven.
Zelf had hij zich afzijdig gehouden en was blij dat niemand hem iets had gevraagd. Het feit dat hij met één telefoontje een olie-embargo kon afroepen of een president ten val kon brengen, kon hij natuurlijk niet openbaar maken. Dat zou zijn reputatie van weldoener niet bepaald goed doen. Nagenietend van alle bewondering, had de generaal gezegd dat het hem was opgevallen dat hij, Bob, niets had bijgedragen aan de discussie. Hij wist, net als iedereen overigens, dat Kingsize Bob een rijke Texaanse veeboer was en regelmatig in het nieuws kwam als weldoener ten behoeve van een of ander goed doel. Hij had zichtbaar geen hoge dunk van hem gehad.
De officier had hem even geringschattend aangekeken en spottend gezegd: “Ik neem aan dat jij geen miljoen koeien met één telefoontje in beweging kunt brengen”, en had daarbij zelfingenomen geglimlacht.
Die opmerking en dat arrogante glimlachje erbij hadden een gevoelige snaar geraakt.
En voor het eerst in zijn leven had hij zijn voorzichtigheid uit het oog verloren. De elegante vrouw die op dat moment langsliep, had een kunstige vlinderbroche gedragen en dat had hem op een idee gebracht. In een impuls had hij gezegd dat kwaliteit ver boven kwantiteit uitsteeg, en een weddenschap voorgesteld.
Zijn inzet zou tien miljoen dollar zijn, die van de generaal ontslag uit actieve dienst. De generaal, in opperbeste stemming, had hem niet serieus genomen en wilde lachend weten wat voor weddenschap dat wel niet moest zijn, om een dergelijk hoge inzet te rechtvaardigen. Innerlijk had hij staan zieden van woede, omdat deze onbetekenende lieden hem dachten te kunnen kleineren. Kalm had hij gezegd, hij wist het nog precies en zou het nooit vergeten: “Welnu, ik kan de president elk woord laten zeggen dat ik wil, op elk willekeurig moment.”
Iedereen, inclusief de generaal, had hem verbluft aangekeken, om even later allemaal tegelijk in de lach te schieten.
Toen ze waren uitgelachen, begrepen ze dat hij het niet grappig bedoeld had. Met een uitgestreken gezicht had hij het woord 'vlinder' voorgesteld, dat na enig overleg tussen de heren werd geaccepteerd. De generaal had de weddenschap aangenomen in de vaste overtuiging niet te kunnen verliezen. Bij de eerstvolgende openbare toespraak van de president, zou in de eerste zin het woord 'vlinder' moeten voorkomen.
Iedereen wist dat dit de State of the Union zou zijn en dat zo'n woord beslist niet in de openingszin zou staan …
De dag na deze officiële toespraak van de president, had generaal James E. Earl zijn terugtreden aangekondigd. De man had woord gehouden en dat had hij kunnen waarderen. Na diens terugtreding was het niet moeilijk geweest om hem in zijn organisatie op te nemen. De ex-officier was, zonder dat deze het zelf wist, als adviseur bij hem in dienst getreden.
Op partijbijeenkomsten bekeek men hem sindsdien met andere ogen en hoewel de vraag op ieders lippen lag, durfde niemand hem aan te spreken. Hij genoot van de respectvolle houding en het gevoel van macht dat dit met zich meebracht, maar wist dat het niet verstandig was geweest daar zo openlijk blijk van te geven. Dat zou nooit meer gebeuren, hoe verleidelijk het ook mocht zijn. Buiten hemzelf mocht niemand weten dat er niet veel in de wereld gebeurde dat niet in zijn voordeel was. Eventuele obstakels konden meestal makkelijk worden omzeild of verwijderd. Dat was ook nu wel weer gebleken.
De aanval op zijn imperium, geleid door Hakon Eriksson, had hem pisnijdig gemaakt. Ze hadden zichzelf overschat met hun 'Spiderweb-proces', dat nu geen enkele kans van slagen meer had. Dat moest Erikssons adjudant ook beseffen, zag hij. Die slappe zak stond gewoon een potje te grienen. Walgelijk.
Minachtend deed hij de tv uit. Wat er verder aan slap gewauwel werd uitgezonden, interesseerde hem geen zier. Hij propte een kussen in zijn nek en trok de lakens over zich heen. Hij knipte het licht uit en viel als een blok in slaap.

< 02.31
Lémarc keek beschaamd naar zijn ontbijt, dat als zodanig onherkenbaar tussen de struiken lag. Dit was hem nog nooit overkomen. Hij had de meest verschrikkelijke taferelen onder ogen gehad, maar had zich tot nu toe altijd onder controle weten te houden. Hij veegde zijn mond af en nam snel een Tic Tac. Nu zijn maag leeg was, voelde hij zich heel wat beter.
Die microfoon was de katalysator geweest. Ineens was hij vreselijk misselijk geworden en als hij niet was weggelopen, had hij ter plekke Ewin LeFoors ondergekotst. Hij zou zich bij hem verontschuldigen en hoopte dat ze hem niet gefilmd hadden. Maar nu moest hij allereerst John Bingham op de hoogte stellen. Daarna kon hij de media te woord staan. Als ze beloofden dat ze zijn zwakke moment van zo-even niet zouden gebruiken, zou hij INN de primeur gunnen.
Hij trok zijn das recht en al lopende, pakte hij zijn smartphone. Hij koos het nummer van de hoofdaanklager en dacht na hoe hij zijn trieste boodschap het beste kon verwoorden. Na het zien van de door intense hitte verbrande limousine en na het korte gesprek met de brandweercommandant, kon er maar één conclusie worden getrokken. De inzittenden waren verbrand. Ze hadden geen schijn van kans gehad.

< 02.32
James Taylor zat achterin zijn gloednieuwe SUV bij te komen van alles wat hem inmiddels was overkomen. De dag leek zo succesvol te zijn begonnen.
Na al het intensieve werk dat het oprollen van Spiderweb had gekost, was het dan eindelijk zover en was de eerste dag van het proces aangebroken. Hij had zich zorgvuldig gekleed en zich verheugd op de eerste rit in zijn nieuwe auto, toen alles vreselijk fout was gegaan.
Hij had met Lémarc staan koffiedrinken, toen diens assistent de kantine in was komen rennen. Het joch had hem gebruikt om niet te vallen en de halve mouw van zijn colbert gescheurd. Vanwege de gevallen koffie, zat zijn pantalon vol lelijke vlekken en had hij last van 'tig kleine, venijnige brandplekjes op zijn benen. Het verschrikkelijke nieuws over Hakon echter, had hem bijna knock-out geslagen en had al het andere naar de achtergrond verdrongen. Lémarc was er nu naartoe. Hoe het voor hem moest zijn, kon hij zich niet eens voorstellen. Want ook al had hij hem nog nooit zijn zelfbeheersing zien verliezen, hij wist dat Lémarc er kapot van zou zijn. En nu hijzelf Casanova moest inrekenen, kon hij zijn collega niet eens steunen. Sterker nog, Lémarc was om hém bezorgd geweest toen hij in zijn haast tegen dat portier was opgelopen. Voorzichtig betastte hij zijn hoofd en voelde een grote, gevoelige buil.

Welke idioot parkeerde zijn auto nou ook op zo'n achterlijke plek? En nu zat hij, in zijn eigen auto nota bene, achterin. Maar waarom reden ze zo krankzinnig snel? Wie reed er eigenlijk? James hees zichzelf overeind en schrok zich een ongeluk.

Hij werd gereden door niemand minder dan Dolle Harry, de brokkenpiloot van het korps. Hij had zo te zien niet veel opgestoken van de aanvullende cursus die hij onlangs had gevolgd. En uitgerekend hij bestuurde zijn SUV! Hij tastte naar zijn wapen om die gek tot stoppen te dwingen, toen ze veel te snel een bocht omgingen. O God, ze zouden omslaan.

Hij zette zich schrap voor het onvermijdelijke en voelde hoe de wagen een paar maal heen en weer schudde, en wonder boven wonder weer recht op de wielen kwam. Opgelucht keek hij op, net op tijd om te zien hoe ze met een waanzinnige snelheid recht op de voor het ziekenhuis geparkeerde SUV's van het EUAT92-team afreden. Ze slingerden om de geparkeerde auto's heen en klapten met een geweldige dreun tegen de stoeprand.

James werd pijnlijk door zijn gordel opgevangen en sloeg daarna terug tegen de rugleuning. De gordel pinde hem zo stevig vast, dat hij amper kon ademhalen.

Door de enorme vaart echter, schoot de auto nog een flink eind door. Met een schril, scheurend geluid kwam de voorkant omhoog en werd hij nog vaster tegen de rugleuning gedrukt. Even zag hij door de voorruit het blauw van een wolkeloze hemel, voordat de auto met een ruk tot stilstand kwam. Terwijl hij half over zijn gordel hing en besefte dat hij de controle over zijn blaas was verloren, werd James' doodsangst gesmoord door een verstikkende airbag.

< 02.33
Het Vredespaleis deed momenteel zijn naam geen eer aan. Het nieuws over de aanslag op Hakon Eriksson was als een bom ingeslagen en overal stonden groepjes mensen met ontdane gezichten te praten. Vele anderen liepen gejaagd door de gangen, gingen kamers binnen, of kwamen haastig naar buiten, op zoek naar informatie of collega's. De aanslag was nog niet opgeëist en de beveiliging was in de hoogste staat van paraatheid gebracht, waardoor het gebouw tot nader order van de buitenwereld was afgesloten.

Voor Dick leek het of de tijd een moment lang bevroor toen John het hem vertelde. Hij kon, nee, wílde niet geloven dat Hakon dood was. Hij kende hem al jaren.

Hakon was zijn protegee en hij had zijn nek voor hem uitgestoken toen hij hem voorstelde als directeur van de nieuw op te richten afdeling UNBI. Als er iemand was die je kon vertrouwen, was hij het wel. Hakon had dat jarenlang, vanaf het moment dat hij hem voor het eerst ontmoette, telkens opnieuw bewezen.

Ook als onderzoeksleider van UNBI had hij dit vertrouwen nooit beschaamd en hij had tot op de dag van vandaag vele, soms enorme, successen behaald. Het was geen wonder dat hij zichzelf daarmee de nodige vijanden had bezorgd en dat hij ettelijke malen met de dood was bedreigd.

Johns assistente had hen triest aangekeken en verteld hoe ze op hem had staan wachten bij de portier. Omdat het zo'n mooie ochtend was, was ze naar buiten gelopen en had het escorte dichterbij zien komen toen de limousine plotseling geëxplodeerd was. Het had even geduurd voor het tot haar doordrong dat het een aanslag betrof en dat Hakon geen schijn van kans kon hebben.
De auto brandde als een fakkel en niemand kon er dichtbij komen.

Buiten zichzelf was ze naar hier gerend om het hen te vertellen.

Nieuwe tranen welden op terwijl ze verstikt mompelde: “O God, dit kan hij niet overleefd hebben. Ik zag het gebeuren en kon niets doen ...” John en hij hadden haar proberen te troosten, hoewel ze het zelf nauwelijks konden beseffen.

John zat inmiddels tegenover hem, schudde ongelovig zijn hoofd en zei hardop wat hijzelf zojuist had gedacht. “Verschrikkelijk, Dick. Ondanks alle voorzorgen en beveiliging hebben ze hem weten te pakken. Die smerige, laffe jakhalzen. Je begrijpt natuurlijk wel dat dit te maken heeft met Spiderweb.”

Verslagen sprak John verder over hoe moeilijk, zo niet onmogelijk het werd om een groot gedeelte van het bewijs geaccepteerd te krijgen, nu de opsporingsleider en tevens hoofdgetuige niet meer gehoord kon worden. En dat het hele proces dat zo veelbelovend had geleken, niet veel meer voor zou stellen. Er zouden wat kleine vissen gepakt worden, maar de grote jongens konden ze wel vergeten.
Dick, die hem heel goed begreep, luisterde met een half oor en dacht terug aan het telefoongesprek dat hij gisteravond nog met Hakon had gevoerd.
Hakon had hem als enige ingelicht over de undercoveroperatie waar hij mee bezig was. Details had hij niet te horen gekregen, om hem niet te belasten met feiten die tegen hem gebruikt konden worden. Alleen de reden.
Het zou niet zonder risico zijn en Hakon had hem gevraagd iets te doen, ongeacht wat er met hem zou gebeuren. Hij moest afwachten tot hij zou worden gebeld of tot hij een bericht met een codezin zou ontvangen. Het tweede deel van zijn operatie zou dan van start zijn gegaan … Wacht even, zou het te maken kunnen hebben met die Latijnse spreuk? Dick besloot af te wachten of hij een bericht zou ontvangen waarin dezelfde zin zou voorkomen. Mocht dat gebeuren, dan zou hij doen wat Hakon hem had gevraagd. Hij had hem altijd vertrouwd en dat was wel het minste wat hij nog voor hem kon doen.
Hij hoorde John iets zeggen over de mensen aan de top, gevolgd door een gefrustreerd “Verdomme!”, terwijl hij met zijn vuist op de leuning sloeg.

“Het zal er inderdaad niet eenvoudiger op worden”, antwoordde hij afwezig. Johns smartphone rinkelde en tegelijkertijd kwam diens tweede assistente met een aantal beveiligingsmensen in haar kielzog naar binnen. John gebaarde ze even te wachten en nam op. Hij wees op het apparaatje en gaf hem woordeloos te kennen dat het Lémarc was. Het gesprek duurde niet lang. John maakte een paar keer een instemmend geluid, bedankte Lémarc, hing op en gaf het trieste nieuws door.
Er was geen ruimte voor twijfel, Hakon en zijn chauffeur waren in de intense vlammenzee omgekomen.
Het hoofd van de beveiliging schraapte beleefd zijn keel en verbrak daarmee de doodse stilte. Hij deelde mee dat het hoogste beveiligingsniveau in werking was getreden. Dit betekende dat hij en John en een aantal stafleden persoonlijke bewaking kregen en dat niemand het gebouw mocht verlaten.
Dick knikte, liet de ernst van de situatie tot zich doordringen, en besefte dat men op zijn instructies stond te wachten. Innerlijk zuchtend, vroeg hij Johns tweede assistente een aantal zaken uit te voeren. Om tien uur moest er een personeelsbijeenkomst in de aula georganiseerd worden. Op het middaguur wilde hij persoonlijk de pers te woord staan. Ook moest zijn auto worden voorgereden, tegen het veiligheidsadvies in, omdat hij naar de plaats van de aanslag wilde. Dat was hij zowel aan Hakon als aan zichzelf verplicht.
Het was aan de veiligheidsdienst en de lijfwachten om dat mogelijk te maken. Hij negeerde alle tegenwerpingen en keek naar John. “Ik neem aan dat je met me meegaat?”

< 02.34
Peinzend vouwde Torstein het papier een paar maal dubbel en stak het in zijn zak.
Hij keek Marit even betekenisvol aan en zei: “Ik vermoed dat onze kleinzoon voorlopig niet hierheen komt.”

“Och, dat is nou jammer”, reageerde Marit teleurgesteld. “Ik had me er zo op verheugd. We hebben hem al zo lang niet gezien.” Ze legde even haar hand over de zijne en gaf hem een kort kneepje van verstandhouding.

“Hou nou maar op, jullie twee. Een blinde kan zien dat er wat aan de hand is. Vertel het ouwe Eric nou maar”, begon Eric. “Er is toch niks ergs, hoop ik?”, vroeg hij plotseling bezorgd.

Torstein schudde zijn hoofd. “Nee, alles is goed. Laten we eerst maar ontbijten, voor de broodjes koud worden”, en hij viste er een uit het mandje. Hij sneed het door en smeerde er een dikke laag boter op. Toen ging de telefoon.
“Blijf maar zitten, ik ga wel even”, zei hij tegen Marit. Hij liep, ondanks het indringende schelle gerinkel, ongehaast naar binnen en nam op.
Niet veel later bedankte hij Lémarc Tasker, die hem voorzichtig op de hoogte had gesteld van de aanslag op zijn kleinzoon. Hij legde de hoorn terug en ging langzaam zitten. Hij wist niet wat hij ervan moest denken. Er was een aanslag gepleegd waarbij zijn kleinzoon waarschijnlijk om het leven was gekomen. Meneer Tasker had hem persoonlijk ingelicht om te voorkomen dat hij dit via de media zou vernemen. Ongerust stond hij op, liep naar de tv en zette het toestel aan. Hij zocht het kanaal van INN, waarop volgens Hakon altijd het meest recente wereldnieuws te zien was. Het scherm lichtte op en liet gruwelijke beelden zien van een auto die in brand stond, verspreid liggende motoren en gehavende, besmeurde mensen. Brandweerlieden liepen schreeuwend en wijzend heen en weer.

Terwijl de verslaggever het verschrikkelijke bericht dat hij zojuist gekregen had bevestigde, verdwenen de eerste dikke, schuimende stralen in de vlammen. Torstein dacht na en deed de televisie weer uit. Marit moest dit weten, en het werd tijd dat Eric het hele verhaal te weten kwam.
Zijn blik ging naar het schilderij boven de schoorsteenmantel. Het toonde een forse man met lang, blond haar die, gezeten op een troon, terugkeek op precies dezelfde manier zoals Hakon dat kon. Hij slikte en hoopte dat zijn kleinzoon wist wat hij deed en meer geluk zou hebben dan zijn vader.
Hij voelde aan het papier in zijn zak. Een heel stuk geruster liep hij terug naar het terras. “Had je niet even terug kunnen bellen?”, vroeg Marit hem. “Je hebt zo lang staan kletsen dat je brood koud is geworden.” Hij nam haar hand in de zijne, keek zijn vriend aan en zei: “Eric, wat ik je nu ga vertellen, is iets waar je niet van moet schrikken. Het is tijd dat je alles te weten komt”, en hij stak van wal.

< 02.35
Aan de achterkant van het Elisabeth Ziekenhuis, onder de overkapping voor de ingang van de afdeling SEH, stopten twee ambulances.
Twee teams onder aanvoering van dokter Jan Swart, stonden paraat om de patiënten op te vangen en zo snel mogelijk te stabiliseren.
Over de degene die uit de eerste ambulance werd getild, meldde de ambulancebroeder dat de mannelijke patiënt een goed hartritme had, maar verder op geen enkele prikkel reageerde. Dokter Swart onderzocht hem en moest toegeven dat ook hij op dit moment geen oorzaak kon constateren. “Ik vind geen afwijkingen, maar zie aan zijn ogen dat hij pijn heeft.” Hij gaf opdracht een pijnstiller aan het infuus toe te voegen. Hij maakte een korte notitie op zijn klembord en wees naar de brancard. “Neem hem maar over. Hij kan naar binnen.”
Hij draaide zich om en boog zich over de tweede patiënt, een bejaarde man. Deze was buiten bewustzijn en lag met een lijkbleek gezicht bewegingloos op de brancard. Dit was een ernstiger geval.

De ambulancebroeder informeerde hem. De man was op straat gevonden en door een agent ter plaatse gereanimeerd. Vakkundig onderzocht hij hem en constateerde dat er wel een hartritme was, maar onregelmatig. Niet onmiddellijk levensbedreigend, maar de patiënt moest snel hulp krijgen.
Hij gaf instructies aan het tweede team, dat de patiënt vlot de SEH in manoeuvreerde. Terwijl hij nog bezig was de statussen van beide patiënten bij te werken, werd hij op de schouder getikt en vroeg iemand hem: “Hoe gaat het met hem, dokter? Leeft hij nog?”

Hij keek om en zag een motoragent in een gehavend uniform. Het jonge gezicht zat vol zwarte vegen. In één hand hield hij een vol krassen zittende, gebutste motorhelm geklemd.
“Wie bent u? Waar komt u vandaan?”

De agent antwoordde: “Ik heb hem gereanimeerd en dacht ik het goed gedaan had, maar later viel hij weer weg. Ik ben met de ambulance meegekomen. Is hij dood?”

“Nee, rustig maar”, zei hij geruststellend. “Je hebt het goed gedaan. Zijn hartritme is onregelmatig, maar hij heeft zeker een kans.”

Het gezicht tegenover hem ontspande wat, en hij vroeg: “U maakte vast deel uit van het escorte van mijnheer Eriksson. Wat ik niet begrijp, is hoe een bejaarde man”, zijn hoofd in de richting van de ingang wijzend, “daarbij betrokken kan zijn geraakt.”

De agent dacht even na en vertelde: “Hij moet de aanslag hebben gezien. Toen ik zelf weer overeind stond, keek ik toevallig zijn kant uit en zag hem in elkaar zakken. Ik ben meteen naar hem toe gerend, heb hem recht gelegd en ben met reanimeren begonnen.

Het ambulancepersoneel heeft het van mij overgenomen en omdat ik er toch al bij was, kreeg ik de opdracht met hem mee te gaan.”

Hij zuchtte diep en de arts zag kleine zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd verschijnen. “Oké”, zei hij, “kom maar even mee naar een behandelkamer, zodat je rustig op adem kunt komen.”

Samen begaven ze zich naar de ingang van de SEH, de agent met afhangende schouders van vermoeidheid, de arts terneergeslagen met gebogen hoofd. Hij had van zijn metgezel vernomen dat er geen inzittenden uit de auto waren gekomen.

< 02.36
“En nu weet je alles wat Hakon mij verteld heeft”, besloot Torstein zijn relaas. Eric keek beurtelings naar hem en Marit, opende zijn mond en sloot hem weer. Het gebeurde niet vaak, maar nu wist hun buurman even niet wat hij moest zeggen.
“We hadden je misschien eerder in vertrouwen moeten nemen, maar Hakon heeft ons gevraagd het geheim te houden. Nu vinden we dat jij en Sven dit ook moeten weten.”
Marit stond op. “Blijf nog maar even rustig zitten. Ik ga koffie regelen.” Ze stapelde de ontbijtspullen op het dienblad en verdween naar de keuken.

Eric keek hem aan en vroeg tenslotte: “Maar die aanslag dan? Hoe kan hij zoiets overleefd hebben? Hij moet minstens zwaargewond zijn. Zijn jullie niet vreselijk ongerust?” Ja, hij en Marit maakten zich grote zorgen. Na het zien van Hakons brandende auto, was de moed hem in de schoenen gezonken.
“Ja, natuurlijk wel, maar we vertrouwen op de e-mail die hij ons stuurde. We hebben geen keus.”
Beide mannen zwegen en sloegen Marit gade, die terugkwam met een dienblad dat volgeladen was met een kan, bekers en een schaal koekjes.
Nadat ze koffie had ingeschonken, vroeg Eric: “En nu?” Torstein voegde een royale scheut melk aan zijn koffie toe en antwoordde:

“We kunnen niet meer doen dan afwachten. Je moet in elk geval Sven inlichten. De jongens zijn al vanaf hun geboorte bevriend. Kom vanavond met z'n tweeën hier eten. Sven zal ongetwijfeld de nodige vragen hebben.”

De zon, inmiddels een stuk hoger geklommen, scheen over het heldere water, dat rustig kabbelend kleine lichtflitsjes terugkaatste.

Op het terras een eindje verderop scheen hij warm op de mensen die, elk in hun eigen gedachten verzonken, in stilte hun koffie dronken.

NONDEJU!

< 03.01
Terwijl ze naar buiten was gelopen, had de hoofdverpleegster verscheidene ambulances met gillende sirenes horen verdwijnen en het zou niet lang duren, wist ze, voor haar collega's op de eerste hulp drukbezet zouden zijn.
Ze was even stil blijven staan om de frisse, naar bloemen geurende lucht diep in te ademen, toen ze het geluid van sirenes vanuit de verte snel naderbij hoorde komen. De eerste ambulances kwamen alweer terug, blijkbaar met haast.
Zijzelf had haar uren er al op zitten. Ze verheugde zich op haar vrije dagen en wilde net doorlopen, toen er drie donkere SUV's in een zee van blauwe zwaailichten en met oorverdovend jankende sirenes de hoek van het schuin naastgelegen gebouw om kwamen scheuren. Verstijfd van schrik zag ze dat ze recht op hun Volvo afreden. Haar man zat erin! Ze zouden hem rammen!
Op het laatste moment weken ze uit. Twee naar links en de derde naar rechts. Met rokende banden kwamen ze in een wolk van stinkend rubber met een ruk tot stilstand. Meteen werden de portieren opengegooid en sprongen er zwartgeklede mannen uit, die zich onmiddellijk, met een wapen in de hand, rond een grote man groepeerden. Het was allemaal zo snel gegaan, dat het pas tot haar doordrong dat haar man ongedeerd was toen ze de gewapende mannen zag.
Opgelucht, maar met knikkende knieën van de schrik, wilde ze verder lopen terwijl ze zich afvroeg wat die lui hier moesten, toen er een vierde SUV de hoek om kwam en op twee wielen balancerend door de bocht vloog.
Als door een wonder was de auto, een gigantische wagen, niet over de kop geslagen. Nu kwam hij echter met een krankzinnige snelheid hun richting uit, recht op de Volvo en de drie SUV's af.

Ze schreeuwde naar haar man. Hij moest maken dat hij wegkwam, maar ze wist al dat het zinloos was.
Ze stond als bevroren, niet in staat haar ogen af te wenden, en zag hoe het monster akelig snel naderde, toen deze op een of andere manier toch om alle auto's heen wist te laveren en met een onwaarschijnlijke snelheid recht op de stoeprand afreed.

Ze zag hoe de enorme banden ertegenaan knalden en hoe de auto vervolgens werd gelanceerd, over het perk vloog en met een oorverdovende dreun tegen het standbeeld sloeg.
Op slag viel de sirene stil, terwijl de wagen, kreunend en krakend en met een volledig verfrommelde voorkant, op de sokkel bleef hangen. Ze staarde totaal verbijsterd naar de ravage en hoorde achter zich een tweede enorme klap en een luid glasgerinkel. De SUV was als een bom tegen het beeld van de non terechtgekomen, waardoor het bij de voeten was afgebroken en als een raket naar de hoofdingang was gelanceerd.
Hij was dwars door de glazen draaideur gebroken, met een enorm kabaal de hal binnengeschoten en in een waaier van glas neergekomen. Hij gleed verder over de vloer. De uitgestoken vinger van het standbeeld schraapte over het glanzende Italiaanse marmer en produceerde daarbij een hoog, snerpend geluid dat door merg en been ging. Met een lange, gekwelde kreun bleef het standbeeld uiteindelijk midden in de hal liggen.
In de stilte die erop volgde, was het dreigende geluid van iets wat leek op barstend ijs duidelijk te horen. Overal verschenen scheurtjes en barstjes in het glas van de ruiten.
Het leek aanvankelijk te aarzelen, maar in snel tempo veranderden de helder gekleurde glas-in-lood-voorstellingen in craquelé.
De hoofdzuster kreeg geen tijd om alles tot zich door te laten dringen, want op hetzelfde moment kwam met donderend geraas een Apache gevechtshelikopter naar beneden, die vlak boven hun Volvo in de lucht bleef hangen. De enorme luchtdruk blies haar omver en de ruiten van de hal gaven met een ruisend geluid de strijd op. Alsof er een hagelbui naar beneden kwam, werd de vloer tikkend en tinkelend bedekt met kleine, op diamantjes lijkende stukjes glas.
In paniek was de schoonmaker achter een kunstwerk gedoken. De receptioniste, die de alarmcentrale aan de lijn had, was ervan overtuigd dat het ziekenhuis werd aangevallen. De telefoon glipte uit haar hand en schreeuwend om hulp zocht ze dekking onder haar bureau, waar ze ineengedoken, met de armen om het hoofd geslagen, bibberend bleef zitten.
Als een laatste beschonken feestganger hing de telefoonhoorn, onder begeleiding van het harde, bonkende helikoptergeluid, langzaam voor de balie heen en weer te slingeren.

< 03.02
De man in de Volvo wikkelde een zakdoek om de gevoelige rode vingers van zijn linkerhand.
Hij had op het punt gestaan thee voor zijn vrouw in te schenken, hopende dat er tijdens haar dienst niet te veel narigheid was gebeurd, toen hij werd afgeleid door een paar zwarte terreinwagens die met een hoge snelheid op hem af kwamen rijden. Van schrik had hij naast de mok geschonken en was het hete goedje op zijn linkerhand terechtgekomen.
Hij had de idioten verwenst, zijn zakdoek gepakt, de nattigheid zo goed mogelijk opgedept en vervolgens zijn hand met de vochtige doek verbonden.
Hij keek opzij en zag de wagens abrupt stoppen. Zwartgeklede mannen stapten uit. Nog voor hij zich kon afvragen wat ze hier te zoeken hadden, kwam er een vierde SUV aangeraasd. Recht op hem af! In paniek dook hij in elkaar en probeerde hij met zijn armen zijn hoofd te beschermen. Hij hoorde een dreun, even later gevolgd door een vreselijke klap.
Het duurde even voor hij besefte dat hij nog heel was en in zijn auto zat, die nog steeds gewoon langs de stoep stond. Trillend gluurde hij nerveus naar buiten en hij wist niet wat hij zag. De SUV hing midden in het perk, met een kring van rommel eromheen, alsof hij uit de lucht was komen vallen. Zijn mond viel open, maar klapte meteen weer dicht toen zijn auto heftig begon te schudden en hij een oorverdovend geluid hoorde, dat de hele auto liet vibreren.
Zijn al tot het uiterste gespannen zenuwen begaven het en hij schreeuwde het uit van paniek toen hij door het zonnedak van de auto een helikopter, met alle lichten aan, op zich af zag komen en die blijkbaar op zijn auto zou landen. Verstijfd keek hij met wijd open ogen naar boven en hij kreeg bijna een hartaanval toen plotseling het portier van zijn auto werd opengerukt.

< 03.03
De vrouwelijke centralist van de alarmcentrale die in gesprek was met de baliemedewerkster van het Elisabeth, liep een lichte gehoorbeschadiging op toen een hoog, snerpend geluid haar oor via de verbinding bereikte. Ze verslikte zich in de enorme hap die ze net van haar donut genomen had, en met een rood aanlopend gezicht zakte ze in elkaar. Haar chef, die toevallig net achter haar langs liep, dacht dat zijn corpulente medewerkster door een hartaanval was getroffen.
Hij gaf meteen opdracht aan een collega om een ambulance te bellen en te beginnen met reanimeren. Hij keek op het plotboard en zag dat ze contact had gehad met iemand van het Elisabeth Ziekenhuis en dat de lijn nog steeds openstond.
Alle hulptroepen waren onderweg naar de aanslag bij het Vredespaleis en hij ging ervan uit dat ze de opvang van gewonden aan het bespreken was geweest. Hij zette de koptelefoon op en vroeg met wie hij sprak. Er was niemand die antwoord gaf, maar op de achtergrond hoorde hij bonkende geluiden en glasgerinkel.

Een vrouwenstem riep om hulp. Ze gilde een paar woorden. Bom? Helikopter?
Hij probeerde te begrijpen wat hij nu precies gehoord had en zag tegelijkertijd op het paneel naast hem een lampje van een automatische brandmelder knipperen. Het ging om hetzelfde ziekenhuis als waarmee hij nu verbinding had! Hij had geen idee wat er precies aan de hand was, maar tien minuten geleden had er een aanslag plaatsgevonden en wat hij zojuist gehoord had, leek hem geen grap. Terwijl achter hem gierend naar lucht werd gehapt, zocht hij verbinding met Johan Lam. De manager van het crisiscentrum moest de burgemeester opbellen, zodat het rampenplan in werking gezet kon worden.

< 03.04
Het heldere ochtendlicht toonde onbarmhartig ieder detail van de ravage. Vanaf de hoofdingang van het Elisabeth Ziekenhuis tot en met het hartvormige perk, lag het bezaaid met gebroken glas, stukken puin, kluiten aarde, afgebroken takken en bladeren. Met moeite was de hoofdzuster overeind geklauterd en ze staarde versuft naar de puinhoop om haar heen, tot haar blik bleef rusten op het midden van het perk. Het standbeeld was verdwenen en vervangen door een verfrommelde SUV, die als een dronkaard schuin tegen de sokkel leunde.
Ze kon eenvoudigweg niet geloven wat haar ogen registreerden. Ze werd zich bewust van het lawaai van de helikopter en het bonken van de rotor, dat niet-aflatend door haar lichaam dreunde. Ze wilde weg. Weg van deze puinhoop, weg van die herrie. Ze nam een spurt naar de Volvo, rukte het portier open en dook naar binnen.

< 03.05
Net zo verkreukeld en beschadigd als zijn SUV, hing James Taylor in de gordels, die weliswaar zijn lichaam vastpinden, maar tevens zijn redding waren geweest. De airbag liep langzaam leeg en terwijl hij naar de blauwe hemel staarde die tevoorschijn kwam, kwam hij langzaam bij zijn positieven.
Hij was geradbraakt. Hij kon geen plekje vinden waar het niet schrijnde of stak. Zijn hele lichaam deed pijn. Zijn collega's verging het precies zo, aan hun gevloek en gekreun te horen.
Hij probeerde zich te bevrijden van de knellende gordel, toen het portier aan zijn kant werd opengerukt en Holger zijn grote kop naar binnen stak.
James zag zijn bezorgde gezicht overgaan in opluchting en schrok vervolgens van het gigantische mes dat Holger, met een nu grimmig gezicht van woede, tevoorschijn goochelde. Onder het mompelen van Duitse verwensingen, sneed hij in één vloeiende beweging de gordel door en tilde hem naar buiten of hij een klein kind was. Terwijl Holger hem overeind hield, alwéér, werd hij door de hospik van het EUAT92-team onderzocht.

Behalve dat hij bont en blauw was, overal kleine sneetjes had, een buil op zijn hoofd had zo groot als een pingpongbal en door de kracht van de airbag ook een dikke, opgezwollen neus had, was hij verder in orde.
Zijn bloeddruk was door de kamikazerit van Dolle Harry tot ongekende hoogte gestegen en alleen de adrenaline hield hem op de been. Zijn met handgemaakte Harris Tweed was nu helemaal aan gort. De tweede mouw was nu ook verdwenen en rond zijn kruis had zich een grote vlek verspreid, die al begon te ruiken. Rood van schaamte wilde hij Holger aanspreken, maar die was hem al voor.

Hij keek hem strak aan en blafte: “James, luister goed. Jij en je mensen blijven voorlopig hier. Zodra ik binnen ben en de afdeling waar Casanova ligt onder controle heb, kom ik terug met medische zorg voor jullie. Probeer intussen een beetje tot jezelf te komen.”

“Ja, maar...”, probeerde hij.

“Niks ‘ja, maar’. James, je moet echt eerst even bijkomen. Je ziet er niet uit en ik denk dat jullie allemaal wel een paar minuutjes rust kunnen gebruiken.”

“Ja, maar ik moet hem aanhouden, dus...”, probeerde hij opnieuw.

“Nee, James, niet nu. We mogen geen tijd verliezen. Jij bent degene die Casanova gaat aanhouden, maar pas als ik je gehaald heb en gezegd heb dat alles veilig is. Er mag absoluut niets meer fout gaan.”

Toen hij zijn zegje had gedaan, draaide Holger zich om en instrueerde zijn manschappen, die zich inmiddels gehergroepeerd hadden. Na een snelle controle, stoof het team onder aanvoering van de Duitser richting hoofdingang.
James’ trots lag in puin, en hij staarde ze na tot het irritante gebonk van een helikopter tot hem doordrong. Hij draaide zich om en zag de machine boven een Volvo hangen.
Op hetzelfde moment trok een vrouw, duidelijk in paniek, het portier van de auto open, sprong erin en trok de deur onmiddellijk weer dicht. Boven de rotorherrie uit, hoorde hij haar schreeuwen. Dit was waanzin. En waar bleven politie en brandweer? Waren ze überhaupt wel gewaarschuwd? Hij kon hier toch niet zomaar staan niksen terwijl het hier zo'n puinhoop was en alles in het werk gesteld moest worden om Casanova te pakken te krijgen?

Hij vermande zichzelf en besloot Holger toch te volgen, toen hij in zijn ooghoek iets zag bewegen en Dolle Harry opmerkte. Er schoot een rode waas voor zijn ogen en buiten zichzelf van woede schreeuwde hij hem de ergste verwensingen toe, eindigend met: “… en zodra ik tijd heb, ben jij aan de beurt! Denk maar niet dat jij ooit nog 'es iets zal besturen, al was het maar een driewieler! Achterlijke debiel!”
Wonderlijk genoeg, had zijn woede-uitbarsting hem goed gedaan. Hij schoof alle lichamelijke ongemak opzij en begaf zich strijdlustig richting de hoofdingang, Holger achterna, waarbij hij diens advies aan zijn laars lapte.
Met zijn ervaring van de parkeergarage in zijn achterhoofd, rende hij op zijn hoede voor obstakels door de kapotte draaideur en … verloor zijn evenwicht.
Met wild maaiende armen gleed hij de hal binnen. Hem overkwam hetzelfde lot dat Holger en zijn team had getroffen.
Omdat de marmeren vloer bezaaid lag met stukjes glas, was deze in een verraderlijk glad oppervlak veranderd en was het hele team, behalve Holger zelf, onderuitgegaan. Diens mannen lagen in een slordige hoop voor de receptie. Daar wilde hij niet tegenaan botsen. Alsof hij op een platte slee van een sneeuwhelling gleed, probeerde hij uit te wijken door wild met zijn benen alle kanten op te slaan.
En dat lukte. Hij wist zichzelf naar het midden van de hal te manoeuvreren, waar het beeld van de non lag.
In plaats van tegen een berg kerels tot stilstand te komen, klapte hij tegen het beeld dat hem met haar uitgestoken vinger, als protest, vol in zijn kruis raakte.
Zijn gil galmde door de hal van het ziekenhuis en sijpelde via de gangen de patiënten- en behandelkamers binnen.
Menig patiënt was danig overstuur geraakt toen de non met veel kabaal haar opwachting had gemaakt. Daar amper van bekomen, werd men opnieuw opgeschrikt door een ijzingwekkende kreet.

< 03.06
De communicatiesatelliet Mark12, die boven Nederland hing, was onderdeel van een serie van twaalf satellieten die, strategisch rond de aarde geplaatst, eigendom waren van Markland Communicatie, de marktleider op het gebied van telefoon- en internetverkeer. Door een aantal handige uitvindingen wist het bedrijf in vier jaar tijd de markt in deze branche te veroveren.
Betaalbare smartphones en tablet-pc's voorzien van zeer gebruikersvriendelijke software werden met werelddekking aangeboden.
Het succes lag, afgezien van de hard- en software, ook in het zeer gunstige tarief en de garantie dat men overal ter wereld over een goede verbinding kon beschikken.
De bedrijfsslogan 'everywhereconnected' werd al drie jaar waargemaakt en had nu al ruim honderden miljoenen tevreden gebruikers opgeleverd, die grif $1,- per dag betaalden om onbeperkt te kunnen telefoneren en internetten, met een prima ontvangst en een data-overdrachtssnelheid van 1 gigabyte p/s, zowel up als down.
In samenwerking met Unicef sponsorde het bedrijf de ontwikkelingshulp door deze dienst gratis aan te bieden in onherbergzame en afgelegen streken, waar telecommunicatie zonder satelliet onmogelijk was. Desondanks bleef het bedrijf uitermate winstgevend. Naast de standaarduitvoering die nodig was voor het ontvangen en zenden van data ten behoeve van de gebruikers, waren alle satellieten voorzien van een extra, geheime module, die onder andere een geavanceerde camera met een krachtige telescoopfunctie bevatte.
Het exclusief hiervoor geschreven programma, SCOPE, fotografeerde continue het aardoppervlak. Het synchroniseerde alle overlappende beelden en selecteerde zelfstandig de beste opnamen. Op dit moment werd maar een klein deel van de totale capaciteit gebruikt, omdat alleen Nederland, New York en Texas permanent werden gevolgd.
Tevens was er een klein, maar eveneens zeer geavanceerd programmaatje actief, dat SPY genoemd werd en dat 24 uur per dag, 7 dagen per week op zoek was naar beeldmateriaal uit andere bronnen, zoals foto-, film- en videobestanden die digitaal waren opgeslagen, opnames die met smartphones gemaakt waren en beelden van actieve (beveiligings)camera's in (openbare) ruimtes. SPY was uitstekend vermomd en liet geen sporen na.
Het verzamelde beeldmateriaal werd versleuteld en onnavolgbaar met de snelheid van het licht verzonden naar een locatie in Schotland, waar het in het systeem terechtkwam en met hulp van CRYPTO (de hacker) en FACE (gezichtsherkenning) werd opgepakt en geanalyseerd.
Het systeem had een geweldige capaciteit en beschikte over een reeks supersnelle processors, waardoor de resultaten vrijwel onmiddellijk beschikbaar waren. Vervolgens werden ze door systeembeheerster Saundra geïnterpreteerd, geordend, samengevat en op het GRID geplaatst. Om haar taak zo goed mogelijk zelfstandig te kunnen uitvoeren, was ze, zolang ze binnen de opgegeven parameters bleef, geautoriseerd om opdrachten te geven en aanpassingen in het script aan te brengen. Wanneer ze een beslissing moest nemen die buiten een van de parameters viel, moest ze de baas raadplegen.
En dat was op dit moment het geval. De activiteiten die in Den Haag plaatsvonden bij het Elisabeth Ziekenhuis, dat sinds vanochtend vroeg voortdurend in het oog gehouden werd, dwongen haar zich te melden.

< 03.07
Van ergens ver weg drongen allerlei geluiden die heel langzaam luider werden tot zijn bewustzijn door.
Hij hoorde stemmen, het rinkelen van metalen voorwerpen en een vreemd geritsel. Mensen liepen heen en weer en ergens ging een telefoon. De nevel in zijn hoofd trok enigszins op en hij voelde dat iemand aan zijn borstkas zat te frummelen, die trouwens aanvoelde alsof er een wals overheen gereden was.
Na verschillende moeizame pogingen lukte het hem zijn ogen te openen. Het licht was verschrikkelijk fel en verblindde hem. Zijn hoofd deed vreselijk zeer en hij voelde een stekende pijn alsof de duivel met een gloeiendhete vork in zijn hersens zat te prikken.

Hij wilde een arm over zijn ogen leggen, maar kreeg het domweg niet voor elkaar en in een flits wist hij weer wat er gebeurd was. Hij zat goed in de penarie.
Toch leek het erop dat het gif zijn werking begon te verliezen, want zijn linkerarm begon te tintelen. De tinteling was nauwelijks voelbaar, dus zou het wel een tijd duren, dacht hij zuur. Het beste was om niks te laten merken, zijn ogen en oren open te houden en pas als hij zijn lichaam weer onder controle had, te maken dat hij wegkwam.

< 03.08
Johan Lam legde bedachtzaam de telefoon neer. Hij had twee miserabele telefoongesprekken achter de rug en herhaalde in gedachten de vraag die zowel de burgemeester als commissaris Schenk hadden gesteld: “Hoe heeft dit kunnen gebeuren?”

Een goede vraag, die hij op dit moment niet, en misschien wel nooit, kon beantwoorden.
Alles was in het geheim geregeld en de handvol betrokkenen waren, en werden periodiek nog steeds, terdege doorgelicht.
Alles was vandaag de dag mogelijk, maar hij kon zich niet voorstellen dat iemand van dit groepje had gelekt. Hakon en zichzelf kon hij sowieso uitsluiten.
Daarnaast waren plaats, vertrektijd en route tot op het laatste moment geheimgehouden. Hij stond voor een raadsel. Zuchtend stond hij op en liep naar de glazen deur, die, zoals meestal het geval was, wijd openstond. Inmiddels werd iedereen opgetrommeld en het zou niet lang duren voor de hele afdeling volledig bemand zou zijn. Alle beeldschermen kwamen tot leven en de enkeling die niet aan het telefoneren was, probeerde zich schreeuwend via portofoon of mobilofoon verstaanbaar te maken.
Nadat hij de deur gesloten had en weer op zijn plaats zat, sloeg hij het tot nu toe zorgvuldig geheimgehouden dossier open en wilde net met lezen beginnen, toen de telefoon ging. Het was de chef van de alarmcentrale, die meteen losbarstte.

“Johan, d'r is stront aan de knikker bij het Elisabeth Ziekenhuis. We hadden ze toevallig nog aan de lijn nadat 'r ambulances naar die aanslag zijn gestuurd. De lijn staat open, maar d'r is niemand die antwoord geeft. Op de achtergrond hoorde ik een hoop herrie, glasgerinkel en gebonk. Er werd om hulp geschreeuwd en een vrouw riep iets over een bom. Verder staan hier de lijnen roodgloeiend omdat half Den Haag 112 belt met meldingen over achtervolgingen, aanrijdingen en ongelukken.

Geen idee wat er allemaal aan de hand is, maar het is duidelijk dat de burgemeester 't rampenplan in werking moet stellen!”

Gedurende het relaas was hij steeds meer rechtop gaan zitten en terwijl hij verder overeind kwam, antwoordde hij: “Nog een aanslag? Godver! Elisabeth Ziekenhuis, zeg je? Oké, bel jij de brandweercommandant, dan informeer ik de burgemeester en de commissaris van politie.” Hij smeet de telefoon neer, opende de deur en sommeerde zijn assistente direct binnen te komen. Het rampenplan moest worden voorbereid en commissaris Schenk moest worden ingelicht. Hijzelf zou opnieuw de burgemeester bellen. Kolere, het was nog maar tien voor half negen en nu al moest hij een tweede ramp melden.

< 03.09
“Zo, de baas kan weer tevreden zijn”, zei Ewin, terwijl hij zijn microfoon uitzette en zijn smartphone uit zijn zak trok. Een paar minuten geleden had het ding al laten weten dat er een boodschap binnen was gekomen.

Charles bromde instemmend en vroeg terwijl hij om zich heen wees: “Misschien nog een beetje nasleep filmen?”

“Ja, tuurlijk. Beter mee verlegen dan om verle...” Hij brak zijn zin af en las met verwondering de tekst op het display. “Hoe is ze dat nou weer te weten gekomen? Hé, Charles, volgens Barbara is EUAT92 onderweg naar het Elisabeth Ziekenhuis om Casanova, je weet wel, die crimineel, te arresteren. Hier. Lees maar.”
Hij liet hem het bericht zien. Charles stak twee vingers op en maakte een hoofdgebaar in de richting waar hun auto stond. Met andere woorden: als ze opschoten, konden ze wellicht een tweede primeur in de wacht slepen. Ze lieten het nasmeulende wrak en de chaos achter zich en haastten ze zich terug. Hij pakte de lichtgewicht driepoot aan, die Charles onder het lopen had losgedraaid, en liet tegelijkertijd de auto van het slot springen. Hij gooide de driepoot achterin.
“Ik weet wel ongeveer waar het Elisabeth Ziekenhuis is, maar ben hier nog niet lang genoeg om het zeker te weten.” Hij zocht het op. “Ik hoop dat we niet te laat zijn.” “Ik zal m'n best doen. De baas zal eventuele bekeuringen wel betalen, denk ik”, antwoordde zijn collega, die behendig het speciale hulpstuk op zijn schouder bevestigde en zijn camera erin klikte. Zonder het te hoeven vasthouden, bewoog het automatisch met zijn hoofd mee en had hij zijn handen vrij.
De route verscheen. Ze volgden de elektronische aanwijzingen en begaven zich zo snel mogelijk naar de nieuwe bestemming.

< 03.10
Zijn mond had de hare losgelaten. Hij drukte zijn vrouw innig tegen zich aan. God, wat rook ze lekker. Onder een reeks van kleine kusjes, zochten zijn lippen langs haar hals begerig een weg naar beneden, tot hij ruw werd gestoord. Zijn PIM liet schel en dwingend een dubbele beltoon horen. Saundra had hem nodig, iets wat hij absoluut niet verwacht had.
Met tegenzin lieten ze elkaar los. “Liefste, ik moet gaan. De plicht roept.” Hij gaf haar een kus, streek een lok haar achter haar oor en beloofde: “Vanavond zal ik van jou zijn.” Ze glimlachte en stuurde hem haar atelier uit.
Hij trok de deur achter zich dicht en vroeg zich af waarom Saundra hem zo dringend moest spreken.

< 03.11
Nadat hij de pers te woord had gestaan, draaide Lémarc zich om en liep hij weg. Hetgeen hij zo-even had gezegd, zou worden opgevat als de gebruikelijke standaard reactie, maar hij had wel degelijk elk woord gemeend. Hoe diep ze ook zouden onderduiken, de schoften die dit op hun geweten hadden, zou hij weten te vinden.
Jens, op de voet gevolgd door twee mannen, haalde hem uit zijn wraakzuchtige stemming.
Zijn assistent stelde hem voor aan commissaris Schenk van de plaatselijke politie en een inspecteur, die toevallig in de buurt was vanwege een ander lopend onderzoek.
Zijn eerste indruk was dat het redelijke en ervaren mannen waren, die hun vak verstonden en bereid waren tot samenwerking. Ze werden het al snel eens over de jurisdictie en spraken af dat de plaatselijke politie de bewijzen zou verzamelen en beschikbaar zou stellen aan UNBI en Interpol.

De inspecteur, die zich voorstelde als Wycher Sytsema, meldde dat er een getuige was. “Een oudere man, die na de aanslag in elkaar gezakt is en per ambulance naar het Elisabeth Ziekenhuis is vervoerd.” Hij pakte zijn notitieboekje erbij, las snel de aantekeningen door en vervolgde zijn relaas. “Volgens marechausseebeambte De Wit, die de man gereanimeerd heeft, vroeg deze getuige of Hakon uit de auto had weten te komen, waarna de man opnieuw het bewustzijn verloor.

De Wit is met de ambulance meegestuurd, zodat hij ons direct op de hoogte kan stellen of we al dan niet een getuige hebben.” Hij klapte zijn boekje dicht en vervolgde: “Volgens De Wit zag het er niet best uit, maar wie weet redt hij het en kan hij ons meer vertellen.” Inspecteur Sytsema borg zijn boekje op en vroeg: “Hoe heeft die man daar trouwens te voet kunnen komen? Het hele gebied was toch afgezet?”

Dat was goed opgemerkt, dacht Lémarc, en hij knikte instemmend toen commissaris Schenk voorstelde dat zijn mensen het zouden uitzoeken.

De brandweercommandant kwam melden dat het vuur gedoofd was. Zodra de boel was afgekoeld, zou de wagen volledig worden afgedekt en per autoambulance voor onderzoek naar de technische dienst worden vervoerd.
Lémarc bedankte hem en vroeg aan inspecteur Sytsema of hij het transport en het onderzoek wilde coördineren. Zodra er DNA van beide lichamen was afgenomen, zou hij er zelf voor zorgen dat dit naar een speciale afdeling bij UNBI gestuurd werd en dat de analyse met de hoogste prioriteit zou worden uitgevoerd.
De inspecteur knikte instemmend, nam afscheid en verdween.

Inmiddels was een grote Mercedes komen aanrijden en herkende Lémarc de burgemeester van Den Haag. Commissaris Schenk gebaarde kort naar de Mercedes en informeerde hem in een paar zinnen over de verantwoordelijkheid van burgemeesters in Nederland met betrekking tot de openbare orde en veiligheid. Even later werden er handen geschud en nadat iedereen was voorgesteld, werd de nieuwkomer ingelicht en op de hoogte gebracht van de gemaakte afspraken.
Met z'n vieren liepen ze naar het wrak, toen tegelijkertijd drie verschillende beltonen door elkaar jengelden. Als één man namen de burgemeester, de commissaris en de brandweercommandant op en begonnen door elkaar te praten. Lémarc verstond geen Nederlands, maar begreep desondanks dat er iets gaande was in het Elisabeth Ziekenhuis. De drie Nederlanders spraken met elkaar in die onbegrijpelijke taal en hij moest noodgedwongen zijn gezag laten gelden.
Hij wist de burgemeester te onderbreken en legde uit dat hij nog geen gelegenheid had gehad om iedereen in kennis te stellen van de aanhouding van Casanova door Interpol, ondersteund door EUAT92, en dat hij niet wist of dit al was afgerond.

De burgemeester keek hem bevreemd aan en zei in vlekkeloos Engels: “Ik weet niet of er samenhang bestaat, maar er schijnt een explosie te zijn geweest. De patiënten zijn in paniek en het gebouw staat in brand.” Hij excuseerde zich kort en hervatte het telefoongesprek, terwijl hij gehaast de andere twee achterna beende.

Hij vroeg zich af wat er in 's hemelsnaam aan de hand kon zijn, keek om zich heen om te zien of hij Jens ergens in de drukte kon ontdekken en zag de lange jongeman tussen de gehavende motoragenten staan telefoneren. Hij zigzagde tussen de hulpverleners door, stapte over de kabels die overal verspreid lagen, en baande zich een weg naar hem toe. Ondertussen probeerde hij James telefonisch te bereiken.

Jens zag hem, brak zijn gesprek af en kwam opgewonden naar hem toelopen.

“Chef, er is nog een aanslag geweest. Op het Elisabeth Ziekenhuis!” Terwijl Jens onderweg naar hun auto met overslaande stem verslag deed van de gebeurtenissen bij het ziekenhuis, werd Lémarc steeds ongeruster. James nam nog steeds niet op.

< 03.12
Holger kwam tot stilstand, draaide zich om en nam de situatie in ogenschouw. Toen hij James uit zijn auto had bevrijd, was hij blij geweest met een heli voor luchtsteun. Nu besefte hij echter welke schade de Apache had aangericht, met deze ellende als gevolg. Hij was als enige op de been gebleven, vanwege zijn prima evenwichtsgevoel, dat hij onder andere ontwikkeld had door jarenlang ijshockey te spelen en daarnaast actief te zijn in het shorttrack circuit. Instinctief was hij naar de dichtstbijzijnde pilaar 'geschaatst', terwijl zijn manschappen onderuitgingen en als een ordeloze hoop voor de receptie terechtkwamen. Voor zover hij kon beoordelen, waren ze, behoudens blauwe plekken, builen, bloedneuzen en snijwondjes, niet ernstig gewond.
Terwijl hij nog nadacht over de manier waarop hij ze overeind en bij de ingang naar de afdeling SEH kon krijgen, kwam die dwaze Brit naar binnen en ging, uiteraard, onderuit. Met zijn armen en benen maaiend, gleed James zijdelings op zijn achterste door de hal, waar hij onzacht door de non werd tegengehouden. Hij gaf een ijselijke gil, die steeds hoger werd, langzaam wegstierf en overging in een meelijwekkend gekreun. James had zijn advies niet opgevolgd en werd zo langzamerhand een behoorlijke lastpost.
De klus, in principe een fluitje van een cent, was nog niet geklaard, en het werd er zo niet bepaald makkelijker op. De simpele opdracht om een, weliswaar hoogst gevaarlijke, man te arresteren die een hartaanval gehad had, was op deze absurde situatie uitgedraaid.

Hij had al heel wat meegemaakt, maar dit sloeg werkelijk alles. Allereerst moest Casanova zodanig worden ingesloten dat hij absoluut niet kon ontsnappen. Daarna zou hij zich wel om James bekommeren, die als een lappenpop kreunend was blijven liggen. Zijn ogen traanden en uit zijn mond zakte traag een lange speekselsliert. Die ging voorlopig nergens heen en zou hem in elk geval niet voor de voeten lopen.
Nu moest hij ervoor zorgen dat zijn mannen bij de toegangsdeur naar de SEH kwamen. Speurend naar mogelijkheden, zag hij de oplossing. Snel en behendig bewoog hij zich ernaartoe. Hij keek meewarig naar zijn team.
Als de situatie niet zo ernstig was geweest, zou hij in lachen zijn uitgebarsten. Het leek wel zo'n overdreven komische slapstick. Ze lagen door en op elkaar en deden verwoede pogingen om zich van elkaar te bevrijden en overeind te komen. Vooral die twee vooraan, die met het wapen in de hand, zwemmend probeerden weg te komen.
Het was te droevig voor woorden. Zijn manschappen, vakkundig en goed getraind, hadden alle controle verloren en van enige organisatie was niets overgebleven. Plotseling furieus, schreeuwde hij ze toe dat hij een brandslang naar ze toe zou gooien, die ze als reddingslijn konden gebruiken. Hij greep het ding van de muur, rolde het uit en raapte het zware koperen mondstuk op. Hij schatte de afstand naar de receptie, bewoog het gewicht een paar keer en met een ferme worp gooide hij het spuitstuk, dat als enterhaak moest fungeren, over de kluwen heen, zodat het achter de receptie neer zou komen. Op het moment dat hij losliet, kwam zijn tweede man, tevens een goede vriend, met zijn armen wijd gespreid om in evenwicht te blijven overeind. Hij kon de worp niet meer sturen en probeerde de slang te grijpen om het ding te stoppen, maar het was al te laat. Met afgrijzen zag hij hoe het zware metaal vol in het gezicht van zijn vriend sloeg en het in een bloederige fontein deed veranderen. Uit zijn evenwicht geslagen, viel zijn collega naar achteren, waarbij diens wijsvinger zich om de trekker van zijn Heckler & Koch MP5 spande. Ratelend vloog er een waaier van kogels door de hal, die zich met geweld in de muur naast de ingang van de SEH boorden. De verspreid staande en hangende kunstwerken explodeerden. Brokken en splinters van hout en steen vielen kletterend op de vloer, even later gevolgd door slierten zijde en katoen.
De laatste kogel sloeg in de deurpost waar hij zojuist had gestaan. Bij het zien van de bewegende hand, was Holger instinctief uit de gevarenzone gedoken. Hij bleef liggen, dankbaar voor zijn eigen reflexen en zwetend van de adrenaline. Terwijl hij op adem kwam, liet hij zijn blik langzaam over de kogelgaten gaan. Hij besefte dat het dit keer kantje boord was geweest.

< 03.13
Op alle afdelingen van het Elisabeth Ziekenhuis was het merkbaar dat de geluid- en stofwerende schotten waren weggehaald en dat alle klapdeuren wijd open stonden. Voor het eerst sinds maanden was de bedompte lucht verdwenen.
In de frisse lucht hing nog wel de specifieke geur van een pas uitgevoerde verbouwing, maar dat was niet storend. Eigenlijk had men de indruk dat het hele ziekenhuis was opgefrist. Peter had ervan genoten toen hij zijn dienst op de afdeling hartbewaking was begonnen en had medelijden gehad met zijn collega's op de SEH. Zolang in de rest van het ziekenhuis alle deuren openstonden, bleef het daar potdicht, om de patiënten niet te storen. Inmiddels was hij niet meer zo positief. Hij had zijn handen vol aan het helpen van zijn patiënten, die nog steeds uiterst nerveus waren na het glasgerinkel, het snerpende geluid, het gebonk en tot slot die vreselijk enge gil.
Het leek alsof het ergens uit de hal was gekomen, maar hij kon zich niet voorstellen wat dat veroorzaakt kon hebben. Hij legde een nieuw infuus aan bij de patiënt in bed vier, toen ze allemaal opnieuw werden opgeschrikt door een luid geknetter.
De bejaarde man achter hem in bed twee, schoot overeind en riep in paniek: “De Duitsers zijn er! Dekking! Zoek dekking!”
Tegelijkertijd registreerde zijn neus dat iemand de boel had laten lopen. Peter had er genoeg van. Dit was dweilen met de kraan open. Het interesseerde hem niet welke actiegroep nu weer een stunt uithaalde, die blijkbaar met vuurwerk en rotjes gepaard ging. Voordat hij zijn patiënten kon verzorgen, moesten eerst de deuren dicht. Hij belde drie keer naar de receptie, maar kreeg geen gehoor. De telefoon was en bleef in gesprek.

< 03.14
Hij begreep niet waarom Saundra hem bij zijn vrouw had weggeroepen. Het kon niets ernstigs zijn, want het gehele script was uitermate doordacht en eindeloos doorgesproken.

Hij was benieuwd en begaf zich gehaast richting torenkamer. Hij sprintte de wenteltrap op, trots dat het hem zo makkelijk afging. Een jaar of wat geleden had hij dat absoluut niet gekund. Opgewekt liep hij de laatste treden op en ging naar binnen.
Zodra hij de deur had gesloten, vertelde Saundra hem dat er vanuit Den Haag verontrustende berichten en beelden ontvangen waren en dat deze ontwikkelingen niet voorkwamen in het oorspronkelijke script. Ze had de vrijheid genomen om enkele wijzigingen aan te brengen waarover ze hem wilde informeren.
De Lord zocht zijn stoel op en terwijl hij plaatsnam, zei hij: “Oké, begin maar.”

“Allereerst kan ik melden dat de fouillering van Casanova niets heeft opgeleverd. Zijn smartphone is leeg en de simkaart ontbreekt. Daarnaast heb ik twee verschillende zaken.
Als eerste gaat de aanhouding van Casanova gepaard met meer problemen dan verwacht. Op monitor acht ziet u de huidige situatie buiten het ziekenhuis.
Ik heb ook beelden van de hal weten te vinden en deze ziet u op monitor negen. Commissaris Taylor is voorlopig uitgeschakeld en EUAT92 is door onvoorziene omstandigheden vertraagd.”

Op monitor acht zag hij een zwaar vernielde SUV waar drie bebloede mensen uit kropen half op een sokkel in een perkje liggen. Daarachter zag hij dat de hoofdingang vernield was en dat van alle ramen het glas gesprongen was. Monitor negen toonde zwartgeklede mannen die op een hoop voor de receptie lagen, en alleen vanwege de heldere beelden kon hij onderscheiden dat het leden van de EUAT92 waren.
In het midden van de hal zag hij een man in lompen op een beeld liggen. Een beweging trok zijn aandacht en hij herkende Holger Bersal, die zich op een rare, glijdende manier in de richting van de ingang van de SEH bewoog.
Hij wilde Saundra vragen wat er was gebeurd en wat ze in het script had aangepast, toen er aan de linkerkant van het scherm een nieuw personage werd toegevoegd, inclusief avatar. Hij las de naam ‘Stiletto’ en fronste verbaasd zijn wenkbrauwen. Saundra was zijn vraag voor en ging verder.

“Het tweede punt betreft de foto die Arda heeft doorgestuurd, van een man die een opvallende belangstelling toonde voor Casanova toen deze gereanimeerd werd.
Volgens SPY is dit Jose Antonio Martínez-Hernandez, alias Stiletto. Mexicaan, 32 jaar, 1.58 lang, donker krulhaar, zoon van circusartiesten, bedreven messenwerper.
Hij wordt verdacht van twee moorden en is anderhalf jaar geleden verdwenen. Op eigen initiatief hebben Arda en Tim deze persoon geobserveerd en toen hij een sms verstuurde, heeft SPY deze kunnen traceren. Het bericht is naar dezelfde server gegaan als waar ook Casanova zijn beelden naartoe heeft gestuurd.
De tekst van dit bericht leest u in GRID.”

Hij las het korte berichtje: ‘Collega geveld door hartaanval en vervoerd naar ziekenhuis. Ik zal hem daar bezoeken’, waarna hij Saundra te kennen gaf dat ze verder kon gaan.

Ze vervolgde: “Op basis van de feiten, ben ik tot de conclusie gekomen dat het vrijwel zeker is dat Stiletto is gestuurd om Casanova uit te schakelen. Ik heb Tim en Arda opdracht gegeven om hem te volgen en Arda geïnstrueerd actie te ondernemen om dit te voorkomen.”

Hij was niet blij met de wending die het plan had genomen. Peinzend antwoordde hij: “Ja, dat is prima. Alles moet erop gericht zijn om hem in leven te houden, zodat dat hij aan Interpol kan worden overgedragen. Deze informatiebron mogen we niet verliezen. Waar bevindt hij zich op dit moment?”

“Casanova is afgeleverd op de SEH en ligt nu in een behandelkamer. Van die afdeling zijn geen beelden beschikbaar. Vanwege de renovatie zijn de camera's daar uitgeschakeld. Wel zijn er livebeelden via Mark1, van de achterkant van het ziekenhuis, waar de ambulance-ingang is.
De satellietcamera functioneert op volle sterkte en alle informatie met betrekking tot die zone wordt door SPY continue verwerkt.
Op basis van de laatste analyse, staan uit voorzorg extra brandweerwagens en ambulances van andere ziekenhuizen gereed ter ondersteuning.”

“Prima. Licht Holger Bersal in met betrekking tot Stiletto, wil je?” Tevreden leunde hij achterover. De situatie was onder controle en er was geen reden om ongerust te zijn. Holger Bersal was zeer capabel. Hij zou Casanova geen enkele gelegenheid geven te ontsnappen, en hem tegelijkertijd beschermen.
Hij besloot de torenkamer niet eerder te verlaten dan dat Casanova veilig achter de tralies zat. Hij vroeg zich af of hij het veranderde plan moest doorgeven, maar besloot dat nog niet te doen. Zolang Saundra daar geen aanleiding toe zag, zou hij rustig het verloop blijven volgen. Automatisch had hij zijn glas gepakt, er een flinke scheut whisky ingeschonken en een grote slok genomen, zonder deze echter daadwerkelijk te proeven.

< 03.15
Holger besefte dat hij vandaag ogen in zijn achterhoofd moest hebben en verloor zo langzamerhand zijn geduld. Het was hem nog nooit overkomen dat hij onder vuur van eigen kant kwam te liggen en hij had ongelooflijk veel geluk gehad.
Het luide, storende rotorgeluid van de helikopter dreunde onverminderd door de hal en hij beval schreeuwend dat iemand de slang ergens bij de receptie moest verankeren en dat de hospik daar moest blijven om zijn tweede man te verzorgen, waarna deze James moest gaan helpen.
Nog voor hij uitgeschreeuwd was, was de brandslang gezekerd en bereikten de eerste mannen hem.

< 03.16
Ook zonder routeplanner die aangaf dat hij en Charles hun einddoel naderden, was het wel duidelijk dat ze in de buurt kwamen.

Het karakteristieke geluid van een helikopter werd luider en de eerste sensatiebeluste ramptoeristen repten zich ernaartoe. Charles zette alvast zijn camera aan en even later sloegen ze af. Zodra ze de bocht om kwamen, zagen ze een ongekende puinhoop en waanden zich op slag terug in Beiroet.
Zwarte SUV's lukraak neergezet, een gewone Volvo ertussen en daarboven hing een gevechtshelikopter die stof, bladeren en allerlei losse rommel deed opwaaien. Het oorverdovende whoep-whoep-whoep van de rotors dreunde door alles heen.
Charles moest vrijwel midden op de straat parkeren, schuin achter de schots en scheefstaande SUV's.

Charles zei hardop wat hij dacht. “Die zijn van het arrestatieteam. Zeker weten.”

Ze begaven zich naar de hoofdingang en zagen in het ervoor liggende perk een vierde SUV schuin bovenop een sokkel hangen. Rondom was het een ravage en verderop lag een dikke laag versplinterd glas. Het heldere daglicht deed het glinsteren en vonken.
Vier wagens. Dat betekende een grote inzet van zeker zestien, misschien wel twintig manschappen, dacht Ewin. Wat kon er zich hier hebben afgespeeld? Zou Casanova een ontsnappingspoging hebben gedaan? Hij waarschuwde Charles en uiterst behoedzaam liepen ze verder. Ewin begon, alsof hij weer in het Midden-Oosten was, een beschrijving te geven van de Apache-helikopter, die wel erg laag boven een geparkeerde Volvo hing.

< 03.17
Zelfverzekerd, alsof er niets gebeurd was, liep Barbara de afdeling weer op en zag dat bijna alle bureaus bezet waren. Op weg naar haar eigen werkplek kwam ze haar baas tegen, die bruusk vroeg hoe het met haar ging. Ze verbeet haar gêne, stak vol bravoure haar duim omhoog en liep snel verder.
Op het tv-scherm zag ze dat Lémarc Tasker, correct als vanouds, aan het woord was.

“Het enige wat ik kan bevestigen, is dat de directeur van UNBI, Hakon Eriksson, en zijn chauffeur, de slachtoffers zijn van deze terroristische, laffe daad. Er zal een uiterst gedegen onderzoek worden gestart en er zullen binnenkort ongetwijfeld meer feiten bekend worden die ons inzicht zullen verschaffen over wat zich hier heeft afgespeeld.
Ik ben er dankbaar voor dat de leden van het escorte, buiten oppervlakkig letsel, verder niets schijnen te mankeren.De secretaris van de VN zal om twaalf uur een persconferentie geven.

Ik kan u nu alleen meedelen dat alles in het werk zal worden gesteld om de daders die deze tragedie op hun geweten hebben, op te sporen en te berechten. Tot zover moet ik het hierbij laten.”

Hij draaide zich gedecideerd om en liep weg, waarna Ewin weer in beeld kwam.

Terwijl haar collega bezig was met de afsluitende samenvatting, hoorde Barbara ergens haar mobieltje tingelen. Gelukkig dat het ding geluid gaf, want het was van haar bureau in de prullenmand ernaast gevallen. Ze viste het eruit en zag dat ze een oud, ongelezen sms'je had. Ze opende het. O God, het was van Hakon. Hij had het haar gestuurd toen hij onderweg was naar het Vredespaleis, waar hij nooit zou aankomen.
Heftig slikkend, hield ze het telefoontje krampachtig met twee handen vast en las: 'Non quod videtur!'
Als ze het zich goed herinnerde, betekende het zoiets als 'Niets is wat het lijkt'.
Vreemd. Ze keek weg en staarde peinzend naar haar computerscherm, waar de achterkant van Hakons, uit veiligheidsoverwegingen nota bene, speciaal aangepaste auto nog steeds te zien was. Het kenteken, UN 67, was nog leesbaar.

Terwijl ze afwezig naar het scherm staarde, ging ze plotseling rechtop zitten. Dit kenteken was niet het kenteken van Hakons auto!
Het zou UN 76 moeten zijn, zijn geboortejaar. Hoe kon dit?

Wat betekende dit? En tegelijkertijd schoot haar een herinnering te binnen. Nog maar een paar dagen geleden, hadden ze elkaar kort gesproken en tot slot had Hakon met nadruk gezegd “dat alles wat we ervaren, niet altijd is wat we zien.”
Ze had het opgevat als een wijze raadgeving, maar nu, gekoppeld aan dat merkwaardige bericht en in het licht van de recente gebeurtenissen ... Gehaast zocht ze pen en papier.

< 03.18
Steels keek hij toe hoe ze allemaal, op twee na die nog bij de balie waren, voor de toegangsdeur naar de SEH stonden. De kleerkast had ze kort toegesproken, waarna ze de gang in verdwenen. Zonder geluid te maken, haalde hij opgelucht adem. Nu kon hij misschien ongemerkt wegkomen uit deze rotzooi.
Nadat het hem gelukt was om de hele vloer voor acht uur 's ochtends te polijsten, had hij zichzelf getrakteerd op een sigaretje, dat hij stiekem in de hoek had opgestoken. Met zijn rug tegen de muur, had hij met halfgesloten ogen staan genieten van zijn rokertje, toen hij zich een rolberoerte was geschrokken van een bom die naar binnen werd gegooid, terwijl er vrijwel meteen een akelig hoog geluid had geklonken, dat even later overging in een krakend, brekend geluid. Hij was stokstijf blijven staan en had, toen hij voorzichtig zijn ogen had geopend, gezien dat het beeld dat altijd buiten stond, nu midden in de hal lag, met een spoor van glasscherven erachteraan. Daarna had hij een steeds luider bonkend geluid gehoord en ineens waren de ramen uit elkaar gesprongen. De glasscherven waren als een waterval naar beneden gekomen, waarna het bonkende geluid ineens twee keer zo luid had geklonken.
En nog was de nachtmerrie niet voorbij. Er waren een heleboel gewapende kerels naar binnen gestormd, uitgegleden en met z'n allen tegen de balie gedonderd. Niet veel later kwam er nog een vent achteraan, die snoeihard tegen het beeld aan was gekeild en op een akelige manier had gegild en gekreund.
Verbijsterd had hij een paar keer met zijn ogen geknipperd om wakker te worden uit deze enge droom, maar het bleek toch echt gebeurd te zijn. Met knikkende knieën had hij zich zo dicht mogelijk tegen de muur geperst en was doodstil blijven staan, zich uit alle macht proberend onzichtbaar te maken.
Hij dacht niet meer aan de halfopgerookte sigaret die ongemerkt uit zijn vingers was gegleden. Het peukje was doorgerold en tegen de houten voet van het kunstwerk naast het raam links van de ingang terechtgekomen.
Het gloeiende puntje werd door de nu tochtige hal aangewakkerd en groeide heel langzaam uit tot een klein vlammetje, dat zich hongerig uitstrekte naar de repen katoen die van het bouwsel tot vlak aan de grond hingen.

< 03.19
Het team stond verzameld in het tussenhalletje. Nu de klapdeuren gesloten waren, viel het Holger op hoe rustig het hier was. Er was vrijwel niets te merken van de tocht en het lawaai in de hal.

Wanneer er geen brandslang tussen had gelegen, zou het helemaal stil zijn geweest.
De gecapitonneerde schotten die tegen de deurdelen waren geplaatst, gaven weliswaar de indruk dat men zich in een psychiatrische ruimte bevond, maar waren uiterst effectief.

Uitdrukkingsloos bekeek hij zijn groep 'professionals', die op hun pols de foto bekeken die hij hun had doorgestuurd van Stiletto.

Hij waarschuwde ze om extra op hun hoede te zijn voor deze huurmoordenaar, die vermoedelijk Casanova moest elimineren. Ook zat het hem helemaal niet lekker dat de SEH aan de achterkant een directe verbinding met buiten had, en hij besloot twee SUV's te laten ophalen, om daarmee de ambulance-ingang te blokkeren.
Hij gaf de chauffeurs van SUV1 en SUV2 de opdracht om elk een bezem uit het hok aan de linkerkant te halen, een pad in de hal vrij te vegen en daarna hun wagens te verplaatsen naar de achterkant om de ambulance-ingang te versperren. Vervolgens wees hij zes man aan en beval:
“Er zijn zes behandelkamers. Jullie bewaken deze tot ik Casanova heb gevonden. Zonder mijn toestemming mag niemand erin of eruit.” Aan het eind van zijn zin, was hij luider gaan praten, om het plotselinge lawaai, dat gepaard ging met een windvlaag, te overstemmen, toen de twee chauffeurs, elk een bezem voor zich uit duwend, door de klapdeuren de hal ingingen.
Hij richtte zich op de resterende manschappen en sprak verder. “Zodra ik een seintje krijg dat de wagens onderweg zijn, zullen we elke behandelkamer een voor een inspecteren, tot we Casanova vinden. Controleer ondertussen jullie uitrusting en blijf scherp. 't Gaat om een gemene rotzak, die meer trucjes beheerst dan David Copperfield.” Terwijl hij gadesloeg hoe zijn mannen hun spullen controleerden, kreeg hij de melding dat de wagens onderweg waren. Hij trok de bivakmuts van zijn hoofd en zei: “Opgelet! We gaan nu!”
Hij gooide de klapdeuren open en rende de gang op, op zijn hielen gevolgd door zijn team. Bij elke deur die ze passeerden, bleef er één man staan. Halverwege kwam er een arts uit een van de behandelkamers. Mooi, dacht hij, die zal wel weten waar Casanova ligt.

< 03.20
Hij was niet geraakt. Een wonder! Toen het schieten begon, had hij zich pijlsnel laten vallen en zich zo klein mogelijk gemaakt.
Langzaam en voorzichtig kwam hij overeind. Zijn ogen dwaalden door de ruimte, die in een mum van tijd veranderd leek in een bouwproject waar een sloopploeg lukraak tekeer was gegaan. Alle ramen lagen eruit en op de plaats waar de draaideur had gezeten, zat nu een enorm groot gat.
Het allesoverheersende gebonk, van een helikopter begreep hij nu, was er nog steeds, en nu alles open was, had de wind vrij spel. Hij zag hoe de figuur die tegen het beeld was geknald, vergeefse pogingen deed om op te staan. Bij de receptie zaten twee terroristen en twee andere waren bezig met bezems. Ze moesten de receptioniste hebben gegrepen, want haar kon hij niet ontdekken. Opnieuw perste hij zich zo stijf mogelijk tegen de muur en wenste dat hij erin kon verdwijnen, om zo te kunnen ontsnappen aan deze ellende. Voortdurend in zichzelf prevelend om niet in paniek te raken, zocht hij een betere plek om zich te verstoppen of nog liever, een mogelijkheid om ongezien weg te kunnen komen. Verlangend keek hij de twee terroristen na, die hun bezems opzij gooiden en naar buiten liepen.
Hij verplaatste zijn blik naar de andere kant van de hal en zag de flauwe gebogen lijn van kogelgaten, de verspreid liggende brokken stucwerk, omgevallen kunstwerken en aan flarden geschoten wandkleden die door de tocht alle kanten uit wapperden. Tjézis, wat een ravage en wat was het stoffig. Hij deed zijn best om niet te hoesten, als de dood dat hij ontdekt zou worden, en staarde geschokt naar het omgevallen kunstwerk, dat tegen het kleed naast het raam was gevallen en plotseling in lichterlaaie stond. Nog geen seconde later stond ook het wandkleed in brand en sprongen de vonken en stukken brandend materiaal alle kanten uit.
Ontzet zag hij hoe het houten kozijn van het grote raam vlamvatte en hoe het vuur oversloeg naar de antieke, nieuw geverfde daklijsten. Dikke wolken rook sloegen naar buiten. Shit! Zijn sigaret! Nu wist hij het weer. Hij had staan roken toen die terroristen aanvielen.
Hij kon zich absoluut niet herinneren waar hij de peuk gelaten had. Hij kneep zijn ogen stijf dicht en deed zijn uiterste best om niet in paniek te raken. Als hij hier bleef staan, zouden ze hem vinden en was het met hem gebeurd. Er was maar één uitweg. Hij moest proberen om ongezien naar de ingang te komen. Stijf tegen de muur gedrukt, begon hij zijdelings naar de draaideur te schuifelen.

< 03.21
Dokter Jan Zwart had de gestreste motoragent naar behandelkamer drie begeleid en hem op een stoel neergepoot. Onderweg waren ze zuster Grietje tegengekomen, aan wie hij gevraagd had thee met suiker te brengen en als het even kon, een plak koek of een broodje erbij. Als er eentje was die dat vlot voor elkaar kon krijgen, was zij dat wel. Terwijl hij nog bezig was met het onderzoeken van de agent, kwam ze al naar binnen gebeend en zette een blad met daarop twee grote bekers thee, twee broodjes en een paar plakken ontbijtkoek neer. Niet alleen efficiënt en praktisch, maar ook nog eens een mooie meid om te zien, dacht hij. Lang, slank, een fijn gezichtje met grote ogen en een volle bos blonde krulletjes. Ze zouden haar op de kraam, waar ze een week geleden haar stage had beëindigd, wel missen.
Hij bedankte haar en gaf de jongeman een kop thee en een plak koek. Op het moment dat Grietje wegliep, kwam zijn coassistent naar binnen, die bijna tegen haar opbotste en het niet kon nalaten haar na te staren. Tja, dacht hij, dat zou wel vaker gebeuren.
Hij vroeg: “En? Hoe staat het met onze patiënten?”

Zijn coassistent kwam terug op aarde en vertelde: “In behandelkamer één ligt die grote kerel die nog steeds op geen enkele prikkel reageert. Hij is stabiel, alle functies lijken in orde. Er is bloed afgenomen, dat al onderweg is naar het lab. Hij lijkt verlamd, maar we hebben tot dusver niets kunnen vinden en als de bloedwaarden ons niet verder helpen, kunnen we hem beter laten opnemen op Neurologie. De hartaanval is naar kamer twee gebracht. Ook zijn bloed is onderweg naar het lab. Hij is momenteel stabiel, maar nog niet buiten gevaar.”

“Oké, ik kom eraan”, zei hij, en naar de agent wijzend, die alweer wat kleur op zijn gezicht had gekregen: “Blijf hier maar even zitten en eet nog wat. Ik kom straks nog even naar je kijken.”
Hij volgde zijn coassistent naar behandelkamer twee, waar de oudere patiënt, bewaakt door de apparatuur en voorzien van een infuus, tekenen van leven begon te vertonen.
Diens ogen gingen open en keken hem droevig aan. De man probeerde te praten en terwijl hij zich over hem heen boog en probeerde te verstaan wat de man zei, hoorde hij hoe de deuren van de afdeling werden opengegooid, waarna het leek of er een kudde olifanten door de gang kwam aanstormen. Hij keek zijn coassistent vermoeid aan en zei: “Neem jij het even over? Ik ga even kijken wat er aan de hand is.”
Hij liep het kamertje uit, sloot de deur en werd vrijwel direct omsingeld door een in het zwart geklede groep gewapende mannen, die er nogal gehavend uitzagen. De enige ongeschonden kerel, een grote, blonde vent, vroeg hem op luide, eisende toon: “Waar ligt Casanova?”

< 03.22
In behandelkamer één was Casanova volledig wakker geworden. Jammer genoeg was hij, afgezien van zijn linkerhand, nog steeds verlamd. Maar hij kon zijn vingers al bewegen en het tintelen had zich vanaf zijn linkerarm uitgebreid naar zijn borst en schouders. Ook kon hij nu weer goed zien, hoewel alleen nog maar recht naar boven, en de pijn begon af te nemen. Nu ging het de goede kant op.
Hij herinnerde zich vaag dat er een dokter met hem bezig was geweest. Hij had sterk de indruk dat hij in een gewoon ziekenhuis lag, hoewel het verderop wel heel erg rumoerig was, en hij hoorde nu ook geschreeuw. Misschien lag hij toch ergens in de ziekenboeg van een gevangenis of zo.
Hij hoopte van niet, want dat verkleinde zijn kansen behoorlijk. Godver, wat was hij stom geweest. Dat hij nou net aan het eind van zijn laatste klus zijn aandacht had laten verslappen. Shit, hij kon zich wel voor zijn kop slaan en wenste meteen dat hij daartoe in staat was. Hij kon niet eens tandenknarsen. Verdomme, stomme sukkel die hij was. Reken maar dat zodra zich een kans voordeed, en hij wist zeker dat dat zou gebeuren, hij in no-time zou verdwijnen. Verlangend dacht hij aan het kapitaal en aan het nieuwe leven dat op hem wachtte.

< 03.23
Ewin keek behoedzaam om zich heen en begaf zich in de richting van de hal. Charles volgde hem in blind vertrouwen, terwijl hij onverstoorbaar opnamen bleef maken. Boven de herrie van de helikopter uit klonken sirenes en ze wisten dat het binnen afzienbare tijd met hun primeur gedaan zou zijn, want hun vakgenoten, weliswaar niet met toeters en bellen, zouden met dezelfde snelheid arriveren.
Voorzichtig liepen ze langzaam verder, tot hun aandacht werd getrokken door een beweging. Uit de SUV, die zwaar beschadigd half op de sokkel hing, kwamen, verfomfaaid en bloedend, een aantal mensen gekropen. Ewin trok Charles met zich mee terwijl hij eropaf liep om hen te interviewen en erachter te komen wat hier gebeurd was.

< 03.24
Om de bocht, dezelfde die door Dolle Harry op twee wielen was genomen, kwam een taxi aangereden. De chauffeur werd verrast door een groepje mensen dat midden op de straat stond, en wist ze net op tijd te ontwijken.
Nog geen seconde later sperden zijn ogen zich wijd open van ongeloof, toen hij het tafereel voor hem zag. Hij vergat te remmen en ramde een onhandig geparkeerde auto. Hij raakte hem vol aan de zijkant. Zijn passagier sloeg naar voren en klapte met zijn gezicht tegen de hoofdsteun. Verdwaasd en met een hevig bloedende neus keek deze naar de lukraak geparkeerde SUV's en een in de lucht hangende helikopter, boven een Volvo die op zijn banden stond te schudden. Hij vloekte. Hij werd opnieuw geconfronteerd met een situatie die hij niet verwacht had.

< 03.25
Hij had al veel meegemaakt, maar was nog nooit omsingeld door bewapende types met bivakmutsen. De enige zonder, een grote, blonde kerel, had hem wat toegeblaft, waarna hij zijn naam wilde weten, en voor hij het wist had hij zich voorgesteld als dokter Jan Swart, “aangenaam”. Gelukkig had hij nog net op tijd zijn hand weten tegen te houden, toen de man kortaf vervolgde: “En, dokter Swart, waar ligt Casanova?'
Hij had geen idee wat de man wilde en vroeg: “Casa wie?”
Kortaf werd hem verklaard: “Casanova. De man die een hartaanval heeft gehad en hier is binnengebracht.”
O, ze bedoelden die oudere patiënt. Begripvol zei hij: “Ja, die ligt hier. Waarom wilt u dat weten?” Hij begon zich ongemakkelijk te voelen en keek het groepje achterdochtig aan.
De aanvoerder, nam hij aan, verklaarde: “Deze man zoeken we. Hij is een levensgevaarlijke terrorist en moet door ons worden aangehouden.”
De arts in hem werd wakker. Hij wees naar kamer twee, waar zijn bejaarde patiënt werd behandeld, en zei: “Die patiënt is nog onder behandeling. Daar gaat niemand naar binnen. Hij is nog erg broos en pas als ik het zeg, mag er iemand bij. Trouwens, wie bent u eigenlijk?”
De blonde man antwoordde: “Ik ben inspecteur Bersal van EUAT92, een speciaal arrestatieteam van de politie. We hebben de opdracht om deze afdeling veilig te stellen, zodat Casanova in hechtenis kan worden genomen.”

Ontkennend zijn hoofd schuddend, gaf hij antwoord. “Ik heb u al gezegd dat er nog niemand bij de patiënt mag”, en hij vervolgde wantrouwend: “Hoe weet ik dat u politieagent bent? Het lijkt hier wel een scène uit zo'n Amerikaanse actiefilm met zo'n SWAT-team. Ik wil dat u zich legitimeert.”

De man keek uit de hoogte op hem neer en tastte in zijn rechter borstzakje. Het was leeg. Heel wat minder arrogant pleitte hij: “Eh, dat gaat even niet. Mijn ID is kennelijk verloren geraakt.”

Triomfantelijk en opzettelijk uiterst formeel zei hij: “Dan kan ik u niet verder helpen. Ik kan niet zomaar iedereen bij mijn patiënten toelaten en ze laten meenemen. Zeker niet zonder vooraf te zijn ingelicht. Daar zijn procedures voor.” Hij draaide zich om. Voor hij echter een stap kon verzetten, greep de aanvoerder hem vast.

< 03.26
Onderweg naar het ziekenhuis probeerde Lémarc opnieuw James te bereiken, maar de portofoon gaf alleen ruis. Dan nog maar een keer zijn mobiel proberen, dacht hij. Nadat de telefoon een paar keer overging, kreeg hij het antwoordapparaat.
Gefrustreerd klapte hij het toestelletje dicht en staarde naar buiten. De frequentie van Holger kende hij niet, en het irriteerde hem dat hij geen idee had van wat er gaande was. Er moest beslist het nodige loos zijn, anders waren Ewin en zijn cameraman niet zo snel vertrokken. Voortaan kon hij maar beter meteen met de pers meerijden, want die waren er altijd als eerste bij, dacht hij chagrijnig.

< 03.27

Barbara staarde naar haar blocnote en las wat ze haastig had neergepend:
– Cryptische raadgeving
– Raadselachtige Latijnse spreuk
– Ander kenteken; UN 67 i.p.v. UN 76
* Zijn er misschien meer afwijkingen te vinden?
* Laat Ewin los op Lémarc Tasker; er klopt iets niet!
Achter het laatste punt zette ze een vinkje. Ze had haar collega een sms gestuurd. Als vanzelf krabbelde ze een reeks apenstaartjes en hekjes, waarna ze haar stille hoop aan het papier toevertrouwde.

Misschien leeft hij nog …

< 03.28
Ewin en Charles hadden nog geen vijf meter afgelegd, toen ze achter zich twee auto's op elkaar hoorden botsen.
Ze draaiden zich onmiddellijk tegelijk om.

“Verrek, d'r zit een taxi in onze auto”, merkte Charles laconiek op.

“Was me nog niet opgevallen. Kom, we nemen het meteen op. Heb je nog genoeg ruimte?”

Charles knikte. “Ja, plenty. Er zit een dubbele disk in.”

Terwijl Charles het resultaat van de aanrijding en de aangroeiende menigte op beeld zette, maakte Ewin hier een kort verslag van, met de strekking dat door de chaotische situatie in dit gedeelte van Den Haag, zelfs taxichauffeurs de weg kwijtraakten. Ze liepen er dichter naartoe met de bedoeling om de chauffeur te interviewen, toen er een kleine man met een bebloed gezicht uit de taxi schoot en er als een haas vandoor ging.

“Zo, die heeft de schrik goed te pakken”, zei Charles.

“Ja, ook al de weg kwijt. Als hij naar het ziekenhuis moest, rent hij nu mooi de verkeerde kant op”, antwoordde Ewin.

Ze waren intussen bij de twee verkreukelde auto’s aanbeland, en na een kort, schreeuwerig interview met de onthutste chauffeur, liepen ze terug naar de gecrashte SUV.
Op weg ernaartoe ontving Ewin alweer een berichtje van Barbara. Of hij met betrekking tot de aanslag aan Lémarc Tasker kon vragen waarom Hakon niet in zijn eigen limousine had gezeten. Als hij een beetje doordrukte, kwam hij misschien nog meer te weten. Ze had sterk de indruk dat er iets niet klopte.

Hij liet het Charles lezen, die zich naar hem toe boog en in zijn oor tetterde: “Barbara kennende, is het belangrijk. Die meid ziet niet veel over het hoofd.”

Dat was waar. Snel tikte hij: 'Oké, doen we. Dank voor tip ZH', en verzond het sms'je naar zijn collega in New York. Zuchtend bedacht hij dat dit weleens een lange dag kon worden. Hij had zich zijn eerste werkdag iets anders voorgesteld … Afijn, eerst zouden ze de reportage bij het ziekenhuis doen en daarna moesten ze Lémarc zien te vinden, die hier naar alle waarschijnlijkheid binnenkort wel zou komen opdagen.

< 03.29
Hij verliet de toiletten, zag dat hij ruim op tijd was en begaf zich in de richting van het perron waarvan de trein naar Schiphol om vijf over half negen zou vertrekken.
Bij de eerste kiosk die hij tegenkwam, kocht hij een grote beker koffie en twee broodjes oude kaas. Even later liet hij zich neervallen op een bankje en legde zijn koffertje met daarop de krant plat op zijn schoot. Hij haalde de broodjes uit de papieren zak en begon met smaak te eten.
Terwijl hij om zich heen keek, zag hij de magere Aziaat die hij eerder bij de toiletten had gezien, druk heen en weer lopen om van de meest onbenullige dingen een foto te maken. Hij slikte de laatste hap brood door, veegde met het servetje zijn mond en handen af en deed het in de papieren zak, die hij als een bal in elkaar propte en naast zich bij zijn koffiebeker neerlegde.
Hij opende het koffertje en controleerde voor alle zekerheid nog eens zijn reisbiljetten. Gerustgesteld pakte hij zijn paspoort, dat hem identificeerde als Mario DiStefano, en trok de ansichtkaart die hij gekocht had ertussenuit. Hij legde alles behalve de kaart terug, trok een pen uit zijn binnenzak en begon te schrijven. Even later was hij klaar, borg zijn pen weer op, verzamelde zijn spullen en vervolgde zijn weg richting perrons. De prop papier had hij onderweg in een afvalbak gegooid, de kaart was gepost en de koffie wilde hij in de trein opdrinken.
De trein stond er al. Het informatiebord gaf aan dat hij volgens schema zou vertrekken. Mooi, hij zou zijn vliegtuig naar New York makkelijk halen.
Hij ging de eersteklas-wagon in, legde zijn bagage weg en zocht een plaats naast het raam. Hij haalde het deksel van de beker en nam vol genot een slok koffie.
Hij was blij dat hij voorlopig even kon blijven zitten. Het was een inspannende nacht geweest en hij had maar drie uren geslapen. Even na vieren was hij wakker geworden en had met geen mogelijkheid meer in slaap kunnen vallen. Hij had het hele scenario voor de zoveelste keer doorgenomen, om er absoluut zeker van te zijn dat hij aan alles gedacht had, en toen hij werkelijk niets kon vinden, waren zijn gedachten afgedwaald naar de rol die hij zou gaan spelen. Nadat hij nog één keer alle feiten en weetjes had gerepeteerd en de houding en gebaren had ingeprent, was het tijd geweest om op te staan en was de operatie in gang gezet.
In het raam van de coupé zag hij zijn spiegelbeeld en moest lachen. Het gezicht dat hem aankeek, was absoluut het zijne niet.

Zijn vriend Harold de pruikenmaker had weer eens klasse werk geleverd. Met diens tips en na jaren oefenen, was hij zeer bedreven geworden in het spelen van een andere persoon.
Dit keer was hij, geholpen door Harold en met een paar handigheidjes van Marilyn, het evenbeeld van Mario DiStefano, een kapitein van de Italiaanse carabinieri die al drie jaar voor veel geld informatie verkocht aan de meestbiedende, en een luxueus leven leidde. Verleden week was daar echter abrupt een einde aan gekomen.
De corrupte politiekapitein had een verkeersongeluk gehad en was op slag dood, wat tot deze operatie had geleid. Zijn gedachtegang werd onderbroken door een verzorgd uitziende vrouw die haar bagage probeerde op te bergen, en omdat Mario bekend stond als vrouwenversierder, maakte hij gebruik van deze gelegenheid om zich in zijn rol in te leven.
Galant stond hij op en tilde moeiteloos zwierig haar bagage in het rek. Breed glimlachend vroeg hij haar in gebrekkig Nederlands, met een zwaar Italiaans accent of ze ook naar Schiphol moest. Ze knikte en vertelde dat ze twee weken naar Frankrijk ging. Ze zweeg even en bedankte hem vervolgens voor zijn hulp.
Charmant zei hij vlot: “Faccio tutto per una bella donna” (ik doe alles voor een mooie vrouw), en liep terug naar zijn plaats. Voor hij ging zitten, keek hij nog even naar haar, waarop ze, licht blozend, haar blik snel afwendde. Dat was prima gegaan, dacht hij grinnikend. Als het nodig was, kon hij haar gezelschap op Schiphol gebruiken als extra camouflage.
Hij pakte zijn krant om, voor hij met de puzzel zou beginnen, de strippagina te lezen, toen de deur van de coupé wild werd opengerukt en de massief gebouwde Tjan binnen kwam stampen. Hij deed zijn rugzak af, smeet deze achteloos in het bagagerek en liet zich soepel tegenover hem op de bank vallen.
Zijn veel slankere broer Tony, die zijn camera nu aan zijn schouder droeg in plaats van om zijn nek, kwam achter hem aan. Zijn hand rustte op het toestel, waarbij hij zijn duim omhooghield. Met een nietszeggend gezicht liep hij door en ging een paar plaatsen verderop zitten. Hij had de duim gezien. Alle personen die zich in zijn omgeving hadden bevonden sinds hij als Mario uit het toilet gekomen was, evenals alle passagiers die in deze trein zaten, waren gefotografeerd.
Alle materiaal was versleuteld verzonden naar een satelliet die al een tijdje op een vaste plaats boven Nederland hing. Via deze satelliet werd het doorgezonden naar de ontvanger, die vervolgens alle beelden analyseerde. Hij hoopte dat er geen bijzonderheden uit naar voren zouden komen.
Hij bladerde naar de strippagina, maar moest zijn krant opnieuw neerleggen om zijn smartphone te pakken. Met een perfect gemanicuurde duim opende hij de sms en las: ‘M onderweg naar A'dam + extra mensen. Gr. J.’
Gerustgesteld borg hij het apparaatje weer weg en voelde een schokje. De trein was in beweging gekomen, hem en zijn vrienden meevoerend op een riskante onderneming. Uiterlijk zeer op zijn gemak, nam hij zijn krant op, innerlijk alle goden smekend om hen allen bij te staan.

< 03.30
Johan zat met een kop verse koffie aan zijn bureau en tikte verstrooid met een pen op de tafelrand.
De normale werkdag was amper een half uur geleden begonnen, maar naar zijn gevoel was het alsof hij er al een hele dag op had zitten. Was het nog maar zo'n kleine twee uur geleden dat hij het transport van Hakon Eriksson had gecontroleerd, en nog even voordat de dagelijkse beslommeringen zouden beginnen, een sigaartje had gerookt? Hij kon het amper geloven.
En nu had hij een probleem. Herstel, een mega-probleem. Binnen een kwartier twee verschrikkelijke rampen die hij met hulp van de alarmcentrale moest coördineren, terwijl er tegelijkertijd merkwaardige en onbegrijpelijke dingen gebeurden.
Het was begonnen met het nieuws op INN, dat niet, zoals hij eerst had gedacht, de nasleep van de aanslag liet zien en becommentarieerde, maar de hele aanslag van begin tot eind had uitgezonden. Inclusief de close-up van een topcrimineel die al jaren werd gezocht. Daarnaast was gebleken dat er tegenstrijdige orders waren uitgevaardigd, waardoor meerdere personen kans hadden gezien in een afgezet en gecontroleerd gebied terecht te komen. En niet zomaar een paar dakloze zwervers. Nee, een moordenaar en een mogelijk onschuldige bejaarde.
Er moest, gezien de opnamehoek van alle beeldmateriaal dat daarna nog ontvangen was, minimaal een derde persoon aanwezig zijn geweest. Deze persoon was niet gevonden, maar de twee anderen hadden kort na de aanslag vrijwel tegelijkertijd, hoe was het in godsnaam mogelijk, een hartaanval gekregen. Beide waren naar het Elisabeth gebracht. Daar was even later, zonder dat hij of de alarmcentrale daartoe opdracht had gegeven, een van de begeleidende Apaches opgedoken, die beelden doorstuurde van een compleet mislukte actie van EUAT92.
Ook voor de inzet van dit team had niemand toestemming verleend. Voor vandaag waren enkel de gebruikelijke beveiligingsteams ingezet. EUAT92 werd alleen ingezet in geval van speciale, zeer gevaarlijke acties. Het bleek dat EUAT92 onder leiding van Holger Bersal en James Taylor, agent bij Interpol, naar het Elisabeth waren gedirigeerd, omdat Casanova daar zou liggen. Wie die opdracht gegeven had, was nog steeds niet bekend.
De eerste opnamen die de Apache uitgezonden had, betroffen de hoofdingang en waren haarscherp. Het was wel duidelijk dat de helikopter onverantwoord laag hing.
Holger had hij onmiddellijk herkend, maar het had even geduurd voor hij James, die er niet bepaald fris en er behoorlijk gemangeld uitzag, eruit had gepikt. Omdat hijzelf, noch de alarmcentrale had geweten van de gegeven opdrachten, was het zonneklaar dat er in hun systeem was ingebroken. En, moest hij concluderen, niet door zo maar een of andere pesterige hacker, maar door iemand die heel goed op de hoogte was van de werkwijze en protocollen. Verder moest het iemand zijn die te maken had met beide rampen. Dit was té toevallig. Gefrustreerd nam hij een grote slok koffie. Het beste zou zijn om het systeem uit te zetten, gedegen te laten onderzoeken door de IT-groep en iedereen van nieuwe inlogcodes en wachtwoorden te voorzien. Dit zou echter grote consequenties hebben voor de informatievoorziening die hij, juist nu, dringend nodig had. De hacker, die zeer waarschijnlijk betrokken was bij de aanslag, had tegelijkertijd de reddingsdiensten als de politie naar de juiste plaatsen gedirigeerd.
Voor buitenstaanders, vooral de pers, leek het crisiscentrum super-efficiënt te functioneren. Hij hakte de knoop door, legde zijn pen neer en reikte naar de telefoon. De IT-groep moest zorgen dat ze de hacker opspoorden en alvast voor iedereen nieuwe codes regelen. Het systeem bleef vooralsnog in de lucht.

< 03.31
Nadat hij een eind zigzaggend tussen de mensen door terug gerend was, ging hij langzamer lopen en stond uiteindelijk stil. Voorzichtig liet hij de zakdoek, die hij al die tijd stevig tegen zijn neus gedrukt had gehouden, zakken. Het bloeden was opgehouden en hij voelde er al weinig meer van. Hij duwde het vieze vod in zijn kontzak, liep langzaam weer terug en liet zich opgaan in de menigte van sensatiezoekende toeschouwers.
Hij ging ervan uit dat Casanova naar dit ziekenhuis was gebracht, maar twijfelde toen hij de geweldige ravage gadesloeg. Zinnend op een manier om binnen te komen, zag hij hoe twee zwarte SUV's naar de achterkant verdwenen. Nu was hij er zeker van dat zijn doel zich hier bevond. Casanova was geïdentificeerd en er was al een arrestatieteam naar hem onderweg om hem in te rekenen. Dat gaf hem niet veel tijd. Haastig volgde hij ze.

< 03.32
Tim, die met Arda achterop onderweg was naar het Elisabeth Ziekenhuis, had al zijn rijvaardigheid nodig om de vele obstakels, zowel menselijke als niet-menselijke, te ontwijken.
Net zoals de taxichauffeur pasgeleden, werd hij verrast door de aanblik van de zwaar beschadigde voorkant van het ziekenhuis en alle hectiek er omheen.
Alsof het uitverkoop was, stroomden de mensen eropaf. Hij bleef kalm en zwenkte met een soepele beweging om een camerateam van INN heen, dat bezig was met een opname van hun auto, die door een taxi was aangereden.
Gelukkig hadden die lui opvallend felle, gifgroene hesjes aan, waarop met vette koeienletters het logo van INN gedrukt stond, waardoor hij ze meteen in het oog had gekregen en ze met gemak had kunnen omzeilen. Dat ze per ongeluk in beeld zouden komen, was wel het laatste dat ze wilden. Hij was zo snel mogelijk naar de zijkant van het ziekenhuis gereden, vanwaar ze een goed zicht hadden op de hal en alles wat daar plaatsvond. Helaas waren ze in alle drukte Stiletto uit het oog verloren.
Arda stapte af, tikte hem op zijn schouder, en zette tegelijkertijd met haar andere hand haar helm af. Ze kamde met haar vingers door haar pruik, die als een rode waterval naar beneden golfde, en vroeg: “Enig idee waar hij is gebleven?”

Tim, die nu ook zijn helm afdeed, speurde tussen de aangroeiende menigte of hij de tengere Mexicaan ergens zag, maar kon hem nergens ontdekken en schudde ontkennend zijn hoofd. “We moeten maar even wachten tot er bericht komt.”

Samen keken ze naar de activiteiten om hen heen, ondertussen oplettend of Stiletto toch nog ergens opdook, toen Arda's smartphone zich meldde met het al verwachte berichtje. Ze las het, tikte kort op het SCOPE-icoontje en zag het display veranderen in een plattegrond van de achterkant van het ziekenhuis, waarop Stiletto's avatar helder contrasterend oplichtte.
“Kijk, hier is hij.” Ze gaf het apparaatje aan hem door en vervolgde: “Maar het zal moeilijk worden daar te komen.” Ze wees met haar hoofd naar de talrijke politieagenten die begonnen waren het gebied met politiewagens en linten af te zetten, waardoor de route die ze moesten nemen, geblokkeerd werd.

Hij knikte instemmend en zei: “Ja, ik zag het al. Volgens mij hebben ze iedereen opgetrommeld. Het ziet blauw van de platte petten.” Tim typte op het mobieltje en zei: “Ik zal een alternatieve route opvragen.”

< 03.33
En weer ging er iets mis, dacht Holger. Nu kon hij zijn ID weer niet laten zien.
In zijn borstzak zat een scheur, blijkbaar opgelopen toen hij achter de pilaar dook, en de kaart moest hij ergens onderweg zijn verloren. Hij zag dat alle deuren bewaakt werden en hij wist in welke kamer Casanova lag. Zojuist had hij de melding ontvangen dat de twee SUV's de achterkant van de SEH blokkeerden en de chauffeurs de toegang controleerden. Het begon erop te lijken dat hij de situatie onder controle had en hij zag geen reden om zich met geweld toegang te verschaffen. Hij wilde de arrestatie netjes en rustig afhandelen.
Hij liet de dokter los en zei: “Wees zo goed en wacht hier. Ik haal een commissaris van Interpol, die zich momenteel in de hal bevindt. Nadat de commissaris zich heeft geïdentificeerd en de situatie aan u heeft uitgelegd, ben ik ervan overtuigd dat u hem bij Casanova toelaat, zodat deze zo snel mogelijk gearresteerd kan worden.” Holger wees naar een teamlid en beval: “Jij blijft hier bij de dokter tot ik terugkom.” Hij gebaarde naar behandelkamer twee en vervolgde: “De rest bewaakt die kamer.”
Hij draaide zich om en begaf zich naar de hal, in de hoop dat James inmiddels weer op de been was. Hij zou er wel niet al te fris uitzien en zich ook niet al te best voelen, maar dat had hij aan zichzelf te danken. Had hij maar moeten luisteren. Inmiddels was hij door de klapdeuren gelopen, die kletsend achter hem dichtvielen, en hij smeet de dikke deuren naar de hal open. Alsof op hem gewacht was, ging precies op dat moment het brandalarm af. Onaangenaam verrast, dacht hij kregelig: Scheiße, wat krijgen we nu weer?

< 03.34
Op hetzelfde moment dat het Lémarc opviel hoe druk het was, schakelde Jens de signaallichten in en nam gas terug.

Hij manoeuvreerde voorzichtig tussen de vele toeschouwers door en om een auto van INN heen, die door een taxi was aangereden. Vervolgens parkeerde hij brutaalweg aan de linkerkant, half op het trottoir, en schakelde de motor uit.
Het eerste dat Lémarcs aandacht trok toen hij de auto uitkwam, was de naar zijn mening wel erg laag hangende helikopter, die overweldigend en dreigend aanwezig was. Hij had er niet bij stilgestaan, toen hij voor de aanhouding luchtsteun accordeerde, dat dit natuurlijk heel wat nieuwsgierigen en sensatiezoekers op de been zou brengen. Zodra hij wist dat Casanova in de boeien was geslagen, zou hij opdracht geven om de piloot een hogere positie te laten innemen. Ook dan kon de alarmcentrale, die inmiddels wel extra ondersteuning geregeld zou hebben om de menigte op afstand te houden, van bovenaf de situatie blijven volgen. Hij keek opzij en zag de commissaris, volgens hem heette hij Skenk, met zijn mensen praten. Uit de gebaren die hij maakte, kon hij duidelijk afleiden dat ze het opdringerige publiek achteruit moesten dirigeren. Hij vroeg Jens om hem op te halen en zag twee SUV's van Holgers EUAT92-team met blauwe zwaailichten snel tussen twee groepen toeschouwers door verdwijnen.
Dat moest betekenen dat ze Casanova te pakken hadden en hem via de achterkant gingen ophalen.
Gezien de ravage en de enorme drukte hier aan de voorkant, kon hij Holger geen ongelijk geven. Gelukkig was deze crimineel onschadelijk gemaakt. Nu wilde hij alleen nog weten wat hier gaande was, waar James uithing en waarom hij onbereikbaar was.

Terwijl Jens met de commissaris achter hem aan terugkwam, arriveerden de eerste politiewagens, die met ritmisch knipperende rode en blauwe lichten alle toegangen blokkeerden.
Ondertussen begon de politie met het terugdringen van de nieuwsgierige burgers. Hij vroeg zich af wat hier was gebeurd en gaf Jens een seintje dat hij de commissaris met zich mee moest nemen. Gedrieën liepen ze naar de vernielde ingang van de hal, toen ze tegen de zijkant van James' SUV, althans wat ervan over was, drie bebloede mensen zagen zitten. Een andere stond ernaast aan een verbanddoosje te prutsen. Het zag er niet bepaald florissant uit, maar het leek ook niet levensbedreigend. James zag hij nergens.
Gehaast trok hij met een felle ruk het rechter achterportier open en zag dat de airbags hadden gefunctioneerd. Afgezien van een hoop losse rommel, glas en wat bloederige vegen, was het binnenste leeg. Hij draaide zich om naar de prutsende man.
Schreeuwend, om boven de helikopterherrie uit te komen, vroeg hij hem wat er gebeurd was en hoe het met James was.

“O”, werd er terug geschreeuwd, “het ging allemaal nogal snel. Een nieuwe auto is wennen, hè? Enne James, die is door Holger uit de auto gehaald. Hij is hem later achternagegaan.” De man wees naar de hal van het ziekenhuis. “Die journalist is ook daar naartoe.” Hij verduidelijkte: “Die man van INN. Die was hier net. Hij wilde je spreken.”

Lémarc keerde zich om naar de hal en zag inderdaad Ewin staan, met naast zich zijn cameraman. En het leek wel of er aan de linkerkant rook uit de ramen kwam. De commissaris en Jens hadden het ook opgemerkt.
Gehaast liepen ze ernaartoe, tot ze hoorden wat hen nog nageroepen werd. “En pas op! Er is binnen geschoten!”
Als op commando hielden ze alle drie stil. Net als hijzelf, had Jens zijn wapen al getrokken. De commissaris, die een tikje witjes om de neus zag, bood spontaan aan om de coördinatie van de aankomende reddingsdiensten voor zijn rekening te nemen. Lémarc, die in het verleden in New York in The Bronx al meer dan eens tijdens diverse acties onder vuur had gelegen, was niet rouwig om diens voorstel. Een pennenlikker, die waarschijnlijk alleen maar in de weg zou lopen, kon je in dit soort situaties niet gebruiken. Hij gaf hem te kennen dat dat een uitstekend idee was.

Duidelijk opgelucht, liep de commissaris terug, draaide zich nog even om en riep: “Ik zal ter ondersteuning ook het regionale AT oproepen!”

Met een handgebaar liet Lémarc blijken dat hij hem gehoord had en rende met Jens naar de hal, waar ze werden opgevangen door Ewin, die hem een microfoon onder zijn neus duwde en hem toeschreeuwde: “Barbara Kronkite heeft me gevraagd of u kunt zeggen waarom Hakon in een andere auto werd vervoerd.”
Omdat Lémarc op hetzelfde moment Holger in het oog kreeg, die door een stel klapdeuren de hal binnenstormde, en omdat de plotseling gestelde vraag hem overviel, snauwde hij: “Zegt me niets.” En nog luider, omdat het brandalarm loeiend afging: “Opzij, de hal is voor iedereen verboden gebied en dat geldt dus ook voor jullie.” Hij boog naar Jens toe en gaf hem instructies om bij de ingang te blijven en ervoor te zorgen dat niemand, zeker de pers niet, de hal binnenkwam, en erop toe te zien dat de commissaris medische hulp regelde voor de agenten van Interpol, die niet veel konden verwachten van die stuntel met dat verbanddoosje. In zijn rug gedekt door Jens, ging hij voorzichtig de hal binnen.

Holger bevond zich midden in de ruimte en tilde iemand van een beeld af. Tot zijn ontzetting herkende hij James. Terwijl hij probeerde te bedenken hoe hij daar en in die toestand terecht had kunnen komen, glipte er een man in een stofjas langs, die er als een haas vandoor ging. Terwijl hij zich afvroeg wie dat geweest kon zijn, begaf hij zich naar Holger en James.

< 03.35
Gebruikmakend van alle dekking die de omgeving te bieden had, was hij onopgemerkt bij de achterkant van het ziekenhuis gekomen. Bij de ingang van de SEH stonden twee ambulances en de twee zwarte SUV's.
Zonder geluid te maken, sloop hij dichterbij en verschool zich tussen de struiken opzij van de ingang. Hij keek voorzichtig tussen de bladeren door en verkende geduldig tot in detail de omgeving. Met een minieme beweging schudde hij even zijn arm, tot hij voelde dat zijn stiletto op zijn plaats gleed, klaar voor gebruik.

< 03.36
De centrale meldkamer leek ondertussen wel veranderd in een mierennest.
Alle als kerstversiering knipperende bedieningspanelen waren bemand en op de afdelingen was het een komen en gaan van medewerkers. De chef van de meldkamer, die de hele boel coördineerde, had het zweet op zijn voorhoofd staan.
In zijn relatief rustige kantoor verderop, had Johan Lam alle tot zover beschikbare informatie bestudeerd. Zijn bureau lag bezaaid met documenten en uitdraaien. Op het display van zijn computer stond een kleurig overzicht en het grotere scherm ernaast liet de beelden zien die de Apache bij het Elisabeth doorseinde.
Hij bekeek het totaaloverzicht op zijn computer, waarop duidelijk te zien was dat er wel degelijk structuur in zat. Na de aanslag op Eriksson en afgezien van een reeks tegenstrijdige orders, leek het er sterk op dat de mysterieuze hacker ineens een helpende hand had toegestoken. Alle hulpdiensten waren op correcte wijze vlot naar de benodigde plaatsen gedirigeerd.
Eerlijk gezegd, hadden ze het zelf niet beter kunnen doen. Ook had men nu het Elisabeth onder controle. Dat bleek wel uit het verzoek van EUAT92 om de Apache terug te trekken tot op stand-by afstand, dat hij zojuist had ingewilligd.
Op de beelden die even later uitzoomden, zag hij dat een taxi de auto van INN midscheeps had geramd.
Er verscheen een lachje van leedvermaak op zijn gezicht. Nu konden ze eens een nieuwsbericht over zichzelf maken.

De piloot liet zijn toestel schuin wegvliegen en op het scherm was nu de straat voor het ziekenhuis te zien, waar de toegestroomde nieuwsgierigen door de politie op afstand werden gehouden. Vlak voordat het straatbeeld verdween, zag hij een vrouw een motorhelm afdoen en een prachtige bos rood haar losschudden. Je moest wel stekeblind zijn als zoiets je niet opviel.

< 03.37
In een fractie van een seconde verscheen de nieuwe route. Tim stootte Arda aan, liet het haar even zien en liet de smartphone in zijn binnenzak glijden.
Hij deed het oortje in, zette zijn helm op en startte. Zodra hij Arda's armen om zich heen voelde, gaf hij flink gas en scheurde met brullende motor weg. SCOUT leidde hem door de tuinen die naast het ziekenhuis lagen, maar had er geen rekening mee gehouden dat er overal afval van de renovatie terechtgekomen was, waardoor hij de meest rare capriolen moest uithalen om overeind te blijven. Hij wilde geen tijd verliezen en alsof het een off-the-road-wedstrijd betrof, slingerde hij hortend en stotend om en over de obstakels heen die op de weg lagen. Blij met de aanwijzingen van SCOUT, liet hij het gas los en schoot de bosjes uit om op een smal, geasfalteerd pad uit te komen.
Hij stuurde scherp bij en gaf opnieuw gas. Op het nippertje ontweek hij opnieuw twee mensen van INN. Het was net gifgroen onkruid dat overal opdook, dacht hij geïrriteerd. Met moeite hield hij de motor in bedwang en kreeg hem weer recht. Hij gaf gas en met een flinke vaart stoven ze naar de laatste bocht. Vlak ervoor, liet hij het gas los, remde wat bij en draaide soepeltjes met de bocht mee. Links voor hem zag hij de ambulance-ingang liggen. Snel stuurde hij naar rechts, reed door de struiken heen en stopte achter een dikke boom. Ze stapten af en schoven hun vizier omhoog.
“Dit is dacht ik een mooie plek. Kijk, bijna recht tegenover de achterkant.” Hij wees naar de SUV's die schuin geparkeerd de ingang blokkeerden. “Rechts is het mortuarium. Daar is geen dekking. Links van de SEH is het, net als hier, begroeid. Als Stiletto in de buurt is, zit 'ie daar.”

Arda knikte instemmend. “Als de pers hier niet rondliep, had ik hem kunnen opsporen, uitschakelen en in feestverpakking voor die lui van het arrestatieteam kunnen achterlaten.” Ze grijnsde haar witte tanden bloot.

Nu hij haar zo zag, was hij blij dat ze aan hun kant stond. “We blijven hier posten. Pas als hij zich blootgeeft, gaan we achter hem aan, hoor je?”

Ze sloeg haar ogen neer en antwoordde braaf: “Ja, Tim.”

< 03.38
Terwijl rondom hem het forensisch team nog druk bezig was, stond inspecteur Sytsema, wijdbeens en met over elkaar geslagen armen, nadenkend naar de uitgebrande limousine te kijken. Het zou nog wel even duren voordat de speciale takelwagen zou arriveren en dan moest het wrak eerst nog worden ingepakt en verzegeld erop worden getakeld. Pas dan zou het samen met al het andere materiaal naar het forensisch laboratorium en de daarnaast gelegen loods worden gebracht.
Voor zijn eigen beeldvorming had hij de zwartgeblakerde auto, die tikkend en pingend stond af te koelen, kort onderzocht. Met zijn smartphone had hij een paar foto's van de omgeving gemaakt en, er langzaam omheen lopend, diverse detailopnamen van het wrak zelf. Vanuit verschillende hoeken had hij de twee verkoolde, op personen lijkende contouren gefotografeerd. Ook had hij de kruising nagetekend en er de geschatte afstanden bij geschreven. Hij had alles om een gedegen rapport te kunnen schrijven.
Toch knaagde er iets. Hij had het gevoel iets over het hoofd te zien, en de ervaring had hem geleerd op zijn gevoel te vertrouwen.
Er klopte iets niet, maar wat? Voor een tweede keer controleerde hij het wrak, maar kon niets ontdekken. De kentekenplaat was er al door een forensisch medewerker voor hem afgehaald en in plastic verpakt. Ook deze onderzocht hij minutieus.
Hij kon niets afwijkends ontdekken, behalve dat het een diplomatiek kenteken betrof, met als opschrift UN 67. Hij controleerde het kenteken aan de voorkant van de auto, maar daar was niets meer van te lezen.
Het gevoel dat hij iets miste, iets voor de hand liggends niet zag, bleef hem plagen. Langzaam liep hij heen en weer en keek nog eens goed om zich heen. Buiten het normale, het gekrioel van de experts die op een plaats delict bezig waren en de toeschouwers die zich achter de hekken bevonden, viel hem absoluut niets bijzonders op. Gefrustreerd klemde hij zijn kaken op elkaar en keek voor de zoveelste keer naar het wrak, waar hij niets vreemds aan kon ontdekken. Allemaal een normaal beeld in deze situatie. Hij stond nog steeds te piekeren toen het transport arriveerde.

< 03.39
Binnensmonds eindeloos “Scheiße, Scheiße, Scheiße” prevelend, probeerde Holger het geloei van het brandalarm en het niet aflatende rotorgeluid van de helikopter buiten te sluiten.
Hij tuurde door de rook heen en zag dat in de rechterhoek van de hal twee kunstwerken en de wandkleden ernaast in brand stonden. De vlammen lekten al door de ramen naar buiten. Hij pakte zijn portofoon, trok zich terug in het tussenhalletje en meldde de brand aan de meldkamer. Tegelijkertijd gaf hij door dat Casanova gelokaliseerd was en door EUAT92 bewaakt werd. Hij verzocht de Apache terug te trekken, maar wel stand-by te blijven. Terug in de hal, rende hij over de schoongeveegde baan naar het midden, waar de hospik met James bezig was.
Hij vond hem er eerlijk gezegd niet zo best uitzien. De man moest zo snel mogelijk…
Een bekende stem riep luid zijn naam en onderbrak zijn gedachten. Hij keek om en zag Lémarc naar binnen komen, met een wapen in zijn hand. Hij wees ermee om zich heen en trok vragend zijn wenkbrauwen op.

In telegramstijl gaf hij een samenvatting van de gebeurtenissen en sloot af met: “De afdeling waar Casanova ligt, is veiliggesteld. Ik kwam James halen om de aanhouding te doen, maar dat kan jij nu mooi overnemen. Tevens doet de dokter moeilijk, want die wil een legitimatie zien en die ben ik verloren. Ik stel voor om James hier bij de hospik te laten.”

Lémarc knikte instemmend. “Oké, ik ga met je mee. We kunnen het hier met een gerust hart achter laten, want ik heb Jens buiten staan. Hij zorgt voor opvang van de assistentie en zal straks de boel hier wel geregeld hebben.” Lémarc stak zijn wapen weg en terwijl ze samen het tussenhalletje inliepen, hoorde Holger aan het afnemen van het dreunende gebonk dat de heli zich terugtrok.

< 03.40
Ongedurig liet de Lord het lege whiskyglas in zijn handen ronddraaien. Hij had nog niets van Holger Bersal gehoord, en het plotseling opduiken van Stiletto baarde hem zorgen.
Het gehele scenario was uitermate goed doordacht en met elke situatie was rekening gehouden. En nu was er toch nog een wildcard in het spel opgedoken. Natuurlijk was er de menselijk factor, waardoor geen enkel plan ooit waterdicht kon zijn. Maar een gloednieuwe speler? Het enige wat hij van deze Stiletto wist, waren de paar feiten die Saundra op het GRID gezet had.
Achtergrond, gedrag en karakter hadden ze niet grondig kunnen bestuderen, laat staan voorspellen. Het meest frustrerende echter, was dat hij van de radar verdwenen was.
Aandachtig had hij de gebeurtenissen op het GRID gevolgd en kunnen zien dat de ontwikkelingen rond de aanslag op Hakon exact als gepland verliepen. Hetzelfde gold voor het Centraal Station Den Haag. Beide scenario's liepen gesmeerd. Het scenario voor Casanova had echter een geheel andere wending genomen, met nogal wat bijkomende materiële schade in en rond de hoofdingang van het Elisabeth Ziekenhuis tot gevolg. De politie was inmiddels in groten getale aanwezig en hield met man en macht de menigte op afstand. Hij had toegekeken hoe twee SUV's van EUAT92 naar de achterkant van het ziekenhuis waren gereden en hoe een taxi de auto van INN ramde.
De passagier, Stiletto, zoals later bleek, was er in gebogen houding uit gekomen er rennend vandoor gegaan. Vlak daarna had hij gezien dat Tim met Arda achterop kwam aanrijden. Met een ruime boog had Tim zijn motor om de media heen gestuurd, waarna ze waren gestopt en aandachtig om zich heen keken. Ook zonder bevestiging van Saundra had hij geweten dat ze Stiletto uit het oog waren verloren. Nadenkend zei hij: “Hij kan met geen mogelijkheid via de hoofdingang het ziekenhuis inkomen. Hoogstwaarschijnlijk zal hij het aan de achterkant proberen.”

Saundra was hem alweer voor en liet hem weten dat SCOUT een route erheen had gevonden en Tim en Arda deze had toegestuurd.
“Tevens ben ik zo vrij geweest om SCOPE op deze locatie te richten. Binnen enkele minuten zal de focus op de achterkant van het Elisabeth Ziekenhuis gericht zijn”, besloot ze.

< 03.41
Terwijl hij de omgeving verkende, was het brandalarm afgegaan en snel had hij zich iets teruggetrokken. Het lot was hem blijkbaar goed gezind. Bij brand werden patiënten geëvacueerd, oftewel naar buiten gebracht, waarbij de nodige chaos zou ontstaan.
Het zou niet moeilijk zijn Casanova er tussenuit te pikken. Hij had maar één seconde nodig. Met een beetje geluk zou niemand het zien en kon hij daarna fluitend weglopen. Opgewekt bleef hij geduldig afwachten.

< 03.42
Aan de andere kant kwamen Holger en Lémarc het tussenhalletje uit, de afdeling SEH op.
In vergelijking met de hal, was het hier een oase van rust, ongeschonden en schoon. Het brandalarm klonk gedempt en het enige dat afbreuk deed aan de illusie, waren de zwartgeklede, bewapende mannen die verspreid stonden opgesteld, in sterk contrast met de lichte, steriele achtergrond.
Hij wees Lémarc de behandelkamer waar Casanova lag, maar voor ze deze bereikten, ging de deur open. Er werd een brancard uitgereden, waarop een patiënt onder een deken lag. Hij was verbonden met allerlei apparatuur, waarvan de meters en lampjes kriskras op en naast hem waren neergelegd. Hij herkende de dokter die ernaast meeliep en riep bevelend dat hij moest blijven staan.

De dokter draaide zich om en positioneerde zich onverzettelijk met gekruiste armen voor zijn patiënt. “Jullie kunnen mij wat. Bij een brandalarm is het standaard protocol dat wij iedereen evacueren, ongeacht wat er gebeurt.” De dokter keek hem uitdagend aan.

Innerlijk ziedend van woede, antwoordde Holger uiterst beleefd dat dat in dit geval niet ging.

De arts verloor zijn geduld en repliceerde: “Nou, ik dacht het wel. Wat kan deze oude man in 's hemelsnaam doen? Hij is bijna dood geweest en ik geef u de verzekering dat hij de komende dagen niet opstaat. Einde discussie.” Hij draaide zich om en gebaarde de verpleeghulpen door te lopen, waarna hij zich met een boze blik opnieuw omdraaide.

Holger had met een klein handgebaar zijn mannen te kennen gegeven hen er niet door te laten. Achteloos hielden ze de brancard vast, terwijl ze in afwachting van nadere orders hun leider bleven aankijken.

Naast hem zei Lémarc rustig: “Laat hem maar vast de ambulance in brengen. Als jullie hem bewaken, kan hij geen kant op en kan hij meteen vervoerd worden zodra we zover zijn. Akkoord?”

Lémarc had gelijk. Ze hadden Casanova te pakken en de kans was klein dat hij in staat was om te ontsnappen. Hij verzamelde de teams en gaf ze opdracht de arts te vergezellen en de ambulance te omsingelen. Hij benadrukte daarbij dat ze geen moment hun aandacht mochten laten verslappen. Zodra hij gemeld had dat Casanova was staande gehouden, zou hij Lémarc vergezellen om hem formeel te arresteren.
Goedgehumeurd wilde hij het bericht doorgeven, toen achter hem de klapdeuren met geweld werden opengesmeten. Hij en Lémarc draaiden zich vliegensvlug om, met hun wapens in de aanslag, op alles voorbereid en gereed om te vuren.
Hij was opgelucht James te herkennen, die in lompen naar hen toe kwam strompelen.
James was een lastpak gebleken, maar hij moest toegeven dat hij niet veel mensen kende die zo'n vechtlust en wilskracht bezaten. De man was als een terriër die zich steeds opnieuw in je broekspijp vastbeet.

< 03.43
Waarmee de hospik hem had geïnjecteerd, hoefde hij niet te weten. Het enige dat telde, was dat hij zich als bij toverslag een stuk beter voelde. Onhandig krabbelde hij overeind en kwam van zijn redder te weten dat Holger en Lémarc samen naar de SEH waren om Casanova te arresteren. Nou, dat konden ze vergeten. Hij, James Taylor, liet zich niet zomaar aan de kant zetten.
Vastbesloten ging hij ze, zo snel hij maar kon, achterna. Hij wist dat hij eruitzag als een dakloze die zojuist uit een vuilniscontainer was gekropen, maar dat interesseerde hem niet meer. Dat ze hem, na alles wat hij had doorgemaakt, als oud vuil hadden achtergelaten, maakte hem woest.
Hij was geradbraakt, zijn lijf stond in brand en zijn ballen voelden aan als dikke kokosnoten. Desondanks kwam hij hinkend en wel, redelijk snel vooruit. Hij smeet agressief de klapdeuren open en bleef stokstijf staan, starend naar de wapens die hij ineens op zich gericht zag. Lémarc en Holger hadden hem herkend, de blikken van medelijden waren hem niet ontgaan.
Nog kwaaier hinkte hij door en vroeg kortaf: “Casanova?” Lémarc wees naar de uitgang en liet hem weten dat deze onder bewaking in een ambulance lag. “Kan ik hem dan nu eindelijk aanhouden?” De manier waarop hij het vroeg, gaf wel aan dat Lémarc niet het lef moest hebben om nee te zeggen.
Lémarc knikte bevestigend en antwoordde: “Kom, laten we gaan.”

< 03.44
Natuurlijk had Saundra eraan gedacht om de informatievoorziening zo optimaal mogelijk te regelen. Hij moest leren haar wat beter te vertrouwen, dacht hij enigszins berouwvol. Dom dat niemand eraan gedacht had om een Flying Object te gebruiken, dat was een stuk makkelijker geweest.
Hij ontdekte het lege glas in zijn handen en met een venijnige tik zette hij het beduimelde ding naast zich neer. Op monitor drie volgde hij Tim, die, met Arda achterop, zijn motor brullend tot leven bracht en er met een roekeloze snelheid vandoor ging. O, jongen, pas alsjeblieft op en kom allebei heelhuids terug. Hij zette zijn bezorgdheid opzij en luisterde naar Saundra, die meldde dat er in de hal van het Elisabeth brand was ontstaan.
“De brandweer is al onderweg en de patiënten worden geëvacueerd. Er zijn geen gewonden. Tevens heeft Holger Bersal zich gemeld. Casanova is onder bewaking gesteld en de luchtsteun is teruggetrokken.” Opgelucht leunde hij naar achteren.
Het monster kon geen kant meer op. Alles zou goedkomen. Gerustgesteld liet hij zijn blik over het GRID gaan. Monitor twee toonde de werkzaamheden bij het Vredespaleis, die op standaard wijze verliepen en waar zich geen bijzonderheden voordeden. Op de linkerkant van het GRID was nog steeds de plattegrond van de achterkant van het ziekenhuis te zien.
Beschaafd schraapte Saundra opnieuw haar keel. Wie had haar dat toch in 's hemelsnaam geleerd? Ze berichtte hem dat SCOPE nu in positie was. De linkerkant van het GRID kwam tot leven en hij zag de plattegrond veranderen in een bovenaanzicht van de achterkant van het ziekenhuis, waarop snel en vloeiend werd ingezoomd. Het gebruik van 3dSc-techniek leverde een helder beeld van de overkapte ambulance-ingang. Eronder stonden twee ambulances, waarvan hij nog net de voorkant kon zien. Ze stonden ingesloten door twee SUV's van EUAT92. Op monitor drie zag hij hoe Tim en Arda een weg erheen zochten, dwars door de tuinen slingerend, op zoek naar Stiletto, die daar ergens in de buurt moest zijn.

< 03.45
Vergezeld door Lémarc en Holger begaf James zich naar de ambulance.
Holger liet weten dat hij erin kon en hij klom stram naar binnen. Terwijl hij verder naar binnen schuifelde, vergat hij zijn kwaadheid en lichamelijke ongemak. Hier was Casanova. Het monster was gevangen en de lange jacht was voorbij. Hij had woord gehouden en niet gerust tot hij hem gevonden had.
Eindelijk was het dan zover. Hij kon de weduwe van zijn collega en de vele andere slachtoffers laten weten dat hij zijn belofte had waargemaakt.
Triomfantelijk boog hij naar voren, opende zijn mond en verstarde. Hij knipperde een paar maal met zijn ogen en keek ongelovig en volledig verbijsterd naar het gezicht, dat bepaald niet aan Casanova toebehoorde. Sterker nog, hier lag Jan de Jong, oud-inspecteur bij Interpol. Nog niet eens zo lang geleden had hij nog met hem staan praten, tijdens een reünie. Hij zag Jans halsslagader kloppen, anders had hij gedacht dat hij overleden was. Voorzichtig schudde hij aan zijn schouder en trillend gingen zijn ogen open.
“Jan, ik ben het, James Taylor. We hebben elkaar op de reünie gesproken, weet je nog?”
Hij zag dat Jan bij kennis kwam en vervolgde: “Wat is er met je gebeurd? Hoe kan het dat jij hier ligt?”

Jan prevelde: “Geen idee waar ik ben. Ik weet nog dat ik Hakon langs zag rijden en even later vloog zijn auto de lucht in.”

“Wat? Was jij daar getuige van?” Jan knikte vermoeid. Meer tegen zichzelf dan tegen Jan, zei James halfluid: “Ik begrijp er geen donder van. Hier zou Casanova moeten liggen.”

Jan trok aan zijn mouw en fluisterde: “Hij stond aan de overkant van de straat met een smartphone te filmen. Na de explosie heb ik hem zien weglopen, de andere kant op. Dat is alles wat ik weet. Het spijt me verschrikkelijk.” Een traan gleed langzaam langs zijn slaap naar beneden.

Met een punt van het laken veegde James hem weg, waarna hij afscheid nam van zijn oud-collega. Hij keek achterom, wenste hem beterschap en klauterde de ambulance uit. Verslagen ging hij, ineens volledig uitgeput, op de treeplank zitten. Hij was kapot.

Lémarc en Holger keken elkaar niet-begrijpend aan. Tegelijkertijd, door elkaar heen, vroegen ze wat er aan de hand was en of het toch slechter ging dan hij eerst had gedacht.

Hij keek naar hen op, zag hun onbegrijpende blikken en viel driftig uit: “Wat is dit voor poppenkast? Welke achterlijke debiel is hiervoor verantwoordelijk?” Terwijl hij naar achter gebaarde, vervolgde hij: “Dat is Casanova niet. Er ligt nota bene een oud-collega!” Schuimbekkend van woede en frustratie schreeuwde hij: “Stelletje sukkels!”
Holger keek de arts, die op de commotie was afgekomen, aan en zei beschuldigend: “U heeft me verteld dat die man met een hartaanval is opgenomen.” Hij wees naar de ambulance.

“Ja, dat klopt. Die man heeft inderdaad een hartaanval gehad. Wat is daar zo vreemd aan?”

James keek, ondanks alles, geboeid toe hoe de altijd zo zelfverzekerde Holger Bersal even niets terug wist te zeggen en tenslotte toegaf dat hij niet wist hoe dit zo fout kon zijn gegaan. Gefrustreerd schreeuwde hij erachteraan: “En waar is Casanova, verdomme?”

< 03.46
Barbara werd uit haar gepeins gehaald door haar mobiel. Er was een sms binnengekomen. Ze vouwde het vel papier, waar ze als in trance een hele reeks rare tekens op had gekrabbeld, in tweeën. Vervolgens pakte ze haar kanariegele smartphone en las Ewins antwoord op haar verzoek om aan Lémarc de reden voor het verwisselen van Hakons limousine na te vragen.

Hij had zeker haast gehad, dacht ze bij zichzelf. Zijn boodschap was niet bepaald helder.
‘Oké, doen we. Dank voor tip ZH’. ZH? Ze haalde haar schouders op, legde het telefoontje weg en zag Russ, die naast haar opgedoken was. Met de opmerking “Opeten meid, heb je nodig”, deponeerde hij een cup-a-soup en een zakje zoute crackers op haar bureau. En, hoe bestond het, de reclame loog een keertje niet. Ze kikkerde er echt van op. Die jongen weet ook altijd precies wat ik nodig heb, dacht ze, terwijl ze Russ nakeek, die in de kleine kitchenette van de afdeling verdween. Met een pling liet haar computer weten dat er post was.
Snel schudde ze de laatste crackers in haar hand, propte ze in haar mond en opende druk kauwend het bericht, dat van Red/Tec afkomstig was. Men wilde weten of ze eventueel nog commentaar wilde toevoegen aan het materiaal van Ewin en Charles, dat zojuist vanuit Den Haag was binnengekomen. Ze had nieuwe opnames verwacht van de omgeving van het Vredespaleis, of mogelijk een gesprek met een of andere belangrijke functionaris. Nu werd ze verrast door de beelden die uit een rijdende auto waren gemaakt en die een zwaar beschadigd gebouw en daaromheen een complete chaos lieten zien.
Naarmate de camera dichterbij kwam, waren er steeds meer details te onderscheiden. Ze hoorde de stem van Ewin, die vertelde dat ze het Elisabeth Ziekenhuis naderden, waar de gezochte misdadiger Casanova zich zou bevinden. Deze gevaarlijke crimineel zou binnenkort door Interpol, ondersteund door EUAT92, gearresteerd worden. Het horen van de naam ‘Casanova’ deed haar woede als een withete speer opvlammen.
Ze vervloekte geluidloos het monster dat (mede)verantwoordelijk was voor de aanslag op haar beste vriend, toen het kwartje viel. ‘ZH’ ... Ziekenhuis, natuurlijk! Maar hoe kwam Ewin erbij om háár voor de tip te bedanken?
Het mocht dan wel bijna kwart voor drie 's nachts zijn, en misschien was ze wel een beetje moe na een lange werkdag, maar ze wist wel degelijk wat ze deed. Tenzij ze ineens paranormaal begaafd geworden was en in trance een sms gestuurd had met info over iets waarvan ze tot een paar seconden geleden niets vanaf had geweten, bedacht ze sarcastisch. Nee, zijzelf was het niet geweest. Dat moest iemand anders hebben gedaan. Haar anonieme bron misschien? Tot nu toe had ze aangenomen dat die uitsluitend aan haar informatie doorgaf. Hoewel ze daar eigenlijk geen enkele reden voor had, besefte ze een tikje teleurgesteld. Maar het kon ook iemand anders zijn geweest.
Eén ding stond als een paal boven water: iemand had haar naam gebruikt en zich voorgedaan als Barbara Kronkite. Dat was toch wel erg verontrustend. Op haar computer volgde ze ondertussen de beelden van Charles en het commentaar van Ewin. Tjézis, het leek wel of er een bom ontploft was. Het harde, dreunende geluid van een helikopter deed, zoals Ewin rapporteerde, inderdaad denken dat ze zich in een oorlogsgebied bevonden. Daarbij had hij zich afgevraagd of de zolang op vrije voeten gebleven moordenaar inmiddels gearresteerd was. Gezien de ravage was het heel goed mogelijk dat hij ontsnapt of bevrijd was. Het was in ieder geval overduidelijk dat de arrestatie van deze gevaarlijke man niet probleemloos verliep. Het korte intermezzo van de taxi die Ewin en Charles' auto had aangereden, deed haar glimlachen. De mensen van de regie zouden weinig moeite hoeven doen om van dit materiaal uit Den Haag een aantrekkelijk nieuwsitem te maken. Ewin bevond zich nu bij de vernielde ingang van het ziekenhuis en even, te kort naar haar mening, was de situatie binnen te zien. Overal lag gebroken glas.
In het midden van de ruimte lag een man ergens half overheen en verderop leek er rook te hangen. De camera zwenkte opzij en Lémarc Tasker verscheen in beeld. Om alle achtergrondruis buiten te sluiten, drukte ze met beide handen haar headset zo stevig mogelijk tegen haar oren en luisterde gespannen. Ewin kennende, zou hij haar vraag niet vergeten.
Ondanks de herrie op de achtergrond waren hij en Lémarc goed te verstaan en hoorde ze Ewins vraag duidelijk. De reactie van Lémarc was echter teleurstellend. Totaal geen info. Lémarc verdween en haar collega's werden weggebonjourd. Shit! Aan de hele zaak zat een luchtje. Zeker weten. En daarbij was het wel heel toevallig dat Casanova nu ineens gevonden was op een plek waar het nu ook nog eens zo’n puinhoop was. Nee, dit geurde niet, het stonk een uur in de wind! Ze moest een plan van aanpak bedenken om te bewerkstelligen dat een en ander naar boven kwam drijven en, niet vergeten, proberen uit te vinden waarom iemand haar naam gebruikte.
Naast haar plofte iets neer. Verstoord keek ze op en verschoof de headset een stukje.

Russ was half op haar bureau gaan zitten en vroeg: “Waarom kijk je zo kwaad? Ik kom trouwens met een boodschap van de chef. Of jij weet waarom Ewin en Charles de plek van de aanslag verlaten hebben.”

“O, dat”, zei ze afwezig. “Ewin en Charles zijn nu bij het Elisabeth Ziekenhuis om daar een reportage te maken over de aanhouding van Casanova door Interpol en EUAT92.”

“Huh? Ga weg. Dat kan niet waar zijn.” “Nee, echt. Ik kijk er nu naar.”

“Sodemieters, dat heb je mooi geregeld. Twee primeurs op één dag. Klasse!” Hij sprong het bureau af en haastte zich terug naar hun chef.

Ze wilde hem terugroepen, maar wist dat het zinloos was. Ze kon niet bewijzen dat ze niets met deze primeur te maken had. Somber schoof ze haar headset weer op zijn plaats. De beelden lieten niet veel nieuws zien en ze besloot het materiaal iets sneller af te laten spelen, tot ze het live kon bekijken.

< 03.47
Als een kat voor een muizenhol, had hij roerloos de ambulance-ingang in de gaten gehouden.
Hij had gelijk gehad. De eerste patiënt was naar buiten gereden. Helaas met een cordon bewapende agenten eromheen. Er was geen twijfel mogelijk, Casanova werd zeer zwaar bewaakt. Nadat ze hem de ambulance in hadden geschoven, werd deze omsingeld door minstens een dozijn zwaarbewapende kerels. Hij had direct beseft dat hij met zijn messen geen schijn van kans had. Waren het er drie of vier geweest, dan had hij het erop gewaagd, maar niet tegen zoveel tegelijk.
Teleurgesteld had hij beseft dat hij de klus hier niet kon klaren. Misschien later, maar dan moest hij eerst uitvinden waar Casanova naartoe werd gebracht. Humeurig was hij, goed verscholen tussen de bosjes, blijven toekijken. De volgende patiënt, slachtoffer van een beroving of iets dergelijks, was zelfstandig naar buiten komen lopen. Tot zijn verbazing mocht hij bij Casanova naar binnen. Tot zijn nog grotere verbazing kwam diezelfde vent er even later weer uit en ging op de treeplank zitten. Zoals hij daar zat, maakte hij een moedeloze, verslagen indruk. Was Casanova dood? Het groepje bij de openstaande deuren van de ambulance was ondertussen met die gehavende vent en de dokter in discussie geraakt, waarbij die gehavende vent steeds harder begon te schreeuwen. Hij verstond goed Engels, maar hier werd hij geen wijs uit.
Met gespitste oren stond hij te luisteren, toen er nog een brancard naar buiten werd gereden en bij de tweede ambulance, die vlak bij hem stond, werd geparkeerd. Hij hield zich muisstil en hoorde iemand schreeuwen: “En waar is Casanova, verdomme?”

< 03.48
Terwijl het beeld van die roodharige vrouw nog niet eens van Johans netvlies was verdwenen, werd er even kort op diens deur geklopt.
Direct stapte zijn assistent binnen om hem een lijst te overhandigen met een chronologische opgave van alle gegeven instructies. Om het geheel inzichtelijker te maken, had hij de opdrachten waarvan niet bekend was wie deze had goedgekeurd rood gemaakt. Ruim de helft van de lijst was rood.
De eerste rode regel betrof het activeren van EUAT92 om 02.57 uur, vanochtend vroeg. De laatste was van nog geen minuut geleden. Zijn assistent gaf hem nog twee losse vellen. Het eerste kwam van de IT-afdeling. Ze verklaarden dat, onder andere vanwege perspectief en belichting, de door INN uitgezonden beelden van de aanslag een combinatie waren van de opnamen die Casanova had gemaakt en materiaal dat die oude man gemaakt moest hebben. Er werd aan toegevoegd dat, gezien het feit dat hij zichzelf had opgenomen, met zekerheid vastgesteld kon worden dat Casanova daadwerkelijk de aanslag op Eriksson had gefilmd, maar dat men dit van de oude man niet kon bewijzen. Wanneer men de camera's waarmee gefilmd was kon onderzoeken, viel er wellicht meer te ontdekken.

Op het andere vel stond een grafiek, waarin de tijdstippen gerelateerd waren aan acties die waren ondernomen door leidinggevenden, nooddiensten, politie, burgemeester, pers en de onbekende hacker die met 'X' werd aangeduid.
Wat direct opviel, was dat INN bij beide aanslagen bijzonder snel ter plaatse was. “Hieruit valt maar één conclusie te trekken”, zei hij tegen zijn assistent. “INN werd van tevoren gewaarschuwd. Door onze 'X', Casanova, die oude man, of door iemand die ons nu nog onbekend is. Deze groep bestaat beslist uit meerdere personen. Ga maar na.” Hij stak zijn vingers een voor een op en vervolgde: “Twee personen die Eriksson staan te filmen, hacker 'X' en die twee van INN. Dat zijn er al vijf. Wat er precies in het Elisabeth gebeurd is, is nog niet duidelijk, maar je mag aannemen dat daar ook meerdere personen bij betrokken moeten zijn geweest. We hebben het dan over een terreurnetwerk van behoorlijke omvang. Best mogelijk dat INN er enkel zijdelings mee te maken heeft om aan materiaal te komen, maar dat neemt niet weg dat ze medeplichtig en dus net zo strafbaar zijn.”
Hij dacht even na en vervolgde: “We moeten zorgen dat we aan informatie komen. De snelste manier is om die twee van INN aan te houden en stevig aan de tand te voelen.” Hoewel zijn assistent hem ervan probeerde te weerhouden, journalisten kon men immers niet zomaar arresteren en bla, bla, bla, belde hij Lémarc Tasker.

Zoals hij al had gedacht, kostte het hem niet veel moeite om Tasker over te halen toestemming te verlenen. De tweede man van UNBI had er alles voor over om achter de identiteit te komen van degenen die zijn baas hadden vermoord.
Nadat hij had opgelegd, gaf hij zijn assistent opdracht. De AT2-eenheid die al onderweg was naar het Elisabeth diende de twee INN-medewerkers aan te houden op verdenking van samenspanning met Casanova. Tevens gaf hij hem de instructie om contact op te nemen met Holger Bersal van EUAT92. Bersal moest, naast Casanova, ook de oude man aanhouden en van beiden de smartphone in beslag nemen. Tevreden trok hij de lijst naar zich toe. Het voelde goed om eindelijk iets te kunnen doen!

< 03.49
Als uit graniet gehouwen, stond Holger grimmig naar Lémarc te kijken, die met de arts in gesprek was.
De missie was op een fiasco uitgedraaid en hij was verantwoordelijk. Vanaf het moment dat James tegen zijn SUV was opgelopen, was het fout gegaan. Door de beschamende actie in de hal en de tijdsdruk, had hij niet goed naar de arts geluisterd. Het was zijn eigen schuld. De dokter had inderdaad gezegd dat zijn patiënt een oude man was.
Hij kon zich wel voor zijn kop slaan dat hij zo haastig zijn smetteloze staat van dienst om zeep had gebracht. Hij moest koste wat het kost Casanova vinden en stond op het punt om zijn teams opdracht te geven de SEH uit te kammen, toen er een brancard naar buiten kwam, die door twee verpleeghulpen naar de andere ambulance werd gereden.
De ene ging naar binnen en degene bij het hoofdeinde trok nog even netjes het laken recht, toen hij plotseling ruw opzij werd geduwd. James, die als een zombie mistroostig voor zich uit had zitten staren, was als een pijl op de brancard toegeschoten en had met beide handen het hoofd van de patiënt vastgegrepen.

Voor hij ook maar met zijn ogen had kunnen knipperen, flitste er iets door de lucht en hoorde hij een doffe plok.
James gaf een schreeuw en viel als een zandzak naar voren over de brancard.

In zijn hoofd vielen de puzzelstukjes ineens op hun plek. Mes, Stiletto, moordaanslag, Casanova. Holger keek in de richting van waaruit er geworpen moest zijn en zag een figuur wegsluipen.

Lémarc en de arts schoten James al te hulp en terwijl hij zijn mannen gebaarde een zo groot mogelijk terrein onder controle te houden, sprintte hij achter de messenwerper aan.

< 03.50
Licht voorovergebogen, keek de Lord gespannen naar de wilde rit van Tim en Arda. Hij hield zijn hart vast en verwachtte ze elk moment te zien verongelukken.
Tim wist echter de motor overeind te houden en ze hadden bijna hun einddoel bereikt, toen Saundra van zich liet horen. Ze meldde dat het INN gelukt was in de buurt te komen. De cameraman was al bezig met het maken van opnamen en het zou niet lang duren voor de pers bij de ambulance-ingang zou opduiken. De opnamen die zij maakten, zouden voordat deze doorgeseind werden, door SPY onderschept en gekopieerd worden. Saundra zou het materiaal synchroniseren met de opnamen van de satelliet en als beeld-in-beeld aan de linker onderkant op het GRID plaatsen.
Ze was van mening dat dit een waardevolle toevoeging zou kunnen zijn en ging ervan uit dat het voor hem aangenamer kijken was. Uiteraard had ze geen invloed op hetgeen INN besloot vast te leggen. Nog voordat ze was uitgesproken, zag hij het frame verschijnen. Het toonde een niet zo heel breed, geasfalteerd pad, waarlangs aan beide kanten bomen en struiken stonden.
Ineens leek het pad te wankelen. Het werd weer stabiel en hij zag Tim en Arda voorbijschieten. Arda’s haar wapperde als een vrolijke, rode vlag. Ze reden even rechtdoor, bogen naar links en verdwenen uit het beeld. Op het bovenaanzicht zag hij dat ze voorbij de bocht het pad afgingen en rechts in de struiken verdwenen, vanwege het dichte gebladerte niet langer zichtbaar voor SCOPE.
Wel kon hij aan de positie van hun avatars zien dat ze niet ver van het pad stilstonden. Opgelucht dat ze heelhuids hun positie hadden bereikt, zag hij dat er een eindje verderop beweging in de bosjes ontstond.

Er verscheen een man die aan Stiletto's beschrijving voldeed. Hij zag hem een paar stappen in de richting van de meest linkse SUV doen en stilhouden. Hij maakte een snelle beweging, dook achter de SUV en sloop er gebukt langs. Intussen liet Saundra weten dat deze persoon gescand en als Stiletto was geïdentificeerd. Gebiologeerd keek hij toe hoe Stiletto achter de SUV vandaan kwam en het op een lopen zette, niet veel later gevolgd door Holger Bersal, die tussen de twee SUV's door tevoorschijn was gekomen, Stiletto in het oog had gekregen en de achtervolging had ingezet. Op topsnelheid rende Stiletto naar het pad waar Tim en Arda eerder vandaan gekomen waren, om plotseling af te buigen. Zijn vluchtroute werd geblokkeerd door de twee mensen van INN, die uit de bocht het pad kwamen oplopen.
In het frame zag hij duidelijk het geschrokken gezicht van Stiletto, voordat deze zich omdraaide en van hen vandaan spurtte, niet wetend dat Tim en Arda zich vlakbij bevonden. In volle vaart rende hij tegen het hoog opgeheven been van Arda op, die met een wervelende pirouette als een duvel uit een doosje uit de struiken was geschoten. Terwijl hij wankelend achteruit bewoog, werd Arda door Tim opgepikt en gingen ze er slippend, blad en gruis opwerpend, vandoor. Die gast moest wel een ongelooflijk taai type zijn, dacht de Lord bij zichzelf, toen hij zag dat Stiletto in plaats van knock-out te gaan, zijn evenwicht wist te herstellen en na een keer met zijn hoofd te hebben geschud, zijn vlucht hervatte. Het had hem echter wel vertraagd.
Holger Bersal was flink op hem ingelopen. Luid en duidelijk hoorde hij hem Stiletto waarschuwen. “Halt. Politie. Staan blijven of ik schiet.” Stiletto keek even achterom en verhoogde vervolgens zijn snelheid, om plotseling om te draaien en door zijn knieën te zakken. Uit het niets lag er ineens in elke hand een mes, die hij allebei, sneller dan het oog kon volgen, naar Holger wierp.
Vastgenageld aan het GRID zag de Lord hoe het ene mes uit Holgers borst stak en hoe het andere boven in diens rechterarm verdween. Meteen viel Holgers arm slap naar beneden.
Het pistool gleed uit de krachteloze vingers, maar nog voor het op straat terechtkwam, had Holger met links zijn andere pistool getrokken en geschoten.
Stiletto zakte in elkaar en bleef bewegingloos op zijn rug liggen.

< 03.51
Tot Holgers grote verrassing had Stiletto, die als de wind zo snel voor hem uit vluchtte, onverwacht zijn koers naar links verlegd. Terwijl hij hem op volle snelheid had achtervolgd, was hij nogmaals verrast door iemand die ineens vanachter een boom tevoorschijn was gesprongen, een flitsende pirouette had gemaakt, in dezelfde vloeiende beweging een been omhoog had gestoken en Stiletto een trap had verkocht.
Voor het tot hem had kunnen doordringen, was deze figuur achterop een motor gesprongen, die er meteen brullend vandoor schoot. Hoewel hij geen idee had wie dat geweest konden zijn, was hij dankbaar voor de hulp. Hij was Stiletto dicht genoeg genaderd om hem aan te kunnen houden en sommeerde hem te stoppen. Ongelovig had hij gezien hoe de man er opnieuw vandoor ging, om het even later op te geven.
Tenminste, dat had hij eerst gedacht. Stiletto had zich omgedraaid en voor hij kon reageren een stel messen naar hem toe geslingerd. Op hetzelfde moment had hij een steek in zijn rechterarm gevoeld, direct gevolgd door een klap op zijn borst. Zijn rechterarm was onbruikbaar naar beneden gevallen en in een reflex had hij met links zijn Glock 17 getrokken en geschoten.
Nu staarde hij versuft naar de Mexicaan die, met midden in zijn voorhoofd een keurig gaatje, levenloos op zijn rug lag. De realiteit drong langzaam tot hem door.
De uren van oefening in tweehandig schieten onder alle denkbare omstandigheden waren niet voor niets geweest en hadden hem vandaag het leven gered. Tegelijkertijd realiseerde hij zich dat hij zijn grens bereikt had. Hij was slordig geweest. In zijn jaren bij de politie en daarna als leider van EUAT92 was het altijd gelukt de verdachten levend, al zij het soms wat beschadigd, in handen te krijgen. Tijdens deze missie echter, had hij een fout gemaakt, met als gevolg dat hij verantwoordelijk was voor de dood van een ander mens. Vreugdeloos sloeg hij zijn teamleden gade, die zich over het terrein verspreidden. Twee ervan knielden bij Stiletto neer, bevestigden na een snelle controle dat deze dood was en vonden dat hij zich nu om zichzelf moest bekommeren. Gezien het feit dat er twee messen uit zijn lijf staken, werd er droog aan toegevoegd. De opmerking ging aan hem voorbij.
Lémarc was op hem toe komen lopen, gaf hem een joviale por en zei bewonderend: “Sodemieters, Holger. Knap schot!”, om er meteen geschrokken aan toe te voegen: “Je bent gewond! Wat doe je hier nog? Idioot!” De stomp die Lémarc hem gaf, voelde hij niet eens. Het mes in zijn arm ineens wel. Hij keek omlaag, zag het glinsterende mes dat uit zijn borst stak en trok het er met moeite uit.

De kracht die hij ervoor nodig had, deed hem beseffen dat wanneer hij geen kogelwerend vest gedragen zou hebben, het mes dwars door zijn hart was gegaan.

< 03.52
“Zo, die is eruit”, zei Holger vlak, en hij stak het mes achter zijn riem.

Lémarc bukte zich en raapte Holgers dienstwapen van de straat. Voor de zekerheid schoof hij de veiligheidspal terug, waarna hij, voorzichtig Holgers arm uit de weg houdend, de Walther P5 in de holster stak.
“En die zit erin”, kaatste hij terug. Holgers arm bloedde behoorlijk en als een lekkende kraan vielen de druppels gedempt petsend in een steeds groter wordende plas aan zijn voeten.
Op besliste toon vervolgde hij: “Ik wil dat je direct meekomt naar de SEH, voordat je hier omkiept en we je moeten sjouwen.”
Terwijl hij telefonisch de lijkschouwer en de forensisch techneuten regelde, zag hij dat de grote blonde Duitser knikte, en hoorde hij hem zijn mannen instrueren om bij het lichaam te blijven tot de experts er waren.
Ondertussen ging Lémarcs mobiel over. Haastig rondde hij af en nam op. Het was de crisismanager, die sterke aanwijzingen had dat de pers bij de aanslag op Hakon betrokken was en zijn toestemming vroeg om de betreffende journalisten te arresteren. Journalisten? Dat was tamelijk riskant. Aan de andere kant zou het mogelijk aanwijzingen opleveren en het onderzoek naar de daders snel vooruithelpen. Hij hoefde niet lang na te denken. Hij ging akkoord en gaf door dat de arrestanten overgedragen moesten worden aan Sytsema, de inspecteur die het onderzoek naar de aanslag coördineerde.
Hij stak zijn mobiel weg en wenkte Holger. Onderweg naar de ambulance-ingang stelde hij Holger gerust en vertelde hem dat James, die bewusteloos over Casanova heen was gevallen, op de SEH werd verzorgd. Voor Casanova had men niets meer kunnen doen. Deze had op slag het leven gelaten.
Stiletto's mes was regelrecht in Casanova's oor terechtgekomen, dwars door James' hand heen, die daardoor aan Casanova's hoofd vastgepind zat. Ze hadden de brancard naar de SEH gereden, waar vastgesteld werd dat Casanova dood was. James was losgemaakt, bijgekomen en werd nu behandeld. Casanova's lichaam bleef onder bewaking en was naar een van de behandelkamers gebracht, waar ze, geloof het of niet, een motoragent slapend hadden aangetroffen, die van alle commotie niets had meegekregen. Hij moest er nog om grinniken. Een tikje verbaasd keek hij opzij. Naast hem liep Holger stug door en gaf geen enkele respons. De messteken moesten hem meer pijn bezorgen dan hij wilde toegeven, dacht Lémarc bezorgd.
Om hem af te leiden, vertelde hij verder. “Mijn assistent, Jens, heeft me laten weten dat het brandje in de hal is geblust en dat de brandweer al bezig is met opruimen. De hal zelf is een ruïne, maar de brandschade viel erg mee. De patiënten zijn allemaal weer terug en afgezien van de ravage aan de voorkant, gaat het in het ziekenhuis weer zijn normale gangetje.”
Gelukkig, ze waren er. Opgelucht droeg hij de abnormaal stille Holger over aan het verplegend personeel, zocht een stoel en ging zitten. Wat een ochtend. Beter gezegd, wat een uur. Het was nog niet eens kwart voor negen.

FICTIE

< 04.01
Terwijl Barbara met een half oog naar het versnelde materiaal van Ewin en Charles keek, liet ze via een korte e-mail aan Red/Tec weten dat ze er niets aan toe te voegen had. Het dossier van Casanova was bekend en het commentaar van Ewin was goed verwoord en volledig. De opmerkingen die zij nog over deze smerige moordenaar zou kunnen toevoegen, zouden niet bepaald voor uitzending geschikt zijn.
Ze bleef naar het beeldscherm kijken en hoopte maar dat het niet al te lang zou duren. Het volgen van de weinig interessante beelden kostte tijd. Tijd die ze veel beter kon besteden aan het onderzoeken van de aanslag op Hakon.
Russ, een brede lach op zijn donkere gezicht, kwam nonchalant aangeslenterd, trok een stoel bij en plofte naast haar neer.

Hij gebaarde richting het beeldscherm en vroeg: “Nog steeds spul uit Den Haag? Het lijkt wel of ze een zondagmiddagwandelingetje maken.”

Ze knikte. “Mm, mm. Ze willen naar de achterkant van het ziekenhuis. Aan de voorkant maken ze geen kans meer, daar zit het nu potdicht.”

“Aaah, juist”, reageerde hij. Hij stak zijn hand uit en vervolgde: “Je krijgt een dikke pluim van de chef en, blijf alsjeblieft kalm, of jij een hommage over Eriksson kan maken. Omdat je met hem bevriend was, is hij van mening dat dit jou toekomt.”

Ze legde het rechter oortje van de headset in zijn uitgestoken hand. “Houd jij deze spannende film maar even in de gaten.”

Ze verkleinde het videokader en verschoof het een stukje in zijn richting. Vlot opende ze een nieuw tekstdocumentje, tikte 'Hommage: Hakon Torstein Eriksson', sloeg het op en sloot het af. “Ziezo. Mocht de chef ernaar vragen, dan kun je hem eerlijk vertellen dat ik eraan begonnen ben.”
Russ keek haar vragend aan, maar ze wilde hem nog geen deelgenoot maken van haar twijfels en minuscule hoop dat Hakon misschien nog leefde. Gatsamme. Ze wilde dat Ewin eens opschoot, dan kon ze verder spitten. Niet lang nadat er een stel op een motor voorbij geracet was en Ewin en Charles nog steeds het smalle pad volgden, sprong de opname naar normale snelheid.

Samen met Russ zag ze dat hun collega's uiteindelijk de achterkant van het ziekenhuis in zicht kregen, waarna ze allebei plotseling rechtop schoten, alle aandacht op het beeldscherm gericht. Tegelijkertijd drukten ze hun vrije oor dicht en volgden nieuwsgierig de nu veel levendigere beelden. Schuin links was een jongen komen aanrennen, die even later recht op de camera leek af te stormen. Nu hij dichterbij kwam, zag Barbara dat de rennende figuur geen jongen was, maar een man. Een tenger gebouwd, zuidelijk type. Hij was erg knap en ze schatte hem op een jaar of dertig. Zichtbaar van Ewin en Charles schrikkend, verlegde hij zonder in te houden zijn koers en rende bij de camera vandaan. Rechts van hem dook plotseling een vrouw op, die één keer om haar as draaide, een buiging leek te maken, een been omhoog bracht en in een werveling van rood haar een voet in het knappe gezicht van de hardloper plantte. Nog geen seconde later werd de vrouw door een motorrijder opgepikt en was het stel verdwenen, de jongeman versuft achterlatend.
Wankelend zette hij zich weer in beweging, toen links van hem een grote blonde agent kwam aanrennen. Hij maakte zich bekend en beval de hardloper, terwijl hij hem onder schot hield, om zich over te geven. Gelukkig, de man was verstandig en gaf het op. Zijn schouders vielen naar voren en hij zakte door zijn knieën. Aan Ewins commentaar te horen, ging hij van hetzelfde uit. De blijkbaar criminele man zou geboeid en gearresteerd worden. Maar ze hadden het mis. De man maakte een snelle beweging en ineens was de agent gewond. Uit zijn borst stak een mes, evenals uit zijn rechterarm. Terwijl zijn wapen op straat kletterde, trok de agent stoïcijns met links een ander wapen, en schoot. Nog voor de knal echoënd wegstierf, was de jongeman al in elkaar gezakt. Hij viel op zijn rug en bleef roerloos liggen. Het beeld bleef een paar seconden rusten op de agent, die bewegingloos naar het lichaam stond te staren, waarna het overging naar de neergeschoten man. Langzaam werd er ingezoomd, om te eindigen met een close-up van het knappe gezicht. Midden op diens voorhoofd zat een gaatje dat, op een dikke druppel na, niet eens meer bloedde. Het beeld werd weer verlegd naar de agent, die zich zo te zien nog geen millimeter had bewogen.
In tegenstelling tot de schotwond, bloedde de wond van het mes dat uit de rechterarm van de agent stak behoorlijk. Gestaag druppelde het bloed langs zijn hand naar beneden.
Het schot had zijn collega's doen toestromen. Terwijl Lémarc Tasker de agent met zich meenam, verspreidden diens collega's zich en werden Ewin en Charles naar de zijkant van het ziekenhuis meegenomen.
Geschokt keek Barbara opzij, recht in de kalme, bruine ogen van Russ. “Casanova had een helper”, fluisterde ze. “God, ik hoop maar dat hij niet is ontsnapt.”

“Nou niet meteen het ergste denken, Barb. Je kunt beter eerst uitvissen wie die gast is, uh, was.”

Hij had gelijk, natuurlijk. Ze knikte en spoelde terug tot het moment dat het knappe gezicht duidelijk in beeld kwam. Ze zette de opname stil, maakte een schermafdruk en zond deze met een dringend verzoek om info naar Mike.

Russ keek haar vrolijk aan en zei: “Ongelooflijk! Wat een mazzel! Dat de politie voor de camera een verdachte neerschiet, gebeurt niet vaak. Het geluk van de chef kan niet op. Allemaal na een tip van jou. Meid, je carrière zit gebakken. Champagne heb ik niet op voorraad, helaas. Koffie dan maar?”

Ze knikte instemmend, wendde haar blik af en liet de opname teruggaan naar 'live'.

Die tip over Casanova zat haar lang niet lekker. Ze kon wel doen alsof, maar vroeg of laat zou het haar gegarandeerd opbreken. Hoe kon ze er in 's hemelsnaam achter komen wie dit op z'n geweten had? Het liefst ging ze meteen aan de gang, maar Charles' camera was nog steeds aan het opnemen, verdorie. Ze zag dat haar collega's als makke schapen met de agenten meeliepen. Verstandig. Ze hadden puik werk geleverd. Waarschijnlijk zouden ze straks aan de voorkant nog een formele conclusie maken en de reportage beëindigen.
Ze bleef af en toe naar het beeldscherm kijken en pakte haar aantekeningen over de aanslag op Hakon, terwijl ze probeerde te bedenken hoe ze haar onderzoek het beste kon aanpakken. Uit haar begintijd herinnerde ze zich wat een oudere collega altijd zei: “Loop je vast, begin dan opnieuw bij de bron.” Oké, dat zou ze dan als eerste doen. Snel tikkend, stuurde ze een verzoek aan Mike om haar alle informatie met betrekking tot de aanslag te bezorgen. Alles waar hij maar de hand op kon leggen. Haar collega had de nodige contacten en zou alles wat er te vinden was in no-time verzameld hebben. Bijna meteen nadat ze het bericht had verzonden, kwam er een boodschap van hem binnen. Mike had al uitgevonden dat de dode ene Stiletto was, een messenwerper die door de politie van twee moorden werd verdacht. Ze stuurde een kopie naar Red/Tec en opende het bijgevoegde dossier.
Russ zette twee bekers op het bureau, nam opnieuw naast haar plaats en deed het oortje weer in. Barbara tikte met haar nagel op het beeldscherm en zei tegen hem: “Ik had mooi wel gelijk. Die doodgeschoten man was een crimineel. Terwijl we kijken, kunnen we mooi het dossier doornemen.

Veel spannends zal er toch niet meer gebeuren. Hopelijk lezen we dat hij helemaal niks met Casanova te maken heeft.”

< 04.02
Tim had, zodra Arda zichzelf bij hem vandaan had gelanceerd, de motor gestart, was om de boom heen het pad opgereden, en had net op tijd klaargestaan voor Arda om weer achterop te springen. Zodra Arda hem vastgegrepen had, was hij er direct en zonder om te kijken op volle snelheid vandoor gescheurd. Opnieuw was hij door SCOUT door de tuinen gedirigeerd, totdat ze heel wat kalmer dan de heenrit, de zijkant van het ziekenhuis hadden bereikt en hij de opdracht kreeg om hier stil te houden en te wachten op nader bericht. Met zijn lange benen hield hij de motor achteloos in balans, terwijl hij Arda haar helm aanreikte.
“Hier, zet maar op. Het rijdt best wel rottig met zo'n ding aan mijn arm. Ik neem aan dat je Stiletto horizontaal hebt achtergelaten?”

“Ik zou het niet weten. Ik heb hem een aardige schop gegeven en zag hem achterover wankelen, maar heb niet meer omgekeken”, antwoordde ze, achteloos haar schouders ophalend. “Niet veel aan. Geef mij maar de sparringpartijtjes met Tony. Veel interessanter.”

Hij zag dat haar gezicht een gretige uitdrukking bij de herinnering kreeg. Arda was een zeer geduchte tegenstandster, wist hij van zijn broer, die een enorm respect voor haar had. Een gevaarlijke vrouw. Allebei in hun eigen gedachten verdiept, wachtten ze op nadere instructies, die niet lang uitbleven.
Tim startte en wees naar achteren. “Spring maar weer achterop, dame. Saundra meldt dat Stiletto is uitgeschakeld. We kunnen door naar het Centraal Station.”

< 04.03
Zonder te protesteren, hadden Ewin en Charles zich door enkele leden van EUAT92 laten terugdrijven tot om de hoek van het ziekenhuis, waar ze door een paar andere agenten waren opgevangen, die hen nu naar de voorkant van het gebouw brachten. Waarom zouden ze ook moeilijk doen, dacht Ewin tevreden. Ze hadden tenslotte hun tweede primeur, een kanjer zelfs, weten binnen te slepen.
Ze waren vanaf het begin tot en met het einde van het incident getuige geweest en hadden alles kunnen opnemen. Het had absoluut niet mooier gekund.
Nadat ze een korte, niet erg interessante reportage van de verongelukte SUV hadden gemaakt, waren ze voorzichtig doorgelopen naar de hal waar ze, afgezien van een paar korte shots, helaas weinig succes hadden gehad. Lémarc Tasker had hen kortaf nul op het rekest gegeven en direct daarna waren ze resoluut weggestuurd.
De manier waarop had hem geïrriteerd, maar Charles had alleen maar een wenkbrauw opgetrokken en kalm gezegd: “Weet je, elk gebouw heeft aan de achterkant een ingang. Toen we bij onze verwoeste auto stonden, heb ik gezien dat er twee SUV's die kant op reden. Geeft te denken, nietwaar?”
Onopgemerkt, op een bijna-botsing met een roekeloze motorrijder na, hadden ze de achterkant weten te bereiken. Zodra ze uit de bocht waren gekomen, hadden ze perfect zicht gehad op de ingang van de SEH.
Onder het afdak stonden twee ambulances, met daarachter de twee SUV's, die schuin geparkeerd de toegang insloten. Wat er daarna plaatsgevonden had, was gewoonweg UNBELIEVABLE! Er was een Zuid-Amerikaans uitziende man recht op hun af komen rennen. Hij had hem en Charles in het oog gekregen en was op volle snelheid van hen vandaan naar rechts afgebogen. Nog geen tel later was er een vrouw, volgens hem dezelfde roodharige passagier als van de motor die hen bijna ondersteboven had gereden, uit de bosjes gesprongen. Ze was een keer om haar as gedraaid en had, als een Jean-Claude van Damme, de aanstormende man een trap verkocht. In één vloeiende beweging was de vrouw daarna achterop een motor gesprongen, die er allemachtig snel vandoor was geracet. Het slachtoffer had nog staan wankelen, toen er een grote, blonde agent van EUAT92 aan was komen rennen. Hij had zijn pistool getrokken en het slachtoffer van de vrouw gewaarschuwd dat hij van de politie was en dat hij moest blijven staan.
Even had hij gedacht dat de man het opgaf, maar in een oogwenk had hij twee messen naar de agent gegooid. Allebei raak. Het pistool van de agent was op straat gevallen, maar hij had bliksemsnel met zijn andere hand een ander getrokken en geschoten. De messenwerper was in elkaar gezakt. De agent, met twee messen in zijn lichaam, was roerloos blijven staan. Even later was Lémarc Tasker verschenen, die de gewonde agent had opgehaald. Het hele terrein werd nu door EUAT92 bewaakt en hij en Charles waren overgedragen aan een stel andere agenten, waartussen ze nu stilzwijgend meeliepen.
Hij keek steels naar Charles, die met zijn hoofd even betekenisvol in de richting van de hoofdingang bewoog.
De politie was druk bezig met het plaatsen van hekken en linten en het krioelde er van de hulpverleners. Ook waren er inmiddels diverse nieuwsagentschappen komen opdagen, die geen enkele kans maakten om een item als het hunne te maken. Men zou groen en geel zien van jaloezie zodra INN hun sensationele item zou uitzenden. In nog geen uur tijd hadden ze twee primeurs naar New York kunnen zenden. Geweldig! Hun Haagse tijd was prima begonnen!

< 04.04
De messenwerpende huurmoordenaar Stiletto was dood. De Lord had Saundra's bevestiging niet nodig, want hij had heel duidelijk het kleine, ronde gat midden in diens voorhoofd kunnen zien. Hij was opgelucht dat Tim en Arda heelhuids waren weggekomen en dat Holger Bersal nog overeind stond.
De gebeurtenissen hadden elkaar razendsnel opgevolgd en waren blijkbaar zo spannend geweest dat hij van begin tot eind niet eenmaal met zijn ogen geknipperd had. Pas nadat hij ze een paar keer krachtig had geopend en gesloten, was het droge, branderige gevoel verdwenen.
Vervolgens had hij op het GRID toegekeken hoe Lémarc Tasker de gewonde Holger meegenomen had naar de SEH, hoe de agenten van EUAT92 de omgeving onder controle brachten, het lichaam van Stiletto bewaakten en die twee van INN terugbrachten.
Intussen was de status van Stiletto veranderd van rood naar zwart met een wit kruisje. Die van Casanova bleef geruststellend groen en het zou niet lang meer duren voor deze misdadiger de rest van zijn leven in een van de zwaarst bewaakte gevangenissen zou doorbrengen. Tevreden overzag hij het GRID. Alles was uiteindelijk op z'n pootjes terechtgekomen, ondanks het plotselinge opduiken van de huurmoordenaar Stiletto.
Met haar aangename stemgeluid verbrak Saundra de stilte en verkondigde dat ze een gesprek tussen Lémarc Tasker en crisismanager Johan Lam had onderschept. Ze deelde hem mee dat Casanova door Stiletto gedood was. Tegelijkertijd veranderde diens status, net als die van Stiletto, naar zwart met een eender wit kruisje. Dood. Hij was dood! Het was een tegenslag dat hij nu niet meer ondervraagd kon worden. Eventuele sporen naar Casanova's opdrachtgever waren nu permanent weggevaagd.
Maar desondanks was het gespannen gevoel dat al zo lang als een steen op zijn maag had gelegen als bij toverslag verdwenen en voelde hij zich van een enorme last verlost. En hoewel hij het waarlijk betreurde dat twee mannen het leven hadden gelaten, mensen zouden elkaar niet moeten doden, voelde hij zich eindelijk, eindelijk vrij. Nu kon hij zich, na er jarenlang op gewacht te hebben, wijden aan het afsluitende ritueel. Hij bedankte Saundra en begaf zich zonder dralen naar de bibliotheek.

< 04.05
Goedgemutst had Ewin zich door de Nederlandse AT-agenten rustig laten meevoeren naar de voorkant van het ziekenhuis. Nog even en dan zouden ze door de afzetting worden gelaten en konden hij en Charles op hun gemak nog een mooie afsluitende reportage maken. Dankzij Barbara hadden ze een geweldig stukje materiaal weten te scoren. Misschien moest hij haar even bellen. Hij had haar al wel een sms'je gestuurd, maar een persoonlijk bedankje was wel zo netjes.
Het was tenslotte haar tip geweest om bij het ziekenhuis te gaan kijken, wat uiteindelijk dit spectaculaire nieuwsitem had opgeleverd. Het mocht in New York dan wel, even kijken, kwart voor drie 's nachts zijn, maar hij wist met zekerheid dat ze op de afdeling zou blijven zitten totdat INN het schietincident op tv zou hebben uitgezonden. Ze moest overigens over zeer speciale bronnen beschikken om zo ruim van tevoren aan zulke informatie te komen, dacht hij terwijl hij haar nummer koos. Hij startte een video-oproep en hoorde de kiestoon een paar maal overgaan. Intussen keek hij afwezig naar de grimmige gezichten van een paar AT-agenten, die op hun groepje kwamen afgemarcheerd.
Hij luisterde naar het overgaan van de telefoon en keek op het display, waarop hij zometeen Barbara's verraste gezicht verwachtte te zien. Ineens werd hij totaal overrompeld door een agent, die hem vastgreep en zijn smartphone en tablet-pc uit zijn handen rukte. Voor hij kon reageren, lagen zijn handen geboeid op zijn rug en kreeg hij te horen dat hij en zijn cameraman waren aangehouden. Niet-begrijpend keek hij om naar Charles en zag dat ook hij stevig werd aangepakt.
Zijn collega, normaliter kalm en bedaard als geen ander, schreeuwde dat ze journalisten waren en dat ze moesten oprotten. Het haalde niets uit. Nog geen tel later lag hij in een houdgreep, kermend op zijn buik. Zijn armen werden ruw naar achter getrokken en in een ommezien waren ook zíjn polsen vastgesnoerd.
Charles' camera was uit het schouderframe geschoten en viel stuiterend op de klinkers, waar het apparaat na een paar keer te zijn omgerold, uiteindelijk stil bleef liggen. Niet vermoedend dat zijn actie grote gevolgen voor hemzelf en het korps zou hebben, trapte een agent met volgens zijn ID-kaart de rang van commissaris, de camera kapot. “Ziezo. Die beelden worden niet uitgezonden.” Hij wees ernaar en beval hooghartig met een korte vingerknip om alle in beslag genomen spullen in te pakken en 'alle rommel' weg te brengen.
Niet op de hoogte van alle moderne technische mogelijkheden, had de man later heel wat aan zijn superieuren uit te leggen, nadat zijn handelswijze live op tv te zien was en er een stroom van kritiek op gang kwam. Na het binnenkomen van de laatste opname, een overzichtsopname van de verongelukte SUV op de sokkel, met op de achtergrond de volledig vernielde voorkant van het Elisabeth Ziekenhuis, sloeg bij INN de vlam in de pan.

< 04.06
Tim zag Joost en Marilyn al van verre bij Hakons sportwagen staan. Kalm liet hij de motor uitlopen en stopte naast Marilyn, die enthousiast had staan zwaaien. “Fijn dat jullie er zijn, Tim”, zei ze, terwijl ze vriendschappelijk een arm om zijn middel sloeg.
“Je kunt de volgende trein makkelijk halen. Je broers zijn al onderweg.”
Hij keek op haar blonde kruin neer en liet zich de behandeling gelaten welgevallen. Hij was allang gewend aan het feit dat ze haar genegenheid voor hem en zijn broers niet onder stoelen of banken stak. Tjan en Tony vonden het wel leuk, maar hij was nu eenmaal niet gewend aan zulk openbaar vertoon van genegenheid. Zijn broers vonden hem vaak maar een geremde stijve hark. Omzichtig, ze bedoelde het goed en hij wilde haar onder geen beding kwetsen, maakte hij zich los en deed een stapje achteruit.

Arda, al door Joost op zijn eigen Hollandse wijze begroet, gaf Marilyn een kus op haar wang en zei: “Mazzel dat we het op tijd hebben kunnen redden. Alles liep gesmeerd, tot er ineens een vent opdook, die achter Casanova aanzat. Tim heeft moeten rijden als een krankzinnige.”

Haar uitgebreide verhaalstijl kennende, zei hij snel: “Maar Arda heeft hem weten te stoppen.”

Hij gaf Joost een hand en zag de grimas op diens gezicht. Hij wist onmiddellijk dat de man aan een paar dagen geleden dacht.

Er was een vergadering ingelast en onderweg erheen moesten ze Arda oppikken. Omdat het verkeer had meegezeten, waren ze wat te vroeg geweest en hadden ze haar nog zien trainen. Joost, die nu wel beter wist, was argeloos op haar afgelopen. Goddank had hij het benul gehad om direct stokstijf stil te blijven staan, toen ze in een flits haar teen naar zijn nek had gestoken. Het was bij een lichte aanraking gebleven, maar Joost wist nu dat wanneer Arda trainde, je haar absoluut niet mocht storen.
Hij gaf Arda geen kans om uit te weiden en zei er meteen achteraan: “Pas nadat we groen licht kregen, konden we hierheen komen.”
Op het moment dat hij Arda's verhaal had onderbroken, had Tim geweten dat hij zich op glad ijs bevond, en hij hield zorgvuldig zijn onschuldige houding in stand. Ze keek hem even met fonkelende ogen aan en … lachte. Haar witte tanden glinsterden in het zonlicht. Hij kreeg er kippenvel van en was allemachtig blij dat ze zometeen ieder een andere kant op moesten.

Opgelucht zag hij hoe ze lichtvoetig en soepel op de motor sprong en het pakketje wegborg dat Marilyn haar had toegestoken.

Goedlachs, en volgens hem veel te argeloos, zei Marilyn nadrukkelijk: “Niet vergeten, Arda. Je weet hoe belangrijk het is, hè?”

“Yep, ik zal heer Tasker met een bezoekje vereren”, was het opgewekte antwoord. “Ik zal mijn uiterste best doen”, voegde ze er met een ondeugende knipoog aan toe. Ze zette haar helm op en startte de motor. Voordat ze vertrok, keek ze achterom naar Marilyn en schreeuwde: “Je gaat de weddenschap verliezen, liefje!” Met een klap sloot ze het vizier en scheurde ervandoor.

“Waar ging dat allemaal over?”, vroeg Joost met een nieuwsgierige blik naar Marilyn. “Je hebt toch geen geheimen voor mij?”

“Lijkt me sterk”, zei Tim vrolijk. Hij was uitermate opgelucht dat Arda was verdwenen. “Iedereen weet dat jullie twee handen op één buik zijn.”
Na lang aandringen van Joost en in eerste instantie onwillig, maar gaandeweg steeds breder grinnikend, vertelde Marilyn van de weddenschap die Arda met haar was aangegaan. “En jullie weten dat ze gewoon pakt waar ze zin in heeft. Ik had nooit verwacht dat ze binnen de afgesproken tijd de honderd zou halen, maar ze heeft me consequent op de hoogte gehouden. De teller staat op negenennegentig en nu heeft ze haar zinnen op Lémarc gezet. Ze vindt hem aantrekkelijk en wil met hem als trofee de weddenschap winnend afsluiten. Dan meent ze bewezen te hebben dat liefde op het eerste gezicht niet bestaat.”
Joost, die nu net zo breed lachte als zij, vroeg wat er tegenover stond.
Marilyns gezicht betrok. “Als ik verlies, moet ik tien zelfverdedigingslessen bij haar volgen”, bekende ze, al zielig kreunend bij het vooruitzicht. “Hoewel ik dat lang geen slecht idee vind, denk ik niet dat het haar gaat lukken. Lémarc is een grote jongen en kan echt wel op zichzelf passen “, antwoordde Joost troostend, en hij schoot meteen weer in de lach.

Terwijl Tim van de een naar de ander keek, vroeg hij zich af of hij de enige normale in het gezelschap was.
Wat een onbeschaamdheid. Die mannenverslindster moest eens een koekje van eigen deeg krijgen en eens flink voelen hoe het is om gebruikt te worden, dacht hij wraakgierig. Afkeurend hield hij zich afzijdig. Met zulke zaken wilde hij zich absoluut niet bemoeien. “Ik hoop met heel mijn hart dat je gelijk hebt, Joost”, hoorde hij Marilyn zeggen. Ze keek op haar horloge. “Jongens, het wordt tijd dat we opstappen. Over een paar minuten gaat je trein, Tim.”
Ze wensten elkaar succes en namen afscheid. Natuurlijk moest Marilyn hem nog een knuffel geven voor ze naast Joost in Hakons auto kon plaatsnemen. Nog even stak hij bij wijze van groet zijn hand op, waarna hij zich haastig naar de stationshal begaf.

< 04.07
“Sjonge, interessant hoor”, zei Barbara tegen Russ. Ze sloot het dossier en vervolgde: “Nou weten we nog steeds niet of Stiletto al dan niet iets met Casanova te maken had.”

Ze zuchtte diep. “Man, wat zou ik graag weten of ze hem hebben gearresteerd of dat hij, God verhoede, heeft weten te ontsnappen.”

“Ik weet het natuurlijk ook niet, Barb, maar ik denk dat die Stiletto heeft geprobeerd om Casanova te helpen ontsnappen en ik vermoed dat dat niet gelukt is. Hij is betrapt en gevlucht. Uit noodweer heeft die agent moeten schieten en ik heb geen activiteiten gezien die erop wezen dat die AT'ers op zoek waren naar een andere ontsnapte crimineel. Ik ga ervan uit dat Casanova is gepakt.”
Hij keek haar openhartig aan, nam haar hand in de zijne, gaf er even een bemoedigend kneepje in en hield hem nét even te lang vast voordat hij weer losliet.
Voor hij zijn blik kon afwenden, had ze het gezien. Haar hart miste een slag, en waar kwamen die vlinders in haar buik vandaan? Ze was niet snel verlegen en voelde tot haar ergernis dat ze bloosde.

Om haar gêne te verbergen, pakte ze hoestend haar koffie. Van hoesten kreeg je een rooie kop, dat wist iedereen, toch?

Terwijl ze een veel te grote slok nam, probeerde ze uit alle macht de zinnelijke gevoelens voor hem te onderdrukken.
Nog geen uur geleden was Hakon omgekomen - misschien niet, misschien tóch niet … - en nu zat ze hier te verlangen naar een potje vrijen? Tjézis! Dat kon toch niet waar zijn? Ze kon zich maar beter op haar werk concentreren.
Ze schoof een stukje bij hem vandaan en besefte bij het zien van de glimlach in zijn ogen en de stand van zijn mond, dat haar reactie hem niet was ontgaan.

Met een ongemakkelijk gevoel staarde ze koppig naar haar computer en probeerde Russ, fris gedoucht, gladgeschoren, lekker ruikend, te negeren. Zonder te praten, zaten ze zij aan zij koffiedrinkend naar het scherm te kijken, waarop Charles een opname maakte van het plein voor het ziekenhuis. Het wemelde er van politie, brandweer en ambulancepersoneel.
Terwijl ze probeerde Russ uit haar hoofd te krijgen en toekeek hoe drie mensen bij een verongelukte SUV werden behandeld, drong de ringtone van haar smartphone tot haar door. Ze griste hem van tafel en zag dat het Ewin was, die een beeldverbinding aanvroeg. Snel drukte ze op het icoontje, waarmee ze het lied van de kanarie dat zo geinig bij haar felgele mobieltje paste afbrak.
Heel even zag ze Ewins gezicht, voordat het met een blik van verbazing verdween en er een grote hand verscheen. Het display vervaagde en werd zwart.

“Auw!” Russ had haar een por gegeven en siste: “Barb, Bárb! Kijk!”

Op haar computerscherm zag ze Ewin tussen een stel AT-lui staan. Met zijn armen op zijn rug keek hij, niet-begrijpend, recht in de camera waar twee andere AT-agenten in gevechtskleding op af liepen. Ze zag twee paar grijpende handen en hoorde boven het gevloek van Charles uit, een luid blaffend bevel. De beelden schudden plotseling heftig heen en weer en lieten, na nog een paar draaiende vage strepen, de vernielde SUV voor het ziekenhuis zien, alsof er niets gebeurd was. De opname hield een seconde of vijf aan, tot er een politieman verscheen. Ze hoorde hem iets in het Nederlands roepen, waarna 's mans schoen snel op de lens afkwam en, absurd vergroot, een einde maakte aan Charles' camera. Verbluft keken zij en Russ elkaar een moment aan, toen haar smartphone opnieuw overging. Het was Ewin weer, maar nu was zijn icoontje roodgekleurd. Iemand had geprobeerd om Ewins smartphone uit te zetten, niet wetend dat het beveiligd was met diens vingerafdruk.
Wat een geluk dat ze onlangs, via connecties van Hakon, deze smartphones op proef hadden gekregen. Er zaten allerlei nieuwe functies op, waaronder dit beveiligingssnufje. Zodra iemand anders dan de geregistreerde gebruiker het aan wilde zetten, gebeurde er ogenschijnlijk niets. Ook onbevoegd uitschakelen leek te lukken, maar het toestel bleef wel degelijk actief. Het bleef beeld en geluid opnemen, en het opsporingssignaal bleef eveneens intact. Alles wat geregistreerd werd, werd naar een gekoppelde smartphone gezonden, wat op dit moment de hare was. In beide gevallen werd de alarmcentrale van Markland ingeseind. Ze had goed geluisterd naar de toelichting van die lange Brit in zijn driedelige pak, die alle nieuwe functies had uitgelegd. Ze wist exact wat ze moest doen.

Ze drukte op het rode icoontje en luisterde. Er klonk een hoop gestommel en geschreeuw, dat ze niet verstond. Daarbovenuit een scheldende stem, die naar alle waarschijnlijkheid van Charles afkomstig was.
Ze legde haar smartphone voorzichtig op het bureau en zei haastig: “Russ, je moet een paar dingen voor me doen. Als eerste moet je de chef inlichten. Daarna race je naar Red/Tec. Daar werkt ene Hans, zijn achternaam weet ik niet, maar hij heeft Nederlandse ouders en ik weet dat hij het verstaat. Laat hem hierheen komen zodat hij kan vertalen. Verder moet iemand daar ervoor zorgen, hoe zal me worst wezen, dat het geluid en beeld dat op mijn smartphone binnenkomt, rechtstreeks naar het netwerk wordt gestuurd, zodat we het kunnen bekijken en afluisteren. Wie weet wat voor belangrijke informatie we nog kunnen oppikken.”

Ze overhandigde hem haar smartphone. “Russ, je bent de eerste en enige aan wie ik hem afgeef. Pas er goed op en zorg ervoor dat de verbinding niet verbroken wordt.”
“Komt voor elkaar, meid”, hoorde ze hem antwoorden, terwijl ze bukte en haar tas pakte. Ze viste haar portemonnee eruit en doorzocht de vakjes, op zoek naar het Markland-kaartje dat ze bij de nieuwe smartphone gekregen had. Hebbes. Ze trok het achter een van haar creditcards uit, reikte naar de vaste telefoon en tikte rap het merkwaardig lange nummer in. Ze had zich al voorbereid op een lange wachttijd en het daarna eindeloos doorverbonden worden, maar schrok er bijna van toen er vrijwel direct werd opgenomen door een vriendelijke, sympathiek klinkende vrouw.

< 04.08
Lémarc keek op zijn horloge en constateerde dat het verdorie al bijna negen uur was. Hij zat hier nu al een kwartier en wist nog steeds niet hoe het met Holger was. Misschien moest hij maar zo brutaal zijn en de behandelkamer binnengaan, of een verpleegster vinden en vragen hoe het ermee stond.
Hij was nog niet gaan zitten, of er was al een verpleegster op hem af gekomen. “U wacht op onze actieheld?”, had ze met een glimlach gevraagd, samen met de vraag of ze hem een kopje thee of koffie kon brengen, toen hij antwoordde dat dat inderdaad het geval was. Hij had het lieve aanbod afgeslagen. Ze had vast wel wat anders te doen dan hem te bedienen, en hij had zich tegelijkertijd afgevraagd wat zo'n mooie vrouw, een meisje haast nog, hier deed. Ze kon met gemak voor fotomodel of mannequin doorgaan. Lang en slank. Een volle bos krullend haar, dat haar knappe trekken omlijstte en grote, grijsgroene ogen. Je zou haast wensen dat je hier als patiënt opgenomen werd, zodat je haar regelmatig kon zien.
Hij stelde zich voor hoe fijn het zou zijn om überhaupt iemand te hebben om bij thuis te komen. Helaas, zoiets was niet voor hem weggelegd. Zijn beroep vereiste dat hij ging waar men hem nodig had, waardoor hij vaak lange tijd van huis was.

Tot dusver had geen enkele relatie standgehouden. De juiste vrouw voor hem - onafhankelijk, zelfstandig, pittig en redelijk intelligent - bestond waarschijnlijk niet eens. Na de nodige teleurstellingen had hij zich daar maar bij neergelegd. Ongewild had hij diep gezucht. Direct bezorgd, had de verpleegster hem gevraagd of het wel goed ging en voorgesteld om een glaasje water voor hem te halen.
“Nee hoor, niet nodig”, had hij haar gerustgesteld en hij had, op haar naamplaatje kijkend, getracht haar naam uit te spreken. “Ggg... grrr, ggurrh...”.
Hij had het opgegeven. Ze had hartelijk gelachen. Langzaam articulerend had ze haar naam uitgesproken. “Grié-tjuh”. In de afgelopen twee maanden had hij het nodige Nederlands opgestoken, maar bepaalde klanken kon hij domweg niet onder de knie krijgen. Hij had het een paar keer bijna goed, maar was steeds weer over die 'G'-klank gestruikeld. Zijn zoemende telefoon had een eind gemaakt aan de pret. Hij had opgenomen en Grietje had zich giechelend teruggetrokken. Johan Lam, die het vanwege de drukte kort had gehouden, had hem laten weten dat die jongens van de pers waren aangehouden en zo spoedig mogelijk aan Sytsema zouden worden overgedragen.
Bij het Vredespaleis en het Elisabeth was de noodtoestand nog van kracht en spoedgevallen werden door omliggende ziekenhuizen opgevangen. Twee agenten van EUAT92 waren overgebracht. Zijn assistent moest er inmiddels over zijn ingelicht. Hij had Lam bedankt en hem, voor ze ophingen, op het hart gedrukt dat de journalisten uiterst correct moesten worden behandeld zolang hun betrokkenheid bij illegale zaken nog niet bewezen was. Om een vinger aan de pols te houden, had hij hem meegedeeld dat het vervoer van de arrestanten niet mocht plaatsvinden tot zijn assistent er was, die met de plaatselijke politie zou meelopen. Aansluitend had hij Jens gebeld. Zijn assistent was weer eens in gesprek, maar had blijkbaar de andere lijn in de wacht gezet om toch op te kunnen nemen. Hij kon hem inderdaad alle details aangaande Holgers collega's verschaffen.
Het genezingsproces zou even duren, maar hun verwondingen waren niet kritiek. Blij met het goede nieuws, had hij Jens opdracht gegeven om zijn werkzaamheden af te ronden en naar de SEH te komen. Intussen kon hijzelf wel even bij Holger gaan kijken. De Duitser was zo teruggetrokken geweest, zo … ongenaakbaar. Eerder had hij aangenomen dat het van de pijn moest komen, maar het kon ook best wel eens zijn dat de uitermate sportieve Holger al had geweten dat hij zijn arm misschien nooit meer goed zou kunnen gebruiken. Een vooruitzicht dat voor hem een regelrechte nachtmerrie moest zijn.
Lémarc klopte aan, trok de deur op een kier en stak zijn hoofd naar binnen. De arts, die een injectiespuit in de hand had, keek op, keek naar Holger, die te kennen gaf dat het in orde was, en nodigde hem uit naar binnen te komen. Nadat hij een plekje had gevonden waar hij niemand in de weg kon staan, zei hij: “Dokter, we hebben elkaar eerder onder nogal vervelende omstandigheden ontmoet. Ik zal me even voorstellen. Mijn naam is Lémarc Tasker en ik ben adjunct-directeur bij UNBI. Ik zie dat meneer Bersal bij u in goede handen is.” In zeer goede handen, dacht hij er geamuseerd achteraan. Holger, wiens tijdelijk verbonden rechterarm op een steun rustte, zat met ontbloot bovenlijf op de behandelbank.
De twee verpleegsters, die met instrumenten en verbandspullen klaarstonden, konden hun ogen niet van hem afhouden. Alsof ze een wedstrijd hielden wie de eerste vetmolecuul kon vinden, gleden hun ogen steeds weer van zijn indrukwekkend gespierde armen, via zijn brede borst naar zijn geribbelde, er keihard uitziende 'wasbord', om na kort onderling oogcontact weer van voor af aan te beginnen.

De arts, aan zijn trekkende mond te zien wist hij precies wat er in hem omging, antwoordde: “Mijnheer hier”, hij wees met de injectiespuit naar Holger, “treft het vandaag. Het is zo rustig dat het personeel gewoonweg om patiënten vécht.”
Zijn gezicht verloor de geamuseerde trek en op ernstige toon sprak hij verder. “Hij heeft sowieso heel veel geluk gehad. Het vest heeft zijn leven gered en de snee in zijn borst heeft maar een paar kleine hechtingen nodig. Het andere mes stak zeker acht centimeter in zijn biceps, maar is in het dikke spierweefsel blijven steken en heeft wonder boven wonder geen vitale delen geraakt. Ik verwacht eigenlijk geen complicaties. Omdat het mes lang, dun en zeer glad geslepen was, is de wond weliswaar diep, maar zal naar alle waarschijnlijkheid zeer goed helen. Ik schat dat hij al over twee á drie weken voorzichtig aan met een lichte training mag beginnen. Beslist niet eerder, want de wond moet eerst zeer goed dichtgroeien. Te snel te veel spanning erop zal absoluut de boel doen scheuren en dat zou weleens veel grotere schade tot gevolg kunnen hebben.”
Hij gaf Holger een paar verdovende prikjes rond de borstwond en vervolgde: “Van beide messen is overigens, onder toezicht van een forensisch expert, een beetje materiaal afgenomen en naar ons laboratorium gestuurd, waar het op dit moment wordt onderzocht op toxinen. Dat ik tot nu toe geen symptomen heb waargenomen, wil niet zeggen dat alle gevaar geweken is. Bovendien wil ik zekerheid dat er geen interactie kan optreden met de tetanusvaccinatie en antibiotica.” Lémarc was behoorlijk onder de indruk van deze arts, die nu vaardig bezig was met hechtdraad en schaar, en zei dat dan ook met welgemeende bewondering. “Petje af, dokter. U hebt werkelijk aan alles gedacht.” Hij keek naar Holger, die emotieloos voor standbeeld leek te spelen, maar blijkbaar wel luisterde. Tijdens het relaas van de dokter had hij een paar maal begrijpend geknikt, maar zijn gezicht was, als iemand die honderd procent geconcentreerd bezig is, gespeend gebleven van elke uitdrukking.

De arts was klaar met de vier mooie, regelmatige hechtingen, legde zijn spullen op het blad dat een van de verpleegsters hem voorhield en commandeerde: “Afdekken met een gaasje, graag. We gaan nu de arm doen.”
Hij vulde een nieuwe injectiespuit en zei: “Meneer Tasker, als u het interessant vindt, mag u best wel kijken hoor. Kom maar wat dichterbij, maar houd wel enige afstand, alstublieft.”
Terwijl arts en verpleegsters bezig waren, vertelde hij Holger dat zijn gewond geraakte teamleden het goed maakten en dat ook zij, net als hijzelf, na verloop van tijd volledig inzetbaar zouden zijn. Hij zag het gezicht van Holger, die blijkbaar heel wat opgeluchter was dan hij wilde toegeven, eindelijk ontdooien. Diens ogen verloren die starende blik en zijn lippen plooiden zich in een halve glimlach.

“Allebei oké. Mooi. Dus ook mijn tweede man raakt niet uit de running?” Holger keek hem indringend aan.

Opzettelijk quasi ernstig, antwoordde Lémarc: “Helaas, jongen. Je poging om hem kwijt te raken, is jammerlijk mislukt. Hij is weer in elkaar gezet en er is al een tandtechnieker geregeld om zijn gebit te fiksen.”

“Tsjonge.” Holgers halve glimlach veranderde nu in een hele. “Nu krijgt die lelijkerd ook nog eens gratis en voor niks een knappe kop. Sommige lui hebben ook echt altijd mazzel.” Hij was nog niet uitgesproken, of hij moest hartgrondig geeuwen. “Sorry, Lémarc. Ik ben nog niet helema...” Zijn ogen vielen dicht. Hij sliep.

Holgers gezicht ontspande en vol medelijden keek Lémarc naar de onschuldig slapende man, die nog een geweldige klap te wachten stond. Hij had er nog geen idee van dat zijn kameraad, met wie hij al zoveel had meegemaakt, een uur geleden was vermoord.

Lémarc keek toe hoe de twee verpleegsters Holgers verbonden arm half over zijn borst legden, voorzichtig een kussen onder zijn hoofd schoven en samen een dunne deken over hem heen spreidden. Zodra de man wakker was, moest hij hem het verschrikkelijke nieuws over Hakon vertellen. Geen plezierig vooruitzicht, dacht hij somber.
Voordat hij dokter Swart kon vragen hoelang Holger onder zeil zou blijven, nam deze het woord. “Ik heb hem een licht roesje gegeven, zodat hij even helemaal kan ontspannen. Geloof me, het zal hem goeddoen.” Dokter Swart droogde zijn handen af en vervolgde: “Over een uurtje zal hij wel wakker zijn en kunt u hem komen ophalen.”
Met uitgestoken hand liep de arts naar Lémarc toe, gaf hem een knipoog en grapte: “Ik neem aan dat de dames, mits ze het in hun drukke rooster kunnen inpassen, af en toe wel even bij hem zullen gaan kijken.” Lémarc drukte hem de hand en vroeg of het in orde was dat hij diens andere, oudere patiënt, een bezoek bracht.
“Als u hem geen opwinding bezorgt, mag dat wel even, hoewel ik vrees dat hij nog niet is bijgekomen.”
In goede verstandhouding nam hij afscheid van deze competente geneesheer en verliet de behandelkamer.

Jens was er nog niet, dus liep hij in z'n eentje naar de kamer waar Jan de Jong moest liggen, die inderdaad een oud-politieman en ex-collega van James bleek. Hij had hem door Jens laten natrekken en wist nu dat de man in het verleden ook met Hakon had samengewerkt. Hoe ze kans hadden gezien zo dicht bij het Vredespaleis te komen, was nog onbekend, maar hij en Casanova waren er beiden in geslaagd bij de aanslag aanwezig te zijn. Een kwartier later lagen ze allebei hier op de SEH. Het kon niet anders of die twee moesten iets met elkaar te maken hebben. Aan hem de taak om uit te vinden hoe, wie en waarom. Waarom was wel duidelijk. Zijn baas, tevens vriend en mentor, deed zijn werk te goed en werd al jaren door de onderwereld gehaat en gevreesd.

En al zou het zijn dood worden, het hoe en wie, de grote onbekende(n) voor wie lui als Casanova en mogelijk de Jong werkten, zou hij weten te vinden, zodat er recht kon worden gedaan.
Grimmig trok hij de deur open en beende naar binnen, om tot de plezierige ontdekking te komen dat de aanwezige verpleegster zuster Grietje bleek te zijn. Ze begroette hem vriendelijk en vertelde hem dat haar patiënt voorlopig nog niet zou bijkomen. Op zijn verzoek overhandigde ze hem alles wat Jan de Jong bij zich had gehad.

Ze wees naar de plastic zak en zei: “Ik ken niet veel bejaarden die met zulke dingen kunnen omgaan.”

Hij zag wat ze bedoelde. De smartphone die erin zat, was een hypermodern apparaatje, waarvan hij wist dat het nog niet lang op de markt was. Terwijl hij zijn handtekening op het ontvangstbewijs zette, vroeg hij haar of ze hem wilde roepen zodra haar patiënt aanspreekbaar was. Vervolgens bedankte hij haar, trok de deur open en stapte met een vriendelijk “tot straks, zuster”, zonder ook maar een poging te doen haar naam uit te spreken, de gang op.

< 04.09
Onder politiebegeleiding manoeuvreerde de takelwagen tussen de massa toeschouwers en persmuskieten door. Met een luide, hydraulische sis kwam het voertuig bij het wrak tot stilstand. Sytsema bleef geduldig wachten tot de chauffeur uit de cabine zou komen. Hij had van commissaris Schenk de verantwoording gekregen over dit onderzoek, dat ongetwijfeld nog lange tijd in de spotlights zou blijven staan. Hij zou van niemand fouten tolereren, ook niet van zichzelf. Hij dácht er niet eens aan om de verbrande limousine uit het oog te verliezen.
Er was iets met die auto, maar hij kon er de vinger niet op leggen. Het irriteerde hem mateloos dat zijn brein weigerde mee te werken. “Môgge, chef.” Met uitgestoken hand zag hij de chauffeur op zich afkomen. “Goeiemorgen, Klaas. Een veel te mooie dag voor een ramp als deze, vind je ook niet?”, antwoordde hij, terwijl hij hem een hand gaf. “Dat mag je wel zeggen, ja. Ik had vanmorgen de tv aangezet omdat vandaag het Spiderweb-proces zou beginnen en ineens explodeert Erikssons limo. Ik ben me verrot geschrokken. Kort erna ben ik gebeld om de zwik naar De Loods te brengen. Man, man. Wat een klerezooi.” Klaas' blik verplaatste zich naar het uitgebrande wrak en hij bleef er hoofdschuddend en meewarig naar staan kijken, met zijn handen in zijn zakken.
Dat mocht je wel zeggen, ja. Zo langzamerhand werd het behoorlijk frustrerend om in dienst van Vrouwe Justitia nog iets te kunnen betekenen, dacht hij pessimistisch. Ook hij kon zijn zaken zelden succesvol afronden.
Dat wil zeggen: niet de kleine, veelvoorkomende gelegenheidsmisdaden, maar de complexere zaken. Het kwam steeds vaker voor dat getuigen afhaakten, verdwenen of dood gevonden werden. Nog even en dan durfde niemand meer tegen de georganiseerde misdaad in opstand te komen en zouden de mensen ongeweten, in een schijndemocratie, onder een dictatuur leven. Somber zag hij dat de forensisch experts die het Carnegieplein onder de loep hadden genomen, hun boeltje bij elkaar hadden gepakt. Uit het groepje maakte zich een figuurtje los en kwam zijn richting uit. “Opgepast, chef! De diepvries-kenau is in aantocht”, waarschuwde Klaas. Met het horen van de bijnaam van Dr. D.V.K. Winter, het hoofd van het forensisch team, trok hij zijn meest neutrale, zakelijk blik. Hij bereidde zich geestelijk voor op de intelligente, maar ijskoude vrouw, die met vinnige, afgemeten passen op hem en Klaas afliep.
Hij begroette haar en vroeg of haar mensen iets van betekenis hadden gevonden. Dr. Winter deed haar naam alle eer aan en antwoordde koel, formeel en misprijzend dat het zonde van haar tijd was geweest. Hoewel het plein uitvoerig en secuur was uitgekamd, had men geen korreltje bewijs kunnen vinden. Indien er enig spoor te ontdekken viel, zou zich dat in of aan de auto zelf moeten bevinden. Daarnaast was de gebruikte methode waarmee men de auto zo mooi beheerst had laten exploderen uniek. Nader onderzoek zou moeten uitwijzen of dit een spoor op zich zou kunnen betekenen.
Op dit moment kon ze hem geen antwoorden geven. Het wrak moest eerst naar De Loods van het forensisch laboratorium worden gebracht, waar ze over al haar apparatuur kon beschikken. Een kort knikje gaf aan dat er niet meer te melden viel. Vragen om meer informatie, of een hypothese, zou hem geen goed doen, wist hij. Na haar vraag of de chauffeur de rol materiaal had meegenomen, riep hij Klaas erbij, die een tikje gepikeerd beaamde dat de speciale warmtebestendige folie achter op zijn wagen lag. Dr. Winter knikte kort, legde uit hoe ze het wrak verpakt wilde hebben en dat ze iemand van haar mensen zou sturen om hem te helpen. Hij wist maar al te goed dat dit niet een aardig gebaar richting Klaas was, maar een verkapte mededeling, bedoeld om ervan verzekerd te zijn dat de auto werd ingepakt volgens haar instructies. Nou, dat was wat hem betrof helemaal oké. Bleek er achteraf iets niet in orde, was ze zelf verantwoordelijk. Haar ijsblauwe ogen keken hem priemend aan, toen ze vervolgens wilde weten hoe laat ze het wrak in De Loods kon verwachten. Na even met Klaas overlegd te hebben, sprak hij met haar af dat ze uiterlijk om tien uur bij De Loods zouden zijn. Tevens deelde hij haar mee dat hijzelf als verantwoordelijk rechercheur meekwam om bij het eerste onderzoek aanwezig te zijn. Na een zakelijk “Prima, tot straks”, liep ze vlot met kaarsrechte rug terug naar haar medewerkers.

“Tsjonge, verbeeld ik het me nou of is het ineens een stuk warmer hier?”, klonk de stem van Klaas. “Volgens mij heeft ze in een vorig leven eigenhandig de Titanic doen zinken”, vervolgde hij overdreven rillend.

“Het zou me niet verbazen”, antwoordde Sytsema afwezig, en hij gebaarde Klaas tegelijkertijd om even stil te zijn, omdat de centrale meldkamer hem via zijn portofoon opriep. Hij meldde zich en kreeg te horen dat de secretaris van de VN hoogstpersoonlijk de plaats van de aanslag kwam bezoeken. Hij moest hem ontvangen en begeleiden. Naast de gewoonlijke beveiligingsmaatregelen was vanwege de noodtoestand tevens het regionale AT3-team, onder leiding van Pieter Jan Dekkers, opgeroepen.
Hij stak zijn portofoon terug, wenkte Klaas en lichtte hem in dat het inpakken nog even uitgesteld moest worden vanwege het bezoek van Dick Holyester.

Net als Klaas, kende hij hem ook alleen maar van tv en was hij benieuwd hoe de man in persoon zou overkomen. Meer tijd om zich op het hoge bezoek voor te bereiden, kregen ze niet.
Zo voorzichtig als Klaas zijn truck had bestuurd, zo roekeloos kwamen de twee SUV's van AT3 aanrijden. Voordat een behulpzame agent de kans kreeg een gedeelte van het afzetlint te verwijderen, had de eerste wagen het al kapot gereden.
Ze reden door en hielden een paar meter voor het wrak abrupt stil. Als vlooien van een dooie rat, sprongen er uit elke SUV een half dozijn mannen, die zich na een kort bevel van de leider in een kring verspreidden. De leider zelf, dat moest dan Pieter Jan Dekkers zijn, liep naar hen toe. Met een krachtige handdruk, vergezeld door een brede grijns, stelde hij zich voor. Ze mochten hem, net als iedereen, Piet noemen. Openhartig vertelde hij dat ze opgeroepen waren voor ondersteuning bij het Elisabeth Ziekenhuis, waar een tweede aanslag gepleegd zou zijn, maar hadden halverwege andere instructies gekregen. In eerste instantie was hij behoorlijk pissig geweest, totdat hij had gehoord waar het om ging. Nu was hij blij met deze opdracht, die ongetwijfeld een positief effect op zijn conduite zou hebben. Aansluitend, hij en Klaas hadden er geen woord tussen kunnen krijgen, bestookte de enthousiasteling hen met allerlei vragen. Nee, de truck bevatte geen potentieel gevaarlijke lading. Nee, geen bijrijder(s). Nee, het forensisch team was klaar. Ja, één persoon ervan zou hier blijven. Nee, buiten henzelf en voornoemde forensisch expert, waren er geen andere personen aanwezig.

“Mooi, ik weet genoeg”, beëindigde Piet zijn ondervraging. “Ik zal mijn mensen even een update'tje geven. De secretaris kan elk moment komen opdagen.” Hij drukte Klaas en hem even kort, maar niet minder bottenverpulverend, de hand en beende resoluut bij hen vandaan.

Terwijl hij zijn gevoelige hand met de andere masseerde, hoorde hij Klaas een diepe zucht slaken, eindigend in een zacht gemompeld: “… sode-piéters …”

< 04.10
Met de telefoonhoorn tussen oor en schouder geklemd, volgde Barbara driftig tikkend de instructies op van de vriendelijke helpdesk-medewerkster van Markland.
In no-time had ze twee extra programma's op haar bureaublad staan: een wereldbol en een camera.
De vrouw legde haar kort de functie ervan uit, wenste haar succes en verbrak vervolgens de verbinding.
Nieuwsgierig opende ze het camera-programma, dat beeld en geluid van Ewins smartphone op haar computer zou moeten weergeven. Ze deed de oortjes van haar headset in en schoof verschrikt de volumeknop een eind naar beneden, toen er een hoop herrie haar oren binnenschalde, met daar nog bovenuit de stem van een woedend schreeuwende Charles.
Haar beeldscherm kwam tot leven, maar toonde echter niet meer dan wat schokkerige, ongecontroleerde opnamen, waarop ze enkel vage gezichten en ledematen kon onderscheiden. Het geluid, daarentegen, was helder en ondanks het rommelige achtergrondlawaai hoorde ze duidelijk pratende stemmen.
Zoals haar was verteld, veranderde ze snel de instellingen van het programma en koos Engels [US]. Elk gesproken woord, het maakte niet uit welke taal het betrof, zou zometeen in Engelse tekst onder in het beeld moeten verschijnen. Ze was zo in haar bezigheden opgegaan, dat ze pas merkte dat Russ terug was, toen deze haar op de schouder tikte en haar smartphone, overdreven voorzichtig, op het bureau legde.
Hij had Hans meegenomen, die spijtig bekende dat het niet gelukt was om via haar mobieltje Ewins informatie het netwerk in te krijgen. Ha, daar kwam de vertaling al.
Ze zei: “Geeft niet. Kijk maar”, en wees naar haar computer.

“Hè, hoe heb je dat in hemelsnaam voor elkaar gekregen?”, vroeg Hans verbaasd. Ze trok haar schouders op en antwoordde achteloos: “Relaties, jongen. Relaties.”

Russ, die een oortje van haar had gepakt, zei onder de indruk: “Moet je zien. Van elke stem komt de tekst in een verschillende kleur. Barbara, hoe kom je in vredesnaam aan zulke software? Heb je het kopieerprogra...”

“Natuurlijk, wat dacht je? Ik ben niet van gisteren. Alles wordt gekopieerd en naar de server gestuurd. Hé, kijk. Is dat niet die assistent van Lémarc Tasker?” Het gezicht was maar kort in beeld geweest, maar ze had hem wel degelijk herkend. Zij, Russ en Hans bleven gefascineerd naar de beelden kijken, waarop even later een grote hand verscheen. Er klonk wat geritsel en gekraak, waarna de beelden heel wat waziger en het geluid een stuk gedempter doorkwamen. Desondanks bleven beiden goed herkenbaar en kon Barbara kleding, schoenen en politie-uitrusting onderscheiden. “Volgens mij hebben ze de telefoon in een plastic zak gestopt”, zei ze. “Eens kijken waar het ding heen gaat.”
Ze opende het wereldbol-programma. Er verscheen een kaart van Nederland, met een pijl die op Den Haag wees, waarna er werd ingezoomd en er een duidelijke plattegrond verscheen. Een knipperend telefoontje bewoog zich aan de voorkant van het Elisabeth Ziekenhuis. “Wauw, gaaf”, klonk het tegelijkertijd. Ja, dacht ze. Het is inderdaad interessant, maar dit kon wel eens een hoop tijd gaan kosten.
Ze vroeg: “Zeg, jongens, zouden jullie dit voor mij in de gaten willen houden? Dan kan ik verder werken aan Hakons hommage.”
En verder spitten, dacht ze erachteraan.

“Tuurlijk, geen probleem”, antwoordde Hans. Russ vulde aan: “We verkassen wel naar mijn bureau, eh, tenminste, als mijn account nog steeds toegang tot jouw computer heeft, want we moeten wel bij die handige programmaatjes van jou kunnen.”

“Ik heb niks veranderd, dus dat moet geen probleem zijn.” Ze bedankte haar collega’s en het viel haar ineens op hoe jachtig het op de afdeling was geworden. Aan de boze en verontwaardigde gezichten te zien, was de aanhouding van hun collega's in Den Haag inmiddels bij iedereen bekend. Normaliter zou ze de eerste zijn om het hoe en waarom uit te zoeken, maar dit keer moest ze het noodgedwongen aan anderen overlaten.
Ze had Lémarcs assistent gezien en naar alle waarschijnlijkheid was Tasker zelf wel ergens bij hem in de buurt. Als ze wilde weten hoe het zat met Hakons limousine, moest ze eerst achter hun mobiele nummers zien te komen. Mike was haar beste optie en zou het wel voor haar willen uitzoeken. Haar ogen zochten de afdeling af, maar hij was in geen velden of wegen te bekennen. Dan maar even een appje. Ze toverde haar smartphone tevoorschijn en begon met snelle vingers een superdringend bericht te typen.

< 04.11
Zoals hij had verwacht, had John, toen Dick hem voorstelde mee te gaan naar de plek waar Hakon was omgekomen, geen tel geaarzeld. Het hoofd van de veiligheidsdienst daarentegen, had zijn uiterste best gedaan om hen ervan te weerhouden. Het laatste nieuws berichtte over een tweede aanslag, op een ziekenhuis ditmaal, die net als de eerste nog door geen enkele groepering was opgeëist. Men tastte in het duister en het risico was niet in te schatten. Meneer de secretaris deed er beter aan het Vredespaleis niet te verlaten. Doch, zijn besluit stond vast en de man had het uiteindelijk niet aangedurfd om tegen zijn wens in te gaan. Met tegenzin had hij toegegeven.
“Meneer, ik zal de nodige voorbereidingen treffen, maar wij kunnen uw en meneer Binghams veiligheid buiten dit gebouw niet garanderen. U begrijpt dat ik dit in mijn rapport moet vermelden.”
Hij had de man laten weten dat hij het uiteraard uitstekend had begrepen. Mocht John of hem iets overkomen, wat hem overigens zeer onwaarschijnlijk leek, trof de veiligheidsdienst geen enkele blaam. Toegegeven, dit betrof een uitzonderlijke situatie en het viel de man niet kwalijk te nemen dat hij zichzelf en zijn firma indekte.

“Ik zal mijn best doen alles zo snel mogelijk te regelen, maar de voorbereidingen zullen enige tijd in beslag nemen.” Na deze mededeling had iedereen, buiten John en twee lijfwachten die zich bij de deur posteerden, de ruimte verlaten en was de rust in Johns werkkamer teruggekeerd. John, die zich had verontschuldigd, zat achter zijn bureau te telefoneren, terwijl hij af en toe een notitie maakte. Voordat ze konden vertrekken, moest hij eerst zijn staf nader instrueren.
Zelf had hij op de Chesterfield plaatsgenomen en stond zichzelf toe een moment te ontspannen. Als hoofd van de VN was hij wel gewend aan de werkdruk en het maken van lange dagen, maar nu voelde hij zich plotsklaps oud en lieten zijn zeventig levensjaren zich ten volle gelden.
Dankbaar voor de korte pauze, liet hij zijn hoofd op de rugleuning rusten. Het verschrikkelijke nieuws over Hakon, die als een zoon voor hem was, drong langzaam tot hem door. De gewelddadigheid. De zinloosheid. Zijn hart huilde. Door zich tot het uiterste in te spannen, wist hij uiteindelijk de pijn die hem dreigde te verscheuren, terug te dringen.
Hij mocht niet toegeven, niet instorten. Ook nu Hakon er zelf niet meer was, moest hij hem blijven steunen. Hij herinnerde zich diens verzoek: '… ongeacht wat er gebeurt', maar al te goed.
De stem van John drong tot hem door. “Natuurlijk. Ik zal hem aan de lijn roepen. Een momentje, alstublieft.”

John hield de telefoonhoorn tegen zijn buik gedrukt en vroeg hem indringend sissend: “Dick, Di-hick! De minister-president wil je spreken.” John, die gezien had dat hij opstond, nam beleefd afscheid en stak hem de hoorn toe.

Na het uitspreken van zijn condoleances, gevolgd door een korte inleiding, liet de minister-president hem weten dat, vanwege de noodtoestand, het niemand van de regering toegestaan was om het Carnegieplein te bezoeken. Vanwege het internationale karakter van Hakon Erikssons werk moest de situatie zowel als een binnenlandse als buitenlandse aangelegenheid worden beschouwd. Om de communicatielijnen zo kort mogelijk te houden en verwarring te voorkomen, verzocht de minister-president hem persoonlijk op de hoogte te houden. Ze wisselden nog enkele algemeenheden uit, waarna het gesprek beëindigd werd.

John legde de hoorn terug op het toestel en zei: “Ik mag hem wel, de minister-president. Hij toont initiatief en straalt daadkracht uit.”

“Jazeker, John, daar heb je gelijk in. In deze zal hij trouwens wel moeten. De moord op Hakon is niet alleen een aanslag op het internationaal strafrecht, maar is hier in Den Haag uitgevoerd, waar de regering zetelt, en treft daarmee ook regelrecht het hart van de politiek. Ik vrees dat we de komende tijd allemaal veel problemen het hoofd moeten bieden.”

“Mm, mm”, stemde John met hem in, om er, praktisch als altijd, aan toe te voegen: “Om alvast eventueel toekomstig ongemak uit te sluiten, stel ik voor nog even het toilet te bezoeken.”

Het was wel duidelijk dat men zich extreem om hun welzijn bekommerde. Vergezeld door twee lijfwachten bereikten ze de toiletten, waar ze moesten wachten tot een van de lijfwachten de ruimte gecontroleerd had. Pas na zijn goedkeuring mochten ze, door hem vergezeld, naar binnen. De man was gelukkig zo discreet om met zijn rug naar hem en John te gaan staan totdat ze hun handen hadden gewassen.
Netjes werden ze door hun oppassers weer terug naar Johns werkkamer gebracht, waar ze naast elkaar op de Chesterfield plaatsnamen.
“Ik hoop wel dat we binnenkort weg kunnen, John. Het is al bijna negen uur, verdikkeme.”
“Ongetwijfeld, Dick. Maar je kunt wel nagaan dat ze, met name jóuw beveiliging, uiterst zorgvuldig willen regelen.”
Hij had gelijk, natuurlijk. Maar nutteloos zitten wachten, was nu eenmaal niet zijn sterkste punt. Hij moest denken aan Hakons grootouders, die op hun kleinzoon hadden gewacht om met hem een paar gezellige dagen door te brengen.
“Verdomme, John. In Noorwegen zal het hard aangekomen zijn. Ik heb verschrikkelijk te doen met zijn opa en oma. Ze moeten kapot zijn.”

“Ik weet het niet, Dick. Lémarc zei dat het een van de naarste en raarste slecht-nieuws gesprekken was die hij tot op heden gevoerd heeft. Hij heeft gesproken met Hakons opa en had de indruk dat de oude man helemaal niet aangeslagen leek. Volgens Lémarc bleef hij er heel rustig en nuchter onder, bijna alsof werd doorgegeven dat Hakon wat later thuis zou komen. Hij scheen niet te beseffen dat Hakon dood is en nooit meer thuiskomt. Lémarc kon het met geen mogelijkheid tot hem laten doordringen.

Het zal de leeftijd wel zijn. Hij is al een eind in de zeventig, toch?”

Dick knikte. “Ja. Binnenkort, op elf juni, wordt hij tachtig. Hakon had het feest al voorbereid en vrije dagen vastgelegd.”

Op zachte toon zei John: “Wat in- en intriest. Word je tachtig, terwijl je enige kleinkind net ervoor vermoord is. Verschrikkelijk.” Mistroostig zweeg hij.

Wat viel er verder ook nog te zeggen, dacht Dick bij zichzelf.

Waarschijnlijk was er niet eens veel van Hakons lichaam overgebleven om te kunnen begraven.

Hij zou de oude mensen opzoeken en ze zo goed mogelijk bijstaan. Hij wist verdomd goed hoe ze zich moesten voelen.

“Dick, het is zover”, hoorde hij John zeggen.
Hij keek op en zag het hoofd van de veiligheidsdienst binnenkomen. “Heren, als u zover bent?” Omringd door lijfwachten verlieten ze Johns kamer en daalden de monumentale trap af, naar de hal van het imposante paleis.

Beiden werden zo in beslag genomen door hun gedachten, dat ze niets zagen van de schitterende booggewelven, de matglanzende vloeren van Italiaans marmer, de kunstig versierde pilasters en de prachtige kunstwerken. Hun voeten bewogen automatisch over het in de marmeren vloer ingelegde kunstwerk 'Sol justitiae illustra nos' (Zon der gerechtigheid, beschijn ons). Ze liepen naar de hoofduitgang. De portier had de zware, uit brons en staal opgetrokken art-nouveau entreedeuren al voor hen opengedaan en knikte hen met een plechtig gezicht toe.
Buiten werden ze begroet door een vriendelijk zonnetje, dat de gepantserde limousine deed glimmen. De afstand tot de plaats van de aanslag bedroeg nog geen 300 meter, maar werd desondanks per auto afgelegd. De lijfwachten hielpen hen plaatsnemen en pas nadat hij en John comfortabel achterin zaten, werden de portieren gesloten en zette de limousine zich langzaam in beweging. Omringd door zwaarbewapende lijfwachten reed de limousine stapvoets en met zacht knerpende banden over het grindpad naar de poort.

< 04.12
Lémarc had Jan de Jong en de charmante zuster Grietje achtergelaten, en bewonderde al lopende het hypermoderne mobieltje dat in het plastic bewijszakje zat. Een mooi dingetje. Ultra plat, licht afgeronde hoeken en, in plaats van het eeuwige zwart, uitgevoerd in een subtiele diepgroen glanzende kleur. Wham! Met een klap sloegen de branddeuren dicht.
Toen hij opkeek, zag hij Jens gehaast op hem aflopen. “Ha, Jens. Mooi dat je er bent. Alles geregeld?”

“Yep. Er is een hoop schade, maar er zijn relatief weinig gewonden. Twee van EUAT92, een echtpaar dat volledig apathisch in een auto zat en een vrouw die zich achter de balie had verborgen. Alle vijf zijn naar omliggende ziekenhuizen gebracht.

De omgeving rond het ziekenhuis zit potdicht en iedereen die hier niets te zoeken heeft, bevindt zich achter de hekken. Ik was al op weg hierheen, toen ik door iemand van het Nederlandse AT werd gevraagd mee te komen. Ze arresteerden twee journalisten, een team van INN, die ze naar een van de directiekamers hebben gebracht. Hun spullen ...”, hij hield twee plastic zakken omhoog, “...zijn in beslag genomen. Een kapotte camera, een tablet-pc en twee smartphones. Ze worden bewaakt tot ik terugkom?”

Jens keek hem vragend aan.
“Ja. Lam heeft sterke aanwijzingen dat die lui iets met de aanslag op Hakon te maken hebben. Nu we door de dood van Casanova onze voornaamste bron van informatie verloren hebben, zijn zij momenteel ons beste aanknopingspunt.”
Hij keek Jens doordringend aan, om hem te laten weten dat het hem ernst was. “Ik heb met Lam afgesproken dat jij namens UNBI met de Nederlanders samenwerkt. Je rijdt mee en zorgt dat die twee INN'ers bij ons worden ingeboekt. Draai ze de duimschroeven aan. Beschikken ze over informatie en komen ze er gelijk mee, dan zullen we kijken hoe coulant we ons kunnen opstellen.
Probeer in elk geval bewijs te vinden, want dan hebben we meer mogelijkheden om ze te laten praten. Die antiterreurwet heb ik altijd een onding gevonden, maar nu zal ik niet aarzelen er gebruik van te maken. Dat geldt ook voor de oude man.”
Hij gaf Jens de plastic zak en vervolgde: “Deze spullen had hij bij zich. Zijn naam is Jan de Jong en hij is een voormalig Interpol-inspecteur. Zie erop toe dat er niets, maar dan ook niets over het hoofd wordt gezien. Wie weet hoe lang de moord op Hakon al is voorbereid.” Hij bleef zijn assistent, wiens gezicht steeds grimmiger was gaan staan, aankijken en vervolgde: “Geef de zakken aan Sytsema, dan heeft hij meteen alle bewijs bij elkaar. Hij coördineert het onderzoek en moet toch met het wrak naar het forensisch laboratorium. We hebben het er al over gehad, maar zeg hem nogmaals dat het DNA-onderzoek voorrang heeft.” Hij legde kort zijn hand op Jens’ arm en vroeg nadrukkelijk: “Kan ik op je rekenen, Jens?”

“Dat hoef je niet te vragen, Lémarc”, antwoordde Jens enigszins verongelijkt. “Dat weet je. Hakon was ook mijn vriend.”

De jongen had gelijk, dacht hij berouwvol. “Sorry, Jens. Je hebt gelijk. Natuurlijk twijfel ik niet aan je. Dat heb ik nooit gedaan, hoor je?” Jens knikte, ter aanvaring van de verontschuldiging, en maakte aanstalten om op pad te gaan.

“Wacht even, Jens. Ik moet nog het een en ander verzamelen. Zeg tegen Sytsema dat ik ...”, hij keek even op zijn horloge, “... rond elf uur met de rest van de spullen die kant op kom, ja?”

Jens was al in beweging. Hij viste ondertussen de smartphone uit zijn zak, hief even kort de zakken omhoog en riep: “Komt in orde. Tot straks!” Die jongen kan dat ding maar beter aan zijn oor laten monteren, dacht hij, terwijl hij Jens achternakeek. In de ene hand droeg zijn assistent de drie zakken met bewijsmateriaal, die zwierig met zijn tred mee zwaaiden. Met de andere klemde hij zijn mobieltje aan een oor, alweer druk in gesprek.

< 04.13
Van de plezierige stemming waarin Ewin had verkeerd na de twee prima items die hij en Charles naar New York hadden kunnen zenden, was niets meer over. Integendeel. Voordat hij wist wat er gebeurde, zaten zijn armen op zijn rug vastgebonden en had men hem behoorlijk ruw meegetrokken naar de directiekamer van het Elisabeth Ziekenhuis.
Ergens achter hem had hij Charles horen tekeergaan, maar hij had er geen idee van waar zijn collega naartoe was gebracht.

Nu lag hij al een tijdje, strak geboeid en uiterst oncomfortabel, half over een sofa, waarop hij door een stel potige AT'ers neergekwakt was. Hij had zich suf gepiekerd maar kon met de beste wil van de wereld niet bedenken waarom hij en Charles waren aangehouden en waarom ze in 's hemelsnaam zo ruw werden behandeld.

Hij lag in een vreselijk ongemakkelijke houding, zijn handen en voeten pijnlijk vastgesnoerd met kabelbinders als hand- en voetboei, waardoor hij wist dat hij hopeloos vastzat. Hij werd in de gaten gehouden door een gewapende AT'er, die wijdbeens als een standbeeld, ruggelings tegen de muur naast de deur stond. Vergeefs had hij de man gevraagd waarom hij hiernaartoe was gebracht.
Hij had het eerst geprobeerd met redelijkheid, in de hoop op enige menselijkheid en fatsoen. Toen dat niets hielp, had hij zijn geduld verloren en was hij boos uitgevallen, maar ook dat had geen enkele zin gehad.
Net zomin als zijn laatste nederige smeekbeden om op z'n minst de boeien wat losser te maken, want die sneden met elke beweging dieper in zijn vel. Geen sjoege. De norse kerel bleef dwars door hem heen kijken. Hij kon net zo goed proberen antwoord te krijgen van de harde stenen wand achter hem.
Hij hoorde geschreeuw en plotseling werd de deur zo wild opengegooid dat deze met een klap tegen de muur aansloeg.

Hij herkende Charles' stem en draaide verschrikt zijn hoofd om, want hoewel hij hoorde dat zijn collega woedend was, klonk er ook pijn in zijn stem door.
Hij zag hoe zijn kameraad met twee AT'ers aan elke arm, tierend en tegenstribbelend de kamer binnen gesleept werd en als oud vuil op de andere sofa werd gedeponeerd.
“Klootzakken!”, siste Charles tegen de onverstoorbaar blijvende AT'ers. “Mijn armen zijn bijna uit de kom gedraaid. Oooohhh ... Jullie zijn nog niet van ons af. Zodra ze bij INN weten onder welke omstandigheden we zijn opgepakt en vastgehouden, worden jullie aan de schandpaal genageld! Weleens gehoord van persvrijheid?”

De grimmig kijkende kerels waren in het geheel niet onder de indruk van het dreigement. Met Charles' vraag in hun kielzog, verlieten de AT'ers zonder omkijken, zwijgend de kamer.

< 04.14
Ziezo, het bericht naar Mike met het verzoek om de mobiele nummers van Lémarc Tasker en/of diens assistent Jens te achterhalen, was verstuurd. Barbara ging verzitten en rekte zich even uit. Ze begon de lange werkdag nu toch wel te voelen, maar naar huis gaan en uitrusten was geen optie. Niet nu haar collega's in Den Haag in de problemen zaten en zeker niet nu ze zoveel vraagtekens had gezet bij de aanslag op Hakon. Zolang ze nog rechtop kon blijven zitten, zou ze blijven graven tot ze alle feiten op tafel had.
Het gevoel dat er ergens iets scheef zat, liet haar niet los. Veelal had ze het instinctief bij het rechte eind. Trouwens, zichzelf kennende, zou ze niet volledig kunnen ontspannen, voordat ze de onderste steen naar boven had gehaald.
Vastbesloten om achter de ware toedracht te komen, tastte ze naar haar muis en controleerde haar postbus. Nog geen bericht van Mike natuurlijk, maar het archief was druk bezig geweest en had een hele lading beeldmateriaal en krantenknipsels naar haar toegestuurd. Zolang ze verstoken bleef van nieuwe informatie, moest ze hier maar mee beginnen. Ze opende het documentje dat ze voor Hakons hommage had aangemaakt. Rustig typend, zette ze de hoofdlijn uit. De details zou ze invullen tijdens het doornemen van het toegestuurde materiaal. Ze schoof het document een eindje opzij en opende het eerste knipsel dat in haar postbus stond.

< 04.15
Met een slakkengang en naar zijn smaak veel te opvallend, bereikten ze het Carnegieplein.
“We zijn er, Dick”, zei John, wat een tamelijke overbodige opmerking was. Een klein legertje politieagenten hield de nieuwsgierige menigte en opdringerige pers op afstand en her en der zag hij op strategische punten ook nog verscheidene AT-lieden met zwarte helmen staan.
Een eindje verderop ontwaarde hij de plek waar de ramp moest hebben plaatsgevonden. Hij ving een glimp op van een zwartgeblakerde, uitgebrande auto, twee donkere SUV's en een enorme truck met een soort kraan erop. Hij kon twee mannen onderscheiden, die met elkaar in gesprek leken te zijn. Gealarmeerd door hun aankomst, haastte een van de twee zich hun kant op. Hij kreeg geen kans om uitgebreider te kijken, want de portieren werden geopend en onder het continue onregelmatige geflits van fototoestellen en een kakofonie van geschreeuwde vragen, stapten hij en John de limousine uit.
Als slangennekken met vreemde, eenogige koppen, staken vele armen boven de hoofden van de massa toeschouwers uit om hen op goed geluk te filmen. Niet dat men er veel aan zou hebben. Zodra ze rechtop stonden, werden hij en John omringd door lijfwachten. Hun beveiligers maakten even ruimte om een man toe te laten, waarna ze onmiddellijk de gelederen weer sloten. De nieuwkomer, een niet erg opvallende verschijning, stelde zich voor als inspecteur Sytsema. De man was niet dik, niet dun, niet lang, niet kort. Zijn sluike peper- en zoutkleurige haar begon al te wijken en Dick schatte hem ergens halverwege de dertig. Net als de inspecteur, doken hij en John onder het afzettingslint door, dat hulpvaardige politieagenten omhooghielden. Ze volgden hem naar het wrak.

John, die wat langzamer was gaan lopen, bleef staan en zei met een wit weggetrokken gezicht: “Ik laat het verder voor wat het is. Ik heb al genoeg gezien, ik blijf hier wel op je wachten.”

Dick kon het zich wel indenken. John, geweldig goed in zijn juridische werk, was niet bepaald gewend aan dit soort praktijksituaties.
Hij liet hem onder hoede van de beveiliging achter en liep met Sytsema verder. Nu hij dichtbij stond, zag hij dat Lémarc gelijk had gehad. In de Koreaanse oorlog had hij maar al te vaak met deze verschrikkingen te maken gehad. Hij wist dat niemand, ook Hakon en zijn chauffeur niet, levend uit dit uitgebrande karkas had kunnen ontsnappen. Toch wilde hij met eigen ogen het interieur beter bekijken.
Om de indringende stank niet te hoeven ruiken, pakte hij zijn zakdoek en hield deze voor zijn mond en neus terwijl hij naar de passagierskant liep. Het vuur moest verzengend heet zijn geweest. De verkoolde resten deden in de verste verte niet denken aan menselijke. Enkel de contour van een menselijk lichaam gaf aan dat hier een persoon gezeten had. Hij trok zijn hoofd terug en liep naar de chauffeursplaats.
Met de zakdoek stevig tegen zijn neus en mond gedrukt, boog hij zich naar voren om door het weggeslagen raam te kijken, en stootte daarbij per ongeluk zijn arm. De doek verschoof, waardoor onmiddellijk de smerige lucht zijn neus binnendrong.
Tot zijn verbazing was het niet de stank die hij verwachtte. Hij rook nog eens en boog zich nog wat meer naar voren. Het enige dat hij opving, was de gore geur van verbrand rubber en olie, vermengd met allerlei nare, chemische luchtjes. Alles behalve die kenmerkende, allerakeligste geur van verbrand mensenvlees, een geur die sinds de Koreaanse oorlog in zijn geheugen gegrift stond. In eerste instantie had hij geen idee wat dit betekende en liep nogmaals naar de achterkant.
Hij stak voor een tweede keer zijn hoofd naar binnen en rook ... niets. Nergens hing ook maar een vleugje van de gehate stank. Het bestond niet dat die geur zo snel verdwenen kon zijn. Peinzend liet hij zijn ogen nog eens rondgaan en kon uiteindelijk maar één conclusie trekken.
In deze auto waren geen mensen verbrand ... en ... hoe kon ... dan moest … Hakon … Zijn hart miste een slag en een hete golf die tegelijkertijd ijskoud aanvoelde, sloeg door hem heen. Een moment lang konden zijn benen hem nauwelijks dragen en moest hij steun zoeken. Hij klemde het portier vast om niet te vallen. Ineens herinnerde hij zich iets, en even later begreep hij het ook. Opluchting won het al snel van de eerste boosheid en werd direct gevolgd door bewondering. Hij was danig onder de indruk dat Hakon dit voor elkaar had weten te krijgen. Hij herinnerde zich Hakons instructies woord voor woord. Hij werd geacht deze uit te voeren, ongeacht wat er zou gebeuren. Hij wist nu precies wat Hakon had bedoeld.

< 04.16
Het melodieuze geluid van de pendule klonk luid in de stille bibliotheek, waar de Lord in zijn, door het vele gebruik danig versleten, favoriete lederen fauteuil had zitten dagdromen.
Het kon hooguit een kwartiertje zijn geweest, maar het kwam hem voor dat hij hier, sinds hij de torenkamer verlaten had, al uren zat.

Eenmaal in zijn bibliotheek binnengekomen, was hij rechtstreeks doorgelopen naar de antieke, zacht glanzend opgewreven mahoniehouten vitrine waarin hij zijn privéverzameling whisky’s bewaarde. Hij had de meest bijzondere eruit genomen.
Plechtig had hij het zegel verbroken, de dop verwijderd en zichzelf een flink glas ingeschonken uit de speciale fles die hij al jaren geleden gereserveerd had voor dit glorieuze moment.
Het was een uniek exemplaar van meer dan honderd jaar oud. Deze whisky was gedistilleerd op de geboortedag van zijn grootvader en gebotteld op de dag dat zijn vader was geboren.
Met een sterk gevoel van verbondenheid keek hij naar hun portretten, die aan de wand tegenover hem hingen. In het verleden hadden de MacMarklands zich nooit laten kisten en ook hij had zich er niet onder laten krijgen.
Terwijl hij de vrijgekomen, verrukkelijke geur opsnoof, dacht hij terug aan Casanova, die hem meer dan tien jaar geleden uit zijn luxueuze leventje van playboy had weggerukt.
Onder leiding van dit monster was hij ontvoerd. Casanova had hem vernederd, gepijnigd en had hem bloedend en kwijlend om genade laten smeken. Het was een gruwelijke ervaring geweest, die hem een decennium lang akelige dromen had bezorgd. Nog steeds dook diens wrede gezicht, met die harde, angstaanjagende ogen in zijn nachtmerries op, waaruit hij vaak met een bonkend hart en badend in het zweet ontwaakte.
“Hij is dood!”, had hij zichzelf hardop horen zeggen. En toen was het écht tot hem doorgedrongen. Zijn kwelgeest bestond niet meer.

De groep had Casanova bij toeval ontdekt en met behulp van de geweldige technische mogelijkheden van dit digitale tijdperk, hadden ze een plan bedacht om hem te laten arresteren.

Het was zonneklaar dat deze crimineel nooit meer op vrije voeten zou komen en niemand ooit nog kwaad zou kunnen doen.
En nu was dit monster, gelukkig buiten hun schuld, voorgoed uitgeschakeld.

Hij had de portretten ernstig toegeknikt, wetend dat ze trots op hem zouden zijn geweest, en had de eerste slok genomen. Hij had, met zijn ogen dicht en zijn hoofd licht achterover, de drank door zijn hele mond laten rollen voordat hij het langzaam had doorgeslikt. Met nog steeds gesloten ogen had hij de milde, rijke smaak, die perfect bij zijn stemming bleek te passen, tot zich laten doordringen. Hij was blij dat hij besloten had om dit ritueel alléén te beleven, want het had hem erger uit zijn evenwicht gebracht dan hij had verwacht.

Het besef dat Casanova dood was en hij daarmee verlost was van de continue angst om zijn dierbaren, had hem zodanig aangegrepen dat hij nauwelijks de tranen van opluchting had kunnen tegenhouden. De brok in zijn keel had hij maar met moeite weg kunnen krijgen. Door emoties overmand, had hij een grote slok genomen en waren de herinneringen komen bovendrijven.
De ontvoering zelf, zijn bestaan van daarvoor en zijn leven erna. Als Casanova hem niet ontvoerd had, dan had hij ook nooit Hakon ontmoet, toen commissaris van Interpol, die hem uiteindelijk uit zijn benarde positie had bevrijd. Bij de actie waren op een na alle leden van de bende opgepakt en voor de rest van hun leven achter tralies verdwenen. De leider van de kidnapping was echter ontkomen en had furieus gezworen dat hij nog wraak zou nemen. Gedurende de tien jaren erna was het de man gelukt om op miraculeuze wijze uit handen van de politie te blijven.
Hoewel hij zelf zijn leven weer op de rit had gekregen en later zelfs de vrouw van zijn dromen had gevonden, bleef die doodsbedreiging als een zware deken over hem heen liggen.
Nadat hij bevrijd was, bleef Hakon hem bijstaan in raad en daad en geleidelijk was er een hechte vriendschap ontstaan. Hakon had een heel eigen kijk op het leven en had hem uit de deplorabele staat waarin hij verkeerde opgepakt, opgelapt en hem dermate geïnspireerd dat hij zijn eigen, tot dan toe losbandige levenswijze drastisch had veranderd.
Gaandeweg was diens werk, het onvermoeibaar jacht maken op mensen als Casanova, hem steeds meer gaan interesseren. Ze hadden vaak gediscussieerd over de toestand in de wereld. Het heersende onrecht, de groeiende criminaliteit, de toenemende gewelddadigheden en vele andere thema's. Een regelmatig terugkerend onderwerp was dat mensen die deze misstanden bestreden, te maken hadden met krappe budgetten, slecht materiaal, corruptie en tegenwerkende politici.
Dit alles maakte een effectieve opsporingsmethodiek onmogelijk. Daarnaast moest men zich aan de wet houden, waardoor de tegenpartij vrij spel had.
En wanneer het zover kwam dat men voor de rechter moest verschijnen, werden met hun illegaal verkregen geld de allerbeste advocaten ingehuurd om het proces zoveel mogelijk te frustreren. Of nog erger: getuigen werden omgekocht, geïntimideerd of gemolesteerd. Nog afgezien van de vraag of de betreffende rechter objectief en integer was.
Men deinsde er zelfs niet voor terug om een lastige opsporingsambtenaar spoorloos te laten verdwijnen, of desnoods openlijk te executeren. Ook Hakon had men al een paar maal proberen uit te schakelen, maar desondanks bleef hij onvermoeibaar zijn werk doen. Niet dat Hakon zich illusies maakte. In een zelden voorkomende, sombere bui had hij eens gezegd, dat wanneer het werkelijk serieus werd aangepakt, ook hij het niet zou redden. Niemand was onaantastbaar en uiteindelijk was er altijd wel iemand die een opening in de verdediging wist te vinden.
Naar aanleiding van dit gesprek had hij besloten iets te ondernemen om zijn redder te helpen. Na lang nadenken, had hij voorgesteld om de expertise en talenten van personen uit beider vriendenkringen samen te voegen, teneinde alle mogelijke handvatten te vinden om het werk succesvoller te kunnen uitvoeren. Gedurende de zeven, nee, acht jaren daarna, had hij zijn zakelijke activiteiten flink uitgebreid en opgevoerd, om de kosten ervan te kunnen financieren. Daarnaast had hij voor structuur gezorgd met betrekking tot de communicatie en logistiek en als vanzelf was hij binnen hun groep het centrale punt geworden met betrekking tot de informatievoorziening.
Een groot deel van zijn vermogen en jaarlijkse winsten werden door hem beschikbaar gesteld en hij had er tot op heden nog geen seconde spijt van gehad. Nee, het was het beste besluit dat hij ooit genomen had. Sinds hij een vrouw en twee lieve kinderen had, had hij alles wat maar in zijn vermogen lag, aangewend om hen, Hakon en alle leden van GAIAS te beschermen.
Het was Hakon, toen nog commissaris van Interpol, maar inmiddels de opsporingsleider van UNBI, na maandenlang grondig en geduldig onderzoek te hebben verricht, uiteindelijk gelukt om een groot deel van het Spiderweb bloot te leggen. Tot ieders verrassing had men daarbij Casanova in het vizier gekregen. De met spoed georganiseerde brainstormsessie had geleid tot de operatie die vanochtend gestart was. De aanslag was prima gelukt en had iedereen, op een paar personen na, die de Latijnse code 'non quod videtur', oftewel 'niets is wat het lijkt' hadden ontvangen, zand in de ogen gestrooid. Daarna was Casanova keurig in de val gelopen en definitief, helaas anders dan bedoeld, onschadelijk gemaakt. Maar hiermee was het nog niet gedaan.
Op dit ogenblik werd de volgende fase voorbereid, hoewel het nog uren zou duren voordat deze actief van start zou gaan. De inzet was gruwelijk hoog en het tot op alle punten en komma's uitgewerkte plan mocht onder geen beding mislukken.
Onvoorziene gebeurtenissen zoals vanmorgen zouden ditmaal desastreuze gevolgen hebben. Hij moest niet zo piekeren, hield hij zichzelf voor. De hele verdere operatie kon net zo goed precies gaan zoals gepland. In dat geval zou de spin in het midden worden ontmaskerd en gearresteerd. Het hele Spiderweb zou daarna kunnen worden opgerold en ophouden te bestaan. Het plan was gewaagd, maar ingenieus en GAIAS kon beschikken over de meest geavanceerde middelen.
Daarnaast hadden ze Marilyn, hun hoogbegaafde bolleboos. De uitvindingen van Norma Jeane Gifford, zoals haar naam officieel luidde, hadden de hechte groep een grote voorsprong bezorgd. Diep in gedachten verzonken, intussen genietend van de krachtige single malt whisky, gleed zijn blik over de eeuwenoude schilderijen in hun vergulde lijsten, de glanzende antieke meubels en de rijen kostbare boeken, zonder de rust en schoonheid die het geheel uitstraalde daadwerkelijk op te merken.
Glimlachend dacht hij terug aan het moment dat hij Norma Jeane voor het eerst had gezien.
Als een van de meest begeerde vrijgezellen van Schotland, had hij volop genoten van zijn leven als playboy en was onmiddellijk geïnteresseerd geweest in de prachtige, blonde jonge vrouw. Nadat ze aan elkaar waren voorgesteld, had hij als terloops zijn hand langs haar middel en heup laten glijden, in de veronderstelling dat ze gevleid zou zijn. Dat bleek een enorme vergissing. Nog steeds voelde hij z’n tenen, waar ze charmant glimlachend, maar met vlammende ogen, haar naaldhak in geboord had. Nimmer had hij zo'n gevoelig blauwtje gelopen. Een toenmalige vriend vertelde hem later dat hij er nog goed vanaf was gekomen. Hoewel ze eruitzag als een verleidelijk blondje, was ze niet zo'n lieverdje. Ze moest zeer intelligent zijn en absoluut niet beschikbaar voor het mannelijke geslacht.
Dat vond hij toen, en nog steeds, een enorm verlies voor zijn sekse. Jaren later ontmoette hij haar weer, toen ze als begeleidster van Hakon mee was naar het feestje ter gelegenheid van zijn bevrijding. In het begin hadden ze elkaar tamelijk koel bejegend, maar ze leerden elkaar later steeds beter kennen.
Door hun gezamenlijke belangstelling waren ze steeds dichter naar elkaar toegegroeid. Nu was ze, na zijn vrouw, zijn dierbaarste vriendin. Dankzij zijn vermogen kon ze onbelemmerd werken en had ze hem keer op keer verrast met haar talentvolle uitvindingen. Maar ook zij was maar een mens, en het kon niet altijd voorkomen worden dat er schade ontstond. Ditmaal waren er gewonden en zelfs doden gevallen.
Materiële schade vormde geen probleem, dat kon worden vergoed. De pijn van wonden kon zo goed mogelijk worden verzacht. Maar de dood was definitief en kon niet ongedaan worden gemaakt …

Het getingel van de klok had hem uit zijn gemijmer losgerukt en hij zei tegen zichzelf dat hij zich niet zo moest laten afleiden. De negen slagen eindigden met een licht geratel, waarna het regelmatige tikken weer begon. Het antieke geval liep ongeveer tien minuten achter, dus was het in werkelijkheid al tien over negen. Hij keek naar zijn glas, dat tot zijn spijt bijna leeg was.
De oude drank had een stevig alcoholpercentage en met een trucje zou hij het uiterste eruit halen. Voorzichtig voegde hij drie druppels water toe aan het restant, waardoor het maximum aan smaak en complexiteit naar boven kwam. Langzaam liet hij het laatste beetje zijn keel in glijden en zette het glas naast zich neer. Heel even bleef hij nog zitten, waarna hij energiek overeind sprong en, als herboren, lichtvoetig de bibliotheek verliet.

< 04.17
Lémarc stond Jens nog na te kijken, toen hij werd geroepen. Hij keek opzij en zag dokter Swart, die zijn hoofd om de deur van James' behandelkamer stak. Als hij even tijd had, wilde mijnheer Taylor hem graag spreken. Dat kwam prima uit, dacht hij tevreden. Nu kon hij meteen alles achter elkaar afhandelen, zonder nodeloos op de arts te hoeven wachten.

“Nogmaals een goede morgen gewenst, meneer Tasker”, begroette Swart hem monter. “Ik neem aan dat meneer de Jong nog niet bij kennis was?”

“Nee, helaas”, antwoordde hij een tikje spijtig. “Ik zou hem graag een en ander willen vragen, maar ik ga ervan uit dat ik daarvoor nog wel de gelegenheid krijg.”
Opgewekt liep hij naar het bed van waaruit James hem rechtop zittend, schoongewassen en in een ziekenhuishemd gekleed, verwachtingsvol aankeek. Zijn benen waren met een dun gaas omzwachteld en op zijn voorhoofd prijkte een beste buil. Het hemd bedekte de rest van zijn lijf, dat voor een groot deel bont en blauw moest zijn. Het leek hem niet te deren. Hij zat te glunderen van tevredenheid.
“Ha, James. Je leeft nog! Hoe voel je je? Je ziet er een stuk beter uit dan toen je hier werd binnengebracht. Man, wat heb je ons allemaal laten schrikken.” En dat was niet gelogen.
Ze hadden gedacht dat hij een hartaanval moest hebben gehad, wat helemaal niet zo verwonderlijk zou zijn geweest na alle pech die hem die ochtend was overkomen.

James grinnikte. “We zijn achter de verkeerde man aangegaan. Ik realiseerde me dat op het moment dat ik het gezicht zag van die patiënt die naar buiten werd gereden, terwijl jij en Holger je met jullie theekransje bezighielden. Ik wilde hem in zijn kladden grijpen, toen Casanova me met een van zijn kolenschoppen in mijn kruis greep. De boel was daar al tamelijk gevoelig en ik klokte even uit.” James haalde kort zijn schouders op en wees met zijn gezonde hand naar de bubbel die tussen zijn benen onder het hemd te zien was. “IJs. Het zaakje heeft enige koeling nodig.” Hij wees naar zijn verbonden hand. “En toen ik bijkwam, kreeg ik het beste nieuws van mijn leven. Casanova was vermoord met een stiletto, die via zijn oor in zijn brein stak. Helaas dwars door mijn hand heen. Niet echt fijn, maar de dokter zegt dat het goed zal genezen. Ik zal er een litteken aan overhouden, maar dat vind ik helemaal niet erg. Het zal een mooi souvenir zijn, dat me altijd zal herinneren aan de dag dat die vuile moordenaar omkwam. 't Spijt me nog minder dan niks dat die hufter dood is.”

Hij lachte niet langer. Een stuk ernstiger vroeg hij: “Hakon? Jouw beurt, Tasker. Vertel.”

Bedroefd gaf Lémarc James het slechte nieuws door en informeerde hem over Jan de Jong en de twee journalisten, waarna hij kort samenvatte dat de messenwerper Stiletto op zijn beurt door Holger, gewond maar in orde, was doodgeschoten.

“Mooi. Is dus ook niks aan verloren”, reageerde James strijdlustig.

Diens opmerking negerend, vertelde Lémarc verder. “Ik heb met Interpol contact gehad en met hen geregeld dat jij, mits je je daartoe in staat acht, de pers te woord zal staan. Zie je dat zitten?

In ieder geval komt jouw naam in mijn rapport te staan. Officieel heb jij Casanova gearresteerd, vlak voordat hij door Stiletto werd vermoord. Iets dat door niemand kon worden voorzien. Zelfs Holger kon Casanova's moord niet voorkomen, terwijl die een tip had gehad dat Stiletto onderweg was.”

James knikte. “Dat zal me wel lukken. Onder één voorwaarde.” “En dat is?” “Dat mijn vrouw me op tijd een nieuw pak met een bijpassend paar schoenen kan bezorgen. Mag ik je mobiel even lenen, Lémarc?”

Lémarc kon nog net voorkomen dat hij in de lach schoot. Typisch James.
Al zou de wereld op het punt staan te vergaan, zijn uiterlijke verschijning kreeg de hoogste prioriteit. “Vanzelf, James. Ik kom hem strakjes wel weer ophalen.” Hij knikte de dokter toe. “Gaat u mee?”

< 04.18
Net zoals hijzelf had gedaan, wurmde Charles zich in alle bochten om zichzelf zo goed en kwaad als het ging van zijn buik op zijn zij te manoeuvreren.
Onder het binnensmonds mompelen van de nodige krachttermen, afgewisseld met gezucht en gekreun, lukte het hem uiteindelijk en konden ze elkaar zien. In Charles' ogen stond Ewins eigen onbegrip te lezen.

“Shit, Ewin, we liggen er als een stel rollades bij.”

De sofa protesteerde krakend, toen hij zich nog eens bewoog om een ietwat betere houding te vinden. “Ai, pff. Ben jij ook zo krankzinnig vastgebonden? Ik kan amper mijn vingers bewegen. Volgens mij beginnen ze al te tintelen.” “Ja. Verdomme. Tot bloedens toe. Dit is niet normaal. Ik weet ook niet waarom. Tot nu toe heeft niemand me ingelicht. Weet jij wat er aan de hand is?” Hij keek Charles verwachtingsvol aan, maar deze schudde ontkennend zijn hoofd.

“Ik heb geen flauw idee wat we hebben gedaan om dit te rechtvaardigen. We zijn steeds op de openbare weg gebleven en hebben volgens mij niks illegaals gedaan. Het enige wat ik kan bedenken, is dat ik de auto een beetje scheef geparkeerd heb, maar dat staat niet in verhouding met hoe we behandeld zijn. Honden worden beter behandeld, het is godsgekla…”

De deur ging open en de man die naar binnen kwam, herkende Ewin als Jens, de assistent van Lémarc. De opvlammende hoop werd direct weer gedoofd, toen Jens met een van woede vertrokken gezicht onmiddellijk vroeg wat ze wisten van het terroristennetwerk en hoe ze aan de info waren gekomen, waardoor ze zo snel bij het Vredespaleis en het Elisabeth Ziekenhuis waren geweest.

Zo mogelijk nog dreigender kijkend, bracht Jens zijn gezicht tot vlak voor het zijne en vervolgde: “Ewin, persoonlijk denk ik dat jullie te ver doorgeschoten zijn in jullie drang naar primeurs. Alles wijst erop dat jullie voortijdig zijn geïnformeerd. En kom nu niet met dat gelul over bronbescherming en andere journalistieke flauwekul. Ik, Lémarc, iedereen bij UNBI en Interpol, hebben op een afschuwelijke wijze een vriend en collega verloren. We zijn 'pissed off' tot in de tiende macht. Dus je begrijpt dat ik hier niet ben om over koetjes en kalfjes te praten.”

De plastic zak met hun spullen, waarmee Jens steeds opnieuw zijn woorden had beklemtoond, kwam tot stilstand. Rustig, maar op ijzige toon vervolgde Jens: “Jullie zijn aangehouden op verdenking van samenwerking met terroristen en vallen daarmee onder de nieuwe antiterrorismewetgeving. Het zal je bekend zijn dat er daarom niet veel is wat we niet mogen doen om de waarheid uit jullie te krijgen. Ik zal je even in het kort op de hoogte brengen en je inlichten over de stand van zaken op dit moment. Casanova, de aanslagpleger, is vermoord. Zijn we niet rouwig om, maar dit betekent wel dat we nu niet meer in de gelegenheid zijn om info uit die gozer te peuteren. Bij het Vredespaleis was nog iemand aanwezig, maar deze persoon is nog niet aanspreekbaar. Dat brengt ons bij jullie.”

Nu wel heel erg ongerust geworden, zag Ewin in Jens' ogen een withete woede achter zijn ijzige blik schemeren. Hij wist dat hij en Charles al waren veroordeeld. Met de moed der wanhoop probeerde hij niets te laten blijken van de paniek die in hem opwelde. Zonder ook maar de geringste beweging te maken, keek hij stil naar Jens, die opnieuw de plastic zak voor zijn neus heen en weer schudde en, luider dan eerst, verkondigde:

“Terwijl de hulpdiensten nog moesten arriveren, waren jullie al ter plaatse. Hoef je niet te ontkennen, kunnen we bewijzen. Ergo, jullie moeten voortijdig geïnformeerd zijn. Ik geef je één kans om te vertellen wat je weet. Ik zal niet uitweiden over hetgeen jullie allemaal te wachten staat als we jullie onder dekking van de antiterrorismewet het vuur aan de schenen leggen. Je komt dan in een traject terecht waarbij je al snel spijt zult hebben dat je geboren bent. Geloof me, ik heb genoeg gezien. Je kunt die ellende voorkomen door mij nu helder en duidelijk antwoord te geven op de volgende zes W's. Wie heeft jullie die informatie gegeven, wat voor informatie was dat, waar hebben jullie de informant ontmoet, wanneer hebben jullie die informatie ontvangen, waarmee hebben jullie die informatie ontvangen en, last but not least, waarom hebben jullie de politie niet ingelicht?” Elke 'W' ging gepaard met een woeste beweging van de zak, die steeds weer op een haar na zijn neus miste. Blijkbaar was Jens’ ergste woede voorbij.

Op een bijna gemoedelijke toon vervolgde hij: “Geef me antwoorden waar ik wat mee kan, dan maken we de boeien wat losser en zal het leven weer een stuk aangenamer worden. Denk dus goed na voor je iets zegt.”

Ewin besefte dat hij en Charles nu echt diep in de stront waren geraakt. Gedurende zijn hele carrière had hij nog niet in zo'n absurde situatie gezeten, en nog wel in Den Haag, godbetert. Shit, shit, shit. Hij dacht op topsnelheid na en probeerde vertwijfeld een uitweg te vinden. Hij wist dat als hij gewoon de waarheid zou vertellen, wat overigens niet veel voorstelde, het bij lange na niet voldoende zou zijn om Jens tevreden te stellen. Het ophoesten van de twee tips van Barbara zou hen absoluut niet helpen en enkel Barbara ook nog in de problemen brengen.
Wacht eens even ... Barbara … Hij had haar net gebeld toen ze werden opgepakt. Zijn smartphone zat in de plastic zak waarmee Jens zo demonstratief had gezwaaid om zijn woorden kracht bij te zetten. Zijn ultra-nieuwe mobieltje zou nu in de alarmmode staan. Dit was heel, heel misschien een uitweg uit deze misère …

“Nou, komt er nog wat van?”, schreeuwde Jens, die driftig zijn aan schouder schudde, waardoor de banden nog dieper in zijn vlees sneden en hij zijn polsen vochtig voelde worden. “Ewin, vertel! Mijn geduld raakt op. Nu!”

Luid en duidelijk articulerend, riep Ewin: “We zitten in de directiekamer van het Elisabeth. We zijn onnodig aangehouden en we worden mishandeld. Regel een advocaat. Doe iets om ons hieruit te krijgen!” Jens deed een stap achteruit en keek hen kil aan. “O, jongens, wat zullen jullie dit bezuren”, fluisterde hij, waarop hij zich omdraaide en naar buiten beende. Met een vrijwel onhoorbare klik sloot hij de deur, en liet daarmee een dreigende stilte achter.

< 04.19
Samen met de arts liep Lémarc naar de volgende behandelkamer.

“Een echte doorzetter, die meneer Taylor”, zei dokter Swart.

“Nou en of”, beaamde hij, terwijl hij terugdacht aan zijn kennismaking met James Taylor. Geheel tegen zijn verwachting in, bleek er een prima rechercheur achter James' keurige gesteven en gestreken verschijning te steken.
“James is iemand die niet snel opgeeft”, vervolgde hij. “Het zoeken naar Casanova heeft hem minstens tien jaar gekost.”

“Plus de nodige lichamelijke ongemakken, die hij nog wel een weekje of wat zal voelen”, vulde Swart aan.

Een van Holgers collega's opende de deur en deed een stap opzij om hen door te laten. Lémarc liep achter Swart mee naar binnen en zag tot zijn genoegen dat zijn instructies netjes waren uitgevoerd. Op twee naast elkaar staande brancards lagen de lichamen van Casanova en Stiletto netjes languit op hun rug en bij beiden was eenzwarte lijkenzak klaargelegd.

Swart en hij bleven staan. Stilzwijgend namen ze een moment de tijd. Twee moordenaars, dacht Lémarc. Verschillend als dag en nacht. Casanova was groot, grof, sterk, gepokt en gemazeld, met over zijn hele lichaam de tekenen van een ruig leven verspreid. Zelfs nu de dood zijn trekken had verstild, had zijn gezicht niets van zijn wreedheid verloren. Ondanks zijn gesloten ogen straalde het pure haat uit. Naast hem leek Stiletto een in slaap gevallen engel. Tenger en knap. Het enige dat ontbrak, was de blos van een gezonde jongeman. In het harde tl-licht kon het contrast niet groter zijn. Het leek net een grimmige scène in een alternatieve, moderne uitvoering van 'the Beauty and the Beast'.

Swart, die een en ander had staan prevelen, sloeg een kruisje en keek hem aan. “Zullen we?”

Hij knikte. “Laten we maar met Casanova beginnen.” Swart gaf hem een paar latex handschoenen en terwijl hij ze aantrok, liep hij naar het hoofdeinde van de brancard. Uit Casanova's doorboorde oor was een mengsel van bloed en hersenvocht gedropen, dat al in een roodbruin met grijsgroen doorschoten plasje onder zijn hoofd lag op te drogen. Hij was erbij geweest toen het mes verwijderd werd. Het bleek na meting elf centimeter diep in de hersens te steken. Het mes was, net zoals de stiletto's die Holger hadden getroffen, vlijmscherp geweest.
Alle drie waren ze uit voorzorg dubbel ingepakt, voordat ze in bewijszakken werden gestopt. Op elk etiket had hij in rood een waarschuwing geschreven, en hij had zich afgevraagd hoe je drie van die dingen in 's hemelsnaam onder je kleren verborgen kon houden zonder jezelf aan alle kanten te bezeren.
De messenwerpende moordenaar had al bewezen een artiest te zijn, maar die scherpe werktuigen veilig kunnen hanteren, vond hij een kunst op zich. Hij begon zorgvuldig de kleding van Casanova te doorzoeken, waarbij hij de smurrie naast dienst nek vermeed. Tegenover hem, aan de andere kant van de brancard, stond Swart al klaar met bewijszakken, een stift en etiketten. Hij onderzocht alles secuur, maar zelfs na een tweede fouillering kon hij niets vinden. Hij onderzocht de brancard waar Casanova op lag, maar ook dit leverde niets op. Het kon toch niet dat de man niets bij zich had gehad? Volgens Lam moest hij een smartphone bij zich hebben gehad, waarmee hij de aanslag op Hakon had gefilmd. Na met Swart te hebben overlegd, werden de behandelkamers en ambulances uitgekamd en het personeel ondervraagd.

Al snel werd duidelijk dat Casanova was opgenomen in de kleding die hij ook nu nog droeg en dat hij geen tas of iets dergelijks bij zich had gehad. Ook dat nog, dacht Lémarc. Casanova had de smartphone verloren of, wat waarschijnlijker was, gedumpt. Knap waardeloos. Juist nu Casanova dood was, mochten ze geen flintertje informatie verliezen. Ongeduldig pakte hij de afdelingstelefoon en belde Lam.
Elke mogelijke route die Casanova gelopen kon hebben, vanaf waar hij gefilmd had tot het punt waar hij door de ambulance was opgepikt, moest minutieus worden onderzocht. Lam beloofde ervoor te zorgen.
Hij bedankte hem en hing op. “Nu, de volgende dan maar”, zei hij tegen de dokter die, net als daarvoor bij Casanova, al klaarstond bij de brancard waar Stiletto op lag. Uiterst voorzichtig knipte hij de kleding los en doorzocht deze vakkundig. Toen het lichaam volledig gestript was, bestond zijn buit uit dertien messen in verschillende formaten en een lege smartphone.

“Goh ...”, zei Swart “... die vent was een wandelend arsenaal.”

“Een bekende messenartiest ...”, zei Lémarc, “... die jarenlang in het circus heeft gewerkt en minimaal twee moorden op zijn geweten heeft. Hij zat al een tijd onder de opsporingsradar en wie weet hoeveel mensen hij in die tijd heeft omgebracht.”

Swart keek treurig neer op het naakte lichaam. “Eeuwig zonde. Zo'n goed uitziende jongeman. Het zou je zoon maar wezen.” De arts gaf hem een hand en vervolgde: “Ik moet verder, nog werk zat te doen. Ik zie u straks wel weer, als meneer Bersal wakker is.” Hij verliet de behandelkamer en liet tegelijkertijd twee lijkbezorgers binnen.

Lémarc zag toe hoe ze emotieloos, haast onverschillig, de lichamen in de lijkenzakken schoven en de sluiting met een zwiep dichtritsten. Casanova en Stiletto waren onherkenbaar veranderd in niet meer dan twee zwarte, bultige vormen, klaar voor transport naar het mortuarium van het forensisch lab.

Hij tekende het formulier 'afgifte in beslag genomen stoffelijke resten' van de lijkbezorger en ging op weg naar James om zijn smartphone op te halen. Hij moest Dick nodig bellen.

< 04.20
Krasse, ouwe baas, die Holyester, dacht Wycher bij zichzelf. Hij keek de groep na, die de secretaris had opgeslokt en nu onderweg was naar de limousine verderop. Er werd ruim baan gemaakt, camera's flitsten en het steeds op de achtergrond dreinende geroezemoes zwol aan en zwakte af, om weer luider te worden en opnieuw af te zwakken.
Hij deed zijn ogen dicht en voelde de zomerse warmte. Het af en aan zwellende rumoer had wel wat weg van een branding aan het strand. Wanneer was hij daar voor het laatst geweest? Geen idee. Jaren geleden. Ook deze zomer zou het er wel niet van komen. Hij kon zich niet heugen wanneer hij eens niet begraven was onder werk. En nu kwam dit er nog eens bovenop. Alle andere zaken waren, zoals gewoonlijk, een plaatsje gezakt op de prioriteitenlijst. En deze, de moord op Hakon Eriksson, was geen kattenpis. Deze zaak was de grootste waarover hij ooit de leiding had gehad en zou enorm veel aandacht krijgen.
Niet voor niets was de secretaris van de VN hoogstpersoonlijk een kijkje komen nemen. Hij had hem de ravage getoond en de man had, net als hijzelf daarvoor gedaan had, met arendsogen rondgekeken en het wrak besnuffeld als een bloedhond. Hij had zelfs zijn hoofd een paar keer naar binnen gestoken. Toch moest het hem te veel zijn geworden. Toen de man zijn hoofd teruggetrokken had, was hij erg bleek geweest en had hij moeite moeten doen om overeind te blijven. Snel was hij naar hem toegelopen, bang dat Holyester zou flauwvallen, of erger. Goddank was dat niet gebeurd. Zijn helpende hand had Holyester afgeslagen en hij had hem verzekerd dat alles in orde was. Toch had hij sterk de indruk gekregen dat de oude baas iets gezien had dat hem overstuur had gemaakt, maar wat het ook geweest mocht zijn, Holyester had zich er niet over uitgelaten.
Holyesters krijtwitte gezicht toonde inderdaad een stuk gezonder, en vol belangstelling had hij naar de verdere procedure gevraagd. Hij had hem verteld dat de uitgebrande auto zou worden ingepakt en verzegeld vervoerd zou worden naar het forensisch laboratorium, dat bij de politie als 'De Loods' bekendstond. Allereerst zouden er dan DNA-monsters worden verzameld, die, zoals meneer Tasker had beloofd, met voorrang zouden worden verwerkt. Samen met eventueel ander gevonden materiaal zou het wellicht meer duidelijkheid kunnen verschaffen over de toedracht van de aanslag. Hopelijk leverde het onderzoek genoeg bewijzen op om de dader(s) te kunnen aanwijzen. Met een goedkeurende knik, had Holyester hem gezegd alle vertrouwen te hebben in deze professionele aanpak. Na een beleefd bedankje, waarin hij zijn waardering uitsprak over het feit dat hem de gelegenheid was gegeven persoonlijk het wrak te inspecteren, had de secretaris zich omgedraaid en was teruggelopen. Nou ja. Berustend haalde hij zijn schouders op.
Wat er scheef zat en wat het kon zijn dat Holyester eventueel zou hebben opgemerkt, zou hem nog wel te binnen schieten. Het lag op het puntje van zijn tong. Geërgerd gaf hij Klaas een seintje. Ze moesten er eerst maar eens voor zorgen dat de boel stevig ingepakt, veilig in De Loods terechtkwam. Hij twijfelde er niet aan dat hij er nog wel op kwam.
Zo ging het meestal. Wanneer je je met andere dingen bezighield, sprong dat ene feitje waar je zo één, twee, drie niet op kon komen, zomaar tevoorschijn.

< 04.21
Ondanks het late uur - het liep tegen half vier, zag Barbara - had ze zich best wel vlot door de informatieberg heen weten te lezen. Hoewel ze niets vreemds had ontdekt, waren de artikelen interessant en het kostte haar niet veel moeite om een fraaie tekst voor Hakons hommage te bedenken.
Nog tien minuutjes en dan zou ze wel klaar zijn, schatte ze. Hopelijk had Mike tegen die tijd de informatie waarom ze gevraagd had, opgeduikeld en kon ze haar licht opsteken bij Lémarc of diens assistent. Ze was geen groentje en wist dat wanneer je je vragen handig inkleedde, zelfs als ze niet beantwoord werden, je toch het nodige aan de weet kon komen.
Ze klikte het volgende bestandje aan. Het krantenartikel dat voor haar neus verscheen, was uit de tijd dat Hakon bij Interpol werkte. Hij had toen de leiding in een spectaculaire zaak, die haar, nu ze het las, weer te binnen schoot. Het ging over een ontvoerde Schotse Lord, die men tijdig had weten op te sporen en die op het nippertje gered had kunnen worden. Verbaasd trok ze haar wenkbrauwen op. Dat was ook toevallig. Die Lord had dezelfde achternaam als het bedrijf waar ze vanwege Ewins smartphone kortgeleden contact mee had gehad. Ze fronste.

Merkwaardig, dat die naam nu ook ineens in verband met Hakon opdook. Ze trok haar schrijfblok naar zich toe, maakte een notitie en zette peinzend een dubbele streep onder de naam.

< 04.22
Het gebeurde niet vaak dat hij de gelegenheid kreeg om te staan lummelen, dacht Wycher bij zichzelf. Hij kon weinig anders dan wachten tot Klaas de zielige restanten van de tot schroot geblazen limousine had verzegeld en opgetakeld.
Op die ene vent na, die op last van dr. Winter toezicht hield op Klaas' werk, was het hele forensisch team verdwenen en zojuist waren ook alle AT3-gasten ervantussen geracet alsof de duvel ze op de hielen zat.
Hij stond ontspannen met zijn rug tegen Klaas' truck geleund en zag dat ook het grootste deel van het publiek de belangstelling begon te verliezen. De rijen dunden behoorlijk uit en de politieagenten hadden er niet veel meer mee te stellen. Rondslenterend zochten ze elkaar op, kletsten wat en liepen weer door. Het zou niet lang meer duren voor de meesten teruggeroepen zouden worden en er een schoonmaakploeg zou arriveren. Niet alleen voor het schoonspuiten van de geblakerde plek die de explosie had veroorzaakt, maar ook om alle rotzooi die de mensen hadden achtergelaten op te ruimen. Je stond er versteld van hoeveel troep een groep mensen in korte tijd wist te produceren. Kleurige wikkels van snoep, piepschuim doosjes, plastic zakjes, papieren servetjes en wat al niet meer. Tussen de spijlen van een van de hekken zat zelfs een toiletrol geklemd. De lange, afgewikkelde sliert bewoog af en toe loom op de zwakke wind, als de arm van een uitgeputte, naar adem snakkende zielenpoot. Of misschien om, halfdood van de honger, de er vlakbij liggende halve zak friet met een klodder mayo te pakken te krijgen. Zijn poging om zich dat ene voor de hand liggende te herinneren, moest er in zijn hoofd precies zo uitzien, dacht hij geamuseerd. Hij stelde zich een kluitje grijze cellen voor, die zich rekten en strekten en wanhopig naar dat ene feitje graaiden dat irritant dichtbij, maar nét buiten bereik was.
Tot zijn spijt moest hij de rol aan zichzelf overlaten. Zijn portofoon begon te kraken en doodde alle dagdromerij. Hij meldde zich en luisterde naar de nieuwe instructies, terwijl hij naar Klaas keek, die handig de speciale folie om het wrak aanbracht.
De forensisch medewerker die een eindje verderop stond, had nadat hij Klaas een handje geholpen had met de zware rol, verder niet veel te doen. De man keek zuur en stond zich zichtbaar te vervelen. Wycher hing de portofoon terug en liet zijn lijf wederom gerieflijk tegen de truck leunen.

Klaas, die gehurkt bezig was geweest, kwam puffend overeind. “Zo, da's klaar. Het laatste stuk folie zit op z’n plek.” Hij richtte zich tot de laborant en vervolgde: “Wat mij betreft kan je terug naar je baasje, knul. Vertel haar maar dat ik 't pakket ga optakelen en dat 't d'r aan zit te komen.” Hij diepte een zakdoek op en sloeg hem uit.

Terwijl hij het zweet van zijn voorhoofd wiste, liep hij naar zijn truck. “Nou, Sytsema, de boel is ingepakt. Effe optakelen en dan kunnen we.” Hij viste een sleutelbos uit zijn zak en even later begon de truck te grommen. Klaas sprong de cabine weer uit, liep terug en trok een bedieningspaneel uit de houder. Terwijl hij zich bezighield met de bediening en de takel piepend en krakend in beweging kwam, had de laborant zich al uit de voeten gemaakt. Nu Klaas druk met alle knoppen en hendels in de weer was, kwam het wrak onder luid protesterend metalig gekreun omhoog. Langzaam maar zeker werd het door Klaas naar de truck gemanoeuvreerd. Het in folie omwikkelde reuzenpakket zwaaide even licht heen en weer, maar hing tenslotte stil, waarna het door Klaas keurig netjes achter op de wagen werd gezet. Hij zekerde zowel de takel als de vracht en liep nog eens om de hele truck heen, waarbij hij alles nog eens secuur nakeek. Tevreden met het resultaat, zei hij: “Wel, inspecteur. De zwik zit als een huis. We kunnen naar De Loods.” Hij wees naar de cabine. “Laten we Hare Majesteit de Diepvrieskenau maar gauw tevreden gaan stellen, voor ze aan d'r eigen gat vastvriest.” Hij grinnikte breed.

Onwillekeurig in de lach schietend, hief Wycher zijn hand op. “Sorry, Klaas. We kunnen nog niet weg. We moeten wachten op AT3, die met een stel verdachten hierheen komen.”

“Nou, da's ook lekker, zeg”, antwoordde Klaas. Hij trok een frommelig pakje tabak uit zijn kontzak en begon een shagje te draaien. “Maakt mij verder niet uit hoor. Ik schrijf m'n uren wel.”

Tja, dacht Wycher. Het scheen dat ze een paar lui die bij deze aanslag betrokken waren, hadden opgepakt en hoewel hij de verantwoordelijk leidinggevende was, viel de hele zaak officieel onder UNBI.
Tasker had opdracht gegeven de arrestanten en hun in beslag genomen spullen hier aan hem over te dragen, waarna alles in een door AT3 beveiligd transport naar het UNBI-gebouw, het daarnaast gelegen forensisch lab en De Loods kon worden gebracht.
“Ik denk zomaar dat je factuur wel mee zal vallen”, zei hij tegen Klaas, die naast hem tegen de truck geleund de nodige rookwolken de lucht in pafte. “Volgens mij komen ze er al aan.”

In de verte zag hij een SUV met zwaailicht en sirene met hoge snelheid naderen. Voor ze de afzetlinten nog eens kapot konden rijden, spurtte hij erheen en ving ze op. Nog voordat het enorme vehikel met rokende banden volledig stilstond, sprong Piet naar buiten, op de voet gevolgd door een man in burgerkleding.

Hij nam aan dat dit Taskers assistent was, die de overdracht moest doen. Hij bleek het bij het rechte eind te hebben.
De man schudde hem de hand, toonde hem een ogenblik zijn ID-kaart en stelde zich voor. “Zeg maar Jens. Niemand noemt me ooit bij mijn achternaam. Oké?”
Zonder op zijn reactie te wachten, vervolgde hij: “Kom. De arrestanten zitten achterin.” Terwijl hij met een half oor naar Piets geklets over de chaos bij het Elisabeth Ziekenhuis luisterde, liet hij zich meetronen naar de achterkant van de SUV. Tussen een stel potige AT'ers zaten twee mannen, die met een smekende blik naar hem opkeken. Ze droegen allebei een hesje in een afschuwelijke kleur groen, waarop in diepzwart het logo van hun werkgever was geprint. Op het gezicht van de grootste zaten een paar schaafwonden en sporen van een recent opgelopen bloedneus. Wycher kende het type wel. Zulke figuren probeerden met woede hun angst en wanhoop de baas te blijven. De man was niet de eerste, en zou vermoedelijk ook niet de laatste verdachte zijn die hem op deze manier aankeek. Hoewel ze er meelijwekkend bijzaten, kon hij weinig sympathie voor ze opbrengen. Hij vond het enkel triest dat mensen zo laag konden zinken.

“Dit zijn alle in beslag genomen spullen”, zei Jens. Hij hield drie plastic bewijszakken omhoog. “Op elke zak staat genoteerd wie de eigenaar is, plus plaats, datum en tijdstip van inbeslagname.” Jens droeg ze aan hem over en verklaarde: “Die twee grote zijn van de journalist en zijn cameraman. De derde, die kleine, bevat de spullen van een oud-inspecteur van Interpol die bij de aanslag aanwezig was. Wat hij ermee te maken heeft, weten we nog niet. Hij heeft een hartaanval gehad en ligt op de SEH. Hij is jammer genoeg nog steeds buiten kennis, maar het ziet ernaar uit dat hij elk moment kan bijkomen.”

“Ah, vandaar de haast. Omdat ik toch al naar De Loods moet, kan ik alles meteen bij het lab afleveren.” Jens knikte.

“Ik hoef je niet te vertellen dat we allemaal staan te springen om informatie. Lémarc wil zo snel mogelijk alle info tot op de laatste bit uit de tablet-pc, camera en smartphones hebben, maar benadrukt dat het DNA-onderzoek de hoogste prioriteit heeft. Blijf erbij en zodra je wat weet, bel je hem en komt hij naar je toe. Oké?”

Wycher kreeg amper de gelegenheid om te antwoorden, want Jens sprak meteen verder. “AT3 rijdt voor jullie uit en zal zodoende voor jullie vrij baan maken. Jullie buigen af naar De Loods en ik regel dat die journalisten bij ons worden ingeboekt. Oké?” Zonder op antwoord te wachten, griste hij zijn mobieltje uit zijn binnenzak en liep telefonerend bij hem vandaan.

Piet keek hem grijnzend aan. “Snelle gozer, hè? Zonder zeuren de boel meteen aanpakken en regelen. Mag ik wel, moet ik zeggen.” Wycher mompelde iets onverstaanbaars en wees op Charles.

“Wat is er met hem gebeurd?” “O, die”, antwoordde Piet achteloos. “Verzet bij de aanhouding en het transport. Corrigerende tikjes waren nodig, anders wilde hij de auto niet in.”

“Pas maar op met dit soort lui. Probeer ze vanaf nu zo goed mogelijk heel te houden. Met persmuskieten weet je het nooit. Voor hetzelfde geld hebben ze ergens een verborgen camera in hun kleding en heb je voor je het weet een klacht aan je broek”, waarschuwde hij hem.

Piets opgewekte gezicht betrok even, voor hij even later bedachtzaam antwoord gaf. “Nee, dat is onmogelijk. Ze zijn door AT1 gefouilleerd en die weten echt wel wat ze doen. Trouwens, ik heb gehoord wat ze met die lui van plan zijn. Die zullen voorlopig echt geen reportage meer maken.”

Wycher haalde zijn schouders op. “Tja, zelf weten. Jouw verantwoording.” Piet had blijkbaar nog geen ervaring met de media. Je kon ze maar beter te vriend houden.

“Ach, ze mankeren niks”, zei Piet zorgeloos. “Zodra we ze bij het UNBI-gebouw hebben afgeleverd, ben ik van ze af en gaan we linea recta door naar het Elisabeth.” Hij keek alweer opgewekt. “Man, het is me daar toch een zootje!”

Wycher liep naar de truck. Die AT'ers waren toch niet helemaal normaal hoor. Piet leek alles wel als een groot actiespel te beschouwen. Halvegare.
Hij klom de cabine in, ging zitten en legde de plastic bewijszakken op zijn schoot. Zodra het portier dichtsloeg, bevond hij zich in een oase van rust. Op de achtergrond hoorde hij André Hazes zachtjes zingen dat hij een beetje verliefd was. Klaas schakelde, gaf gas en zei: “Vijf over half tien. Het is een kwartiertje rijden.” Hij keek tevreden. “We zijn ruim voor tienen bij De Loods.”

< 04.23
Barbara hoefde nog maar twee artikeltjes door te lezen toen ze gestoord werd door Russ, die geagiteerd haar aandacht vroeg. Ze keek vragend naar hem op. Russ vertelde in sneltreintempo dat Ewins smartphone plotseling een stem had laten horen.
Tussen alle gekraak en storing heen, hadden hij en Hans toch nog een en ander weten op te vangen.
“Het lijkt erop dat Ewin en Charles nog erger in de problemen zitten dan we dachten.
Het schijnt dat er bewijs is dat ze betrokken zijn bij die aanslagen en ze zijn gearresteerd op verdenking van samenwerking met terroristen. Ewin moet in de buurt zijn smartphone hebben gezien en van de alarmwerking hebben geweten, want hij heeft heel luid en duidelijk om hulp geschreeuwd.”
Het ongeloof was in zijn ogen te lezen, terwijl hij er verontwaardigd aan toevoegde: “Ze worden gemarteld!” Hij haalde luidruchtig adem en vervolgde: “De chef hangt ononderbroken aan de telefoon, dus ik ga naar hem toe om hem in te lichten. Hans blijft Ewins smartphone volgen en luisteren. Hij heeft Red/Tec al gevraagd om het geluid zo snel mogelijk te optimaliseren, zodat we binnenkort meer weten over wat er allemaal gezegd is.”

Barbara gaf aan dat ze hem gehoord had. “Wat sta je hier dan nog? Ga.”

Dit kon toch niet waar zijn, dacht ze. Ewin en Charles betrokken bij terrorisme? Bij Casanova? En daar was bewijs van? Nee. Geen sprake van. Iemand moest een fout gemaakt hebben, of misschien hadden Russ en Hans het verkeerd verstaan. Russ had tenslotte zelf gezegd dat er veel storing te horen was geweest. Hoewel ze nu het liefst direct het geluidsbestand wilde afluisteren, moest ze verstandig zijn en wachten op de schone versie. Ze had er nu sowieso geen tijd voor. Ze kon tenslotte ook maar één ding tegelijk.

Bovendien had ze competente collega's genoeg die er alles aan zouden doen om Ewin en Charles uit de problemen te halen.

Eens kijken, waar was ze ook weer gebleven?

“Ieuw!” Ze was zo in gedachten verzonken geweest, dat ze niet gemerkt had dat Mike er weer was. Ze schrok zich wezenloos toen hij haar op haar schouder tikte.

“Sorry. Wou je niet laten schrikken. Ik heb de beelden van de aanslag voor je bekeken en een kort verslagje voor je uitgewerkt van wat mij is opgevallen.” Hij overhandigde haar een paar uitvergrote foto's en een uit meerdere pagina's bestaand rapport. “Wat de mobiele nummers van Tasker en Jens betreft, heb ik geen succes geboekt. De arrestatie van Ewin LeFoors en zijn cameraman heeft ervoor gezorgd dat alle contacten zich op de vlakte houden. Ik heb nog wel een paar lijntjes uitstaan, maar verwacht eigenlijk niet dat daar wat uit komt. Het spijt me echt dat ik je niet verder helpen kan, Barbara. Ik heb gedaan wat ik kon. Zodra ik wat voor je heb, meld ik me.”

Ze bedankte hem uitvoerig en legde de documenten in een keurig stapeltje op haar bureau. Hoewel ze niet kon wachten om ze te onderzoeken, las ze eerst de laatste twee artikelen in haar postbus en maakte Hakons hommage af.
Zonder te pauzeren, greep ze daarna de documenten en begon gretig met het verslag.
Haar ogen gleden snel over het deel dat de auto beschreef en ze las dat het kenteken inderdaad UN 67 geweest was, zowel aan de voor- als aan de achterkant. Het waren geen foutieve nummerborden. Het was wel degelijk een andere auto.
Ze pakte haar notitieblok, sloeg de bovenste vellen om tot ze een schone had en noteerde: 'Was deze limousine wel net zo gepantserd als de gewoonlijke?' Daarna las ze uiterst geconcentreerd het volgende gedeelte, dat de informatie over de inzittenden bevatte. De chauffeur was een Aziatische man geweest, die pas een half uur van tevoren was ingelicht wie hij moest vervoeren en waar naartoe.
Wat erg, dacht ze, toen ze las dat hij nog maar tien dagen in dienst was geweest. Gehaast trok ze een zakdoek uit haar la. Opnieuw sloeg de emotie toe en dreigden er tranen te komen. Ze knipperde heftig met haar ogen terwijl ze verder las.
De passagier was een blonde man met donkerbruine ogen, gekleed in een blauwe blazer, lichtblauw overhemd en donkerblauwe stropdas. Dit was Hakon Torstein Eriksson, veertig jaar oud. Kopieën van alle betreffende stukken waren bijgevoegd in bijlage A. Ho. Stop. Wát stond er? Ze las het nog een keer en pakte de uitvergrote foto erbij. Ze bekeek de man die met een uitgevouwen krant voor zich achterin de auto zat. Hij leek haar door het zijraampje recht aan te kijken.
Starend naar haar vriend, begreep ze plotseling wat er mis was, sloeg keihard met haar platte hand op haar bureau en schreeuwde: “Mike!”

Mike, die vlakbij aan zijn bureau verdiept was in zijn werk, draaide zich vliegensvlug om en vroeg geschrokken: “Wat? Wat is er?”
Iets rustiger, maar met hoopvol glinsterende ogen zei ze: “Je schrijft dat de ogen van Hakon donkerbruin zijn.”

“Ja, en? Klopt toch? Kijk maar op de foto”, verdedigde Mike zich.

Met een kreet van blijdschap sprong ze op hem af, gaf hem een klapzoen en schudde hem als een kleine jongen door elkaar. Ze riep: “Ik wist het! Ik wist dat er iets scheef zat en nu weet ik het!” Mike staarde haar niet-begrijpend, verbluft aan.

< 04.24
Terwijl achter hem de stoffelijke resten van de twee criminelen werden weggereden, liep Lémarc terug naar James, die nog steeds lag te telefoneren. Zo te horen, instrueerde hij zijn vrouw over de kleurencombinatie van de kleren die ze moest komen brengen.

Alles leuk en aardig, maar hij had zijn mobieltje nodig en gebaarde James op te schieten.
Hij ging op de stoel naast het bed zitten, pakte zijn notitieboekje en noteerde de onderwerpen die hij Dick moest doorgeven. Hij sloeg het velletje om. Terwijl naast hem James het over een das en schoenen had, begon hij puntsgewijs een aantal vragen op te schrijven, want een aantal zaken waren hem nog compleet onduidelijk.

Zoals:
- Wie had de inzet van EUAT92 o.l.v. Holger geaccordeerd?
Niet de alarmcentrale of het crisismanagement, want ook Johan Lam had hiervan niet geweten.
- Hoe had het kunnen gebeuren dat Casanova en Jan de Jong ongehinderd in het afgezette, beveiligde gebied hadden kunnen komen?
- Wie was die vrouw die Stiletto een trap verkocht had?
Holgers schot was meesterlijk geweest, maar die rooie kon er ook wat van. Jammer dat hij haar gezicht niet had gezien. Dubbel jammer dat ze in niet meer dan een milliseconde was opgepikt. Hij had even de rug van de bestuurder gezien en ze waren zo snel weggereden dat hij het kenteken niet meer had kunnen lezen. Maar toch blonk er een lichtpuntje. De vrouw was duidelijk goed getraind in één of meerdere vechtsporten en had opvallend lang, rood haar. Het kon nooit moeilijk zijn om haar op te sporen en hij verwachtte dat ze vandaag nog zou worden opgepakt.
- En dan waren er nog die twee van INN. Toeval?
Zodra hij Dick had gesproken en De Jong nog steeds niet bijgekomen was, kon hij maar het beste naar het forensisch lab gaan en kijken hoever ze waren. Kon hij meteen een en ander met Sytsema kortsluiten. Kon het lab nog geen antwoorden leveren, dan zou hij naar het UNBI-gebouw gaan om persoonlijk de twee journalisten het vuur aan de schenen te leggen. De informatie die zij zouden ophoesten, plus alles wat ze later vandaag te weten zouden komen van De Jong en die roodharige, zou absoluut het nodige opleveren. Het forensisch onderzoek zou tijd kosten, maar ook zij zouden sporen vinden.
Alles bij elkaar genomen, zouden er genoeg aanwijzingen zijn om de schuldigen te vinden. Daar was hij heilig van overtuigd.

Inmiddels was James uitgebeld en hij reikte hem zijn smartphone aan. “Alles naar wens geregeld, James?” James knikte en wees naar het notitieboekje.

“Kan ik een paar velletjes krijgen? En je pen? Terwijl ik op mijn vrouw wacht, kan ik mooi mijn praatje voorbereiden.”

Lémarc scheurde een paar blaadjes uit zijn boekje en gaf ze met zijn pen aan zijn collega. “Wat wil mijnheer nog meer? Kaartjes voor de opera? Vijfsterrendiner, misschien?”

Hij had het grappig bedoeld, maar James keek ineens ernstig.

“Man, zodra ik me weer enigszins gewoon kan bewegen, regel ik dat voor jóu. Ik, eh, wil je bedanken voor…”

Lémarc onderbrak hem. “Nou weet ik zeker dat je een klap van de molen hebt gehad. Als het daarboven nog functioneert, moest je maar eens gaan nadenken over je tekst. Kan ik verder met mijn werk. Malloot.”

Hij keek weg van James en opende het adresboek op zijn smartphone. Hij tikte op Dicks foto, waarop even later de bekende stem zei: “Lémarc. Wat ben ik blij dat je eindelijk belt.”

< 04.25
Enigszins beschaamd liet ze Mike los, die verbouwereerd op zijn stoel terugviel.

Russ, die vanuit de kitchenette toegesneld kwam, vroeg bezorgd: “Wat is er loos, Barb?”

En ook nu keek hij haar aan met die blik waardoor alle vlinders in haar buik op slag wakker werden. Ze keek van hem weg en ineens viel haar de ongewone stilte op. Iedereen had zich naar haar omgedraaid en allemaal keken ze haar afwachtend aan. Ze verbande alle fladderende insecten en nam uitdagend het woord. “Ik had steeds het gevoel dat er iets niet klopte. Aan de aanslag op Hakon, bedoel ik.” Ze wees op Mikes rapport en barstte uit: “En nu weet ik het zeker! De kleur van de ogen verschilt. Het kan niet Hakon Eriksson zijn geweest die in de limousine zat!”

Een ogenblik bleef het stil, waarna er een stortvloed aan vragen op haar af werden gevuurd.

Hun chef was op de commotie afgekomen, gebaarde om stilte en vroeg: “Is dat alles? De kleur van zijn ogen? Vertel me nou niet…”

“Wacht”, onderbrak ze hem, “Er is meer. Door het ongewone kenteken ben ik verder gaan zoeken en met jullie hulp ...”, ze knikte even dankbaar naar haar collega's, “... heb ik nog veel meer ontdekt. De ogen op de foto zijn bruin, terwijl ik weet dat Hakon blauwe heeft. Daar komt nog bij dat ook de kleding niet strookt.
Wat de man aan heeft, lijkt op de ingetogen outfit van een bankdirecteur, terwijl Hakon juist altijd opvallend gekleed gaat, met op z'n minst een kleurige stropdas”.
“Sorry, meisje. Ik begrijp best wel dat je niet kunt geloven dat je een van je beste vrienden hebt verloren, maar dit bewijst niets”, reageerde haar baas meelevend. “Hij was onderzoeksleider van een enorm belangrijke zaak en heeft daarom besloten om wat serieuzer gekleed te gaan. Kan ik inkomen.”

Haar frustratie verbergend en vastbesloten om hem te overtuigen, zei ze snel: “Luister nou even en laat me uitpraten. Nog geen uur geleden kreeg ik een sms'je. Het was maar één regel en was in het Latijn. Vertaald betekent het: ‘Niets is wat het lijkt.’ Via deze bron krijg ik altijd tips, die tot nu toe 100% betrouwbaar zijn gebleken, en het deed me denken aan de laatste keer dat ik Hakon sprak. Bij ons afscheid zei hij dat ‘alles wat we ervaren, niet altijd is wat we zien’. Toentertijd beschouwde ik het als een soort van goede raad, maar nu denk ik daar anders over. Het sluit perfect aan op die Latijnse spreuk en dat kan geen toeval zijn.” Om niemand de gelegenheid te geven haar te onderbreken, ging ze in één adem door. “Op zijn rechterhand heeft hij een merkwaardig soort litteken en daar is op de foto niets van te zien. Hier, kijk maar.” Ze gaf haar baas de uitvergroting, waarop de hand die een krant vasthield, duidelijk zichtbaar was. “Zie je wel? Gewoon glad en helemaal gaaf. Niets wat ook maar enigszins op een litteken lijkt.”
Haar baas keek nog eens zwijgend naar de foto en twijfelde. Uit ervaring wist ze dat hij nu nog maar één duwtje nodig had.

“Alles bij elkaar genomen, lijkt het inderdaad wat vreemd, maar…”, begon hij.

“Inderdaad”, bevestigde ze, en ze ratelde er meteen achteraan: “En als ik er de tijd voor krijg, ontdek ik vast nog veel meer. Stel je voor dat ik kan aantonen dat er iets anders aan de hand is. Misschien ontdek ik tegelijkertijd wel iets dat Ewin en Charles kan helpen, of iets dat hen regelrecht vrijpleit. Dat kon weleens een geweldige primeur opleveren!”
Ze had haar toestemming. De laatste twee argumenten hadden de doorslag gegeven. Mogelijk nieuwe feiten die de advocaten konden gebruiken voor hun collega's in Den Haag, wat alleen al een gunstig effect op de kosten zou hebben, en tegelijkertijd een mogelijk opzienbarend nieuwsitem, wat belangrijk was voor de kijkcijfers. Ze kon het hem bijna horen denken, dacht ze inwendig grijnzend.
Met een instemmende knik gaf hij haar de foto terug en zei: “Oké, spit voorlopig maar verder.” Met grote passen beende hij de afdeling af. “Mensen, het feestje is voorbij. Hup, hup, aan het werk!”

< 04.26
De rit terug naar het Vredespaleis was martelend traag verlopen, vond Dick. De afstand bedroeg hooguit een paar honderd meter, maar naar zijn gevoel hadden ze urenlang gereden. Nadat hij, opnieuw volledig ingesloten door een haag van lijfwachten, teruggebracht was en naast John achter in de limousine had plaatsgenomen, was het portier dichtgeklikt, waarna al het geluid was buitengesloten.
Pas ergens halverwege de langzame terugrit, had John het woord genomen. Hij had hem voorzichtig onderzoekend aangekeken en had op zachte toon gezegd dat hij het zich niet voor kon stellen hoe het moest zijn geweest om het verkoolde lichaam van zijn protegé te moeten aanschouwen. Het was een moeilijk moment geweest. Hij mocht John nu nog niet inlichten over zijn bevindingen, maar had hem ook niet glashard willen voorliegen. Met een kort knikje had hij aangegeven dat hij hem gehoord had, om vervolgens zwijgend naar buiten te staren.
Na wat hem een eeuwigheid had geleken, waren ze bij het Vredespaleis aangekomen en waren ze naar Johns werkkamer teruggekeerd. John had hem gezegd te gaan zitten, terwijl hij iets zou pakken wat ze allebei nodig hadden.
Hij was teruggekomen met een fles en twee glaasjes, die hij tot de rand vol schonk. Hij wees ernaar en commandeerde: “Hier maak ik zelden gebruik van, maar nu is het noodzakelijk. Drink.”
Voorzichtig pakte hij het volle glaasje en sloeg, net als John, de inhoud in één keer achterover. Het smaakte lang niet slecht. De drank brandde zich een weg naar beneden en verwarmde zijn hele middenrif. Met een weldadige zucht ontspande hij zich.

“Niet slecht, hè?”, vroeg John. “Dit is een van de betere hartversterkers die ik hier gevonden heb.” Hij hield de rechthoekige fles even omhoog.

Dick las: 'Ketel 1', en schonk beide glaasjes nog eens vol. Terwijl hij de dop weer op de fles draaide, zei hij tevreden: “Zo, deze dosis moet voldoen.” Hij bracht de fles terug en pakte de telefoon. “Ik zal meteen even deel twee van het medicijn laten brengen. Verse koffie, welteverstaan.”

Terwijl John de bestelling deed, ging Dicks eigen smartphone over. Vlug nam hij op. “Lémarc. Wat ben ik blij dat je eindelijk belt.” Luisterend naar Lémarc, die heel wat te vertellen had, wandelde hij quasi ontspannen naar de andere kant van de kamer, zo ver mogelijk uit de buurt van John. Met zijn rug naar hem toe, bracht hij Lémarc ervan op de hoogte dat de geur van verbrand mensenvlees had ontbroken. Lémarc was een van de weinigen die hij dit mocht toevertrouwen.
Hij was het met Hakon eens dat Lémarc voor de volle honderd procent loyaal aan UNBI was. Aan Lémarcs stokkende ademhaling kon hij horen dat hij verrast was, maar hij was het met hem eens dat ze hier niet meteen conclusies uit mochten trekken. Het was het verstandigst om eerst de resultaten van het forensisch onderzoek af te wachten. Naar aanleiding daarvan konden ze de richting van hun onderzoek bepalen.
Nadat ze hadden afgesproken dat Lémarc hem sowieso nog een keer zou bellen voor de persconferentie van 12.00 uur, beëindigden ze het gesprek. Achter hem had hij gehoord dat iemand een dienblad naar binnen had gebracht en terwijl hij terugliep, zag hij dat John bezig was met inschenken.
“Een kopje koffie, Dick. Daarna is het tijd voor je praatje voor het personeel.”

John had gelijk, dacht hij somber. Om tien uur zou hij het personeel toespreken en hen officieel mededelen dat Hakon en diens chauffeur waren omgekomen, hoewel hij wist dat dit niet de waarheid was. Hij had een hekel aan liegen en de overigens uitstekende koffie, bracht weinig troost.

< 04.27
“Dat was me nogal een gesprek, zeg”, zei James. Hij keek nieuwsgierig opzij. “Wie had je aan de lijn?”

Lémarc wreef over zijn warme, plakkerige oor en antwoordde verstrooid: “Dick Holyester. Hij en John Bingham zijn naar het Carnegieplein geweest, waar de aanslag op Hakon heeft plaatsgevonden.”

James' gezicht betrok. “O, juist. Dat zal ze niet meegevallen zijn, denk ik. Maar als ik het goed begrepen heb, zit je niet helemaal zonder aanwijzingen, toch? En heb ik het goed verstaan dat er mensen van de pers zijn opgepakt? Riskant hoor. Ik zou maar een beetje oppassen als ik jou was. Als je ernaast zit, zijn de rapen gaar.”

“Mmm, mmm”, mompelde Lémarc. Hij luisterde maar half, want hij had zijn gedachten bij hetgeen Dick hem zojuist in vertrouwen had verteld. Stel dat Dick gelijk had, dat er geen mensen in de limousine hadden gezeten. Dan moest de aanslag een afleidingsmanoeuvre zijn. Toch was Hakon vermist. Het enige logische dat hij kon bedenken, was dat Hakon dan ontv…

“Hé, Lémarc”, onderbrak James, terwijl hij luid in zijn vingers knipte. “Luister je wel? Wat zit je daar nou te staren? Heb je een idee uitgebroed om die journalisten uit te wringen? Vertel op. Hoe ga je ze aanpakken?” “Eh, ja, iets in die trant.”

Hij richtte zijn blik op James en vervolgde: “Hoewel Casanova niet meer onder de levenden verkeert, staan we niet helemaal met lege handen. We hebben momenteel minimaal vier mensen die we kunnen ondervragen en...”

“Vier?”, onderbrak James hem. “Drie zal je bedoelen.”

“Nee, James. Vier. Twee journalisten van INN, die ex-politieman De Jong, en dan is er nog die vechtlustige roodharige dame naar wie momenteel driftig wordt gezocht. Vandaag of morgen wordt ze beslist wel opgepakt.”

“Mooi! Plenty werk dus. Mag ik wel zorgen dat ik weer snel op de been ben. Jij en ik weten allebei dat je zonder mij niet veel klaarspeelt, mm?”
Zichtbaar genietend dat hij het laatste woord had, liet James zich achterover in de kussens vallen.

Terwijl de lach op James' gehavende gezicht steeds breder werd, ging de deur open en kwam Lémarcs favoriete verpleegster binnen.

“Zo, heren ...” Grietje droeg een dienblad met daarop een schaal broodjes en twee dampende soepkommen. De geur deed Lémarc ineens beseffen dat hij trek had. Grietje zette het blad neer en keek hen beiden streng aan.

“Alstublieft. Dit wordt u aangeboden door het ziekenhuis, ter preventie van verdere ongelukken. Het voorkomt tevens andere narigheid, zoals zure oprispingen en maagzweren.” Ze zette voor hen beiden een kom neer en vervolgde: “Op dokter Swarts nadrukkelijke orders moet ik erop toezien dat u de medicijnen inneemt. Tast toe.” Dat liet Lémarc zich geen twee keer zeggen. Hij nam een broodje en besloot zichzelf een kwartiertje te gunnen om van deze plezierige verrassing te genieten.

< 04.28
Helemaal niet ontevreden met zichzelf, zocht Barbara haar werkplek weer op, draaide haar stoel goed en plofte erop neer. Opnieuw vroeg ze zich af waarom Hakon niet in zijn gebruikelijke wagen was vervoerd. Waarom een andere limousine? Ze wilde haar blocnote pakken, maar greep mis en hij viel op de grond. Zuchtend bukte ze zich en raapte hem op. Met het omslaan van de voorste vellen, kwam ze haar eerdere notitie tegen. O ja, dat zou ze ook nog nagaan. Het zou waarschijnlijk wel gewoon toeval zijn, maar ze wilde zeker weten dat er geen verband bestond tussen Lord MacMarkland en het bedrijf Markland, dat haar en enkele collega's voorzien had van nieuwe smartphones.
Ze schreef haar nieuwe vragen eronder en beet peinzend op haar pen. Wat als ze gelijk had en Hakon er helemaal niet ingezeten had? Wie was dat dan geweest?
Werd er op dit moment een of andere hoge ome vermist? Een belangrijk iemand die toevallig ook nog heel erg op Hakon leek? Voor het gebruik van een andere limousine kon een simpele verklaring zijn, en de kleur van de ogen kon je makkelijk met behulp van lenzen veranderen, maar een litteken?
Een normaliter opvallend litteken? En dan nog. Stel dat je zoiets kon verbergen, waarom zou Hakon dat dan in 's hemelsnaam hebben gedaan? Nee, daar kon ze absoluut geen enkele reden voor bedenken. Dus was het niet ondenkbaar dat de passagier met de krant niet Hakon was …
Jasses. De vragen tolden door haar hoofd en ze begon in kringetjes te denken. Ze moest maar eens even de benen strekken en had ook best wel zin in koffie.
Ze legde resoluut haar pen neer en liep naar Russ en Hans. “Ik ga zo koffie halen. Willen jullie ook?”
Met twee flesjes water en een beker koffie liep ze terug naar de jongens. Ze zette het drinken voor hen neer en vroeg: “Hoe gaat het met Ewin en Charles? Nog wat nieuws ontdekt?”

Russ schudde zijn hoofd. “We hebben wat wazige beelden gezien. Volgens ons van een donkere SUV, toch, Hans?” Hans knikte. “Ja. Ewin en Charles zijn er tamelijk hardhandig in geduwd. Charles hebben we horen protesteren en hij heeft een paar klappen opgelopen.” Russ keek haar grimmig aan vervolgde: “Ze zijn op weg naar het UNBI-gebouw. Jammer genoeg is de zak met hun spullen aan iemand van de Haagse politie gegeven, ene Sytsema, die ermee op weg is naar het forensisch lab. We blijven Ewins smartphone in de gaten houden. Misschien vangen we nog iets interessants op.”

Hans knikte instemmend en zei: “Onze collega's zelf kunnen we helaas niet volgen. We weten waar ze heengebracht worden, maar we kunnen hooguit gissen wat er verder met ze gaat gebeuren. Hopelijk kunnen de advocaten op tijd het bewijs onderuithalen en krijgen ze het niet te zwaar te verduren.”

“Dat geluidsbestand is zeker ook nog niet klaar? Het zou mooi zijn als daar nog wat meer informatie uit te halen valt.”

Russ schudde ontkennend zijn hoofd, slikte zijn water door en zei: “Als het zover is, ben je de eerste die het hoort.”

Ze ontweek zijn blik, bedankte hem en liep met haar koffie terug naar haar bureau, waar Mike op haar zat te wachten.

Hij stond op van haar stoel en gaf haar een foto en een schets waarop allerlei lijnen stonden.

“Barbara, ik heb de beelden nog eens bekeken en het viel me op dat in eerste instantie de motorescorte vanaf de huizenrij gefilmd werd. Toen Hakon in beeld kwam, is dat vanaf de andere kant, vanuit het park gefilmd.

Ik heb de techneuten erbij gehaald en deze concluderen dat het beeldstukje van Hakon door een andere camera gemaakt is. Het is een stukje van drie seconden en het is in de hoofdopname gemonteerd.”
Hij zweeg even en ze keek hem vragend aan. “En?”

“Er zijn dus twee personen geweest, die gelijktijdig aan het filmen waren. Terwijl de beelden het internet opgestuurd zijn, is het betreffende stukje uitgesneden en tussen de hoofdopname gevoegd. De kwaliteit van dat drie-seconden-stukje wijkt af en de hoek van de camera is natuurlijk verschillend. De jongens van Techniek hebben het secuur uitgeplozen. Ze zijn hartstikke jaloers, want ze zeggen dat de gebruikte methode onbekend is en ze snappen niet hoe het er zo snel tussen gemonteerd kon worden. De tijden zijn nog eens bekeken en alles bij elkaar moet het binnen een paar seconden gebeurd zijn. Ongelooflijk. Ze zijn hartstikke nieuwsgierig naar hoe het gedaan is.”

Barbara, die niet zo technisch onderlegd was, begreep desalniettemin uitstekend wat hij bedoelde. Opnieuw een mysterie dat uitgezocht moest worden. Haar lijst met vragen waarop ze een antwoord moest vinden, werd er niet korter op.
Ze pakte haar notitieblok en schoof de twee A4'tjes ertussen. Ze sloeg haar ogen op naar Mike. “Ik heb trouwens nog een verzoek. Zou je nog iets voor me willen doen?”
“Jawel, zeg het maar.”
“Kun je voor me nagaan of er een verband bestaat tussen Lord MacMarkland, het communicatiebedrijf Markland en Hakon?”

Mike trok vragend zijn wenkbrauwen op. “Hoe dat zo? Waar denk je aan?”

“Ik weet niet. Nog niks concreets. Het is meer een gevoel dat ik heb. Tijdens mijn stage zei een van mijn mentoren dat wanneer je in een onderzoek vastloopt, je het best opnieuw bij de bron kunt beginnen. Lukt het dan nog niet, zoek dan verder in de omgeving van je bron en spit domweg alle gerelateerde info door. Dus vandaar. Ik kwam de naam tegen en ben nieuwsgierig.”

Mike grinnikte. “Jij? Nieuwsgierig? Wie had dat gedacht ...” Hij pakte een gele post-it en noteerde haar vraag. “Ik kijk wat ik kan opduiken. Je hoort nog.” Hij floot vals tussen zijn tanden terwijl hij wegliep.

Fijn dat Mike wilde meehelpen. Dat scheelde haar een hoop tijd. Ze pakte haar notitieblok en zocht alle documenten erbij.
Terwijl ze nadacht over waar ze het best kon beginnen, hoorde ze haar gele mobieltje rinkelen. Het klonk schel en de beltoon kwam haar totaal onbekend voor. Fronsend pakte ze het apparaatje op.

Het was een sms van haar anonieme tipgever.
Met plotseling nerveus trillende vingers opende ze het en verbaasd las ze dat ze 'precies om 04.30 uur’ het eronder vermelde ‘internationale nummer’ moest bellen.

FEITEN!

< 05.01
Crisismanager Johan Lam stond humeurig naar buiten te staren met de zoveelste mok koffie in zijn hand. Het aroma prikkelde zijn neus en buiten zong een vogel het hoogste lied.
Het leek een prachtige dag, ware het niet dat dat bepaald niet het geval was. Bij lange na niet, verdomme. Vanaf het moment dat Hakon Eriksson was vermoord, wat onmogelijk had moeten zijn, was het bergafwaarts gegaan. Ze hadden nauwelijks tijd gehad adequaat te reageren, toen de hel losbrak in het Elisabeth Ziekenhuis. Van die missie had hij niet eens afgeweten. Godvergeten klotehacker …
Maar afgezien daarvan, had EUAT92 een zootje gemaakt van een simpele arrestatie, iets dat routine voor ze was, met een hoop schade en twee doden tot gevolg. Hoe had Holger Bersal zo verschrikkelijk kunnen blunderen? De man stond bekend als uiterst bekwaam en had een perfecte staat van dienst. En hier was het niet bij gebleven. De arrestatie van die twee INN-mensen was ook al niet gelopen zoals het hoorde.
Van ergernis en frustratie klemde hij zijn kiezen zo hard op elkaar dat het pijn deed. Die oetlul van een Schenk, met zijn achterlijke gedrag, was al om negen uur in het ochtendnieuws te zien. En niet in positieve zin. Het hele drama, van de arrestatie tot en met het stuktrappen van die lui hun camera, was breed uitgezonden, met als gevolg dat hij en zijn mensen platgebeld werden.
Elk nieuwsagentschap had hen onder een spervuur van vragen bedolven. Iedereen - collega's, pers en politici - wilde weten 'wat er in godsnaam aan de hand was'. Als je door alle chaos wist heen te kijken, was het eigenlijk heel simpel, vond hij. Eriksson was vermoord, twee criminelen waren dood en twee verdachten, toevallig leden van de pers, waren opgepakt, zodat recherche en politie met hun onderzoek konden beginnen.
Knarsetandend stond hij zich af te vragen hoe het in 's hemelsnaam mogelijk was dat zulke zeer goed opgeleide professionals het zo allemachtig hadden weten te verkloten. Net zoals die zogenaamde techneuten van zijn IT-afdeling. Vanwege het geklungel van die klojo's had een hacker kans gezien hun systeem binnen te dringen en her en der orders rond te strooien … in zíjn naam.
Het mocht er dan wel naar uitzien dat deze figuur geen kwaad in de zin had - hij moest eerlijk toegeven dat hij het zelf niet beter had kunnen doen - maar het kon net zo goed een psychopaat zijn, die een spelletje speelde en zich straks tegen hen keerde.

Waar bleven die IT’ers toch? Het was verdomme al tien uur en hij werd met de minuut ongeruster.

< 05.02
Het gretige onthaal van dr. Winter bij de aankomst in 'De Loods' was jammer genoeg niet voor hem en Klaas bedoeld, maar voor het wrak. Geflankeerd door een van haar assistenten, kwam ze hen snel tegemoet lopen.
Zelfs in het ongenadig harde licht van de tl-buizen zag ze er verschrikkelijk aantrekkelijk uit, vond Wycher. Nog voordat ze goed en wel stilstond, begon ze direct op haar kenmerkende manier instructies rond te strooien. Wycher kreeg te horen dat hij er wel bij mocht zijn, mits hij zich niet liet horen en haar absoluut niet stoorde. Klaas werd gesommeerd als de wiedeweerga het wrak op de brug te zetten. Ze had immers niet de hele dag de tijd.
Aan Klaas' samengeknepen lippen zag hij dat de man met moeite de wijste besloot te zijn. Na een korte knik, beende hij naar zijn truck en voldeed in een handomdraai aan dr. Winters wens, waarna hij met een wijdgeopend portier zijn truck met stationair dieselende motor liet staan.

Klaas slenterde naar hem toe en sprak luid: “Zo, Syts, ik moet ervandoor. Takelklus op de ring.” Met een uitgestreken gezicht knikte hij in de richting van dr. Winter en vervolgde op gedempte toon: “Sterkte met mevrouw IJspegel, kerel. Ik benijd je niks.” Klaas gaf hem een bemoedigende por en stak zijn hand nog even groetend omhoog, terwijl hij terugliep naar zijn truck.

< 05.03
Lémarc stond op het punt om op zijn soep aan te vallen, toen hij James hoorde sputteren: “Fff … ff… f... Heet. Sh … Heet! Die soep is kokendheet, man. Volgens mij heb ik de blaren op m'n tong staan.” Demonstratief stak James zijn tong uit.

Lémarc keek James een moment lang ernstig aan voor hij zei: “Je ziet er allerbelabberdst uit, jongen. Zoals je er nu uitziet, bedoel ik. Niet je tong. Als daar blaren op zitten, komt dat omdat je te veel uit je nek kletst, maar … bedankt voor de waarschuwing. Kan ik mooi nog even Lam bellen.”

Hij pakte meteen zijn mobieltje, koos Johans nummer en kreeg hem wonder boven wonder vrijwel direct aan de lijn, waardoor James geen kans kreeg om te reageren en nu eens niet het laatste woord had. Johan klonk behoorlijk gefrustreerd, toen hij hem meedeelde dat ze te kampen hadden met computerproblemen en opdringerige media. Ook was Casanova's smartphone nog niet gevonden. Hij kon maar één route gelopen hebben en die paar honderd meters werden minutieus onderzocht.
Het speet hem, maar op dit moment kon hij Lémarc geen nieuws van betekenis verstrekken. Het zoeken ging echter door totdat ze het ding gevonden hadden. Johan ging ervan uit dat dat niet anders kon. Casanova had het niet bij zich gehad en dus moest hij het hebben weggegooid. Zodra hij nieuws had, zou hij zich melden. Berustend stak hij zijn mobieltje weg. Hij hoopte dat Johans mensen snel resultaat zouden hebben. Om Hakons ontvoerder(s) te vinden, kon hij alle informatie gebruiken die er te vinden was. Tijdens het telefoneren had hij continue door de soep geroerd. Zijn maag was leeg en na eerst voorzichtig geproefd te hebben, viel hij gretig aan. In een mum van tijd had hij de kom leeg gelepeld. Kauwend op het laatste broodje, bedankte hij Swart in stilte, want het eten verrichtte wonderen.
Hoewel het blijkbaar James' laatste krachten had gekost - hij lag onderuitgezakt te slapen - kon hij er zelf weer volop tegenaan.

Geluidloos stond hij op, verliet op zijn tenen de kamer en deed voorzichtig de deur dicht. Nu moest hij eerst Holger opzoeken en hem vertellen dat Hakons limousine was opgeblazen. Niet bepaald een makkelijke klus, helemaal niet nu hij van Holyester had gehoord dat de stank van verbrand vlees had ontbroken. Met zijn hoofd volledig bij het komende gesprek, liep hij bijna tegen commissaris Schenk aan, die met grote passen op weg was naar de uitgang. Hij verontschuldigde zich en na elkaar kort de hand te hebben geschud, vertelde de man hem gehaast dat alles in het ziekenhuis onder controle was. Er waren geen aanwijzingen gevonden dat er, buiten de twee doden en dat stel van INN, andere terroristen betrokken waren.
Het voorlopig onderzoek wees uit dat alle schade, direct en indirect, het gevolg was van de gezamenlijke operatie van Interpol en EUAT92.
De commissaris gaf hem opnieuw een weke, zweterige hand. “Ik moet ervandoor. Men heeft mij daar nodig in verband met de aanhouding van die INN-gasten. De pers doet moeilijk.” Hij snoof minachtend. “Tegenwoordig moet je criminelen met alle egards behandelen. Niet te geloven, toch?”

Tja, dacht Lémarc. Dat kon je verwachten.

Het was altijd oppassen geblazen als je met de pers te maken had, vooral als je de leden ervan in hechtenis nam. De commissaris, dezelfde pennenlikker die er eerder bij de hal van het ziekenhuis zo snel vandoor was gegaan, zou wel iets verkeerds gezegd hebben of zo. Hij had er alle vertrouwen in dat Johan zo'n akkefietje wel aan zou kunnen.

< 05.04
Nog steeds chagrijnig en steeds ongeruster, stond Johan nietsziend naar de zonnige dag buiten te staren, toen achter hem de deur openging en zijn assistent binnenkwam met een nieuwe lading papieren.

“Baas, het ziet ernaar uit dat we de hacker binnenkort te pakken krijgen. Alle IT-mankracht staat paraat. Zodra we weer een inbreuk op ons protocol krijgen, zullen we hem grijpen. Bij de laatste opdracht scheelde het maar een haartje of we hadden hem getraceerd. Bij de volgende zal het raak zijn.”

Bitser dan zijn bedoeling was, vroeg Johan: “Wat voor opdracht?” “Een bevel aan Holger.” Zijn assistent bladerde door de stukken, vond het bericht en gaf het hem aan.

Met samengeknepen lippen las Johan: 'Formeer een nieuw team van beschikbare EUAT92-leden en treed daarna, tot nader order, op als lijfwacht van Lémarc Tasker. Blijf te allen tijde bij hem.’

De autorisatiecode die eronder stond, was de zijne. Daar hád je het weer. Hij had eerder zelf al bedacht om een lijfwacht voor Erikssons rechterhand te regelen, maar door alle hectiek lag de notitie nog op zijn bureau.
Verdomme, verdomme, verdomme … Wie kon dit in godsnaam zijn? Het moest iemand uit zijn eigen gelederen zijn, dat kon niet anders. En al had hij niet direct aan de gewonde Holger gedacht, hij kon zo snel niemand bedenken die competenter was. Zelfs met een onbruikbare arm was de man een geducht tegenstander. Hij gaf het document terug aan zijn assistent en zei berustend: “Mmm, laat die opdracht maar intact. Holger en zijn team zitten tenslotte toch al in het Elisabeth. Lémarc bevindt zich daar ook nog. Ik heb zojuist nog contact met hem gehad.” Hij keek zijn assistent aan en vroeg: “Hoe staat het trouwens met het zoeken? Nog steeds niets gevonden?” “Nee, nog geen resultaat. Er zijn inmiddels speurhonden geregeld, die op dit moment de hele route afsnuffelen.” Zijn assistent keek hem vol overtuiging aan. “Het is enkel een kwestie van tijd voor ze Casanova's smartphone vinden.” Christus, het schoot allemaal voor geen meter op.
Nog steeds geen resultaten van betekenis en hij kon verdomme niemand antwoorden geven. Ook Lémarc niet, die berustend en afwezig had geklonken. Hij zette zich achter zijn bureau en pakte de nieuwe stapel lijsten op.

“Nou, zet er vaart achter en DOE WAT AAN DIE HACKER”, blafte hij zijn assistent toe. “Hoogste prioriteit!” Terwijl zijn assistent de deur uitvloog, begon hij zuchtend door de eerste lijst te bladeren. Hij kon niet anders dan wachten tot zijn afdeling en de witte jassen in De Loods met resultaten kwamen. Het kon nog weleens een lange dag worden, dacht hij somber, niet wetende dat hij de spijker op z'n kop sloeg.

< 05.05
Nadat hij in de bibliotheek eindelijk dan toch de verlossing van zijn kwelgeest had kunnen vieren, was de Lord naar de torenkamer teruggekeerd. Saundra had hem begroet, maar had zich daarna niet meer laten horen. Het had weinig zin om haar naar de stand van zaken te vragen. Alles wat zij wist, werd tenslotte op het GRID getoond.
Nu zat hij alweer een dik uur in zijn comfortabele familiestoel naar de beelden en rapportages te kijken. Hoewel er niet veel activiteit op te zien was, gaf het GRID verslag van een nu weer gladjes verlopende operatie. In het beeldvlak waarin hij de uitzendingen van INN kon volgen, had hij steeds weer opnieuw hetzelfde nieuws gezien, dat vrijwel alleen nog maar bestond uit de aanslag op Hakon, het schietincident dat Stiletto het leven had gekost en de arrestatie van de INN-mensen. Het waren continu dezelfde beelden, gevolgd door de meningen van diverse geïnterviewde experts, die ieder op hun eigen manier hetzelfde verkondigden.

Precies om tien uur was zijn butler binnengekomen, om hem van sandwiches en koffie te voorzien.
Het moment kon niet beter zijn gekozen, vond hij. Hij had zo langzamerhand zijn buik vol van INN, die in het afgelopen uur niets anders dan deze items tot in den treure had herhaald. Hij vroeg Saundra het beeldvlak van INN uit te zetten. Terwijl op het GRID de lopende uitzending in een grijze rechthoek veranderde, at en dronk hij met smaak.
Met een half oog op het GRID gericht, schonk hij zichzelf een tweede kopje koffie in en nam nog een sandwich. Hij had er juist zijn tanden ingezet, toen hij een nieuw personage zag verschijnen. Het gezicht op de pasfoto behoorde toe aan een zekere inspecteur Sytsema.
Het dossier bleek al een keer door Hakon beoordeeld te zijn en er stond een 'torentje' bij, het teken dat hij in de groep zat die in de gaten werd gehouden als potentieel voor GAIAS. De kaart gaf aan dat hij zich in Den Haag in 'De Loods' bevond. Hij las de samenvatting van Sytsema's conduite en besloot deze man extra in de gaten te houden.
Op een enkele kruimel na, had hij intussen zijn bordje leeggegeten. Met het servet dat op zijn schoot had gelegen, veegde hij zijn mond af en droogde hij zijn vingers, die hij even door het kommetje met citroenwater had gehaald. Hij legde de witte lap netjes in vieren gevouwen op het bord en spoelde de broodresten weg met het tweede kopje koffie. Ondertussen bedacht hij zich dat hij moest oppassen om er geen tweede verslaving bij te krijgen. Die speciale melange die hij van Joost gekregen had, een combinatie van koffiebonen die jaren geleden door diens familie was samengesteld, smaakte verdomd lekker. Hij schonk zijn kopje bij tot het kannetje leeg was. Terwijl hij van de koffie nipte, keek hij loom naar de beeldvlakken op het GRID. Vijf ervan stonden stand-by voor het verdere verloop van de operatie en toonden nog weinig activiteit. Alleen in het derde vlak was beweging te bespeuren.
Hij zag Barbara Kronkite achter haar desk zitten. Een tikje voorovergebogen las ze de volgeschreven blocnote die voor haar op tafel lag. Terwijl hij haar gadesloeg, zag de Lord een diepe frons tussen haar fraaie wenkbrauwen verschijnen.
Met haar rare keelschrapende geluidje, onderbrak Saundra zijn gedachten.
Ze wachtte een halve seconde, waarna hij haar rustige stem hoorde zeggen: “Op basis van de nieuwe variabelen is het script opnieuw doorgerekend. De aanhouding van het INN-team zal waarschijnlijk een extra dimensie geven aan het onderzoek waar Barbara zich mee bezighoudt. Bij de aanhouding is de beveiligingsmodus van Ewin LeFoors' smartphone ingeschakeld en Barbara laat nu de beelden die het doorzendt, analyseren. SPY en CRYPTO houden een oogje in het zeil. Verder zijn alle sms'jes verstuurd en inmiddels ook gelezen.”
Alsof Saundra even moest ademhalen, laste ze een korte pauze in, waarna ze vervolgde: “Een ander punt van aandacht is de melding van Marilyn. Ze denkt dat, volgens haar letterlijke melding, 'de hormonen van Arda' mogelijk een risico gaan vormen. Arda schijnt haar pijlen op Lémarc Tasker gericht te hebben. Ik heb haar andere escapades na een vergelijkbare actie als vandaag afgezet tegen de mogelijke consequenties en adviseer om haar toch de opdracht te laten afwerken. Het emotionele profiel van meneer Tasker is beoordeeld en daaruit blijkt dat hij een stabiel persoon is. Het is hoogst onwaarschijnlijk dat hij zich door haar zal laten afleiden.”
O, o, o, Arda toch, dacht hij hoofdschuddend. Ondanks haar toezegging om zich te gedragen, bleef ze hardnekkig het enfant terrible van de groep. Haar opdracht was niet bijzonder moeilijk en hij kon zich eigenlijk niet voorstellen hoe ze dat kon verprutsen.
“Ik ben het met je eens, Saundra.
Ik ga akkoord. Dank je voor de update.”
Opnieuw schraapte Saundra beschaafd haar keel. “Er is meer. We hebben een bevestiging van de locatie. Het is toch iets anders dan gedacht. Onawa is nu ter plekke en gaat op onderzoek uit.” Op hetzelfde ogenblik lichtten op het GRID twee nieuwe beeldvlakken op. Het ene toonde opnamen die van boven genomen werden, op het andere zag hij beelden van een camera op de grond. Beide vlakken hadden weinig kleur, omdat het daar nog nacht was. Geïnteresseerd bestudeerde hij ze en vroeg zich af wat ze daar zouden aantreffen. Als hun informatie juist was, kwamen ze weer een stapje dichter bij de leider van Spiderweb. Op de wereldkaart, bij het plaatsje Broetsthel in Texas, lichtte nu de avatar van Onawa op. Gespannen bleef hij naar de nachtelijke beelden kijken.

< 05.06
Na het korte treffen met de geagiteerde commissaris Schenk, veegde Lémarc zijn klamme hand aan zijn broek af. Hij liep door naar het kamertje waar Holger zich bevond. Na even geklopt te hebben, ging hij naar binnen.
Hij had aangenomen dat Holger nog sliep en was verrast dat hij volledig aangekleed op het bed zat toen hij hem aantrof. Holger was in gesprek geweest met een handvol collega's, die zo goed en kwaad als het ging om hem heen stonden en zaten. Het waren stuk voor stuk potige types en het kwam Lémarc voor dat de ruimte sinds zijn vorige bezoek flink was gekrompen.
Ondanks de nodige builen en schrammen zagen de mannen er goed uit. Ook Holger zelf, die rechtop zat, met zijn rechterarm in een mitella strak tegen zijn borst geklemd. Holger stak groetend zijn hand op en wenkte hem dichterbij. Lémarc wurmde zich tussen twee kerels door, keek naar Holger en wist meteen dat hij al van Hakon gehoord had. In tegenstelling tot de vriendelijke indruk die hij maakte, smeulde er in zijn ogen een ijskoude woede. Nauwelijks merkbaar vertrok de mond van de grote, blonde Duitser even.

“Ha, Lémarc. Mooi dat je komt opdagen, hoeven we je niet te zoeken. In opdracht van Johan Lam moeten we met onmiddellijke ingang zorgdragen voor jouw persoonlijke veiligheid.”
Holger maakte een handgebaar dat te kennen gaf dat tegenspraak zinloos was en vervolgde: “En dat komt ons heel goed uit. Jou kennende, zul je er alles aan doen om Hakons moordenaars te vinden en wij ...”, zijn blik gleed even langs zijn teamleden, die allemaal instemmend knikten, “... gaan je daarmee helpen. Degenen die dit op hun geweten hebben, komen hier niet ongestraft mee weg. Dat kan ik je garanderen.”

Lémarc wist dat het weinig zin had om tegen de instructie van Lam in te gaan en dat het al helemaal geen nut had om Holger en diens gemotiveerde strijdmakkers op andere gedachten te brengen. Hij dacht dat het met zijn persoonlijke veiligheid wel los zou lopen, maar een stel gedreven helpers kon wellicht nog goed van pas komen. Hij knikte de mannen die hem afwachtend aankeken toe. “Prima. Dan wil ik nu eerst naar De Loods.”

< 05.07
Barbara legde peinzend haar mobieltje weg en keek op haar horloge.
Nog 25 minuten tot het zover was. Wie zou er om die tijd een telefoontje verwachten? Aan het lange telefoonnummer, dat volgens het bericht internationaal was, had ze niet kunnen ontdekken naar welk land ze zou gaan bellen. Uiteraard was ze nieuwsgierig, maar tegelijkertijd ook best wel een beetje zenuwachtig. Bezorgd vroeg ze zich af wie het toch kon zijn die haar deze opdracht had gestuurd. Ze vermoedde dat het een hooggeplaatst persoon moest zijn. Iemand die geen ongewenste aandacht op zich kon of wilde vestigen. Maar ditmaal had deze persoon van een aanslag geweten en had, met uitzondering van een tip aan haar, blijkbaar geen verdere actie ondernomen. En dit kon ze niet rijmen.
De tips die ze voorheen ontvangen had, bleken telkens weer solide en hadden haar geen windeieren gelegd. Integendeel. En nu ineens dit bericht, dat eigenlijk meer weghad van een bevel. Van het blije, verwachtingsvolle gevoel dat ze altijd kreeg bij het zien van de naam van haar tipgever, was deze keer geen sprake. Kon ze deze bron wel helemaal vertrouwen? Het leek erop dat ze al die tijd was gebruikt, als een pop aan een touwtje. Moest ze de poppenspeler ook nu gehoorzamen? Het was uiteraard geen echte vraag, want ze wist dondersgoed dat ze weinig keus had.
Ze kon alleen maar hopen dat ze zichzelf niet in de nesten zou werken. Het zou verstandig zijn om iemand in vertrouwen te nemen zodat ze een vangnet had en ze wist meteen dat het niemand anders dan Russ kon zijn. Haar kalme assistent, die haar nog nooit ergens mee had laten zitten.
Bovendien ... Alsof ze aan een wespennest had staan schudden, schoot er plotseling een hele zwerm kriebels door haar buik. Ze kreeg het er onaangenaam warm van. Hier had ze nu geen tijd voor. Ze kon zich maar beter voorbereiden op het telefoontje.

Resoluut pakte ze haar tas en ging op weg naar de toiletten. Een beetje opgelaten bij de herinnering aan haar eerdere huilbui, liep ze ditmaal waardig door de deur waar een vrouwenfiguurtje op stond. Ze had mazzel, alle hokjes waren leeg. Hoewel ze niet preuts was, vond ze het prettig dat de ruimte onbezet was en ze niet afgeleid kon worden. Haastig deed ze een plas, waste haar handen en na een vlug kattenwasje verschoonde ze zich met spulletjes uit het setje dat ze altijd in haar tas had zitten.
Vervolgens poetste ze snel haar tanden en controleerde haar make-up. Ze zag dat er in haar ooghoekjes kleine, rode puntjes zaten. Daar kon ze niets aan doen. Dat het niet erger was, viel haar nog mee. Ze was tenslotte al bijna twintig uur onafgebroken in touw. Tja, eigen schuld. Ze gaf niet snel op. Zo zat ze nu eenmaal in elkaar. Het gezicht in de spiegel staarde spottend terug. Nah, ze kon er nog best mee door, vond ze. Opgefrist schudde ze haar haren naar achter en liep naar haar werkplek terug.
Op haar horloge zag ze dat ze maar tien minuutjes werk had gehad. Ze had nog een heel kwartier. Nog vijftien lange minuten voordat ze mocht bellen.
Fronsend keek ze naar haar notitieblok. Allemaal puzzelstukjes die geen van alle aan elkaar pasten. Ze zuchtte licht en las het papier, dat vol stond met opmerkingen en vraagtekens.
– De kleinigheden die ze had opgemerkt en de feitjes die niet schenen te kloppen.
– De aanslag was gefilmd, door twee personen zelfs. Een zware crimineel en nog iemand. Die oude man? Iemand die ergens achter hem had gestaan?
– De snelheid waarmee de video op internet was verschenen en, volgens Hans, de professionele deskundigheid van de ertussen gemonteerde close-up van Hakon.
– De arrestatie van haar collega's in Den Haag. Ze fronste. Ze had steeds bericht van haar tipgever gekregen, zodat ze er met haar neus bovenop zat en voor INN de primeurs had binnen kunnen halen.
Dat kon ze niet ontkennen. Verhip! Dat nummer dat ze moest bellen. Zou het iets te maken hebben met haar gearresteerde collega's? Ze maakte een snelle berekening. Als het hier half vijf 's nachts was, dan zou het in Den Haag half elf 's ochtends zijn. Ze keek voor de derde keer op haar horloge. Nog even, dan was het zover en zou ze erachter komen.
Ze liep naar Russ en Hans en na haar vraag of er nog nieuws was, vertelde Hans dat Ewins smartphone zich in een onderzoeksruimte bevond die ‘De Loods’ werd genoemd. Het onderzoek moest nog beginnen en hij vreesde dat het allemaal nog wel even zou duren. “Mmm, dan kan ik Russ wel even lenen, ja? Ik heb hem even nodig.” Ze keek haar assistent veelbetekenend aan. “Kom je even mee?”
Ze nam hem mee naar de kantine, waar ze een rustig hoekje uitzocht en haar gele mobieltje uit haar zak trok. “Ik ga straks eerst een belangrijk telefoontje plegen. Daarna moet ik met je praten.”

< 05.08
Het liep al tegen half elf toen Joost en Marilyn uiteindelijk het centrum van Amsterdam konden binnenrijden. Om Hakons Triumph Spitfire 4 niet te beschadigen, had Joost erg rustig gereden en op de snelweg hadden ze ook nog een tijd in de file gestaan. Toch was de rit, zoals Marilyn al verwacht had, voorbij voor ze er erg in had. Onderweg had ze aan één stuk door met Joost over allerlei onderwerpen gesproken en zich ontzettend vermaakt met diens vlijmscherpe geest en humor. Tussendoor had ze haar speciaal aangepaste tablet-pc in de gaten gehouden, waarmee ze rechtstreeks het GRID in Schotland kon bekijken en zodoende op de hoogte kon blijven van de operatie ‘Non quod videtur’, zoals Hakon het had gedoopt.
De tablet-pc was het nieuwste model van Markland Communicaties, maar op de hare had ze een aantal door haar bedachte extra toepassingen gezet, waardoor het alleen maar een doorgeefstation van informatie was geworden. De werkelijke gegevens bevonden zich in Schotland. Met deze tablet-pc kon ze overal bij, alles bekijken en zo nodig aanpassen. Het allermooiste eraan was dat er geen enkele bit aan data op het apparaat zelf werd opgeslagen.

Tevens had ze het ding supergoed beveiligd, want het functioneerde alleen als zijzelf de tablet-pc vasthield. Zodra ze het losliet, werd de verbinding automatisch verbroken en werd het tijdelijke geheugen direct gewist. Haar tablet-pc deed het alleen wanneer ze het zelf in handen had.
Opgelucht had ze gezien dat de operatie gesmeerd liep en ze was blij dat de aanslag het gewenste effect had gecreëerd.
De ontwikkeling in het ziekenhuis was totaal anders verlopen dan ze verwacht hadden, maar daar maakte ze zich geen enkele zorg over. Saundra was inventief en flexibel. Ze werd met de dag competenter en zou elke afwijking prima bijsturen. De Lord, die zo nerveus als een maagdelijke bruid was geweest zolang Casanova vrij rondliep, zou het nu ongetwijfeld met haar eens zijn. Toen het duidelijk werd dat Casanova en die Stiletto de strijd hadden verloren, deed haar dat niet zo veel. Haar bezorgdheid betrof Hakon, die onderweg was naar een onbekend strijdtoneel en heelhuids terug moest komen.
Terwijl Joost ondertussen met een soepele draai vanaf de Spuistraat de Herengracht opreed, gaf ze haar tablet-pc opdracht om haar eraan te herinneren dat ze nog een keer het hele scenario voor Hakon wilde doornemen. Onverwachte wendingen zoals bij het Elisabeth Ziekenhuis, mochten onder geen beding nogmaals voorkomen. Hakon nam een gigantisch risico en elke kleinigheid waaraan ze niet hadden gedacht, kon ervoor zorgen dat hij het niet zou overleven. Ze moest er niet aan denken. Tevens gaf ze Saundra te kennen haar een seintje te geven zodra Arda de stukken aan Lémarc had overhandigd. Na haar ongetwijfeld loepzuivere analyse mocht Saundra dan wel geadviseerd hebben om niet in te grijpen, maar wetende hoe roekeloos de naar perfectie strevende Arda soms kon zijn, wilde ze toch liever zelf een vinger aan de pols houden. Mensen, en dat gold zeker voor Arda, die op jacht was naar haar honderdste prooi, konden soms heel onverwacht handelen.
Inmiddels was Joost de bocht om gereden, maakte een scherpe draai naar rechts en remde. Hij stopte voor twee grote, houten garagedeuren, die met grote scharniervleugels van bewerkt smeedijzer de tuitgevel van een groot pakhuis sierden.
De deuren gaven toegang tot een van de oudste pakhuizen van Amsterdam, met de toepasselijke naam 'De Volharding'.
Het monumentale pand maakte deel uit van een complex van gebouwen dat sinds 1792, het jaar waarin Hakons betovergrootvader het gekocht had, in bezit was van de Erikssons.

En nu was Hakon de eigenaar ervan. Tot het blok behoorde tevens het ernaast liggende pension & bruin café op de hoek.
De naam ervan, 'De Harlekijn', stond met krullerige letters in een flauwe boog op de ruiten. Een sensor in de garagedeur had de auto herkend en geruisloos draaiden de deuren naar binnen, om een ruimte van vijf bij zeven meter te ontsluiten. Joost reed direct door en zodra de auto stilstond, draaiden de deuren weer dicht. Met het geluid alsof er een bankkluis gesloten werd, vielen de elektrische sloten op hun plaats, waarna de wand die zich voor de auto bevond omhoog gleed, het plafond in.
Erachter werd een grote hal zichtbaar. Zodra de opening hoog genoeg was, reed Joost langzaam naar binnen. De ruimte deed denken aan een garagebedrijf. Behalve een brug en werkbanken waarboven een enorme variëteit aan gereedschappen hing, stonden er nog vijf klassieke personenauto's, het nieuwste model BMW-stationwagen, een vrijwel nieuwe Landrover en een Ford bestelbusje.

Daarnaast stonden er meerdere motoren en bromfietsen van verschillende leeftijden. Tot de hele verzameling behoorden ook nog een paar fietsen, die netjes naast elkaar in een rek stonden. De grijsgroene motor met zijspan achterin kon zo uit de set van een oorlogsfilm over de Tweede Wereldoorlog weggereden zijn. De door Joost gerestaureerde donkergroene Puch Maxi, waar ze zo nu en dan de stad mee doorkruiste, stond ernaast.
De ruimte en het materieel werden door Joost in tiptop conditie gehouden, waarbij hij de collectie vervoersmiddelen koesterde alsof het zijn kinderen waren.
Het pand, dat vroeger ook daadwerkelijk een garagebedrijf had gehuisvest, deed nu dienst als operationele uitvalbasis van GAIAS.
Om dit te camoufleren, leek het er aan de buitenkant op dat de garage nog steeds in bedrijf was.
Een bord bij de ingang gaf aan dat er alleen aan vaste klanten diensten werd geleverd. En met deze vaste klanten werden uiteraard exclusief de GAIAS-leden bedoeld. Het pakhuis was zodanig ingericht dat men via de Herengracht naar binnen kon rijden er aan de andere kant, die op de Singel uitkwam, weer uit kon en vice versa.
Zodra Joost de motor had uitgezet, sprong Marilyn kwiek de auto uit en snoof de benzineachtige geur op die nog steeds in de ruimte hing. Het deed haar denken aan de garage van een schoolvriend met wie ze in haar studietijd heel wat uurtjes had doorgebracht. Samen hadden ze van alles en nog wat in elkaar gesleuteld. Ze had echter geen tijd om in het verleden te blijven hangen.

Ze kon niet wachten om naar haar eigen werkruimte te gaan en liep meteen door. Terwijl ze haastig naar de goederenlift in de hoek liep, riep ze over haar schouder: “Joost, ik ga nog even die onderdeeltjes monteren, hoor. Ik knap bijna van nieuwsgierigheid. Ik móet weten of het werkt.”
Tijdens de rit had Joost haar verteld dat de lang verwachte laatste onderdeeltjes voor haar nieuwste uitvinding eindelijk uit China waren aangekomen. Geen denken aan dat ze die zomaar kon laten liggen. Ze wilde het onmiddellijk uitproberen, want als het werkte zoals ze bedacht had, dan had ze een grote doorbraak gemaakt. Het zou haar in de toekomst geweldig veel tijd schelen. Ze had de lift bereikt en door de mooie opengewerkte liftdeuren zag ze Joost de tassen uit de kofferruimte tillen.
Voordat ze kon verdwijnen, riep hij waarschuwend: “Je hebt één uur. Ik verwacht je om half twaalf aan de toog, want ik wil dat je iets eet. Je krijgt er een lekkere bak koffie bij!”
Als op commando liet haar maag zacht knorrend weten dat dat helemaal geen slecht idee was. Alleen al de gedachte aan die fantastisch lekkere koffie van hem ... Doch, het verlangen om aan haar laatste vinding te werken was sterker, en besluitvaardig drukte ze op de knop waarop een '2' stond.
De tweede verdieping was grotendeels voor haar ingericht en op haar knutselvloer, zoals ze het zelf noemde, had ze ruim 250 m² tot haar beschikking. Het hekwerk schoof dicht en met een vaartje bracht de lift haar naar boven. Ergens tussen de eerste en tweede etage was Marilyn haar maag en de beloofde koffie alweer vergeten. Ze kon alleen nog maar aan haar nieuwste bouwsel denken en terwijl haar hoofd zich met schema's en berekeningen vulde, volgde ze automatisch de haar inmiddels zo bekende route naar haar territorium.
Zodra ze de deur opendeed, kwam de heerlijk frisse geur die er hing haar tegemoet en liep ze linea recta naar de merkwaardige constructie die midden op de vloer stond. Voor een buitenstaander leek het vreemde bouwsel een willekeurige berg onderdelen, bestaande uit allerlei slangen, divers gekleurde vaten, glimmende stangen, cilinders en lampjes. Iemand met meer kennis van zaken herkende wellicht in het midden van de gekleurde wanorde enkele onderdelen van een 3d-printer. Alleen Marilyn wist wat ze voor zich zag staan en noemde het haar 3dSCreator.
Zodra de laatste onderdelen op hun plek zaten, zou ze zelf alle voorwerpen kunnen maken die ze voor haar werk nodig had en hoefde ze geen tijd meer te verliezen aan deze eerst te moeten specificeren, te laten maken en wachten tot het een keertje bezorgd werd. En, in tegenstelling tot een gewone 3d-printer, die alleen harde voorwerpen kon produceren, zou haar machine in staat zijn om ook flexibele voorwerpen te maken. Tenminste, daar ging ze wel van uit. Ze moest het alleen nog bewijzen.
Op haar werkbank vond ze het doosje dat Joost had achtergelaten. Ze had geen idee wat de Chinese tekens betekenden, maar ze herkende wel het logo van een van haar vaste toeleveranciers van precisietechnologie. Om geen argwaan te wekken, werden alle onderdelen die niet via het Markland-concern gemaakt konden worden, bij verschillende bedrijven besteld, waarbij ze er wel voor zorgde dat deze niets met elkaar te maken konden hebben. Net als dit keer, maakte ze meestal gebruik van Luit, haar vaste regelneef. Hij mocht er dan wel uitzien als een louche voddenhandelaar, maar hij had een enorm uitgebreid netwerk en kon goed onderhandelen. Waarschijnlijk vermoedde hij wel dat ze meer was dan een eenvoudige laborante, maar tot op heden was hij - haar stipte betalingen hadden daar mogelijk ook wel mee te maken - loyaal gebleven.
Daarnaast hield ze contact met enkele oud-studiegenoten en schakelde ook hen af en toe in voor informatie of fabricage van specifieke onderdeeltjes.
Geen van allen had ook maar enige notie waar ze nu werkelijk mee bezig was. Snel verwijderde ze de verpakking. Het doosje dat ze nu in handen had, woog vrijwel niets. Gretig opende ze het.

< 05.09
Midden in een wildernis van onkruid stond het huisje afgetekend tegen de nachtelijke hemel. Een huisje zoals er zo veel in Texas voorkwamen. Oud en vervallen. Al veel te lang overgelaten aan de elementen, stond het lijdzaam te wachten op een bulldozer die de laatste resten zou wegvagen. Lichte wolkensluiers trokken traag voor de driekwart volle maan langs, waardoor het er een beetje spookachtig uitzag.
Op haar hoede, bewoog ze voorzichtig een paar meter naar voren, bleef doodstil staan en observeerde met haar hele wezen de omgeving. In de wijde omtrek was er geen lichtje te ontdekken.

Alleen het vage schijnsel van het stadje tien kilometer verderop en een zwakke gloed van een ranch acht kilometer de andere kant uit, bewezen dat er nog ergens een bewoonde wereld moest bestaan. Hier was alles donker en verlaten. Ze had het huisje nu geruime tijd in de gaten gehouden, maar had, buiten het geritsel van blad en het gescharrel van kleine dieren, niets alarmerends kunnen bespeuren. Niet in de omgeving en niet in het huisje zelf.
Ze wist dat ze hier moest zijn, hoewel dit niet hetgeen was wat ze in eerste instantie had verwacht. Zo normaal als het leek, klopte er iets niet. Voordat ze op pad ging, had ze de beelden bekeken die voor haar gemaakt en geanalyseerd waren en de conclusie was duidelijk. Oud maar niét vervallen. Dat leek maar zo. Hoewel de ramen met grove planken dichtgespijkerd waren en de deur gebarricadeerd leek, was het opvallend dat de voordeur afgesloten was met een modern cilinderslot dat nog enigszins blonk.

En dat was verdacht.
Zo lenig als een kat sloop ze door het onkruid naar de achterkant. In het donker van de nacht viel ze niet op en haar soepele mocassins maakten geen enkel geluid toen ze de oude veranda betrad. Al haar zintuigen stonden op scherp en al snel wist ze het zeker. Ook de achterkant werd kunstmatig vervallen gehouden. Ze zag dat via de kapotte ramen niet binnen te komen was. De dikke, splinterige planken waren geborgd en alleen een kettingzaag zou uitkomst bieden. Ze wist genoeg, ze moest het dak op. Via het kleine raampje in het dak zou ze moeten proberen binnen te komen. Met een apparaatje dat eruitzag als een toetertje, luisterde ze even aan de muur. Behoudens een heel licht gezoem, hoorde ze niets. Gerustgesteld bewoog ze zich steels naar de hoek van de veranda en maakte zich klaar om het dak op te klimmen.

< 05.10
Barbara zat samen met Russ in een hoekje van de bedrijfskantine, ieder met een kop koffie voor de neus.
Terwijl Russ haar peinzend aankeek, had ze precies om 04.30 uur het lange nummer ingetoetst. Gespannen wachtte ze af wie ze aan de lijn zou krijgen en liet van verbazing zowat haar telefoon vallen toen er werd opgenomen met “Dick Holyester.”
Ze had iedereen verwacht aan de telefoon te krijgen, maar de secretaris van de Verenigde Naties was wel de láátste persoon aan wie ze gedacht had. Even wist ze niets te zeggen, maar haar brein werkte op volle toeren en ze herinnerde zich dat Hakon hem al ruim twintig jaar kende.
Waarom had ze van haar tipgever deze man moeten bellen? Een fractie van een seconde later had ze weer grip op zichzelf, stelde zich voor en vertelde aansluitend in één ruk het verhaal dat ze ook op de redactie had verteld. Toen ze besloot met “dat het sms'je met 'Non quod videtur' voor haar een soort eyeopener geweest was”, hoorde ze de secretaris een diepe zucht slaken alvorens hij zei:

“Ik ben blij dat u belt. Ik verwachtte eigenlijk al zo’n telefoontje, maar wist niet van wie dat zou zijn. Nu ik daar over nadenk, moet ik toegeven dat het mij niet echt verrast dat u het blijkt te zijn. Ik weet dat u al langere tijd met hem bevriend bent.” Hij zuchtte nog een keer. “Onze vriend heeft ditmaal wel een heel verrassende manier van werken, moet ik zeggen.”

Holyester stelde vervolgens voor om elkaar bij de voornaam te noemen, omdat dat toch wat makkelijker praatte. Barbara was aangenaam verrast dat deze man, deze bekende hoge functionaris, zo gewoon en aardig overkwam.

Na haar instemming vertelde Dick: “Ik ben gisteren door Hakon gebeld. Hij heeft me ingelicht dat hij met een zeer complexe, geheime undercoveroperatie bezig is, met de bedoeling om de eindverantwoordelijke van Spiderweb te achterhalen en te kunnen arresteren. Hij verwacht dit binnen twee dagen te kunnen afronden.”
Dick pauzeerde even, alsof hij wel wist welke impact zijn woorden op haar moesten hebben. Hakon was niet vermoord.
Hij leefde nog … Een golf van emotie sloeg door haar heen en tranen van opluchting sprongen in haar ogen.
Haar mobieltje redde haar. Als een drenkeling klemden haar vingers zich om haar kanariegele reddingsboei, terwijl ze haar uiterste best deed om normaal te blijven ademen. Ze hoefde gelukkig niet te reageren, want Dick sprak even later rustig verder. “Hij heeft me verteld dat hij een paar weken geleden bij toeval een infiltrant bij Interpol op het spoor is gekomen. Tijdens het onderzoek is gebleken dat deze persoon informatie lekte naar een geheim adres dat volgens Hakon te linken is aan Spiderweb. Naar aanleiding van dit onderzoek heeft hij helaas moeten vaststellen dat ook UNBI geïnfiltreerd is.
Het is echter nog niet bekend wie die mol is. Wel werd er tegelijkertijd ontdekt dat stromannen van Spiderweb een aanslag op Hakon aan het voorbereiden waren. Hij heeft dit gebruikt om te ontdekken wie deze organisatie aanstuurt en zodoende de mogelijkheid te creëren om deze persoon of personen te arresteren. Hoe hij dat wilde doen, is mij niet bekend. Hij heeft me bewust geen informatie gegeven.

Hij wilde dat iedereen natuurgetrouw zou reageren. Hij heeft zich verontschuldigd. Hij zegt dat hij geen andere mogelijkheid zag.”

Barbara had inmiddels haar stem teruggevonden, maar voor ze een woord kon uitbrengen, zei Dick: “Ik ga ervan uit dat je vol vragen zit, maar laat me eerst mijn verhaal doen. Best mogelijk dat daarmee een en ander voor je wordt opgehelderd.”
Barbara gaf Russ, die haar bezorgd aankeek, geluidloos te kennen dat ze in orde was, onderwijl naar Dick luisterend.

“Hij vertelde me nog drie belangrijke dingen. Allereerst het volgende: Als ik een sms'je zou ontvangen met de tekst 'Non quod videtur', zou dat betekenen dat de eerste fase van de operatie goed zou zijn afgerond. En hoewel er getuigen zijn die Hakon in de auto zagen zitten en er zelfs beelden van zijn, weet ik sinds een half uur dat het niet zo is. Net als ieder ander, was ik geschokt toen het nieuws van de aanslag bekend werd. Ik was ervan overtuigd dat Hakons plan gefaald had. Gelukkig weet ik nu meer. Ik ben zojuist op de plaats van de aanslag geweest en ik rook bij de wagen niet de geur die men normaal ruikt als er een menselijk lichaam verbrand is. Dat weet ik helaas uit ervaring. Ondanks alle overtuigende informatie ben ik er nu persoonlijk van overtuigd dat er niemand in de auto zat, dus ook Hakon niet. Hoe hij dat voor elkaar heeft gekregen, in het bijzijn van getuigen nota bene, weet ik niet, maar voorlopig moet ik handelen alsof Hakon daadwerkelijk is omgekomen.”

Barbara hoorde hem even slikken voor hij verder sprak.

“Ten tweede: Ik zou door iemand gebeld worden die ook een boodschap met de spreuk 'Non quod videtur' zou hebben ontvangen. Alleen met die persoon mocht ik deze informatie delen. En dat ben jij dus. Ik ben onder de indruk dat je met zo weinig informatie al zo snel uitgevogeld hebt dat er met de aanslag iets niet in de haak was en dat Hakon nog in leven moest zijn.”
Barbara knikte, besefte tegelijkertijd dat Dick dat niet kon zien en zei: “Ik wist niets van Hakons plannen en was, net als u, kapot van het idee dat hij vermoord was. Wat hij nu precies van mij verwacht ... Ik weet het niet zeker, maar ik denk dat hij erop rekent dat ik mijn gewone werk doe en genoeg boven water krijg om aan te kunnen tonen dat er niemand in de limousine zat. Zodra ik dat kan bewijzen, komt INN ermee naar buiten. Hakon zou niet anders verwachten.” Aan de andere kant van de lijn reageerde Dick:

“Ja, dat klopt. Dit is het derde punt waar Hakon het over had. Hij zei dat die persoon het onderzoek op de gebruikelijke wijze moest voortzetten en het resultaat naar buiten moest brengen wanneer de bewijzen duidelijk genoeg waren.
Echter, de informatie die je nu van mij krijgt, kun je daarvoor niet gebruiken. Je moet het zelf achterhalen. Ik blijf buiten beeld. Hakon vraagt of je het, voor jullie het naar buiten brengen, eerst met mij wilt bespreken. Ik hoop ten zeerste dat je daaraan wilt meewerken, want zodra INN het nieuws uitzendt, zou fase twee van Hakons plan van start gaan. Naast het opsporen van de top van Spiderweb, hoopt hij tevens de infiltranten bij Interpol en UNBI uit de tent te lokken. Hakon dacht dat hij binnen twee dagen resultaat zou hebben.” Dick zweeg even voor hij nogmaals vroeg: “Wil je me alsjeblieft vooraf bellen?”

Terwijl Dick op haar antwoord wachtte, besefte Barbara dat zijzelf nu deel uitmaakte van Hakons plannen. Ze twijfelde. Ze moest oppassen dat haar journalistieke ethiek niet in het gedrang kwam.

Normaliter zou ze, zodra het aantoonbaar was, met zulk nieuws direct naar haar baas lopen. Maar nu? Te vroeg publiceren, zou grote gevolgen kunnen hebben en Hakon misschien in gevaar brengen. En dat was wel het laatste wat ze wilde. Daarnaast, het zou ethisch gezien wel door de beugel kunnen als ze kon aantonen dat het uitstel extra journalistieke waarde tot gevolg zou hebben. Het zou prachtig zijn als hierdoor de opsporing van de top van Spiderweb mogelijk was en daarbij ook nog eens de infiltranten bij Interpol en UNBI ontmaskerd zouden worden.
Ze had haar besluit genomen en beloofde Dick dat ze hem als eerste zou bellen. Ze wilde afscheid nemen, maar Dick onderbrak haar.

“Wacht even, Barbara. Voordat we ophangen, moet je nog weten dat ik op de plaats van de aanslag inspecteur Sytsema ontmoet heb. Hij is belast met het onderzoek. Ik had sterk de indruk dat ook hij weet dat er iets niet klopt. Hij zou met de limousine meegaan naar het forensisch lab.”

Ze bedankte Dick, waarna ze het gesprek beëindigde. Nog helemaal met haar gedachten bij het gesprek met Dick Holyester, overdacht Barbara alles wat ze gehoord had.
Hakon leefde … Ze had gelijk gehad en ze was er zeker van dat ze op een of andere manier de bewijzen ervoor wel zou vinden. Daarover maakte ze zich weinig zorgen. Als het zover was, zou ze inderdaad eerst Dick opbellen. Nu ze dat besluit eenmaal genomen had, kon ze ook daar niet van wakker liggen. Wat nu aan haar knaagde, was de onbekende identiteit van haar tipgever, degene die haar meer dan eens gouden tips gestuurd had en die haar op het spoor van Spiderweb had gezet.
Deze tipgever had haar de secretaris van de Verenigde Naties laten bellen, waarna zij en Dick hun kennis hadden gedeeld en waardoor ze nu op de hoogte was van hetgeen Hakon van plan was. Hakon. Hakon zat hier middenin. Hoe? Waarom?
Ze schrok op toen Russ, die zonder dat ze er erg in had opnieuw koffie had gehaald, een tweede kopje rinkelend op het tafeltje zette. Hij ging weer tegenover haar zitten en keek haar onderzoekend aan. “Alles goed, Barb?”
Ze wist dat hij haar verder niets zou vragen. Hij zou geduldig wachten tot ze alles op een rijtje had. Ze goot wat koffiemelk in het kopje, roerde even en staarde naar het hypnotische draaipatroon van de room die er traag in oploste. Ze was moe en had het gevoel dat haar hersens op precies dezelfde manier door haar hoofd draaiden, na alles wat er vandaag gebeurd was. Midden in alle drukte was het duidelijk geworden dat er tussen haar en Russ meer bestond dan de kameraadschap van twee collega's die het goed met elkaar konden vinden. Vannacht had het plotseling met een verbazingwekkend luide knal geklikt. Ondanks alle verdriet en hectiek die erop volgde, was ze verliefd geworden. Net zo langzaam als de zich vermengende room en koffie, drong het tot Barbara door dat ze nog altijd op Hakon gewacht had. Pas toen ze meende dat hij er niet meer was, had ze hem kunnen loslaten en waren de schellen van haar ogen gevallen. En net als nu, had Russ geduldig op haar gewacht.
Ze mocht niet met een valse start beginnen. Ze moest hem alles vertellen. Dat was wel het minste dat hij verdiende. Ze sloeg haar ogen op en vond de zijne. “Hoewel het niet mag, zal ik je alles vertellen. Eén ding is zeker: we zijn nog niet klaar met het ontrafelen van Spiderweb.” Halverwege het tafelblad vonden hun handen elkaar. Beiden konden niet weten dat ze er binnenkort middenin zouden zitten.

< 05.11
Ruim een half uur had hij met argusogen het onderzoek van Dr. Winter in de gaten gehouden. Gaandeweg de werkzaamheden was hij steeds erger gefrustreerd geraakt. Het verslag, dat voor verdere bewijsvoering ook met een camcorder werd opgenomen, had het overduidelijk gemaakt dat er helemaal niemand in de auto had gezeten. Zodra hij het haar had horen dicteren, had hij geweten wat hem maar niet te binnen had willen schieten. Hoe was het mogelijk dat hij zich die geur, die walgelijke lucht van verbrande mensen, niet had kunnen herinneren?
Hij kreeg nog steeds een vieze smaak in zijn mond als hij terugdacht aan dat vreselijke ongeval waar hij, nota bene in zijn eerste week als straatdiender, mee te maken had gekregen. Terwijl hij gedacht had dat hij zoiets nooit meer zou vergeten, had uitgerekend dat diepgevroren ijskonijn hem erop moeten wijzen. Hij had zich wel voor zijn kop kunnen slaan. De enkele keer dat hij een vraag gesteld had, wat niet meer dan logisch was voor degene die met het onderzoek belast was, had ze hem uit de hoogte als een kleuter terechtgewezen.
Wat was het mooi geweest als hij haar, één keertje maar, voor had kunnen zijn … Gaddamme. De manier waarop ze hem had behandeld … Ze had het niet hardop gezegd, maar uit haar houding had hij niets anders kunnen opmaken dan dat hij maar beter in een hoekje kon gaan zitten en zijn mond houden. Een half uurtje later was Winters onderzoek al voorbij geweest. Zijn toch al niet al te beste humeur had het nulpunt bereikt toen ze hem kortaf had gecommandeerd om “zo snel mogelijk die Tasker op te trommelen. Dan kon ze haar kennis kwijt, nu ze hier nog was. Haar tijd was kostbaar.” Bijna had hij teruggekaatst dat hij daar alle begrip voor had, omdat er natuurlijk nog meer slachtoffers op haar wachtten waar het bloed uitgezogen moest worden. Het had niet veel gescheeld, maar hij had zich weten te beheersen. Hij had alleen maar geknikt, waarna hij haar domein had verlaten, daarmee de mooie, maar jammer genoeg zo arrogante dokter aan haar lot overlatend. Steeds mismoediger had hij haar bevindingen overdacht. Ze had geen menselijke resten gevonden. Geen DNA. Eigenlijk helemaal niets.
Een situatie als deze had hij nog nooit meegemaakt. Een aanslag zonder lijken. Hoewel hij die Eriksson alleen maar van de tv kende, was hij blij voor hem dat hij blijkbaar nooit in de auto gezeten had. En dat niet alleen, er had dus ook geen chauffeur in gezeten. Maar wat moest hij hier nu mee aan? De hele zaak was op slag in elkaar gedonderd.
Binnensmonds vloekend, had hij beseft dat het onderzoek naar de aanslag op de vermaarde UNBI-directeur gedegradeerd was tot de afwikkeling van de opzettelijke vernieling van een auto met wat randverschijnselen.
Een rapport van hooguit één kantje zou volstaan. Aan deze zaak was geen eer meer te behalen en het was zeker niet de grote zaak die zijn carrière een duw in de goede richting had moeten geven. Er had niets anders opgezeten dan Tasker te bellen, zodat Winter hem zelf het heugelijke nieuws kon mededelen.
Via de centrale meldkamer had hij verbinding kunnen krijgen en nu, een klein kwartiertje later, stond hij met een pesthumeur nagelbijtend op hem te wachten. Zodra de boel afgerond was, zou hij weer geruisloos verdwijnen in de anonimiteit van de doodgewone recherche-routine.

< 05.12
Zoals hij gewend was, zat Lémarc op zijn gebruikelijk plaats achter in zijn Jaguar en werd hij gereden. Maar ditmaal waren de omstandigheden ongebruikelijk. In plaats van het blonde haar van zijn assistent Jens, zag hij nu schuin voor zich een kortgeschoren hoofd, dat toebehoorde aan een van Holgers collega's. Op de stoel voor hem zat nog zo'n in het zwart gekleed type en naast hem zat Holger zelf. Holger, die al minutenlang aan het telefoneren was, leek helemaal de oude. Dat hij zijn rechterarm, die stevig in een mitella zat, niet kon gebruiken, leek hem niet in het minst te deren. Met genoegen luisterde hij naar Holgers instruerende stem. Hij klonk kalm, rustig en uiterst professioneel. Behalve een goed schutter, bleek Holger een prima organisator en een slimme denker die snel beslissingen kon nemen. Deze man mocht hij niet zomaar laten gaan. Holger had hem verteld dat hij EUAT92 wilde verlaten nu hij in het ziekenhuis zo geblunderd had. Lémarc kon zich wel indenken dat hij dat niet zomaar kon verkroppen. Holger had ontdekt dat ook hij fouten kon maken. Dat hij dus ook gewoon een mens was en geen Robocop. Hopelijk veranderde hij van gedachte en zo niet … Tja, dan moest hij kijken of hij bij UNBI een passende functie voor hem kon vinden.
Intussen begreep hij uit het gesprek dat er een hele beveiligingsstructuur rondom zijn eigen persoon werd opgezet. Het AT2 was vooruitgestuurd om de beveiliging bij het forensisch lab en De Loods te versterken.
Het AT3, dat Jens en de twee gearresteerde INN-journalisten had afgeleverd bij het UNBI-gebouw, was nog aanwezig en kreeg de instructie om daar voorlopig te blijven.
Het AT1 bevond zich in het Elisabeth Ziekenhuis, ter beveiliging van James Taylor. Ze moesten hem na zijn toespraak naar huis escorteren, waarna het pand tot nader order onder actieve observatie moest blijven.

Holger klapte zijn smartphone dicht en zei: “Zo. Dat is geregeld. Het is misschien even wennen voor jullie om meer dan één schaduw te hebben, maar we willen jou en James heel houden.”
“Hoelang denk...” Holger liet hem niet uitspreken.

Op een beslissende toon zei hij kort: “Zolang als nodig is.” Wat vriendelijker zei hij erachteraan: “Je zult wel gehoord hebben dat ik Lam aan de lijn heb gehad. De tweede zoektocht naar Casanova's smartphone heeft ook geen resultaat opgeleverd. De honden ...”, Holger glimlachte even voor hij verderging, “... die met vier poten dus, hebben enkel een kapotgebeten simkaart gevonden. Het was zodanig beschadigd dat er niets meer mee te doen valt.”

Hij haalde even zijn schouders op en zijn gezicht stond hard toen hij vervolgde: “Kleine tegenvaller. Maar maak je geen zorgen. We zullen die bommengekke klootzakken vinden. Hoe dan ook.”

In Holgers ogen flikkerde dezelfde ijskoude gloed die hij eerder in het ziekenhuis had waargenomen en Lémarc had kunnen zweren dat het in de auto plotseling een paar graden kouder werd.

Holger keek van hem weg en verwachtte blijkbaar geen antwoord. Lémarc was niet snel bang, maar Holgers besliste toon en dreigende blik wisten hem toch een onbehaaglijk gevoel te geven en hij was bijna blij dat zijn smartphone tingelde. Het verbaasde hem niet om de stem van inspecteur Sytsema te horen, die op vlakke toon vroeg of Lémarc hem zo snel mogelijk bij De Loods wilde treffen. Hij keek op zijn horloge en gaf de inspecteur te kennen dat hij om ongeveer tien voor elf zou arriveren.

< 05.13
De klim naar boven was haar moeiteloos afgegaan, maar om het vastgeroeste dakvenster geruisloos open te krijgen, had ze echter iets meer tijd nodig gehad. Zonder de handige apparaatjes die ze bij zich had, zou het haar nooit gelukt zijn. Ze was beslist niet onervaren. Ze sloop tenslotte al jarenlang overal ongemerkt naar binnen, maar nu ze de beschikking had over een hele serie nieuwe hulpmiddelen, was het een stuk makkelijker geworden.
Een avondje stappen in een grote stad zou gevaarlijker zijn dan waar ze nu mee bezig was. Ze had alles onder controle, wetende dat ze tegenwoordig ook ogen in haar achterhoofd had. De zes camera's die in haar haarband waren gemonteerd, zorgden ervoor dat er over haar gewaakt werd, zodat ze zich helemaal kon concentreren op haar klim- en inbreekwerk.
Een voorzichtige controle van de zolder had niets opgeleverd. Op een paar oude, gammele meubelstukken en stoffige spinnenwebben na, was de ruimte leeg.
Zonder ook maar het minste geluid te maken, was het haar gelukt de gammele trap af te komen en omdat ze de plattegrond van het huis tot in detail bestudeerd had, wist ze precies waar ze zich bevond. In de gang tussen de voordeur en de keuken stond ze even stil en luisterde nog eens. Niets roerde zich.
Behoedzaam controleerde ze de benedenverdiepingen. Als een geest bewoog ze zich door de keuken, slaap- en badkamer. Ook hier viel niets bijzonders te ontdekken. Aan de spullen die ze aantrof, kon ze zien dat het huis door een man bewoond werd. Of bewoond was geweest. Het leek alsof hij van de ene op de andere dag in rook was opgelost.
De meubels, de gebruiksvoorwerpen, de restanten van een ontbijt en het halfvergane beddengoed leken daar sterk op te wijzen. Inmiddels was ze bij de deur van de woonkamer aangekomen, waar ze meer hoopte te vinden.
Tot nu toe had ze overal zo binnen kunnen lopen, maar deze deur zat dicht met een nieuw cilinderslot. Voordat ze dit zou openbreken, wilde ze eerst een kijkje nemen. Ze pakte een doosje uit haar heuptas, haalde er een kakkerlak uit en zette het insect voor de kier onder de deur, waar het rustig bleef zitten. Daarna stroopte ze haar linkermouw op, waardoor de zwarte, op plastic lijkende koker die ze om haar arm had, zichtbaar werd.
De koker, die nu ineens stijf aanvoelde, was van een heel eigenaardige substantie gemaakt. Zodra ze haar mouw er weer overheen zou trekken, zou het ding op slag weer soepel worden, zodat het haar niet in haar bewegingen kon belemmeren. Met haar duim drukte ze er even kort op, waarna zich een klein schermpje uitvouwde en op de plek waar anders haar horloge zat, zag ze het kleine touchpad zacht opgloeien.
Met kleine vingerbewegingen liet ze de kakkerlak onder de deur door kruipen, opstijgen en een rondje langs de wanden vliegen. Terwijl ze omhuld werd door een wolk van fris geurende citrusbloesem, bekeek ze het schermpje en zag iets onverwachts.

Omdat het in de kamer donker was, viel het des te beter op dat er gekleurde lichtjes knipperden. Midden in een glanzend doorschijnende halve bol, flitsten heldere lichtjes in geel, rood, oranje en groen snel aan en uit.
Ze wist dat het hoofdkwartier via haar polsband meekeek en dat de beelden al geanalyseerd werden. Tot dit klaar was, kon ze niet veel anders doen dan blijven observeren en wachten op nadere instructies.

< 05.14
Omdat het om deze tijd niet meer zo druk was in Den Haag, bereikten ze ruim voor elven het terrein van De Loods. Lémarc wist dat hier al het forensisch onderzoek voor de hele regio plaatsvond, maar had voorheen geen reden gezien om hier persoonlijk heen te gaan. Bij de ingang werden ze verzocht om zich te legitimeren en werd het doel van hun bezoek geverifieerd. Ze kregen toestemming en mochten doorrijden naar De Loods zelf, waar inspecteur Sytsema al stond te wachten.
De man keek niet bepaald vrolijk, zag Lémarc. Holger gaf Sytsema een linkerhand, waarna hij Lémarc liet weten dat hij niet verder mee naar binnen kwam. Hij en zijn collega's wilden een beetje rondkijken en hij zou hen straks in de hal opwachten. Holger verdween en Lémarc en Sytsema liepen verder.
“Ik zie dat je het bewijsmateriaal dat Jens je heeft gegeven nog bij je hebt?”, vroeg Lémarc.

Sytsema knikte bevestigend. “Zodra dr. Winter je geïnformeerd heeft over de resultaten van haar onderzoek naar het wrak, zal ik ze persoonlijk aan haar overhandigen. Zo heb ik zekerheid dat er in de tussentijd niets mee heeft kunnen gebeuren.”

“Dat komt dan mooi uit”, zei Lémarc. “Ik heb zelf ook nog het een en ander bij elkaar weten te sprokkelen.” Hij liet Sytsema de plastic zakken zien waar de spullen van Holger en Stiletto in zaten. Hij wees op de grootste en zei: “Wist je dat het joch zestien messen bij zich had? En dat ze allemaal zo scherp zijn als een chirurgenscalpel? Ze zaten gewoon in zijn kleren verstopt. Je zag er absoluut niets van. Echt ongelooflijk.”

Sytsema floot even en vroeg: “Je hebt hem zelf gestript?” Lémarc knikte, waarop Sytsema zei: “Dan mag je verdomd blij zijn dat je al je vingers nog hebt.” Hij glimlachte scheef. De halve glimlach verdween echter als sneeuw voor de zon zodra ze de vrouw zagen die hen opwachtte.

Lémarc vond dat ze er niet onaardig uitzag, maar het geheel van de donker omrande brillenglazen, het samengebonden haar, de strakke mond, de hagelwitte laborantenjas en het klembord dat ze in haar hand had, gaf haar een kille en afwerende uitstraling. Sytsema wees van de een naar de ander en stelde hen aan elkaar voor. Terwijl hij haar kort de hand schudde, deed hij zijn best ervoor te zorgen dat de eerste, onsympathieke, indruk die hij van deze dr. Winter had gekregen, niet op zijn gezicht te lezen was.

Het 'aangenaam' liet hij bewust achterwege. Dr. Winter gaf hem er trouwens geeneens kans toe.
Zodra hun handen elkaar loslieten, vroeg ze of de heren haar maar wilden volgen. Hoewel ze het beleefd genoeg had laten klinken, had Lémarc het onderliggende bevel duidelijk kunnen horen. Zonder nog iets te zeggen, nam de vrouw hen mee naar wat ongetwijfeld haar kantoor was.
Terwijl hij en Sytsema plaatsnamen op de stoelen die ze hen aanwees, nam Lémarc de ruimte in zich op. Hij zag nergens iets persoonlijks. In de goedgevulde boekenkast kon hij niets anders dan wetenschappelijke titels ontdekken en het enige dat de lichte wanden sierde, waren haar diploma's.
Buiten een computer en een map die naast het toetsenbord lag, was haar bureau leeg. Had deze vrouw helemaal geen sociaal leven? Een geheim leven misschien? Geïntrigeerd keek hij naar de vrouw die, zodra ze goed en wel zat, de klaarliggende map opensloeg. Haar ogen vlogen even over de inhoud, waarna ze hen recht aankeek en in afgemeten zinnen meedeelde dat het honderd procent zeker was dat er tijdens de explosie geen levende wezens in de auto aanwezig waren geweest. “U lijkt niet erg verrast, meneer Tasker.”
Over de rand van haar bril namen Winters scherpe ogen hem even achterdochtig op, voordat ze verder sprak en hen informeerde dat haar medewerkers nog druk bezig waren met de onderdelen onder de motorkap.
De heren konden ervan uitgaan dat het onderzoek dáárvan niét binnen een dag afgerond zou zijn. Lémarc antwoorde in zorgvuldig gekozen woorden dat niemand dat verwachtte. Hij wees op de bewijszakken die tussen hem en Sytsema in op de grond stonden en stelde haar voor om het werk te verdelen. UNBI had de beschikking over een zeer geavanceerde technische afdeling en omdat hij met name geïnteresseerd was naar de inhoud van de smartphones van De Jong en INN, zou hij deze daar laten onderzoeken. Hij zette de twee andere zakken op haar bureau en gaf haar een formulier.
“Als u zo goed wilt zijn?” Zonder ook maar één woord van protest, ondertekende ze met snelle halen het overdrachtsbewijs. Lémarc was meer dan tevreden. Dr. Winters conclusie bewees dat Holyester het bij het rechte eind had gehad. De kans was groot dat Hakon nog in leven was. Ook was de meeting met deze stugge vrouw zonder vervelende complicaties verlopen.
Opgewekt wilde hij afscheid nemen, toen Sytsema het nodig achtte om dr. Winter op haar geheimhoudingsplicht te wijzen.
Alsof ze zich gebrand had, trok ze haar hand uit de zijne, pakte de twee zakken van haar bureau en liep, Sytsema in het voorbijgaan een laatdunkende blik toewerpend, kaarsrecht de deur uit. Geen van drieën kon ook maar in de verste verte bevroeden hoe overbodig Sytsema's opmerking geweest was.

< 05.15
Hij lag in diepe slaap verzonken, toen in Texas in de vroege ochtend, even over vieren, Kingsize Bob langzaam wakker werd van een repeterend irritant geluid bij zijn linkeroor.
Nog half slaperig besefte hij dat het rinkelen van zijn smartphone hem uit zijn slaap had getrokken. Grommend werkte hij zich half overeind en greep het ding van zijn nachtkastje.
Het was zijn voorman, die natuurlijk weer eens een probleem had. Keelschrapend hees hij zich nog wat meer omhoog, waarna hij verbinding maakte en zich snauwend meldde. “Sorry dat ik u moet lastigvallen baas, maar die Ier heeft met z'n dronken kop een andere zatlap in elkaar geslagen. De Sheriff vraagt of hij het als gebruikelijk moet oplossen.”
Verdomme. Dat ze hem voor zoiets stompzinnigs wakker moesten bellen. Stomme sukkel. Die Ierse kloothommel mocht dan wel een vervelende lastpak zijn en regelmatig voor problemen zorgen, maar als het erop aankwam, deed hij zijn werk buitengewoon goed.

Kortaf antwoordde hij dat het uiteraard geregeld moest worden en drukte meteen zijn voorman weg, omdat hij ondertussen gezien had dat er nog een ongelezen bericht op stond. Het was een automatisch gegenereerde melding van zijn sms-dienst, dat er om 01.22 uur een sms'je voor hem was binnengekomen. Hoewel hij de inhoud van de sms niet kon bekijken - daarvoor moest hij eerst via internet contact maken - was hij er zeker van dat het door Stiletto was verzonden. Stom. In zijn feestelijke stemming had hij helemaal vergeten te controleren of Stiletto zijn belofte had waargemaakt. Direct na de aanslag zou hij het probleemgeval Casanova hebben weggewerkt en binnen een half uur daarna zou hij dit per sms bevestigen.
De uitspraak van dat brutale ventje: “Klein mes, groot succes, stuur sms”, had hem nog doen lachen.
Niet te geloven dat hij zomaar in slaap was gevallen. Christenziele. Hij was pas 55. Het kon toch niet dat hij nu al seniel werd? Goddank had de Mexicaan woord gehouden, maar van slapen zou niets meer komen. Hij was inmiddels klaarwakker.
Hij sloeg het dekbed van zich af, stond op en liep linea recta naar de aangrenzende badkamer. Sodemieters, wat moest hij nodig. Vals tussen zijn tanden door fluitend, leegde hij zijn blaas in het op zijn hoogte gemonteerde urinoir. Kijkend naar de straal die hij produceerde - een paard was er niks bij - vond hij het jammer dat hij niet had kunnen zien hoe Casanova was gestorven. Op het moment dat Stiletto's staal een eind aan zijn leven maakte, had hij maar wat graag zijn arrogante, pokdalige kop willen zien. De volgende keer zou hij regelen dat het werd opgenomen. Maar nu moest hij zich eerst aankleden en z.s.m. ontbijten, want hij rammelde werkelijk van de honger.
Op de beeldtelefoon die naast de deurstijl hing, drukte hij de 3 in, waardoor het personeel automatisch een seintje kreeg dat zijn ontbijt moest worden klaargemaakt en dat het binnen vijftien minuten geserveerd diende te worden. Geroutineerd zeepte hij zijn gezicht in en scheerde met het scheermes dat nog van zijn opa was geweest de baardstoppels weg, waarna hij een snelle douche nam. Zoals gewoonlijk, lagen zijn schone kleren al klaar en kostte het hem niet veel tijd om zijn dagelijkse werktenue aan te trekken. Met één hand hield hij de slippen van zijn rood-blauw geblokte hemd vast, terwijl hij met de andere zijn jeans eroverheen hees. Vervolgens trok hij behendig de gevlochten riem van runderleer door de lussen en klikte hem dicht, waardoor de twee delen van de matzilveren gesp een brede ossenkop, het logo van zijn ranch, vormden. Vlotjes knoopte hij de kleurige bandana om zijn nek en trok zijn oude, maar zeer goed onderhouden, handgemaakte laarzen van ratelslangenleer aan.
Tot slot zette hij zijn Stetson op. Zolang hij zich kon herinneren, had hij een Stetson gedragen, zelfs binnenshuis. Het was het enige kledingstuk dat hij zelden wisselde. Zijn spiegelbeeld stemde hem tevreden. Hij was kerngezond en voor zijn leeftijd zag hij er nog patent uit. Hij bleef niet lang staan. Hij had honger. Via de beeldtelefoon sprak hij voor zijn vrouw de boodschap in dat hij haar niet zou uitzwaaien, omdat hij de hele dag op kantoor bleef. Hij wenste haar een goede reis naar haar moeder, die heks aan wie hij werkelijk een gruwelijke hekel had. Zijn vrouw zou het niet leuk vinden, maar was er inmiddels wel aan gewend dat hij een drukbezet man was. Het kwam hem prima uit dat ze hem vandaag niet kon storen met allerlei ditjes en datjes. Kon hij mooi in alle rust zijn gang gaan. Hij pakte zijn smartphone en het gouden horloge dat zijn neef in New York hem cadeau gedaan had van het nachtkastje.
Terwijl hij het horloge omdeed, zag hij dat het al tegen half vijf liep. In Den Haag was het zeven uren later. Daar was het nu 11.20 AM en iedereen zou in rep en roer zijn. Grinnikend dacht hij aan de beelden die hij op tv gezien had. Met de lach nog op zijn gezicht, verliet hij goedgemutst de slaapkamer. Eerst een stevig ontbijt en daarna genieten van een boeiende dag. Een dag die veel boeiender zou worden dan hij ooit had kunnen dromen.

< 05.16
Terwijl Marilyn de spuitmondjes een voor een op hun plaats vastzette, bracht Saundra haar op de hoogte van de laatste ontwikkelingen.
Na de verrassende wending die het eerste deel van de operatie had genomen, liep het tweede deel geheel volgens plan. Haar laatste analyse, waarin ze nu de onbekende factoren en resultaten van het eerste gedeelte had kunnen meewegen, zag er goed uit. Spiderweb had twee prominente uitvoerders verloren, wat Hakons undercoverpositie versterkte en waardoor de kans op succes met 14,7% was toegenomen. Tevens had ze op Marilyns verzoek nogmaals Arda's script doorgenomen, inclusief een cross-reference met alles wat ze had kunnen vinden over Lémarc Tasker. De uitslag was gelijk gebleven, zodat er geen aanpassingen nodig waren. Als laatste kon ze Marilyn alleen nog meedelen dat iedereen zich op de juiste plaats bevond en er dus geen enkele reden tot bezorgdheid bestond. Meer dan tevreden met Saundra’s bevindingen, die niet beter hadden kunnen zijn, kon Marilyn het niet helpen dat ze niet helemaal gerustgesteld was.
Arda was, net als velen van hun groep, niet bepaald doorsnee. Hoewel ze goudeerlijk was en Marilyn het prima met haar kon vinden, moest ze toegeven dat ze niet altijd even stabiel was. Net als een kat kon Arda, schijnbaar zonder enige aanleiding, ineens haar klauwen uitslaan zonder ook maar een tel aan eventuele gevolgen te denken. Deze onvoorspelbaarheid was nu net het probleem. Terwijl ze in haar achterhoofd een oplossing probeerde te vinden om Saundra deze menselijke factor bij te kunnen brengen, monteerde Marilyn handig het laatste spuitmondje. Trots bekeek ze het eindresultaat. Per-fect! Haastig liep ze naar haar computerwand, pakte haar bril en zette hem op. Hoewel het grote scherm er precies zo uitzag als dat van de Lord, functioneerde het hare volkomen anders. Net zoals haar tablet-pc, kon het alleen maar door haar persoonlijk geactiveerd en gedeactiveerd worden middels detectie van haar bio-profiel.

Zodra ze binnen bereik was, startte ze met een kleine beweging van haar wijsvinger de nieuwe software en vroeg Saundra om een check uit te voeren.
Terwijl links op de wand de ene regel code na de andere verscheen, werkte ze haar logboek bij. Hoewel het er absoluut niet zo uitzag. Als iemand haar had kunnen gadeslaan, dan zou diegene waarschijnlijk denken dat ze niet goed wijs was. Als een tovenares die bezig was met een ingewikkelde bezwering, stond ze met razendsnel bewegende vingers in het luchtledige te gebaren. In werkelijkheid maakte ze gebruik van het 3D Virtueel Holografisch toetsenbord, dat tussen haar en het scherm op een vaste hoogte en afstand van haar lichaam zweefde. Zodra ze de bril had opgezet, was het voor haar verschenen. Ze hoefde geen enkele toets fysiek aan te raken en omdat het programma bij het eerste gebruik haar houding, bewegingen en oogopslag had gescand, wist de software eerder dan haar handen wat ze wilde aanklikken. Tijdens een van haar beveiligingsprojecten had ze zich verdiept in het functioneren van het menselijk oog. De reactiesnelheid van de iris op waarneming, had haar aan het denken gezet. Waarom wachten tot de hersenen de juiste signalen hadden verstuurd als de iris het al registreerde? Met hulp van Saundra had ze een programma gebouwd dat op de meest minieme beweging van haar ogen reageerde en waardoor het, eerder dan haar vingers, wist welke handelingen ze wilde uitvoeren.
Nu, na zes maanden ervaring, was haar snelheid tot ongekende hoogte gestegen en kon het systeem haar bewegingen feilloos vertalen.
Op het wandscherm was de lange rij code tot stilstand gekomen en Saundra meldde dat de nieuwe software klaarstond om uitgetest te worden. Marilyn deed de bril af. Het was zover. Met gesloten ogen en haar vingers gekruist, gaf ze Saundra opdracht om het proces te starten. Ze ademde diep in, legde haar bril weg en liep terug naar de Creator. Verwachtingsvol keek ze toe hoe de met verschillende vloeistoffen gevulde glazen vaten op druk werden gebracht. Even leek er niets te gebeuren, maar na een paar doodstille seconden kwam het apparaat plotseling tot leven en begon het met de fabricage van haar eerste ontwerp. Een ganzenveer. Het zou wel even duren voor ze wist of het gelukt was.
Het moest een cadeautje worden voor Joost, die zijn familiekroniek en stamboom intekende met een authentieke ganzenveer. Het zou een verrassing voor hem zijn, want hoewel de ganzenveer niet van echt te onderscheiden zou zijn, zou deze voorzien zijn van een reservoir dat zichzelf vulde zodra de punt in een inktpot werd gehouden. Zonder probleem zou hij meerdere pagina's achter elkaar kunnen schrijven. Ouderwetse degelijkheid met een stukje nanotechniek. Ze glimlachte. Met de veer zou ze hem een groot plezier doen en ook de frisse geur die erbij hoorde, zou hij ten zeerste waarderen.

< 05.17
Niet snel van zijn stuk gebracht, was Lémarc toch enigszins overdonderd door het abrupte vertrek van dr. Winter en kreeg hij bijna medelijden met zijn collega toen hij zag hoe ongelukkig Sytsema keek.
Zijn collega had zich misschien wel wat diplomatieker mogen uitdrukken, maar diens waarschuwing was terecht geweest en beslist niet zo aanstootgevend dat dr. Winter het recht had om hen zo plompverloren te laten staan. Maar hoe het ook zij, aan haar expertise viel niet te twijfelen en hij kon niet anders dan gelukkig zijn, nu ze Holyesters vermoeden had bevestigd.
Vol goede moed pakte hij het overgebleven bewijsmateriaal en zei laconiek: “Nou, Sytsema. Ik heb zomaar de indruk dat we wel kunnen gaan. Dacht je niet?” Hij pakte de twee overgebleven bewijszakken. “Kom. We gaan terug naar de hal.”
Terwijl hij met Sytsema opliep, flitste de ene vraag na de andere door zijn hoofd. Er was ongelooflijk veel moeite gedaan om iedereen te laten geloven dat Hakon omgekomen was. Om iets van deze omvang te realiseren, moest men zowel over een klein vermogen als over de juist connecties beschikken. Zo'n aanslag kon alleen maar door professionals georganiseerd zijn. Meerdere doorgewinterde, ervaren specialisten, zoals Casanova en die nieuweling, Stiletto. Hij kon er rustig vanuit gaan dat ze dit niet met zijn tweeën voor elkaar hadden gebokst. Hoeveel anderen zouden erbij betrokken zijn geweest en wie konden dat zijn? Het moest haast wel in verband staan met Spiderweb.
Maar waarom? Voor hen zou Hakons dood niet slecht uitkomen. Zonder Hakon zou het proces al doodgebloed zijn voor het überhaupt was begonnen. Een andere organisatie? In elk geval moesten de daders van tevoren hebben geweten dat het niet lang zou duren voordat het duidelijk was dat er niemand in de limousine had gezeten. Dus ... Afleiding. Om tijd te winnen. Ze hadden Hakon gepakt en terwijl ieders neus de andere kant op wees, hadden ze hun slachtoffer in alle rust ergens ondergebracht. Dit alles was tot in de puntjes voorbereid en met grote precisie uitgevoerd.
Het zou niet makkelijk worden om Hakon te vinden. Het enige lichtpuntje was dat men kosten noch moeite had gespaard om Hakon levend in handen te krijgen …
Intussen hadden ze de hal bereikt, waar Holger al op hen stond te wachten.
Zodra hij zich bij hen had gevoegd, vroeg hij op gespannen toon of er iets gevonden was wat hen vooruit kon helpen. Zijn gezicht klaarde op toen Lémarc hem op de hoogte bracht van dr. Winters conclusie, om direct daarna weer te betrekken, toen Lémarc hem en Sytsema deelgenoot maakte van zijn gedachtegang. Net als hijzelf, kon geen van beiden een andere reden bedenken. Sytsema adviseerde om die wetenschap niet naar buiten te brengen. Hoe langer de ontvoerders dachten dat hun opzet geslaagd was, hoe minder gevaar Hakon liep. Lémarc was het met hem eens en stelde voor dat Sytsema bij het onderzoek betrokken bleef. Hij had hem geen beter voorstel kunnen doen, zag Lémarc wel. Hij vervolgde: “Het onderzoek heeft nu een andere dimensie gekregen en we zullen elke hulp nodig hebben. Als jij straks je baas voor mij belt, zal ik alles met hem regelen. We gaan nu direct naar het UNBI-gebouw. We hebben een speciaal team samengesteld waar jij je bij kunt aansluiten. We kunnen je lokale kennis en connecties goed gebruiken. Ik denk namelijk dat Hakon nog in Den Haag moet zijn.”

< 05.18
Van de buitenkant leek Russ nog steeds zijn stoïcijnse zelf, maar Barbara kende hem goed genoeg om te zien dat haar verhaal bij hem als een bom was ingeslagen.
Zonder haar ook maar één keer te onderbreken, had hij, schijnbaar onbewogen, zitten luisteren naar alles wat ze hem vertelde. Doch aan de blik in zijn ogen had ze duidelijk kunnen zien hoe verrast hij was.

Opnieuw legde hij zijn hand over de hare en naar haar toebuigend, fluisterde hij: “Dus Hakon ...”

Blij dat Hakon leefde en opgelucht dat ze haar geheim aan Russ had toevertrouwd, knikte ze. “Tot ik het bewijzen kan, mogen we…”

“Hierover geen woord zeggen”, maakte Russ haar zin af, en hij lachte. “Wat een stunt, Barbara. Je weet je vrienden wel te kiezen, zeg.” “Ja, hè? En raad eens. Jij staat bovenaan mijn lijst. Geeft dat je niet te denken?”

Voor hij haar losliet, kneep Russ even in haar hand en antwoordde glimlachend met een vet achterbuurtaccent: “Kijk maar uit meissie, je weet niet halluf wat deze jonge voor jou in petto hep.” Grinnikend stond ze op. “Kom op, idioot. We moeten aan het werk.”

Vriendschappelijk kletsend, liepen ze terug naar de redactie, waar Hans hen zodra ze binnenkwamen, driftig naar zich toewenkte.

“Waar zaten jullie nou? Ik zit al een eeuwigheid op je te wachten, Barbara. Ik heb je wel honderd keer gebeld, maar je was steeds in gesprek.” Hij dempte zijn stem en keek hen opgewonden aan. “Pak een stoel, ga zitten en hou je stevig vast. Jullie kunnen je niet voorstellen wat ik gehoord heb.”

Terwijl zij en Russ elk een stoel bijschoven, vertelde hij hen dat Ewins smartphone in het forensisch lab was beland en dat hij, hoewel de beelden te wensen overlieten, alles duidelijk had kunnen horen. Opgewonden opende hij onder in het scherm een mapje, waarin twee bestandjes bleken te staan. “Natuurlijk heb ik een samenvatting gemaakt.” Hij wees op het tweede bestandje. “Van het gesprek tussen de patholoog, inspecteur Sytsema en Lémarc Tasker heb ik een aparte kopie gemaakt, want ...”, hij zweeg even theatraal, voor hij met een spannend klinkende stem vervolgde: “... luister en huiver.”
Het beeld was inderdaad flut, zag Barbara. De opname was wazig en scheef en meer dan een stel over elkaar geslagen benen kon ze in de steeds donkerder wordende achtergrond niet ontwaren. De vrouwenstem die ze hoorde, klonk echter helder en duidelijk. “Het forensisch onderzoek van de auto heeft geen DNA-sporen opgeleverd. Ik heb helemaal niets van organische oorsprong gevonden. De silhouetten zijn veroorzaakt door dummy's, poppen die voor mensen moesten doorgaan. Zowel de auto als de dummy's moeten op afstand zijn bediend, waarna men het geheel heeft laten exploderen. De wijze waarop moet nog onderzocht worden, maar de intense hitte heeft veel tot as gereduceerd. Mijn voorlopig onderzoek toont echter aan dat daar waar ik menselijk weefsel had moeten aantreffen, niets anders te vinden was dan resten van hout, metaal en kunststof. U lijkt niet erg verrast, meneer Tasker.”

Het was even stil, voordat Barbara de vrouwenstem opnieuw hoorde. “Op dit moment is mijn team bezig met alles wat zich onder de motorkap bevindt. U begrijpt dat alle onderdelen onder de loep moeten worden genomen en u kunt ervan uitgaan dat het onderzoek dáárvan niét binnen een dag afgerond zal zijn.”
Verbluft keek Barbara opzij, waar Hans haar gespannen opnam.

“Nou? Heb ik gelijk? Geef maar toe, dit had je niet verwacht, hè?”

Ze schudde ontkennend haar hoofd. Nee, dit had ze inderdaad niet verwacht. Hier had ze haar bewijs. Hiermee kon ze aantonen dat Hakon niet vermoord was. Ze had absoluut niet gedacht dat ze het zo snel zou vinden.

Hans stootte haar aan. “Er is meer, maar ik heb nog geen tijd gehad om de boel te verwerken. Volgens Tasker is Hakon Eriksson ontvoerd en was de aanslag een afleiding om tijd te winnen. Wil je kijken?”
Barbara twijfelde. Met het opgenomen gesprek had ze genoeg in handen om een prachtig Breaking News-item te kunnen maken. Maar voor ze dit kon doen, moest ze eerst Holyester terugbellen. “Nee, geen tijd. Dit is belangrijk nieuws, maar voor ik ermee aan de slag ga, wil ik even met de chef overleggen.” Ze keek Hans vleiend aan. “Wil je asjeblieft nog even blijven en je om het binnenkomende materiaal bekommeren? Russ en ik zijn zo terug.” Aan Hans' afwerende gezicht te zien, had hij er niet veel trek in. Hij hield het anderhalve seconde vol, voor hij lachend antwoordde: “Zie me maar eens weg te krijgen.”

Opgelucht pakte ze haar aantekenblok, zocht Russ' ogen en vroeg stilzwijgend of hij meekwam. Samen liepen ze de afdeling af. “Kantine?”, vroeg Russ. “Mm, mm. Yep. Kantine.”

< 05.19
Dick wilde zijn toespraak kort en bondig houden en dat was gelukt. Zijn verklaring voor de pers was klaar. Hij had de woorden zorgvuldig gekozen en de tekst zodanig geformuleerd dat hij er alle kanten mee op kon. Geen details. Daarvoor zou hij verwijzen naar het lopende onderzoek en het daarbij laten.
Tevreden rekte hij zich uit en nam een slok water.
Zijn nieuwe ultra-platte computer beviel hem uitstekend. Superlicht en, ondanks zijn stuntelige tweevingersysteem, makkelijk in gebruik. Hij las nog eens door wat hij geschreven had, kon geen fouten ontdekken en mailde het naar Johns assistente, met het verzoek om voldoende exemplaren te printen om onder de pers te verdelen.
Hij zat nog met de laptop op schoot toen zijn smartphone overging. Aan het nummer zag hij dat het Barbara was. Zodra hij verbinding had gemaakt, viel ze meteen met de deur in huis door te vertellen dat ze nu 100% overtuigd was dat er niemand, dus Hakon ook niet, in de auto had gezeten.
Trots vertelde ze hem hoe ze een gesprek tussen de forensisch expert en Lémarc had opgevangen.
Een betere bevestiging had ze niet kunnen krijgen en zodra hun gesprek afgelopen was, zou ze er een sensationeel Breaking News-item van maken, zodat INN het direct na de uitzending van de persconferentie naar buiten kon brengen.
Geduldig liet Dick haar waterval van woorden over zich heen komen, toen op het beeldscherm van zijn laptop ineens een venster opdook, dat zich razendsnel opende en een foto van Hakon toonde. Eronder knipperde een felrode knop met de tekst 'HIEROP DRUKKEN'.
Met veel moeite wist hij Barbara's woordenstroom te onderbreken, vroeg haar even te wachten en klikte er nieuwsgierig op.

Meteen kwam er beweging in de foto en hoorde hij Hakons heldere, warme stem tegelijkertijd door de speakers van zijn laptop en zijn smartphone komen. “Dag, Dick en Barbara ... Ja, jullie horen nu beiden tegelijk mijn stem. Het is een al eerder opgenomen berichtje, dus jullie kunnen mij niet onderbreken en vragen stellen. Luister alsjeblieft goed. Dat jullie dit bericht nu ontvangen, komt omdat Barbara ontdekt heeft dat ik de aanslag heb overleefd. Mijn complimenten, Barbara. Ik wist wel dat je niet bij de pakken zou neerzitten. Het spijt me enorm dat ik jullie dit moest aandoen en ik weet dat velen geschrokken, teleurgesteld of boos zullen zijn. Later zal ik jullie uitleggen waarom dit gebeuren moest, daar is nu geen tijd voor. Op dit moment vraag ik jullie één ding en dat is dat Barbara de onthulling naar buiten moet brengen en dat UNBI voorlopig alle onderzoeksresultaten voor zich moet houden. Direct na de reportage, zal het tweede gedeelte van mijn undercoveroperatie beginnen. Daar kan ik nu verder niets over zeggen, behalve dat ik onderweg ben naar de VS. Ik verwacht over een paar dagen terug te zijn en hoop dat we elkaar dan weer live kunnen spreken. Einde bericht.” Op hetzelfde moment dat Hakon was uitgesproken, verdween zijn gezicht.

“Ik weet niet wat ik moet zeggen”, zei Barbara. “Hoe kon hij …”

Net als Barbara, had Hakon ook Dick verrast. Alleen al de timing. Hoe had hij in 's hemelsnaam kunnen weten dat hij en Barbara met elkaar telefoneerden?
Terwijl hij zijn gedachten op een rijtje probeerde te zetten, begon hij: “Tja, uhh, dit maakt een hoop duidelijk waar het laatste woord nog niet over gezegd is, maar, uhh, ik stel voor dat we zijn raad opvolgen. Je was sowieso al van plan om het nieuws naar buiten te brengen.” Barbara was het met hem eens en het telefoontje werd afgesloten met de afspraak dat ze elkaar op de hoogte zouden houden wanneer er zich nieuwe ontwikkelingen zouden voordoen. Hij beëindigde het gesprek en wilde zijn laptop sluiten, maar kreeg er geen kans toe, want zodra hij het contact met Barbara verbrak, verscheen opnieuw Hakons gezicht op zijn laptop.

Ook nu kreeg hij te horen dat het een opname was, waarna Hakon hem volledig op de hoogte bracht over hetgeen hij van plan was en waar niemand, ook Barbara niet, weet van mocht hebben. Tien minuten later was Hakon weer verdwenen en liep Dick nadenkend door de kamer te ijsberen. Hakon had hem precies gezegd wat hij aan Lémarc kon vertellen, wat jammer genoeg niet veel was. Zodra de situatie het toestond, zou Hakon zelf contact met Lémarc opnemen. Voorlopig was Dick de enige die wist waar Hakon mee bezig was en waar hij zich de komende dagen zou bevinden.

Deze wetenschap zou hem moeten opluchten, maar niets was minder waar. Zijn blijdschap dat Hakon in leven was, werd zwaar overschaduwd door de zorgen die hij zich nu maakte, want zijn truc met de limousine leek een peulenschilletje vergeleken met wat hij ditmaal van plan was. Hij had bewondering voor de stoutmoedigheid ervan, maar wist met sombere zekerheid dat dit nooit kon lukken en dat Hakon alsnog zou omkomen. Om het kwaad met wortel en al te vernietigen, zou hij een leger beschermengelen en tonnen geluk nodig hebben. Alleen in dit onwaarschijnlijke geval zou hij een kleine kans hebben om de werkelijke omvang van Spiderweb bloot te leggen en de wereld op zijn grondvesten te laten schudden.

< 05.20
Via de overloop was Kingsize Bob de prachtig bewerkte marmeren trap afgedaald, naar de immense hal. Hij had de eerste deur aan de linkerkant geopend, waar zich zijn officiële kantoor bevond.
De ruimte had twee ingangen. Deze via de hal, voor familie en housekeeping, en een andere, die uitkwam in de kampioenskamer waar zijn voorman kantoor hield.
Boven beide deuren hing een lampje dat rood of groen brandde.
Rood betekende: waag het niet te storen, wat inmiddels bij iedereen goed bekend was.
Was het lampje in de hal groen, dan mocht men binnenkomen. Stond het lampje in de kampioenskamer op groen, dan dienden de werknemers zich eerst via de intercom te melden en te wachten op zijn toestemming. Het was maar twee keer voorgekomen dat iemand de vergissing had gemaakt om het rode lampje te negeren, wat hij zonder pardon bestraft had.
Tegenwoordig, zelfs als het licht boven beide ingangen de hele dag op groen stond, was er vrijwel niemand die hem durfde lastig te vallen. Hij liep zijn kantoor binnen, sloeg de deur achter zich dicht en liet de buitenwereld verdwijnen.
Dit was zijn plek. Hier voelde hij zich helemaal thuis. Zijn kantoor was letterlijk zijn kasteel.
Jaren geleden had hij de gehele inventaris, inclusief de monumentale trap die nu in de hal stond, opgekocht van een adellijke familie die aan lager wal was geraakt. Hij had de ranch zodanig laten aanpassen dat alles er perfect in paste. En nog steeds genoot hij elke dag, zodra hij binnen was, van de overdadige en rijke atmosfeer. Van de donkere, houten lambrisering, het diepgroene, hoogpolige tapijt, de chesterfield zithoek, het matglanzende harnas in de hoek, de lange, notenhouten vergadertafel en de marmeren schouw tot en met de enorme boekenkast die een hele wand vulde.
Prominent aanwezig stond midden in de ruimte zijn enorme antieke, mahoniehouten partnerbureau te pronk. Het enige dat afbreuk deed aan de sfeer van vervlogen dagen, was de moderne apparatuur die erop stond. Daar kon men vandaag de dag echt niet buiten.
Toen een zakenrelatie eens zei dat hij aan anglofilie leed, had hij maar geknikt, niet wetend wat het betekende. Zodra die vent zijn hielen had gelicht, had hij het opgezocht en had hij zijn liefhebberij een naam kunnen geven.
Hij was een anglofiel, oftewel iemand met een bijzondere interesse voor alles wat met Engeland te maken heeft. Nou dat klopte wel! Want in zijn jeugd had hij een keer een film over het leven van een Adellijke familie gezien en direct geweten dat hij, zodra het mogelijk was, precies zo wilde leven.

Hij had alles op alles gezet om zijn doel te kunnen verwezenlijken en was meer dan succesvol geweest. Al snel had hij zijn wens kunnen realiseren, zodat hij er al 20 jaar lang elke dag van kon genieten. Terwijl hij naar zijn bureau liep, liet hij zijn blik langs de schilderijen gaan. De staatsieportretten van de adellijke familie en de jachttaferelen verveelden hem nooit.
Hongerig keek hij op de pendule die op de schouw stond en hoewel het een antiek stuk was, gaf de klok exact de juiste tijd aan. Het ontbijt zou nog drie minuten op zich laten wachten. Hij zette het holle gevoel van zich af, pakte zijn smartphone uit zijn zak en trok de achterkant eraf. Met de gemanicuurde nagel van zijn rechterwijsvinger wipte hij de simkaart eruit en gooide het in de vermaler. Krrrrt, en weg was eventueel bewijs. Hij ging zitten, klapte zijn laptop open en zocht via een beveiligde lijn contact met een exclusief voor hem ingerichte server.
Even later was het sms'je van Stiletto opgepikt en als tekstbestandje naar zijn bureaublad gekopieerd, waarna de verbinding automatisch werd verbroken. Een niet te traceren manier van communiceren. Met een verwachtingsvol gegniffel opende hij het, maar in tegenstelling tot wat hij verwacht had, stond er: 'Collega geveld door hartaanval en vervoerd naar ziekenhuis. Ik zal hem daar bezoeken.'
Hij moest het twee keer lezen, voor hij begreep wat Stiletto bedoelde. Met waardering herlas hij het zinnetje. Die kleine Mexicaan beloofde een goede kracht te worden. In plaats van aan te nemen dat zijn missie waarschijnlijk al ten einde was, had hij het zekere voor het onzekere genomen en was het gaan controleren. De lelijke hufter was hoe dan ook kansloos.
Hij zou zijn nieuwe executive, wat hem betrof was de man dik geslaagd, een bonus geven. Een beetje goodwill kon nooit kwaad. Hij opende zijn todo-lijstje, maakte een notitie en las het door. Niet veel bijzonders, behalve het onderzoek naar die Kronkite. Het dossier van die nieuwsgierige onderzoeksjournaliste moest nog binnenkomen. Achter hem werd er tweemaal op de deur geklopt en terwijl een trolley met daarop een flink traditioneel Engels ontbijt naar binnen werd geduwd, sloot hij watertandend zijn laptop.

< 05.21
“Kom op, Barb. Laat me nou niet langer in spanning zitten.” Voor de tweede keer zaten zij en Russ aan hetzelfde tafeltje in de kantine. Ze stopte haar kanariegele smartphone weg, keek Russ met grote ogen aan en zei tenslotte zachtjes: “Ik heb Hakon gehoord. Het was een opname en ik kon niks terugzeggen, maar het was heerlijk om zijn stem te horen.” Russ keek haar liefhebbend aan. “Ach, lieverd. Dat vind ik fijn voor je. Wat zei hij?” Barbara was verrast. Russ had nog nooit eerder zo plompverloren iets van haar willen weten. Hij was er zichzelf blijkbaar ook van bewust, want schutterig vervolgde hij: “Uhh, tenminste, uhh, dat wil zeggen …” Ze boog naar voren en fluisterde samenzweerderig: “Hakon heeft mij en Holyester verteld dat hij de aanslag in scène heeft gezet om een reactie van Spiderweb uit te lokken.”
Hierna vertelde ze hem alles, ook dat ze met Dick Holyester had afgesproken om Hakon daarin te steunen. “Enne, ik hoop dat jíj míj daarin wilt steunen”, eindigde ze zachtjes.
“Ik snap het, Barb”, antwoordde Russ. “Natuurlijk sta ik achter je. Dat weet je best.” Hij floot even zachtjes van bewondering en vervolgde: “Petje af, hoor.
Maar je moet het met me eens zijn dat het ergens toch ook een rotstreek is die hij zijn vrienden heeft geleverd. Zodra ik de kans krijg, zal ik hem dat zeggen ook.” Ze knikte en zei ernstig: “Ik hoop met heel mijn hart dat je dat zeer binnenkort kunt doen.” Ze keek op haar horloge en stond op. “Ik moet snel zijn, als ik het nog op tijd klaar wil krijgen. Kom je mee?”
Terwijl ze terugliepen, vroeg ze Russ: “Wil jij Hans bezighouden? We moeten ervoor zorgen dat er nog niets naar Red/Tec uitlekt. We moeten het zo zien te coördineren dat het precies na Holyesters persverklaring wordt uitgezonden.”
Russ reikte voor haar langs en hield hoffelijk de deur voor haar open. Met een tikje tegen een denkbeeldige pet, antwoordde hij gehoorzaam: “Yes, ma'am”, waarna hij haar razendsnel een kus gaf. Onbeschaamd grijnzend deed hij een stap achteruit en liet haar door. Ineens speelden er zo veel vlinders tikkertje in haar buik, dat het haar verbaasde dat ze onder haar voeten nog steeds de vloer voelde en niet omhoog zweefde. Ze hoopte maar dat niemand iets gezien had, haastte zich naar haar plek en schoof snel achter haar bureau. Bijna onmerkbaar draaide ze haar hoofd een beetje, waardoor ze net kon zien hoe Russ, relaxed en haar volkomen negerend, richting Hans slenterde. Grrr, arrogante kwast. Wat dacht hij wel? Haar zo, zó ... mánnen ... Met een diepe zucht ordende ze haar spullen en activeerde haar computer. Ze probeerde zich te concentreren en begon langzaam te typen. Al snel ging ze, in een hoog tempo tikkend, helemaal op in haar werk.

< 05.22
Achteloos mikte Kingsize Bob de tandenstoker waarmee hij de resten van het overdadige ontbijt tussen zijn kiezen vandaan had gepeuterd, op de nu vrijwel lege trolley.
Hij knipte met zijn vingers. De hulp die, nadat hij gedekt en geserveerd had, om zich daarna bewegingloos bij de deur te posteren, kwam á la minute in beweging. Het onberispelijk geklede manneke stapelde vliegensvlug alles op de trolley, vouwde voorzichtig het damasten laken in elkaar en legde het boven op de lege borden. Binnen een minuut had hij de zachtjes rammelende kar naar buiten geduwd en de deur gesloten.
Uiterst voldaan stond hij op, liet een donderende boer en liep naar zijn bureau, waar hij op het regelpaneel de rode lichten aandrukte. Vandaag wilde hij absoluut niet gestoord worden.

Hij pakte zijn smartphone, liep naar de open haard, waarin nog half verkoolde houtblokken van zondag lagen en ging voor de brede schouw staan. Lorre, de grijze roodstaartpapegaai die vanaf het begin de schouw sierde, keek met glanzende dode ogen recht in zijn gezicht. Omdat deze vogel, die hij daarvoor twaalf jaar op zijn kamer had gehouden, zijn eerste gelukte, zelfstandig uitgevoerde preparatie van een dier was geweest, had hij haar deze ereplaats gegeven. Hij stapte op de haardplaat, strekte zijn linkerpink en drukte kort op het rechteroogje.
Prompt draaide de gehele schouw geluidloos 180 graden rond zijn as, waardoor hij aan de andere kant van de muur belandde, waar zich een brede gang bevond die geleidelijk naar beneden liep. De verlichting was automatisch aangefloept en in de verte, om precies te zijn op 222 meter afstand van de schouw, kon hij de toegangsdeur van de bunker zien liggen.
De donkere gestalte die ernaast stond, was cowboy Pete, die in vol ornaat met zijn .45 Colt revolvers op de heupen, de wacht hield. Om het zich makkelijk te maken en de afstand snel te overbruggen, had hij zich een Segway aangeschaft. Hij stapte op en plezierig zoevend, bereikte hij het halletje waar Pete de toegang tot zijn heiligdom bewaakte.
De enige andere deur bevond zich aan de rechterkant. Deze nooddeur gaf toegang tot een stelsel van gangen, waardoor hij ongezien onder andere de waterbron en de stallen kon bereiken.
Hij liet de Segway stilhouden, liep door naar Pete en gaf hem zonder zijn pas in te houden, een ongenadige trap in zijn kruis. Vermaakt luisterde hij naar Petes kermende gejank. Het was een goeie trap geweest, hoorde hij wel. Pete reageerde op dezelfde wijze als de Kop van Jut op de kermis. Hoe harder de slag, hoe succesvoller het resultaat.
De toegangsdeur, die qua afmeting en dikte net zo goed als kluisdeur voor een bank had kunnen dienen, draaide langzaam open, waardoor de karakteristieke geuren en geluiden van een oerwoud het halletje in golfden.
Hij gaf Pete een schouderklopje en uitte grinnikend zijn waardering. “Dank je, kerel. Je hebt mijn dag prima laten beginnen.” Hij wreef in zijn handen terwijl hij naar binnen liep. Wezenloos stond Pete toe te kijken hoe de deur langzaam terugdraaide en met een nauwelijks hoorbare doffe klik dichtviel.

< 05.23
Opnieuw had een van Holgers teamgenoten achter het stuur van zijn Jaguar gezeten en waren ze een van de sinister donkere SUV's van EUAT92 gevolgd.
Terwijl ze probleemloos door het Haagse verkeer werden geloodst, had Lémarc, zoals hij Sytsema beloofd had, diens chef gesproken en hem medegedeeld dat de inspecteur per direct tot nader bericht bij UNBI was ingezet. Hij had de man toegezegd dat hij, zodra hij ter plaatse zou zijn, zijn assistent opdracht zou geven om het nodige papierwerk ervoor te regelen.
Nadat hij Sytsema diens mobieltje teruggegeven had, had hij zijn eigen smartphone gepakt en Holyester gebeld. Hij had hem op de hoogte gebracht van dr. Winters bevindingen, die hun eerdere vermoedens bevestigden. Holyester had waarschijnlijk niet veel tijd gehad, want hij had het gesprek niet lang laten duren en had vrij kortaf geklonken. Desondanks had hij rustig geluisterd naar Lémarcs beweegredenen, die hem ervan overtuigden dat Hakon ontvoerd moest zijn. Zonder tegenwerpingen was hij het met hem eens en had Lémarc carte blanche gegeven, wat inhield dat hij alle capaciteit van UNBI mocht gebruiken en vrijelijk toegang had tot alle opsporingsdiensten van de VN. Carte blanche! Hij was perplex. Volgens hem was dat een unicum. Iets dat zelfs Hakon nog nooit gegeven was. Het vinden van Hakon werd dus nog belangrijker geacht dan diens onderzoek naar Spiderweb. Holger, die links naast hem zat, porde hem gevoelig uit zijn gedachten en meldde dat ze er waren. Met Sytsema en Holger op zijn hielen, beende Lémarc het UNBI-gebouw binnen en liep meteen door naar het Security Center om Sytsema daar achter te laten, zodat hij geregistreerd kon worden als toegevoegd rechercheur bij UNBI. Holger liet hem weten dat hij met het hoofd van het Security Center de beveiligingsprocedures ging doornemen. Zodra hij klaar was en Sytsema geaccrediteerd was, zou hij zich met hem melden. Lémarc gebaarde dat hij hem gehoord had en liep gehaast verder, om de in beslag genomen spullen te laten registeren, zodat de technische experts er direct mee aan de slag konden gaan. Zodra hij het laatste formulier ondertekend had, griste hij de zakken van de balie. Hij wilde ze zo snel mogelijk wegbrengen.
Hij kwam echter niet verder dan de hal, waar de vestigingsleider hem onderschepte.
In tegenstelling tot zijn naam, was de in Marseille geboren Jean La Grande klein van stuk, maar desondanks zag men hem niet snel over het hoofd. Hij was perfect geknipt voor zijn functie. Hij had intens donkere ogen, die priemend dwars door je heen leken te kijken. Hij duldde geen smoesjes en controleerde tijdens elk onderzoek of de wet en algemeen geldende normen en waarden nageleefd werden. Niets ontsnapte aan zijn aandacht en met een scherpe tong liet hij je weten waar een grens was overschreden of waar de zaak rammelde. Jean deed zijn werk uitstekend, maar zijn onbuigzame houding maakte hem niet erg geliefd en had nogal eens verhitte discussies tot gevolg. Lémarc had al ontelbaar vaak moeten scheidsrechteren tussen hem en Hakon, die een veel lossere werkwijze aanhing.
Hoewel Lémarc haast had en Jean zijn pad niet blokkeerde, kwam het niet eens in hem op om de vestigingsleider voorbij te lopen.

“Goed dat ik je tref, Lémarque”, begon Jean, als altijd zijn naam in het Frans verbasterend. Hij keek naar de zakken die Lémarc bij zich had. “Geregistreerd, mag ik aannemen?” Lémarc knikte bevestigend. “Spullen van De Jong en die INN-mensen. Het moet meteen onderzocht worden.” “Vanzelfsprekend, maar je bent op de verkeerde weg. Iedereen zit in de BIOS. Ook de technische jongens. Het wachten is op jou.” Vandaar dat de gangen uitgestorven leken en het overal zo stil was, dacht Lémarc. Iedereen, voor zover het werk het toeliet, bevond zich in het zenuwcentrum, waar alle onderzoek werd gecoördineerd en waar de centrale briefing plaatsvond. Omdat de vensterloze muren bedekt waren met beeldschermen, informatie- en overzichtsborden, had men de grote zaal al snel 'De BIOS' gedoopt.
Jean liep met Lémarc mee en lichtte hem in dat Jens de journalist en de cameraman van INN apart van elkaar in de kleine verhoorkamers had gezet, maar dat ze tot nu toe niet veel bijzonders hadden losgelaten. Fijntjes herinnerde hij hem eraan dat ze verdacht werden van terroristische betrokkenheid.

Met andere woorden, wist Lémarc, er moest bewijs gevonden worden, anders had Jean geen andere keus dan hen na 24 uur in vrijheid te stellen. Dan kon UNBI onmiddellijk daarna een aanklacht van INN verwachten, wat UNBI niet bepaald in een gunstig daglicht zou plaatsen. Lémarc moest bekennen dat hij eerlijk gezegd geen idee had. Op dit moment kon hij enkel afgaan op de informatie die crisismanager Lam hem had verschaft. Wel had hij ander, opzienbarend nieuws.
Hij vertelde Jean de verrassende uitkomst van dr. Winters DNA-onderzoek. “De limo was leeg? C'est pas possible!” (Onmogelijk!). Overdonderd zweeg hij. Lémarc knikte regelmatig met zijn hoofd.

Hij was het eens met Lémarcs theorie en zag net als hij de noodzaak ervan dat deze informatie binnen de muren van UNBI moest blijven. Samen gingen ze de roezemoezende BIOS binnen.

< 05.24
Tevreden bedacht Barbara dat het er, gezien het korte tijdsbestek, helemaal niet slecht uitzag. Ze corrigeerde een paar tikfoutjes, sloeg het artikel op en strekte haar rug. Achteroverleunend, legde ze haar handen achter haar nek en begon met vermoeide vingers haar schouderspieren te masseren.
“Hé, Barbara. Hulp nodig?” Het aanbod kwam van Mike, die naast haar opdook en drie foto's naast elkaar op haar bureau neerlegde. Op de eerste foto herkende ze Hakon en Marilyn, die zich in gezelschap bevonden van een gedistingeerd uitziende heer. Op de tweede en de derde foto stonden alleen Marilyn en diezelfde man. “Maar uh, wat moet ik hiermee?” Mike keek haar met een onzekere blik aan en zei: “Nou, je vroeg toch of ik wilde nagaan of er een link te vinden was tussen Hakon en MacMarkland?”
O ja, dat had ze. Het was haar helemaal ontschoten. “Sorry, Mike. Je hebt gelijk. Pak er even een stoel bij. Ik heb een deadline. Ben zo terug.” Ze deed haar best om Russ te negeren, wat eerlijk gezegd niet meeviel, en vroeg Hans of hij het beeldmateriaal in haar artikel wilde monteren. Vervolgens liep ze zo natuurlijk mogelijk terug, zich ongemakkelijk bewust van Russ' ogen, die ze op haar rug voelde branden.
“Zo. Da's geregeld. Nu wij, Mike.” Ze pakte de drie foto's erbij en vroeg hem vermoeid om uitleg.

“Wel ...”, begon hij, “... op deze foto ...”, en hij wees naar de onbekende, goedgeklede man, “... zie je MacMarkland. Die vent is steenrijk en bezit veel bedrijven. Hoewel hij een van de rijkste mensen op aarde is, is er van de laatste tien jaar weinig over hem bekend. Misschien komt dat wel door wat er tien jaar geleden met hem is gebeurd. Hij is toen een paar weken ontvoerd geweest door Casanova en is uiteindelijk door Hakon, die toen nog bij Interpol werkte, bevrijd. Behoudens deze foto, die gemaakt is tijdens het feestje na zijn bevrijding, heb ik nergens een connectie tussen Hakon en die MacMarkland kunnen ontdekken. Dit is de enige foto die ik heb kunnen vinden waar hij en Hakon samen op staan.” Mike schoof de foto een stukje opzij en naar de twee andere wijzend, vervolgde hij: “Die twee zijn gemaakt tijdens de lancering van een satelliet. Ik heb ze erbij gelegd omdat ze de enige indirecte link zijn die ik kon vinden. Op alle drie de foto's staat namelijk datzelfde gigantisch knappe blondje.” Mike haalde spijtig zijn schouders op. “Sorry, Barbara. Meer heb ik niet voor je.”

Ze bedankte Mike, spreidde de foto's voor zich uit en bekeek ze peinzend. De lesbische Marilyn stond op alle drie. Ze was een vriendin van Hakon, wist Barbara.
Maar wat kon zij in 's hemelsnaam met MacMarkland te maken hebben? Misschien betekende het helemaal niets, maar ze kon het idee dat Hakon hen camera's en smartphones van dat bedrijf bezorgd had, niet loslaten.

< 05.25
Hoewel Onawa ruim de tijd had genomen om alle kamers minutieus te onderzoeken, waarbij ze helemaal niets bijzonders had kunnen ontdekken, had de Lord zich toch geen moment verveeld en bleef hij onafgebroken en met grote belangstelling naar haar verrichtingen kijken. Ook toen Saundra zich liet horen, bleef zijn blik op het GRID gericht, waarop hij Onawa gadesloeg, die bezig was de slaapkamers systematisch uit te kammen.
Terwijl hij haar voortgang volgde, liet Saundra hem weten dat de nieuwe smartphones uitstekend werkten en dat Barbara Kronkite, via die van Ewin LeFoors, nu zekerheid had dat Hakon niet in de limousine had gezeten. Het interventieprotocol 'Hakon' zou gestart worden zodra Barbara Dick Holyester zou bellen. Hij was uitermate in zijn sas met dit goede nieuws. Het had heel wat hoofdbrekens en tijd gekost om een manier te vinden waarop dit bewerkstelligd kon worden. De mogelijkheden waren legio en allemaal hadden ze op hun waarschijnlijkheid getoetst moeten worden. Uiteindelijk was er een rangschikking ontstaan, waarna er voor elke mogelijkheid een script was gecreëerd. Zonder Saundra was het onmogelijk geweest om alles op tijd klaar te hebben. Het was werkelijk magnifiek dat het op de meest gunstige wijze was verlopen. Intussen zag hij dat Onawa de woonkamer had bereikt. In tegenstelling tot de andere, was deze deur afgesloten en gespannen keek hij toe hoe ze voorzichtig het inkijkcameraatje bediende. Zodra het binnen was, zat hij op het puntje van zijn stoel en met ogen die aan het GRID gekleefd leken, probeerde hij te begrijpen wat hij zag. Die halve doorschijnende bol moest iets heel bijzonders zijn, want Saundra gaf minutenlang taal noch teken. Uiteindelijk meldde ze zich en deelde mee dat GUARD geen enkel teken van onraad had kunnen ontdekken en dat ze Onawa toestemming had gegeven om de woonkamer binnen te gaan. Tegelijkertijd activeerde ze op het GRID een extra beeldvlak waarin een rijtje documenten werd getoond. Simultaan hoorde hij Saundra's stem.
“Uit de registercheck blijkt dat dit huisje al zo'n dertig jaar leegstaat. Bij de energiebedrijven komt het pand niet voor. Ik heb wel een krantenknipsel kunnen opduiken van de plaatselijke krant van Broetsthel, waarin staat dat de laatste bewoner, een zekere Pete Filpedoe, plaatselijk bekend als cowboy Pete, vermist wordt. Hierna zijn er nergens meer gegevens over het huisje en deze man te vinden. Met betrekking tot de halve bol in de woonkamer kan ik op dit moment weinig zeggen. Binnenin is sprake van activiteit. Ik heb een lichte bromtoon en vier verschillende lichtsignalen opgevangen, die elk hun eigen frequentie hebben. Voor een deugdelijke analyse heb ik meer input nodig.” Saundra zweeg. Het GRID toonde Onawa, die de deur opende en naar binnen stapte.
Met haar hand tikte ze even op haar haarband en meteen baadde de kamer in een helderwit licht. Met wijdgeopende ogen staarde hij naar het scherm. Hij had iets heel anders verwacht.

< 05.26
Achter de toog, op het voor gasten onzichtbare controlepaneel, had Joost gezien dat Marilyn netjes op tijd naar beneden kwam. Hoewel ze heel gewoontjes gekleed ging in een vale spijkerbroek met daarop een verschrikkelijk versleten trui, vond hij dat ze eruitzag om op te vreten.
Met haar onafscheidelijke tablet-pc onder de ene en een langwerpig, plat pakje onder de andere arm, zag hij haar nonchalant door de dubbele toegangsdeuren naar het voorste gedeelte van het pension slenteren. Op haar dooie akkertje liep ze naar de grote stamtafel in het midden en schoof op haar vaste plaats. Ze scheen het absoluut niet in de gaten te hebben dat ze ieders blik naar zich toe trok.
Hoofdschuddend - hij kon er werkelijk met zijn pet niet bij dat de razend intelligente Marilyn op sommige vlakken zo geweldig onwetend kon zijn - zette hij soep en brood op een dienblad en vulde haar mok met koffie, die hij speciaal voor haar gezet had van zijn handgemalen uit zes verschillende soorten bonen bestaande melange.
Het blad op zijn rechterhand balancerend, bracht hij haar lunch, die ze zo te zien hard nodig had. In het licht van haar tablet-pc, die ze geopend voor zich had neergezet, leek de huid van haar gezicht wel doorschijnend. Hij vroeg zich bezorgd af wanneer ze voor het laatst echt goed geslapen had. Zwierig zette hij het blad voor haar neer. “Dame, uw lunch.” Hij wilde haar streng toespreken en zeggen dat ze haar tablet-pc moest sluiten, zodat ze eens een keertje wist wat ze at, maar Marilyn was hem te snel af. Ze schoof haar tablet-pc opzij, keek hem met een stralende, parelwitte lach aan en gebaarde dat ze hem iets moest vertellen.
Toen hij zich naar haar toe boog, trok ze zijn hoofd dichterbij en fluisterde: “Ik heb wat voor je, maar voor je het uitpakt, wil ik je vragen of die vier engerds aan de bar wel door de screening zijn gekomen. Ik krijg er de kriebels van hoe ze naar me kijken. Het lijkt me stug dat Saundra zulke types over het hoofd ziet.”
Verroest! Marilyn had ze dus wel degelijk naar haar zien kijken. De vier die ze bedoelde, had hij voor de komende dagen extra ingehuurd en hij had er niet aan gedacht om ze op het hart te drukken om geen aandacht aan haar te schenken. Vooral Juan, 'De Neus', kon zijn ogen niet van Marilyn afhouden, zag hij. Alsof hij niet wist waar ze het over had, keek hij even naar de bar, waarna hij verklaarde: “O, die. Nee, dat zijn geen lieverdjes, maar het zijn oude maten van mij uit mijn tijd bij het vreemdelingenlegioen. Ik garandeer je dat ze geen kwaad in de zin hebben. Ze blijven hooguit twee á drie dagen.” Hij gaf de vier veteranen met een handcommando te kennen dat ze ergens anders moesten gaan zitten lummelen en zag opgelucht dat Marilyn hem geloofde. Haar wantrouwende blik verdween en met een opgetogen glinstering in haar ogen gaf ze hem het platte pakje.
“Alsjeblieft, Joost. Voor jou.” Ze deed het voorkomen of het maar een kleinigheidje was. Ze pakte de afstandsbediening van de tv die in de hoek hing, zette INN op en begon stoïcijns te eten.
Hij wist echter wel beter en voelde op zijn klompen aan dat het iets te maken had met haar laatste experiment. Hij ging naast haar zitten, pakte het nieuwsgierig uit en las het korte, in kriebelschrift geschreven kaartje. Bewonderend bekeek hij de niet van echt te onderscheiden veer van alle kanten. Ongetwijfeld zou de veer, zoals op het kaartje stond, feilloos werken. Zijn hart zwol van trots. Hun blondje had het wéér geflikt en het eerste dat ze gemaakt had, was voor hem. Vol genegenheid trok hij haar even dicht tegen zich aan, kuste haar licht op haar wang en fluisterde dat haar cadeau een voltreffer was. Intussen kondigde INN op de tv aan dat er live werd overgeschakeld naar Den Haag.

< 05.27
Lémarc wist dat Hakon geliefd was, maar dat er zo veel mensen aanwezig zouden zijn had, hij niet verwacht.
De 'BIOS' zat werkelijk tjokvol. Alle stoelen, behalve de drie aan het hoofd van de grote vergadertafel, waren bezet. Iedereen was met iedereen in gesprek, waardoor het hierbinnen, wat buiten op beschaafd geroezemoes had geleken, wel een kippenhok leek. Achterin stonden de afdelingshoofden, ondertussen regelmatig naar het organigram wijzend, verhit te discussiëren.
Het gekakel was oorverdovend, maar zodra men in de gaten kreeg dat hij en Jean de BIOS waren binnengekomen, nam het volume geleidelijk af en op het moment dat ze hun vaste plaats innamen, was er geen geluid meer te bespeuren.
In doodse stilte staarde iedereen met starre gezichten van verdriet en boosheid naar Hakons onbezette plaats aan het hoofdeinde en het rood omkaderde vraagteken aan de achterwand dat nu, vanwege de lege stoel, duidelijk zichtbaar was.
Het leek met hen te spotten, hen uit te dagen. Lémarc nam een ogenblik de tijd om zijn gedachten te ordenen en zijn ogen dwaalden over de rest van de wand, waarvan vrijwel het gehele oppervlak in beslag genomen werd door negen schermen die samen een kolossaal display vormden waarop de gehele organisatie van Spiderweb visueel inzichtelijk in beeld was gebracht. Het leek een web, met in het midden het rode vraagteken. De belangrijkste schakel, de feitelijke leider, had men tot op heden niet kunnen identificeren.
Verder bestond het web uit vier hoofddraden, die Spiderwebs invloed aangaven. Vanuit het hart liep een hoofddraad naar elk hoekscherm.
In het linker bovenscherm werd de olie-industrie getoond, met de vertakkingen naar alle bedrijven waar Spiderweb aan de oliekraan draaide.
Het rechter bovenscherm was toebedeeld aan het bankwezen en toonde alle bankinstellingen waarvan Spiderweb de kluissleutel in bezit had.
Het onderste scherm aan de rechterkant werd gebruikt om aan te geven bij welke wapenfirma's Spiderweb de vinger aan de trekker hield.
Tenslotte werd in het scherm linksonder, met naam en foto, getoond welke politici aan het geldinfuus van Spiderweb hingen. Voor elk onderdeel was een apart team van specialisten aangesteld, die allemaal over de modernste middelen konden beschikken en omdat hun respectievelijke afdelingen rond 'BIOS' waren opgezet, waren de communicatielijnen kort. Hakons intensieve opsporingsmethodiek en een niet-aflatende stroom informatie van klokkenluiders hadden een overweldigende berg bewijzen veroorzaakt, die na bundeling en archivering overzichtelijk op de beeldschermen tussen de hoekschermen werd bijgehouden.

Het van Hakon afkomstige idee had het een stuk makkelijker gemaakt om onderliggende verbanden bloot te leggen en elke betrokkene kon snel nalezen hoe de ontwikkelingen verliepen.

Deze efficiënte werkwijze had ervoor gezorgd dat het net rond Spiderweb relatief snel gesloten kon worden, waardoor Hakon twee maanden geleden opdracht gegeven had om het kader bij de geïnfiltreerde bedrijven in één keer op te rollen. Het was mogelijk dat Hakons ontvoering een wraakactie was, maar Lémarc kon met geen mogelijkheid een zinnige verklaring bedenken hoe dit in het voordeel van Spiderweb kon zijn.
Hij ging staan - het schrille schrapen van de stoelpoten klonk pijnlijk luid - en opende de vergadering, waarna hij Pierre, de neurotische IT-specialist, verzocht bij hem te komen.
Hij reikte hem de twee bewijszakken aan en zei: “Ik heb hier de spullen van het INN-team en van die oude man. Ik wil zo spoedig mogelijk alle data hebben. De smartphones moeten het eerst.”
Pierres bleke handen met de afgekloven nagels grepen de zakken stevig vast en nerveus knikkend, antwoordde hij: “Fluitje van een cent, chef. Geef me vijf minuten en je hebt alles.”
Terwijl Pierre met de zakken beschermend tegen zijn borst geklemd terugliep, zag Lémarc dat het tv-scherm aan de linkerwand afgestemd stond op INN. Na de reclame zouden ze met een samenvatting komen van de gebeurtenissen in Den Haag.
Aansluitend zouden de persconferenties van Interpol-commissaris James Taylor en van de VN-chef Dick Holyester live uitgezonden worden. Als hij opschoot, had hij net genoeg tijd om iedereen op de hoogte te brengen.
“Oké, dames en heren. Het is voor ons allemaal een afschrikwekkende en hectische ochtend geweest, maar voor ik jullie op de hoogte breng, wil ik dat iedereen alles wat ik zo direct vertel, ab-so-luut binnenshuis houdt.”
Hij stopte even, om zijn woorden goed te laten doordringen, en nadat hij zijn blik over de ernstig knikkende gezichten had laten rondgaan, vervolgde hij: “Het DNA-onderzoek heeft aangetoond dat er niemand in Hakons limousine zat. De auto was leeg.”
Zoals hij verwacht had, sloeg het nieuws in als een bom en het zou niet lang duren voor de ongelovige stilte zou omslaan in een kakofonie van vragen en commentaar. Om ze voor te zijn, hief hij bezwerend zijn hand op. “Wacht. Het goede nieuws is dat Hakon niet bij de aanslag is omgekomen, maar waar hij zich bevindt is niet bekend. Straks is er genoeg tijd voor vragen.
Zometeen gaan we de uitzending van INN bekijken, zodat iedereen op de hoogte is van dezelfde nieuwsfeiten. Daarna wil ik met jullie alle mogelijkheden, theorieën en ideeën bespreken, waarna we een gestructureerd onderzoek starten om Hakon te vinden. Los hiervan zijn twee journalisten van INN aangehouden.
Volgens de crisismanager bleken ze eerder op de plaats van de aanslag en bij het ziekenhuis te zijn dan normaal mogelijk is. Het lijkt er sterk op dat ze voortijdig op de hoogte waren. Pierre is al met hun smartphones bezig. Na de uitzending kan hij ons meedelen wat erop staat.” Tevreden dat hij de orde had weten te handhaven, draaide Lémarc zijn stoel een kwartslag en ging zitten. Hij was precies op tijd. Op tv verscheen wervelend het nieuwslogo van INN en het gemurmel om hem heen ebde weg, om tegelijk met het logo stil te vallen. Terwijl ze wachtten op het begin van de uitzending, werd de rust plotseling in tweeën gescheurd door Pierres gefrustreerde, knijterharde “MERDE!”

< 05.28
Wanneer de grote hal waarin Kingsize Bob zich momenteel bevond een museum zou zijn, dan zou de conservator de reden van de bouw, de omvang van de ruimte en de indeling als volgt omschrijven:
“Deze indrukwekkende ruimte is vanuit het kantoor met de ranch verbonden via een licht aflopende gang. De hal zelf maakt deel uit van een complex dat in zijn geheel met 'De Bunker' wordt aangeduid. 'De Bunker' ligt een halve meter onder de grond en de één meter dikke muren zijn van gewapend beton gemaakt. De binnenmaten van lengte en breedte bedragen 250 bij 150 meter bij een hoogte van 10 meter.
Het is destijds gebouwd door de vader van Robert J. VanderBeek IV en oorspronkelijk bedoeld als schuilkelder tegen een mogelijke atoomaanval van de Russen. VanderBeek III heeft meegevochten in de Tweede Wereldoorlog, waarna hij extreem anticommunistisch werd. Ten tijde van de Cubacrisis was hij ervan overtuigd dat de wereld ten onder zou gaan aan een atoomoorlog, waardoor hij eind 1962 met de bouw van deze schuilplaats is begonnen. Deze hal was oorspronkelijk bestemd om ruimte te bieden aan al het vee dat hem van voldoende vlees, melk en eieren moest voorzien. De overige kamers bieden meer dan voldoende plaats om in relatieve luxe te kunnen overleven. Naast het woongedeelte bevinden zich een keuken, een werkplaats en opslagruimtes. 'De Bunker' is volledig zelfvoorzienend.
Een ondergrondse bron levert kraakhelder water, er is een luchtverversingssysteem en door een uitgekiende plaatsing van spiegels heeft men hier beneden zelfs, weliswaar indirect, daglicht. In de centrale ketelruimte staat de machine die het afval van mens en dier omzet in warmte en elektriciteit. De man was natuurlijk overduidelijk paranoïde, maar zijn genialiteit kan men niet ontkennen. Helaas bracht hij het er als echtgenoot en vader minder goed vanaf. In hetzelfde jaar dat 'De Bunker' werd afgebouwd, is zijn vrouw overleden. Haar dood kwam plotseling en hoewel het nooit is bewezen, gingen er geruchten dat VanderBeek III haar een al te liefkozende aai heeft gegeven. Na haar begrafenis heeft hij zijn negenjarige zoontje naar familie in New York gestuurd, waar de jongen tot zijn afstuderen heeft gewoond.
Het heeft 17 jaar geduurd voor hij terugkwam. Een dag na zijn afstuderen, kreeg Robert J. VanderBeek IV bericht dat zijn vader bij een ordinair kroeggevecht was overleden. Als enige zoon heeft hij de ranch geërfd en hij runt het bedrijf sindsdien met groot succes.”

Nadat hij zijn voormalige kwelgeest Pete een welverdiende peut in het kruis had gegeven, wandelde Kingsize Bob in een uitstekend humeur richting kantoor. Om er te komen, kon hij kiezen tussen meerdere routes, die allemaal even interessant waren. Hij herinnerde zich nog goed het visioen dat hij had gekregen toen hij voor het eerst de immense, toen nog lege hal was binnengekomen. Hier was ruimte. Hier zou hij groots te werk kunnen gaan.

Al op jonge leeftijd was hij in New York bij het werk van zijn oom, die taxidermist was, betrokken geraakt.
Bij toeval was hij, hij was nog maar tien, stiekem getuige geweest van hoe zijn oom met een kat bezig was. Hij was zo gefascineerd geweest, dat hij regelmatig naar zijn schuilhoekje sloop en toekeek. Natuurlijk werd hij betrapt en bestraft, maar dat had hem er niet van weerhouden om net zo lang te soebatten en zeuren tot zijn tegensputterende oom toegaf. Het bleek al snel dat hij er een natuurlijke aanleg voor had. Onder leiding van zijn oom was het hem gelukt om op 15-jarige leeftijd geheel zelfstandig zijn Lorre, die van de een op de andere dag dood in zijn kooi lag, te prepareren en op te zetten. De jaren daarna assisteerde hij zijn oom zo vaak hij maar kon en toen hij naar de ranch terugkeerde, beheerste hij het vak tot in de puntjes.
Ook als rancher bleek hij geen onbenul en met elk jaar dat voorbijging, wist hij zijn kapitaal bijna te verdubbelen, waardoor zijn visioen al snel gestalte kreeg.
Al het wild dat hij op zijn safari's buitmaakte, prepareerde hij zelf, waarna het een plaats in de hal kreeg. Hij had de hal in zes continenten verdeeld, die elk een werelddeel uitbeeldden, inclusief geluiden en geuren. Nu, na jarenlang jagen en stropen, begonnen de segmenten er eindelijk uit te zien zoals hij het zich had voorgesteld en kon hij wanneer hij maar wenste een reis om de wereld maken. Niet in 80 dagen, maar in 80 minuten. Omdat hij eerder deze week door het oerwoud had gelopen en gisteren de ijsbeer op zijn ijsschots had bezocht, besloot hij om vandaag over de savanne naar kantoor te lopen. Ondanks de drie antilopen en de leeuwen die goed verscholen in het gras onder de acacia lagen, was de vlakte nog tamelijk leeg. Goddank was die lul van een Eriksson dood. Zodra de rust was wedergekeerd, moest hij maar weer eens op jacht. Hij had nog een paar mooie open plekken, waar een giraffe en een stel olifanten perfect zouden passen. Met het toekomstige tafereel voor ogen, had hij intussen zijn kantoor bereikt en energiek liep hij naar boven. Het eenvoudig en functioneel ingerichte kantoor hierbinnen was op een verhoging gemaakt. De voorste wand bestond geheel uit glas, zodat hij te allen tijde zijn hele rijk kon overzien.
Dit was zijn wereld. Hier was hij het liefst. Hier kon hij zonder gevaar helemaal zichzelf zijn. Opgewekt nam hij plaats achter de robuuste originele eettafel van zijn betovergrootvader, die hij als bureau gebruikte. Het stoorde hem niet in het minst dat aan het massief eikenhouten meubel duidelijk te zien was dat deze al decennialang in gebruik was. Hij tastte onder het tafelblad, haalde de hoofdschakelaar om en opende zijn laptop. Het breedbeeldscherm dat ermee verbonden was, lichtte tegelijkertijd op en gaf de status van zijn ranch weer.
Naast de boekhoudkundige informatie van zijn bedrijf, voorzag het programma hem tot in detail van alle gegevens met betrekking tot zijn personeel en beveiliging. Zowel de mechanisering en automatisering als de speciaal voor hem ontwikkelde software hadden hem een flinke duit gekost, maar het was elke cent waard geweest. Zo waren alle dieren voorzien van een chip, waardoor hij precies kon zien waar deze zich bevonden en hoeveel het er waren. De teller van het aantal runderen stond op dit moment op 1.020.987, een kleine groei ten opzichte van gisteren. Door het overzicht scrollend had hij binnen een paar minuten alle statussen van het fokken en de aan- en verkoop van rund en paard doorgenomen en wist hij precies hoe het met de voorraden stond. Vervolgens controleerde hij het personeelsbestand.
Van de 231 mannen en vrouwen, verbleven er 198 op de prairie bij de runderen. De overige 33 bevonden zich in en rondom de ranch.

Alles was zoals het hoorde, maar aan de activiteitenlijst van zijn 10-mans legertje lijfwachten te zien, was het hoog tijd dat die lui wat extra's te doen kregen. Behalve in vorm blijven, hadden ze de laatste weken weinig uitgevreten, zag hij.
Zijn voorman moest binnenkort maar weer eens een drijfjacht op een paar illegalen uit Mexico of op verdwaalde indianen organiseren. Dat zou ze scherp houden. Nu hij wist dat er op zijn ranch niets bijzonders gebeurde, kon hij zich helemaal aan zijn andere zaken wijden.
Eigenlijk moest hij allereerst zijn juridisch executive opdracht geven om zijn kaderleden zo spoedig mogelijk op vrije voeten te krijgen, maar hij kon het niet nalaten om de snelkoppeling van INN aan te klikken. Hij twijfelde er niet aan dat ze tot het middaguur de sensationele beelden van de aanslag op Eriksson zouden blijven herhalen en hij wilde er allemachtig graag nog eens naar kijken. Een kwartiertje meer of minder maakte nu ook niet veel meer uit. Het was precies zoals hij dacht. Met genoegen keek hij naar het fikkende wrak en luisterde hij naar het zeikerige clichématige commentaar, waarna de reportage overging naar een soort slagveld bij het plaatselijke ziekenhuis.
Na de reclameclip zouden, zoals de presentator beloofde, exclusieve opnamen worden uitgezonden. Nieuwsgierig bleef hij kijken, om even later tot zijn verbazing een rennende Stiletto te zien, die kort daarop tot zijn grote schrik werd neergeschoten. Hij staarde ongelovig naar het scherm, hoorde dat INN nu live naar Den Haag overschakelde en zag dat vanuit een zwaar beschadigde hal een man in een rolstoel naar buiten werd geduwd.

< 05.29
Nadat zijn vrouw hem had gewekt uit die rare droom - James kon zich alleen nog maar herinneren dat hij ergens in een grijze, nevelige omgeving lag vastgebonden - had hij in eerste instantie geen flauw idee gehad waar hij was, totdat hij rechtop probeerde te zitten. Zijn stramme, pijnlijke lijf had hem onmiddellijk terug in de realiteit gebracht. Lémarc was weg. Blijkbaar was hij diep in slaap geweest, want hij had diens vertrek niet eens gehoord. Met moeite was hij uit bed geklommen en geholpen door zijn vrouw had hij zich zo goed en kwaad als het ging gewassen.
Er was geen plek die hij niet gevoeld had. Zelfs zijn kiezen hadden zeer gedaan toen hij zijn tanden poetste. Zijn vrouw had zijn zondagse Harris Tweed met bijpassende das, overhemd en blinkend gepoetste schoenen meegebracht. Houterig had hij zich er moeizaam in weten te hijsen, om zwaar teleurgesteld te moeten toegeven dat hij zich amper normaal kon voortbewegen. Nu werd hij, noodgedwongen in een rolstoel zittend, door de hal naar de uitgang gebracht.
Enigszins beschaamd herinnerde hij zich zijn ongelukkige entree, en hij zag dat er inmiddels tussen de kleurige en glinsterende glaskorrels een pad schoongeveegd was. De verpleegster duwde hem er vlot overheen naar buiten. Hij werd opgewacht door de in groten getale aanwezige pers en zodra hij het bordes bereikte, werd hij verblind door het herhaaldelijk flitsen van vele camera's. Een gloeiend gevoel van voldoening en trots overspoelde hem. Tien jaar lang had hij gezocht. Hij had niet opgegeven, maar doorgezet. Het moeizame werk, de vele uren die hij zoekend in archieven had doorgebracht. Het deed er allemaal niet meer toe. Casanova was dood. De jacht op hem was voorbij.
In het stroboscopisch flikkerende licht doemde een boeket van microfoons voor zijn gezicht op en vlakbij vroeg iemand luid: “Commissaris Taylor! U bent nu live in de uitzending en wij willen graag weten wat u de wereld te zeggen heeft na deze imposante actie.” In gedachten had hij zich dit moment, en wat hij dan zou zeggen, al zo vaak voorgesteld, dat hij niet lang hoefde na te denken.
Triomfantelijk zijn rug rechtend, zei hij met krachtige stem:

“Dames en heren. Ik ben verheugd dat ik u kan mededelen dat ik vanochtend omstreeks half negen Andrei Zlatar, alias Casanova, heb gearresteerd. In nauwe samenwerking met alle politiediensten over de gehele wereld heeft Interpol tien jaar lang kosten nog moeite gespaard om het recht te doen zegevieren.”

De manier waarop had hij zich echter iets anders voorgesteld, maar tijdens zijn verblijf in het ziekenhuis had hij tijd genoeg gehad om zijn verklaring te repeteren. Zelfverzekerd vervolgde hij:

“Zoals u inmiddels weet, is de aanhouding van deze uiterst gevaarlijke crimineel helaas niet zonder strubbelingen verlopen, want...”
Een spervuur van vragen maakte het hem onmogelijk om verder te spreken.
Kalm hief hij een hand op en pas nadat het rumoer bedaarde, sprak hij verder. “Want terwijl de arrestatie in volle gang was, kreeg het team te maken met een huurmoordenaar, die Casanova, voordat deze in hechtenis kon worden genomen, heeft omgebracht. In het vuurgevecht dat daarop volgde, heeft de leider van het arrestatieteam, nadat deze moordenaar hem aanviel en verwondde, de man uit zelfverdediging moeten neerschieten. De schutter, wiens naam ik u uit veiligheidsoverwegingen niet kan meedelen, is aan zijn verwondingen behandeld en maakt het naar omstandigheden goed.” Ergens in de meute riepen meerdere journalisten vrijwel gelijktijdig: “Was Casanova bij de aanslag betrokken?” “Wie was die huurmoordenaar?” “Is Spiderweb verantwoordelijk?” Nogmaals zijn hand opheffend, wachtte James opnieuw totdat het wat rustiger werd.
“Tot mijn spijt heb ik geen kant en klare antwoorden voor u, maar ik ben er zeker van dat uw vragen te zijner tijd beantwoord zullen worden.” Het was iedereen duidelijk dat het onderhoud voorbij was, maar terwijl de verpleegster zijn rolstoel omdraaide, trok vlak naast hem een hard klinkende vrouwenstem zijn aandacht.
“Eh, commissaris Taylor. Neemt u aan dat u, nadat u hersteld bent, betrokken wordt bij het onderzoek naar de dood van Hakon Eriksson?” Het was een goede vraag. Eentje die hij zichzelf ook al gesteld had. De verpleegster voorkwam dat hij moest antwoorden. Snibbig liet ze de journaliste weten dat het mooi was geweest en dat haar patiënt rust nodig had, waarna ze hem zonder pardon naar binnen duwde.
Al had hij willen antwoorden, hij wist zelf nog niet wat hij zou doen. Vanwege zijn werk had hij wel vaker klappen opgelopen, maar zijn vrouw had hem erop gewezen dat hij dit keer door het oog van de naald was gekropen. Ze had hem bezorgd aangekeken en gezegd dat dit hoogtepunt in zijn carrière een perfect moment was om met vervroegd pensioen te gaan. Verontwaardigd had hij haar voorstel van de hand gewezen, maar hij werd er niet jonger op. Misschien was het toch niet zo'n slecht idee.

< 05.30
Het was nog zeer vroeg in de kille, natte ochtend van de eerste juni en in de haven van New York lag pier zes er in het vochtige, grijzige ochtendlicht troosteloos bij.
Een eindje vanaf de met roest bedekte brokkelige kade stond de door weer en wind aangetaste loods er haveloos en ongebruikt bij. Binnenin zag het er zo mogelijk nog verwaarloosder uit.

Afgezien van een vrijgehouden ruimte in het midden van de vlekkerige, deels gescheurde betonnen vloer, leek de ruimte voornamelijk gebruikt te worden voor opslag van overbodige rommel. Langs alle wanden droegen afbladderende, bijna door hun voegen zakkende stellingen blikken, zakken en dozen. Ertussen stonden torens van lukraak schots en scheef opgestapelde kisten. Hoewel er meerdere met vliegenpoep bedekte tl-balken hingen, brandde er maar één.
In het ongenadig heldere licht ervan deed Enzo licht hijgend een stapje achteruit en keek tevreden naar het resultaat van zijn inspanning. Goddomme, hij had dit al zo lang niet meer gedaan dat hij vergeten was hoe het voelde om sterk en viriel te zijn.
Op de blonde jongeman neerkijkend, zag hij met voldoening dat diens knappe gezicht er nu heel wat minder aantrekkelijk uitzag. Uit de gescheurde wenkbrauwen liep een druppelend rood spoor langs de kaaklijn naar beneden over het bezwete bovenlijf van zijn slachtoffer. Diens rechteroog zat dicht en een deel van diens gebit lag verspreid over de smerige betonnen vloer. Het snot liep hem uit de neus en uit de openhangende mond hing een dikke, rood gemêleerde speekselsliert.
Het kreunende stuk verdriet, iemand die overduidelijk regelmatig een sportschool bezocht, was net afgestudeerd als jurist en vanwege de connecties van zijn familie had niets hem in de weg gestaan. Hem had een glansrijke carrière gewacht, die zeer wel mogelijk in het Witte Huis had kunnen eindigen, ware het niet dat die ellendeling een hele domme fout had gemaakt.
Om half drie vannacht was hij, Salvatore Enzo Bonabino, door zijn luitenant Eberto gewekt, die hem dringend verzocht had mee te komen.

Met dikke ogen van de slaap was hij hem naar de woonkamer gevolgd, waar hij zijn jongste dochter, zijn oogappel, huilend en behoorlijk toegetakeld aantrof.
Hij wist dat ze die avond naar het afstudeerfeest van haar universiteit zou gaan. Eberto had haar gebracht en zou haar op afstand in het oog houden. Zijn luitenant had er, terecht, nerveus bij gestaan, toen hij naast Julia ging zitten en troostend haar handen in de zijne had genomen. Met een vinger onder haar kin, had hij haar hoofd voorzichtig omhooggetild en de verwondingen nauwkeurig bekeken. Met een dikke lip, een blauw oog en een afgebroken voortand had Julia's lieve gezichtje er verschrikkelijk uitgezien.

Pas na lang aandringen, had ze uiteindelijk haar ogen naar hem opgeslagen.
Haar wanhopige, ellendige blik had als een mes door zijn hart geboord en onmiddellijk had hij in die door dikke tranen verdronken, prachtige ogen, de veel te grote pupillen gezien. Hortend en stotend had ze snikkend zijn vermoeden bevestigd en verteld wie het was geweest.
Ziedend van woede had hij haar in zijn armen gewiegd en haar bezworen dat die vent haar nooit meer een haar zou krenken. Hoelang hij zijn dochter getroost had, kon hij zich niet meer herinneren, maar na verloop van tijd had hij haar dermate gekalmeerd dat ze naar haar slaapkamer gebracht kon worden.

Zodra ze de kamer had verlaten, had hij Eberto scherp aangekeken en hem toegeblaft dat hij Carlo en Gino moest optrommelen om die klootzak die het gewaagd had zijn dochter te molesteren, op te halen en onbeschadigd af te leveren, omdat hij dit persoonlijk wilde afhandelen. Bij zijn luitenant was het zweet uitgebroken toen hij hem toegebeten had dat hij morgen diens verklaring voor zijn falen verwachtte te horen.
Nog geen drie kwartier later had hij oog in oog gestaan met de lamlul die de gore moed had gehad om met zijn vieze poten zijn jongste dochter aan te randen. Eberto, Carlo en Gino hadden intussen op gepaste afstand hun posities ingenomen, waarna hij buiten zichzelf van woede de angstige en zo onschuldig lijkende student hardhandig had laten weten dat er met hem, Don Salvatore Enzo Bonabino, die in zijn hoedanigheid van Capo di tutti capi (baas van alle bazen) van New York de zaken van deze wereldstad beheerde, niet te spotten viel.
Hij was weer op adem gekomen en hoe goed het hem ook gedaan had om dat stuk vullis mores te leren, het beeld van Julia's wanhopige ogen deed hem opnieuw in een razende woede ontsteken.
Het was hoog tijd voor de tweede ronde. Grimmig hees hij zijn handschoenen op en verschoof de boksbeugel in de perfecte positie. Na de afstand secuur geschat te hebben, deed hij een stap naar voren en sloeg hard toe.

< 05.31
Inwendig gloeiend van blijdschap dat ze Joost zo'n plezier had gedaan met de veer, controleerde ze haar omgeving en constateerde dat INN iedereen aan de buis gekluisterd hield.

Gelukkig kon ze niemand ontdekken die nog enige aandacht aan haar besteedde.
Ze schoof haar tablet-pc achter haar bord en terwijl ze af en toe een hap van haar lunch nam, begon ze op dubbele snelheid de beelden van het laatste uur te bekijken. Ze was niet bezorgd dat Onawa gevaar liep, omdat ze wist dat Saundra over haar waakte.

Liefdevol keek ze bewonderend toe hoe haar geliefde het huis binnenging en als een stille schaduw alle kamers doorzocht. Omdat ze wist waar Onawa naar zocht, verbaasde het Marilyn dat binnenshuis niets afgesloten was en er nergens een alarm afging. Ze begon al aan de juistheid van de locatie te twijfelen, toen er toch een deur afgesloten bleek en nadat Onawa een kakkerlak naar binnen had gestuurd, hield ze verrast haar adem in.
Hopend dat deze glanzende halve bol eindelijk een bevestiging zou zijn van buitenaardse intelligentie, liet ze vol verwachting de opname op gewone snelheid lopen zodra Onawa de deur opendeed. In het nu heldere licht zag ze behoorlijk teleurgesteld dat de mysterieuze bol niets meer dan een doodordinaire doorzichtige plastic tent bleek, waarin enkel een stoel en een tafeltje stonden. Op het tafeltje stonden tot haar verbazing twee apparaten: een wit, vierkant kastje en een afgeplatte piramide van geel kunststof.

Beide, respectievelijk computer en router, waren van Markland Communications afkomstig en identiek aan de exemplaren die boven in haar lab stonden. Onawa was de tent binnengegaan en stond nu zo dichtbij dat duidelijk te zien was dat de computer middels een kabeltje met de router was verbonden en dat de glasvezeldraad en stroomkabels gebundeld naar een kastje aan de muur onder het raam liepen.
Terwijl Saundra doorgaf dat de router in werking was, maar de computer uit stond, haalde Onawa een doosje uit haar heuptas. Haar slanke vingers, waarvan Marilyn wist dat ze zo fantastisch konden masseren en strelen, pakten er voorzichtig een spinnetje uit, waarna ze het tegen een van de usb-poorten aanhield. Het door Marilyn ontwikkelde insect werd door de aanraking met het metaal geactiveerd, waarna het, zijn programmering volgend, de opening zou binnenkruipen om met zijn pootjes op de juiste plaatsen een verbinding te maken. Zodra de computer gestart zou worden, zou het spinnetje de deur wijd openzetten voor SPY en CRYPTO. Na Saundra's advies om de computer niet zelf aan te zetten, maar af te wachten wat er zou gebeuren, kreeg Onawa de opdracht om de bedrading te volgen en op zoek te gaan naar de bron.

Marilyn vroeg zich af waar die zich dan wel zou kunnen bevinden, want in de wijde omtrek was geen enkele bebouwing te bespeuren.

< 05.32
Ze moest erbij staan als een idioot, dacht Barbara, maar ze kon eenvoudigweg niet ophouden met grijnzen. Het was haar gelukt om de reportage precies op tijd bij Red/Tec aan te leveren, zodat de inhoud niet te vroeg bekend kon worden. Pas daarna had ze haar chef ingelicht, die onmiddellijk actie had ondernomen, waardoor het nieuws, zoals Hakon had gevraagd, precies op het juiste moment was uitgezonden. Vlak daarna was hun chef de afdeling opgekomen en na een korte speech waarin hij iedereen en Barbara in het bijzonder voor hun inzet bedankte, had hij luid knallend de eerste fles champagne opengetrokken. Inmiddels was iedereen in een feestelijke stemming en stroomden de felicitaties van hun adverteerders binnen.
Ze kletste breed lachend met haar collega's, toen het haar ineens opviel dat Hans met een gezicht als een oorwurm in zijn glas stond te staren.
Ze stootte hem aan en vroeg: “Hé, wat is er met je? Als je het niet lust, haal je toch even wat anders?”
Chagrijnig keek hij op. “Nèh, ik baal dat Ewins smartphone geen data meer doorseint en...” Ze haalde haar schouders op en onderbrak hem.
“Nou ja, dat was te verwachten. Da's niet zo erg toch? Wat we wel hebben doorgekregen, heeft ons aan geweldig nieuws geholpen. Dus kop op, man.”
Hij schudde zijn hoofd en zei zuchtend: “Weet ik wel, maar nadat het beeld zwart werd, wilde ik alle info bij elkaar harken. In één overzichtelijk dossier, weet je wel? Maar ik kon helemaal niks meer terugvinden.”
Ze keek hem verbluft aan. “Huh, hoe bedoel je?”

Triest kijkend zei Hans: “Nou, alles is weg. De iconen, het programmaatje dat jij geïnstalleerd had en zelfs de logfiles. Behalve de bestanden die ik zelf van de beelden gemaakt heb, is alles als sneeuw voor de zon verdwenen, zonder ook maar een enkel bitje achter te laten. Ik ben samen met de systeembeheerder bezig geweest om te redden wat er te redden was, maar niks, noppes, nada, géén data. Ik denk dat ik gek word. De systeembeheerder zit met zijn handen in het haar, want dat dit alles, zonder sporen achter te laten zomaar verdwijnt, is volgens hem onmogelijk.”

Meelevend keek ze naar zijn ongelukkige gezicht. Kon ze hem maar… Hola, wacht eens even ... Ze keek hem opgewekt aan en zei: “Wacht even. Als je mijn glas even wilt vasthouden …”

Ze haalde haar portemonnee uit haar tas, trok het kaartje eruit en stak het Hans toe.
“Hier. Als je dit nummer belt, dan zal die vriendelijke vrouw van Markland Communications ook jou wel willen helpen.” Hans' gezicht klaarde onmiddellijk op.
“Daar had ik niet aan gedacht. Dat redt ons. Je bent een engel.” Hij pakte het kaartje dankbaar aan, duwde zijn glas in haar handen en sprintte ervandoor. Een tikje meewarig keek ze hem na. Mannen … Hij zal wel met een dikke duim op een toets geleund hebben en per ongeluk de hele boel hebben gewist ... Ze zette haar glas aan haar lippen, om tot de ontdekking te komen dat ze het onbewust moest hebben leeggedronken. Nou ja, ze had Hans' volle glas ook nog. Ze nam een paar slokjes, waarna ze zich omdraaide en het andere, lege glas ergens op een bureau in de buurt dumpte.

Ze maakte her en der een praatje terwijl ze opgewekt over de afdeling slenterde. Hoewel ze eigenlijk naar Russ op zoek was, kwam ze halverwege haar derde glas champagne haar chef tegen. In een opperbest humeur hief hij zijn glas naar haar op.
“Ha. Daar hebben we onze ster. Wat heb je ons een mooie primeur bezorgd! Op je gezondheid!” Met een brede lach dronk hij in één teug zijn glas leeg.
Ze wilde van ganser harte met hem meedoen, maar ineens leek alles om haar heen te draaien. Wankelend greep ze een stoel vast. Gadsamme, wat was ze moe. Haar ogen deden zeer en haar benen leken wel van lood.

“Christus, Barbara. Gaat 't wel goed? Ik wil me nergens mee bemoeien, maar zo te zien kun je maar beter naar huis gaan. Hier gebeurt voorlopig toch niks belangrijks meer. Ewin en Charles zullen ergens vandaag wel worden vrijgelaten, maar dat pikt de dagploeg wel op. Dus ...”
Hij wees naar Russ en vervolgde: “Daar is je assistent. Laat hem je naar huis brengen, ja?” Hij had gelijk, dacht ze. Ze was afgepeigerd.

“Oké, zal ik doen. Bedankt, chef.” Vermoeid maar gelukkig niet meer duizelig, slofte ze naar Russ. Voor ze echter bij hem kon komen, hield Hans haar staande en aan diens gezicht te zien, waren zijn problemen nog niet voorbij. Berustend bleef ze staan en in de hoop dat hij de hint zou begrijpen, keek ze opvallend op haar horloge. Hij leek het niet op te merken en somber vertelde hij haar dat het nummer dat ze hem gegeven had zo dood was als een pier. Alle andere bedrijven die hij gebeld had, meenden dat ze te maken hadden met een grappenmaker, want niemand had zulke techniek in huis. Nadat hij voor de zoveelste keer voor halfgare nitwit was uitgemaakt, had hij de moed maar opgegeven.

Op zijn vraag of zij nog iets kon bedenken, schudde ze nee, te moe om te praten. “Nou, dan weet ik het ook niet meer. Ik snap er geen zak van.”
Mismoedig liep hij in zichzelf mompelend van haar vandaan. Opnieuw iets onverklaarbaars waarbij de naam van Markland opdook, dacht Barbara terwijl ze verder liep. Ze onderdrukte een geeuw en zag dat Russ haar al gezien had. Hij maakte zich los van het groepje collega's waarmee hij had staan kletsen en kwam op haar afslenteren.
“Hé, Barb”, begon hij lachend, maar hij zweeg abrupt toen ze ineens hartgrondig moest geeuwen. “O ... ké ... Ik zie het al.”
Hij zette zijn glas weg en pakte haar bij haar arm. “Eerst ontbijt en dan slapen.” Handig loodste hij haar de afdeling af en zodra ze uit het zicht waren, legde hij een arm om haar middel. Ze leunde tegen hem aan terwijl ze de lift naar beneden namen, om even later dicht tegen elkaar aan lopend het INN-gebouw te verlaten.

< 05.33
Ongeduldig was Kingsize Bob blijven kijken hoe de vent in de rolstoel, die volgens de informatiebalk James Taylor heette en een commissaris bij Interpol was, naar het bordes werd geduwd, waarna het nog een teringtijd had geduurd voor de hyena's van de pers hem een keer aan het woord hadden gelaten. Gespannen had hij naar diens relaas zitten luisteren, tot hij begreep dat Casanova gedood was door Stiletto en dat even later Stiletto zelf in een vuurgevecht met de politie het loodje had gelegd. Zijn opkomende woede en verbazing waren al snel omgeslagen in vreugde.

Met een zucht van verlichting pakte hij automatisch de fles die voor hem stond, schonk zich een bel whiskey in en nam een grote slok. Bingo. Allebei de pijp uit. Het was wel jammer van die Mexicaan, want hij leek veelbelovend, maar hij was echt niet de enige.

Talent zat. Gniffelend bedacht hij dat het hem in elk geval een aardig sommetje scheelde.
Hij leunde ontspannen achterover terwijl hij luisterde naar die kwakbol van de VN, die helemaal niets nieuws te zeggen had en waar hij beslist niet van onder de indruk raakte. De toespraak van die ouwe zak bestond voornamelijk uit het ene cliché na het andere en toen hij afsloot met de indringende boodschap dat UNBI er alles aan zou doen om de schuldige op te sporen en te straffen, moest hij zo hard lachen dat hij er de hik van kreeg.
Dacht die stakker nou echt dat ze hem, Robert J. VanderBeek IV, grootindustrieel en multimiljardair, konden traceren?
Hij had ze allemaal te kakken gezet door die nagel aan z'n doodskist onder hun neus uit de weg te ruimen, waardoor al hun mooie plannetjes in rook - in de vorm van een dikke, stinkende, kolkende, zwarte kolom - waren opgegaan.
Hikkend en met tranen van het lachen, wilde hij de tv uitzetten, maar voor hij de daad bij het woord kon voegen, kwam ineens het logo van die klotezender INN opnieuw in beeld, met de welbekende schreeuwerige aankondiging dat ze wéér een sensationeel Breaking News-item hadden.
Niet langer geïnteresseerd, zweefde zijn duim al boven de uitknop van de afstandsbediening, toen hij opving dat het met de aanslag te maken had. Terwijl hij zijn duim terugtrok kwam ook die trut van een Kronkite weer in beeld. Kijkend alsof ze het achtste wereldwonder presenteerde, kondigde ze aan dat INN de hand had weten te leggen op informatie die bewees dat UNBI-kopstuk Hakon Eriksson de aanslag overleefd had.
Wezenloos staarde hij naar het scherm waarop Kronkite met allerlei feiten op de proppen kwam, met als klapstuk een opname van een gesprek tussen Tasker en een patholoog-anatoom.
Een moment lang zat hij als verstard, tot het nieuws tot hem doordrong. Als een vulkaan die spontaan uitbarstte, schoot een gloeiend rode woede in hem omhoog.
Brullend als een leeuw sprong hij op en met een ferme worp gooide hij met de afstandsbediening het scherm aan diggelen. Met een knetterend geluid en een minivuurwerk van kleurige vonken werd de uitzending abrupt afgebroken. In één klap van de hik genezen, stond hij verstijfd en kokend van woede naar de restanten van het beeldscherm te staren.
Langzaam kwam hij weer bij zijn positieven. Terwijl hij voor de vernielde tv heen en weer liep, overdacht hij zijn opties. Het was verdomd vervelend dat Eriksson nog leefde, maar dat kon alsnog geregeld worden. Blijkbaar wist niemand waar hij uithing, waardoor er genoeg mogelijkheden openstonden.
In zichzelf grommend en vloekend over de onkunde van Casanova en Stiletto, beende hij naar zijn bureau en trok hardhandig de la naar buiten. Hij pakte er een nieuwe prepaid uit en activeerde het. Het werd tijd om zijn familie in te schakelen. Grimmig toetste hij het nummer van zijn neef in New York in.

VOORWAARTS NAAR HET VERLEDEN

< 06.01
Ongeveer 4.000 kilometer zuidoostelijk van het hectische Den Haag, in de enige kamer van een kleine piramide, zat een tengere vrouw op haar knieën voor de oostelijke wand.
Ze was druk bezig met het schrapen van een gleuf en ondanks de vrijwel constante temperatuur van 20°C was haar blouse vlekkerig van het zweet. Ze gunde zichzelf echter geen pauze en bleef stug doorwerken. Dit was haar laatste kans, want vandaag liep haar vergunning af.
De piramide die ze onderzocht, leek precies op alle andere die hier in de vallei voorkwamen.
Het was een van de oudste en tevens de kleinste.
Hij was maar 1337 PI lang en breed en had een bescheiden hoogte van 85,70 PI. (Pyramide Inch).
Ze wist de maateenheid van de piramide-inch en omgerekend was de kleine piramide ca. 34 x 34 m. en ca. 22 m. hoog.
Maar in tegenstelling tot zijn vele malen grotere broers, bevatte deze een hiërogliefenwand. Net als vele andere, was de hoofdruimte kaal, op één object na.
Midden in de zaal stond een volledig uit marmer gemaakte tafel op een voet van 99 cm hoog. De doorsnede van het perfect ronde blad bedroeg 69 cm. Vanaf het allereerst onderzoek had iedereen aangenomen dat het om een offertafel ging, totdat recent wetenschappelijk bewijs had aangetoond dat dit niet het geval kon zijn. Waar het voor gediend had, bleef voorlopig een raadsel. Evenals de objecten in andere piramides, was ook deze tafel van een perfectie die men vandaag de dag alleen maar machinaal zou kunnen evenaren. De hiërogliefen op de oostelijke wand beschreven dat goden de aarde hadden bezocht en de Farao als hun vertegenwoordiger hadden aangewezen. Een tekst die overal in gelijksoortige bewoordingen voorkwam. Wat háár intrigeerde, was het feit dat er zoveel moeite was gedaan om zo'n eenvoudige tekst in zulke, zo moeilijk te bouwen piramides te bewaren.
Al bijna tien jaar lang was ze op zoek naar iets dat dit mysterie zou kunnen verklaren, maar tot op heden had ze geen enkele aanwijzing gevonden. Ook hier had ze een maand lang vergeefs gezocht, tot ze vanochtend bij het opstaan een idee had gekregen wat haar onderzoek mogelijkerwijs nog een positieve wending zou kunnen geven.
Omdat de tekst bij de grond zo abrupt ophield, had ze bedacht dat de rest misschien wel onder de vloer zou doorlopen.
Met dat denkbeeld voor ogen was ze bij het aanbreken van de dag in gezelschap van haar assistent naar Ravic gestapt.
Ravic, die ze nog geen cent zou toevertrouwen en die haar constant als toezichthouder namens de Egyptische Hoge Raad voor Oudheden in de gaten hield, had natuurlijk weer veel bezwaar gemaakt. Hij was niet vooruit te branden geweest. Haar verzoek om haar zo snel mogelijk te vergezellen, had hij in eerste instantie arrogant weggewuifd met dat neerbuigende lachje dat ze al na twee dagen van zijn gezicht had willen slaan. Ze wist dat ze het tactisch moest aanpakken en had niets van haar afkeer laten blijken. Nederig was ze blijven smeken, tot die lamzak eindelijk, na lang soebatten en na vanzelfsprekend de nodige pecunia te hebben geïncasseerd, bereid was geweest om na het ochtendgebed met hen mee te gaan.
Vandaar dat ze zich nu, veel te laat naar haar zin, in het zweet zat te werken. Al haar hoop was de bodem ingeslagen toen ze de massieve vloer zag en weifelend was ze voor de oostwand neergeknield. Ze had een voegspijker gepakt en met de moed der wanhoop had ze geprobeerd een groef te schrapen. Tot haar grote verbazing was dat heel makkelijk gegaan en binnen de kortste keren had ze een gleuf van een meter lang en ongeveer vijf centimeter breed uitgekrabd. Blijkbaar was er in de loop der eeuwen zoveel zand en stof de zaal binnengekomen, dat er een verharde bovenlaag was ontstaan.
Snel verving ze de voegspijker door een kleine troffel, zodat ze sneller vooruitkwam. Terwijl ze gehaast door bleef schrapen, hoorde ze achter haar de kwade stem van Ravic, die zich opwond over de heiligschennis die ze pleegde. Tot haar opluchting wist haar assistent de man te sussen door hem extra geld aan te bieden en met elk biljet dat ritselend van de ene naar de andere hand overging, namen Ravics bezwaren af.
Ze hoorde hem prevelen dat een beschadigde vloer later wel weer dichtgemaakt kon worden, terwijl hij wegslofte. Zwetend werkte ze zo snel mogelijk door, totdat ze de gehele strook onder de onderste hiërogliefenregel had vrijgemaakt.
Zonder zichzelf ook maar een ogenblik rust te gunnen, pakte ze een dikke paardenharen penseel en begon voorzichtig de onderkant van de blootgelegde muur af te stoffen. Al na een paar minuten zag ze de eerste inkepingen tevoorschijn komen en naarmate ze verder borstelde, kregen ze vorm.
Opgewonden stofte ze zo snel als ze kon de zes meter lange geul uit en wenkte haar assistent.
Voor Miquel op de vondst kon reageren, fluisterde ze dat hij niets moest laten merken en verzocht hem de kleine tl-lamp op ongeveer een halve meter boven de gleuf te houden.
Niet gehinderd door het opdwarrelende stof, sprongen haar direct twee rijen hiërogliefen tegemoet.
In het witte licht waren de tekens duidelijk zichtbaar en ze leken compleet gaaf, alsof de schrijver ze daar gisteren had aangebracht. Miquel reikte haar de compactcamera aan en door hem bijgelicht, filmde ze de twee hiërogliefenregels. Zodra ze klaar was, drukte ze het MicroSD-kaartje eruit, wendde zich van Miquel af en stopte het vliegensvlug in een geheim vakje in haar bh-bandje.

Snel plaatste ze een nieuw kaartje, waarna ze haastig een nieuwe opname maakte. Na tien jaar ervaring, wist ze dat het maar al te vaak gebeurde dat lokale autoriteiten ineens alles voor eigen gewin confisqueerden. Van Ravics zogenaamde integriteit uitgaande, nam ze aan dat dit ook nu wel het geval zou zijn. Ze moest er niet aan denken dat ze geen kans zou krijgen om deze twee zinnen, die eeuwenlang voor het menselijk oog verborgen waren gebleven, zelf te vertalen.
Trillend van de spanning viste ze haar notitieboekje uit haar bestofte, door haar grootmoeder gemaakte rugzakje en nadat ze de helft van de eerste regel vertaald had, wist ze dat deze vondst een doorbraak zou betekenen. Deze twee regels zouden haar in staat stellen om het mysterie van de piramides en de objecten die erin stonden te ontraadselen. Meer tijd werd haar echter niet gegund. Zonder dat zij en Miquel het hadden gemerkt, was Ravic teruggekomen. Hij dook onverwachts als een spook achter hen op. Onmiddellijk zag hij de blootgelegde tekens en duwde haar zo ruw opzij dat ze bijna achteroverviel. Op schelle toon beet hij haar toe dat De Raad voor deze vondst verantwoordelijk was en dat haar onderzoek hier eindigde. Plotseling schoot hij naar voren en rukte aan de camera, waarvan ze de riem om haar schouder had geslagen. Zijn snelheid verraste haar en voordat ze hem kon tegenhouden, knapte het bandje, waardoor ze haar evenwicht verloor en ruggelings op de grond viel.

Miquel schoot op haar af en hielp haar overeind. “Heb je je bezeerd?”

Terwijl ze de gevoelige plek op haar achterhoofd betastte, fluisterde ze: “Blauwe plekken en een zeer hoofd, maar dat heb ik er graag voor over. Ik weet nu dat die oude legende die mijn oma me vertelde, waar is. Ze heeft aldoor gelijk gehad, er is contact geweest.” Haar blik ging even naar Ravic, die met zijn armen over elkaar arrogant naast haar vondst stond.
Met haar camera nonchalant in een van zijn handen, hield hij hen hooghartig in de gaten. Zijn uitdagende blik maakte het overduidelijk dat ze niets moesten proberen.
“Kom”, fluisterde ze. “We moeten hier weg, voordat we worden tegengehouden.”
Met een paar stappen waren ze uit het zicht van Ravic verdwenen en via het claustrofobische gangetje bereikten ze zonder problemen de trap omhoog naar het heden.

< 06.02
Soezerig luisterde Torstein naar de vage keukengeluiden die op het lome windje naar hem toe kwamen drijven.
De dikke, roze pijnstiller die hij stiekem had genomen, begon te werken en tegen de tijd dat Marit klaar was, zou zijn rug het wel weer willen doen. Hij wilde er niet aan toegeven, maar hij werd nu toch echt oud. Sinds de laatste winter leken zijn gewrichten wel vastgeroest.
Hij moest met Marit praten. Ze hadden niet het eeuwige leven en Hakon moest zijn afkomst kennen. Bezorgdheid en trots streden om voorrang toen hij aan hun vastberaden, moedige kleinzoon dacht, die momenteel volop in het nieuws was. Samen met Eric hadden ze de persconferenties gezien, evenals het opmerkelijke item dat INN aansluitend had uitgezonden. Gerustgesteld hadden ze geluncht, waarna Eric naar huis was gegaan om Sven in te lichten. Vanavond zou er heel wat te bespreken zijn, maar of Hakon heelhuids van deze missie zou terugkomen? Hij twijfelde niet aan zijn vindingrijkheid, maar ... Het lome zomergeluid van ruisende bomen, kabbelende golfjes en het zachte gekraak van de meedeinende boot vervaagde. Het scheelde niet veel of hij was in slaap gesukkeld, maar op het horen van Marits voetstappen, opende hij knipperend zijn ogen.
Zijn vrouw zette glimlachend twee grote glazen ijsthee op tafel en ging naast hem zitten. Ze nam zijn rechterhand in haar handen en volgde met een vinger het donkere patroon, dat identiek was aan dat van Hakon.

Ze keek hem liefdevol aan en zei rustig: “Torstein, ik heb er lang over nagedacht en ik denk dat het nu echt tijd wordt dat onze kleinzoon jouw familiegeheim te weten komt. Sinds hij ons vertelde wat hij van plan was, heb ik erover nagedacht. We worden er niet jonger op. Hij heeft er recht op en ik denk dat de omstandigheden beter zijn dan toen we het zijn vader vertelden.

Zodra hij weet waarom zijn vader verdwenen is, vrees ik dat hij precies hetzelfde zal gaan doen, maar ik denk dat zijn kansen veel beter zijn met die groep vrienden die hij heeft. Als je ziet wat hij allemaal bereikt heeft en hoe hij die stunt van vandaag heeft georganiseerd, denk ik dat hij er helemaal klaar voor is.”

Zoals zo vaak, had Marit zijn zorgen voorzien. “Dat is zonder meer waar, maar als Hakon niet aan de vrouw raakt, wat dan? Als hij niet snel voor nageslacht zorgt, aan wie moet hij het dan nalaten?”

Nog steeds met zijn hand in de hare antwoordde ze rustig: “Ik ben er zeker van dat hij zijn verantwoording zal nemen zodra hij de last die wij dragen te horen krijgt.”

VERTROUWEN IS GOED …

< 07.01
Nadat hij een serie goedgerichte slagen had uitgedeeld, waarbij de Don het bevredigende kraken van brekende botten dwars door zijn gehandschoende vingers had kunnen voelen, had de gestalte voor hem nu dan toch het bewustzijn verloren.
Als een mals geslagen stuk vlees hing de jongeman, die als zodanig niet meer te herkennen was, slap in de touwen waarmee hij aan de stoel zat vastgebonden. Hij had er de tijd voor genomen, waardoor de galgenbrok zo lang als hij het had kunnen rekken, elke slag maximaal had gevoeld, zodat hij het gillend van de pijn had uitgeschreeuwd. En reken maar dat hij hem had laten weten waarom hem dit werd aangedaan.
Met genoegen herinnerde hij zich de pure wanhoop, de kwijlende smeekbeden en loze beloftes ... Maar dit walgelijk stuk vreten verdiende geen genade en keihard had hij hem met slag en stoot vakkundig de mond gesnoerd tot hij niet meer bewoog. Zijn dochters eer was passend verdedigd en terwijl hij van het bloederige lichaam vandaan stapte, gaf hij Eberto te kennen dat hij nu zijn lupara (afgezaagd dubbelloops jachtgeweer) nodig had, het wapen dat in 1862 door zijn overgrootvader uit Corleone, tijdens diens emigratie uit Sicilië, was meegesmokkeld.
Menig tegenstander of verrader van de Bonabino's had als laatste de twee gaten van de afgezaagde dubbele lopen voor ogen gehad.

Hij pakte de lupara aan en terwijl hij aan de ribbels voelde, herinnerde hij zich de eerste keer dat zijn vader het hem gaf.
Hij was toen acht en met zijn kinderhandjes had hij de kolf niet kunnen omvatten, maar desondanks hadden de kerven erin hem voldoende houvast gegeven, zodat hij het niet had laten vallen. Sinds die dag had zijn vader hem elke avond voor het slapen gaan het verhaal dat bij elke kerf hoorde, verteld.
Na 81 dagen kende hij ze allemaal en wist hij welke ontberingen zijn familie had geleden om vanuit de diepe armoede in Sicilië de top in New York te bereiken. Zelf had hij 6 kerven toegevoegd en zo dadelijk zou hij met het mes dat bij het wapen hoorde, nadat hij het in het bloed van zijn tegenstander had gedoopt, de traditionele zevende kerf in de kolf snijden. Het heilige moment werd ruw onderbroken door de trillende smartphone in zijn broekzak. Hij had vergeten dat rotding waar hij maar niet aan kon wennen, uit te zetten. Op dit vroege uur zou het Maria wel zijn.
Geërgerd trok hij het uit zijn zak, gooide het naar Eberto en snauwde: “Zeg tegen mijn vrouw dat ik niet gestoord wil worden.”

< 07.02
Door de plotselinge kreet opgeschrikt, had iedereen zich in de BIOS als op commando omgedraaid, om nieuwsgierig rondblikkend de schuldige te zoeken.
Al snel rustten alle ogen op Pierre, die met een luide vloek als door een bij gestoken opgesprongen was en nu zenuwachtig naar iets op zijn tafel stond te staren. Lémarc wisselde een blik van verstandhouding uit met Jean en stond op.
Hij gebaarde naar iedereen dat ze verder konden gaan met het kijken naar de uitzending van INN, terwijl hij naar Pierre liep, die vertwijfeld naar een hoopje drab op zijn bureau stond te kijken. Net als alle anderen was Lémarc verrast geweest door het plotselinge 'MERDE!', maar de scherpe opmerking die op het puntje van zijn tong had gelegen, verdween zodra hij de ongelukkige Pierre zag staan. Eerlijk gezegd had hij de schriele, verlegen jongen nog nooit zijn stem horen verheffen. Laat staan dat hij hem ooit had horen vloeken. Inmiddels eerder bezorgd dan boos vroeg hij zich af wat hem in 's hemelsnaam zover had kunnen brengen.
Voorzichtig tikte hij op Pierres schouder en vroeg wat er aan de hand was. Geschrokken draaide Pierre zich om en diens wijd open, bleekblauwe ogen keken hem vanachter de brillenglazen in opperste verwarring aan. Lémarc luisterde met een half oor naar James Taylor, die achter hem op tv zijn verhaal deed, terwijl Pierre zei:

“Dit heb ik nog nooit meegemaakt.” Hij wees naar de smurrie die voor hem lag. Zijn stem trilde nerveus toen hij vervolgde: “Ik, eh, ik dacht dat ik alles w-w-wist, eh, wat er op het gebied van elektronica te, eh, te koop was, maar dit? Dit slaat w-w-werkelijk alles.”

In een poging om de ellendig kijkende jongeman te kalmeren, legde Lémarc zijn hand op Pierres schouder en zei sussend: “Vertel nou maar gewoon wat er is gebeurd.”

Haperend haalde Pierre adem en met een verwijtende blik op Lémarc, alsof het diens schuld was, ratelde hij ineens: “Ik was bezig met de smartphone van die journalist. Ik had de batterij verwijderd en wilde de simkaart eruit halen, maar die kon ik nergens vinden. Alleen twee contactjes voor de batterij en voor de rest helemaal niets. Compleet naadloos afgedicht. Nergens een mogelijkheid om het ding open te maken. Ik heb toen met een boortje aan de zijkant een gaatje geboord, om te kijken of ik het kon openwrikken.

Zodra ik geboord had, hoorde ik een sissend geluid, zoals je ook hoort als je een vacuüm koffiepak opentrekt. Voor ik wat kon doen, veranderde de smartphone in dit kleurige hoopje. Wat het is, weet ik niet. Het is niet agressief, want het tast het bureau niet aan. Qua substantie lijkt het wat op kwik. Je kunt het niet beetpakken en het plakt ook niet. Ik heb die tweede smartphone en de tablet-pc van INN bekeken en die zijn net zo.”
Pierre haalde even adem en vervolgde: “Trouwens, de smartphone van die Jan de Jong is een doodgewone, met alleen maar muziek erop en maar twee telefoonnummers. Ik heb de nummers nagetrokken en vanwege de namen, zijn het volgens mij de nummers van zijn kinderen.”

Lémarc knikte dat hij het verhaal begrepen had. “Oké, Pierre. Doe die rommel maar in een zak en houd het apart. Straks gaan we alles bespreken en kunnen we mogelijk achterhalen waarmee we te maken hebben.”
Lémarc leek kalm als altijd, maar was innerlijk net zo gefrustreerd als Pierre, nu de smartphone geen informatie zou opleveren. Hij zocht zijn plaats weer op. Op de tv verzekerde Holyester iedereen dat UNBI er alles aan zou doen om de daders van de laffe moord op Hakon Eriksson te vinden. Overal klonk instemmend gemompel, tot INN opnieuw Breaking News aankondigde. Terwijl ieders blik op de tv gericht was, werd het opnieuw stil.
Maar dat duurde niet lang. Tijdens het verhaal van de journaliste, die meende dat Hakon niet in de limousine had gezeten, werd er al fluisterend gespeculeerd, maar tegen de tijd dat INN het bewijs erachteraan uitgezonden had, werd er oorverdovend gediscussieerd. Die verdomde persmuskieten!
Kwaad zette Lémarc de televisie uit. Hoe kon INN in godsnaam over deze opname beschikken? Hoewel het geluid enigszins gedempt had geklonken, was de kwaliteit goed genoeg geweest om de stem van dr. Winter en die van hemzelf te herkennen.
Zijn bezoek aan het laboratorium was grotendeels uitgezonden. Zelfs zijn gesprek met Sytsema en Holger, waarin ze tot de conclusie kwamen dat het om ontvoering moest gaan, was woordelijk uitgezonden.
Hij kon ze wel wurgen. Dit zou nog een staartje krijgen, want het uitzenden van deze ongetwijfeld illegaal verkregen opname bracht hun onderzoek ernstige schade toe.
Het enige voordeel dat ze hadden gehad, was enkel vanwege primeurgeilheid in één klap om zeep gebracht.
Het liefst wilde hij razen en tieren, maar terwijl hij naar zijn plaats terugliep, liet hij niets van zijn frustraties blijken.
Hij gebaarde om stilte, ging ogenschijnlijk onbewogen zitten en wachtte tot hij ieders aandacht had.
“Wel, luister allemaal. Dit heeft...” Fronsend pakte hij zijn smartphone, die hem klingelend onderbrak. Verdommesse rotding. Viel je altijd lastig op de meest beroerde momenten.

Het display toonde aan dat het Helga van de receptie was. Hij nam op. Gelukkig hield vrijwel iedereen zijn mond, want hij moest zijn best doen om haar te verstaan. Nauwelijks hoorbaar fluisterde ze: “Er staat hier een dame aan de balie met een officieel UNBI-dossier en ze eist jou meteen te spreken. Ze zegt dat ze informatie heeft over Hakon. Wat moet ik doen?” Hoewel hij verrast was, hoefde hij niet lang na te denken. Hij gaf Helga te kennen dat ze de vrouw moest zeggen dat hij eraan kwam.
Hij verbrak de verbinding en riep Pierre. UNBI's IT-genie sprong verschrikt op en keek hem vragend aan.
“Bij de balie van de receptie staat nu iemand die info over Hakon heeft. Toon de beelden van de camera's nu direct op het centrale scherm, wil je?”
In één beweging liet Pierre zich terug op zijn stoel vallen, draaide zich om en gaf zijn computer razendsnel de nodige opdrachten. Binnen een paar seconden toverde hij de gevraagde opnamen tevoorschijn.

Vanuit vier verschillende hoeken liet het scherm een lange, slanke vrouw zien. Ze ging gekleed in een zwart motorjack, zwarte leren broek en rode, hooggehakte laarzen. Haar lange, rode haar hing als een sluier om haar hoofd, waardoor haar gezicht deels verborgen bleef. Terwijl om hem heen de nodige schuine opmerkingen en bewonderende fluitgeluiden klonken, bestudeerde Lémarc de roodharige vrouw.
Dit kon geen toeval zijn. Lengte en postuur kwamen overeen …

Hij riep Jens bij zich. “Bel de bewaking bij de poort. Achterhaal hoe ze hier binnengekomen is en geef opdracht haar straks weer ongehinderd te laten vertrekken.” Snel liep hij naar Pierre. “Haal haar door de gezichtsherkenningssoftware. Ik wil zo spoedig mogelijk haar gegevens hebben.”
Haastig liep hij door, en met de deurknop al in zijn hand, riep hij: “Jean, zorg dat er buiten een team klaarstaat om deze vrouw te volgen. Wellicht leidt ze ons naar de plek waar Hakon zich bevindt.”

< 07.03
Terwijl de Don achter zich zijn capo zachtjes hoorde telefoneren, bekeek hij met afschuw de bewegingloze showboy, een aanfluiting van de evolutie die aan zijn dochter had gezeten. De afstraffing had zijn verschrikkelijke woede grotendeels weggenomen en plotseling walgde hij van het murw geslagen lichaam.
Deze smet op het blazoen van de Bonabino's moest nu definitief weggevaagd worden. Grimmig zette hij zich in positie en bracht de lupara omhoog. Hij spreidde zijn benen lichtjes voor een goede balans en zoog een grote teug zuurstof naar binnen.
Met vastgehouden adem stond hij een moment doodstil, waarna hij langzaam de dubbelloops op de met bloed besmeurde kruin van de gebroken gestalte voor hem richtte.
Hij tuurde langs de loop, tastte naar de trekker en voorzichtig spande hij zijn vinger. Net voordat hij wilde overhalen, werd hij echter door zijn capo gestoord.

Onderdanig en zenuwachtig zei Eberto: “Duizendmaal excuses, Don Enzo, maar het is niet uw vrouw die u zoekt.”

Briesend van kwaadheid dat hij wéér werd onderbroken, draaide hij zich woest om, waarbij hij de dubbelloops op zijn capo gericht hield. Hij boorde zijn blik in diens ogen en zag daarin de tweestrijd tussen de angst om hem uitgerekend nu te onderbreken en de vrees voor de gevolgen als hij het niet deed. Hoewel zijn capo dondersgoed wist dat elke vergissing hem zwaar aangerekend zou worden, had Eberto besloten dat het telefoontje belangrijk genoeg was om hem te durven storen.
Benieuwd wie er dan in godsnaam aan de lijn kon zijn, liet hij het wapen zakken. Eberto's opluchting was onmiskenbaar en terwijl hij eerbiedig de smartphone aanreikte, vervolgde hij schor van opluchting: “Don, het is uw neef ... uit Texas …”
Dat had hij in geen honderd jaar verwacht. Als sneeuw voor de zon verdween het restant van zijn woede en terwijl hij de telefoon aannam en naar zijn oor bracht, was zijn humeur 180 graden omgeslagen.
Breed lachend, zei hij warm: “Ook môgge, Bob. Het is bij jou nog een uur vroeger, dus ik neem aan dat je niet belt om een pizza te bestellen. Je zit zeker met een akkefietje? Vertel het je neefje maar, kerel.” Na even geluisterd te hebben, onderbrak hij hem.
“Wacht even, Bobby. Ik zit midden in een opruiming. Blijf aan de lijn. Ik kom zo bij je terug.” Hij overhandigde de telefoon aan Eberto en draaide zich om. Hij hield de lupara opnieuw omhoog, zocht zijn balans en haalde achteloos de trekker over. Uit de dubbelloops barstte een korte, vurige flits, onmiddellijk gevolgd door een geweldige knal.
De dodelijke lading sloeg zo hard in dat stoel en lichaam achterover kantelden. Terwijl de knal echoënd wegstierf, liep hij kalm naar het lichaam toe en doopte het mes in de overwegend rode smurrie die traag uit het kapotgeschoten hoofd liep.
Niet veel later zat er een verse, zijn zevende, kerf in de kolf. Zonder de dode nog maar enige aandacht te schenken, ontdeed hij zich van het beschermende schort, de boksbeugel en handschoenen. Hij gaf het wapen aan zijn capo, nam zijn telefoon terug en zei welwillend: “Zo, daar ben ik weer. Waar waren we gebleven?”

< 07.04
De drie uren die Hakon op de luchthaven had moeten doorbrengen, had hij gebruikt om zo goed mogelijk in de huid van Mario te kruipen. Het sprak vanzelf dat Mario een alleenreizende, mooie vrouw nooit zou weerstaan en zodra de trein bij station Schiphol arriveerde, had hij klaargestaan.
Hoffelijk had hij de vrouw met haar bagage geholpen en vervolgens naar de juiste incheckbalie begeleid. 'Mario' had het vreselijk spijtig gevonden dat ze verschillende bestemmingen hadden. Hij had haar bedankjes weggewuifd – geen enkele zichzelf respecterende man liet immers een dame met zware koffers zeulen – en haar onbeschaamd flirtend een plezierige vakantie toegewenst. Hij had treuzelend afscheid genomen, alsof het hem tegenstond haar te laten gaan. Intussen had hij ongemerkt de gezichten van de omstanders gadegeslagen.
Buiten geamuseerde, meelevende en verveelde reacties had hij geen spoortje achterdocht kunnen ontdekken. Het was een goede oefening geweest en terwijl hij zich steeds beter in Mario's huid thuis voelde, had hij zichzelf laten inchecken, waarna hij probleemloos door de douane en controle was gekomen. Hij kende Mario’s voorkeur voor dure, luxe hebbedingen en was belangstellend langs de winkels en kiosken geslenterd. Om het laatste uurtje te doden, had hij de lounge voor businessclasspassagiers opgezocht, waar hij de middaguitzending van INN had gezien. Zoals hij van tevoren wel had geweten, had Barbara hem niet in de steek gelaten en uitstekend werk verricht. Het nieuws dat UNBI's opsporingsleider niet was omgekomen, was als een bom ingeslagen. Met een gevoel van bewondering voor haar niet te stoppen speurzin, was hij te midden van zijn opgewonden pratende medereizigers de ruimte uitgelopen toen hun vlucht werd omgeroepen.
Zonder noemenswaardig oponthoud had hij als een van de eersten mogen instappen. Een vriendelijk glimlachende stewardess had hem stoel 1A aangewezen. Terwijl hij het kussentje achter zijn nek propte en heen en weer schurkend een zo prettig mogelijke houding zocht, nam naast hem een tengere Aziaat plaats. De man, zijn vriend Tony, gaf hem een korte blik van verstandhouding, waarin hij hem stilzwijgend liet weten dat alles onder controle was. Hakon gaf met een kort knikje te kennen dat hij het begrepen had en keek een tikje arrogant de andere kant op. 'Mario' was niet geïnteresseerd in de man naast zich, die ondanks het kunstige, druk versierde vest dat hij droeg, zeer eenvoudig gekleed ging. Een groter verschil tussen hem en zijn buurman kon er niet zijn. Alhoewel ... Inwendig glimlachend, moest hij aan Tony en zijn twee oudere broers denken. Als je ze niet kende, zou je nooit geloven dat ze familie van elkaar waren.
Tim, Tjan en Tony, oftewel de drie T's, zoals ze door iedereen bij GAIAS genoemd werden, konden niet méér van elkaar verschillen. Tim, de oudste, had het meeste van zijn vader en met zijn 1.90 meter was hij tevens de langste van de drie. Vanwege zijn kledingstijl, geaffecteerde spraak, blanke huid en lichaamsbouw kwam hij over als een Britse aristocraat. Wat hij overigens ook daadwerkelijk was. Buiten GAIAS wist niemand dat hij de eerste in lijn was van een totaal verarmde tak van het Engelse koningshuis. Naast een gedegen opleiding aan de beste universiteiten van Engeland, had Tim een intuïtief gevoel voor machines, waardoor hij alles wat reed of vloog vrijwel spelenderwijs wist te besturen. 'Mario' keek even op zijn horloge. Nee, Tim was nog in Nederland en wachtte op Arda. Samen zouden ze hem achterna komen in Tims nieuwe speeltje en wanneer alles mee zou zitten, zouden ze zelfs nog eerder landen. Hij was benieuwd!
Tims 2 jaar jongere tweelingbroers zaten in dit vliegtuig.
Voor Tjan had Saundra twee stoelen vooraan in de toeristenafdeling geboekt, aan het gangpad dat toegang gaf naar de businessclass. Geamuseerd bedacht Hakon dat Tjan die twee stoelen ook echt wel nodig had, al was het maar om zijn gewicht te verdelen. Als Tjan net zoals in de trein op één stoel zou neerploffen, was de kans groot dat deze pontificaal zou bezwijken, want zijn 1.70 meter grote vriend was opvallend breed en massief gebouwd. Als enige had hij de kenmerken van beide ouders meegekregen. Qua lengte zat hij er precies tussenin en terwijl hij de blanke huid en staalblauwe ogen van zijn vader had geërfd, had hij zijn Koreaanse gezicht en sluike zwarte haren van zijn moeder meegekregen.

Alles aan hem deed denken aan een te dikke, ongezonde dertiger die te veel at en geen beweging nam.
Maar dat was schijn. Tjan kon inderdaad lopen als een zwaar aan obesitas lijdende patiënt, doch in werkelijk was zijn lichaam één bonk spieren en ondanks zijn breedte en gewicht was hij allesbehalve traag. Hij was geweldig sterk en, wat niemand zou vermoeden als je zijn plompe vingers zag, ongelooflijk handig met elektronica.
Zijn 1 minuut jongere tweelingbroer Tony had het meeste van hun moeder. Met zijn 1.60 meter was hij de kleinste en leek hij 100% Koreaans. In tegenstelling tot Tjan, was hij tenger van postuur en hij woog zeker 2/3 minder dan zijn zwaargebouwde broer. Tony was extreem lenig, meester in subak (oude Koreaanse vechtsport) en de explosievenexpert van de groep.
Het was bijna niet te geloven, maar toch hadden ze dezelfde ouders. Hun vader was op en top Brits en hun moeder een Koreaanse. Ze hadden elkaar tijdens de Koreaoorlog leren kennen, waren getrouwd en hadden, ondanks plotselinge financiële tegenslag, hun drie zonen netjes grootgebracht.

Jaren geleden had Hakon het gezin uit een penibele situatie kunnen redden, waarna de jongens hem zo ongeveer eeuwige trouw gezworen hadden. Hij had toen niet beseft hoe serieus ze het meenden, maar inmiddels werkten ze alle drie al vanaf het begin bij GAIAS en zou de groep vreselijk onthand zijn als de drie T's ooit besloten eruit te stappen.
Van ver hoorde hij een stem en het vriendelijke gezicht van de stewardess boog zich naar hem toe. “Wilt u iets drinken?” Ze hield hem een dienblad met drankjes voor.

< 07.05
Hoewel hij het natuurlijk niet echt had verwacht – ze waren tenslotte naar iets heel anders op zoek – was de Lord diep in zijn hart een tikje teleurgesteld dat de mysterieuze lichtjes niet van buitenaardse afkomst bleken te zijn.
Zodra Onawa de deur had opengedaan en de kamer goed verlicht werd, was het wel duidelijk dat de vreemde glanzende bol niets meer was dan een doorzichtige kunststof tent die over een computer met randapparatuur geplaatst was om de boel stofvrij te houden. De zwakke bromtoon en knipperende lichtjes bleken afkomstig van de SatRouter die aanstond.

Saundra had hem laten weten dat het een bekend model was dat door zijn eigen bedrijf, Markland Communicatie, werd geproduceerd en dat deze router, die hier in het huisje stond, twee jaar geleden aan een bedrijf in Afrika was geleverd als onderdeel van een door de VN gesponsord programma.
Volgens Saundra stond het abonnement om via satelliet te kunnen internetten op naam van ene Pete Filpedoe, die een postadres op de Kaaimaneilanden had en die de kosten via een geheime rekening betaalde.
Ze hadden wel degelijk beet, dacht hij vergenoegd. Zelfs een hersenloze zombie zou deze feiten op zijn ongevoelige vingers kunnen natellen en tot de slotsom komen dat de heer Filpedoe naar alle waarschijnlijkheid meer dan een eenvoudige cowboy bleek te zijn en zich zo goed als zeker met onzuivere zaken bezighield. Terwijl Saundra hem mondeling op de hoogte bracht, verscheen tegelijkertijd de informatie op het GRID. De nieuw gecreëerde avatar 'cowboy Pete' stond er in het rood naast.
Wat een geluk dat Onawa toevallig in Texas moest zijn. Het ultradunne spoor dat SPY had opgevangen, kon vrijwel meteen worden onderzocht. Wat ze gevonden had, leek misschien niet veel, maar toch. Dit was het eerste tastbare spoor dat ze na lang zoeken gevonden hadden.
Op het GRID had hij met belangstelling naar Onawa gekeken, die de hardware en bekabeling had onderzocht en daarna voorzichtig een aantal spinnetjes had geplaatst. Tegen twaalven had ze het huisje verlaten om, zoals Saundra haar had opgedragen, de glasvezelkabel te volgen. Omdat het niet waarschijnlijk was dat Onawa zich binnen afzienbare tijd zou melden, had hij via Saundra een lunch besteld en haar tegelijkertijd gevraagd om hem het middagnieuws van INN te laten zien.
Terwijl hij met smaak zijn lunch nuttigde, had hij – uitermate content dat het scenario vrijwel naar de letter werd uitgevoerd – de verklaringen van Holyester en Taylor gezien.
Halverwege de uitzending had Saundra hem laten weten dat Arda bij UNBI was gearriveerd en had ze monitoren drie en vier geactiveerd, waarop hij de gebeurtenissen in de BIOS kon volgen. Vanuit twee hoeken zag hij Lémarc, met achter hem het organigram van de Spiderweb-organisatie. Het hele netwerk ervan was duidelijk in kaart gebracht, inclusief de namen van bedrijven en personen.

Natuurlijk had Saundra via SPY en CRYPTO al vanaf het begin alle informatie binnengehaald en verwerkt, zodat hij er de afgelopen twee maanden getuige van was geweest hoe stukje bij beetje het hele Spiderweb ontrafeld werd.
Desondanks was hij, nu hij het in zijn geheel op de wand in de BIOS zag staan, behoorlijk onder de indruk van het werk van Hakon en zijn medewerkers. Helaas had men het hart van het schema, waar nu een dik vraagteken stond, nog steeds niet kunnen invullen. Maar als hij aan Hakons missie en Onawa's vondst in het huisje dacht, twijfelde hij er geen seconde aan dat deze persoon, of mogelijk personen, uiteindelijk gevonden zouden worden. Hij hoopte alleen dat het niet al te lang zou duren voor ook deze naam of namen zouden kunnen worden ingevuld.
Terwijl hij met een half oor naar Taylors verklaring op INN luisterde, zag hij Lémarc bij een slungelige jongeman staan. Hij kon een lachje niet onderdrukken toen hij ze samen naar het restant van de smartphone zag kijken. Alleen omdat hij met eigen ogen had gezien wat er gebeurde als iemand zo'n speciaal vervaardigd apparaatje probeerde open te maken, wist hij dat het hoopje blubber eens een smartphone was geweest. Hij kon zich heel goed voorstellen hoe die slungelige jongeman moest zijn geschrokken toen het vaste voorwerp in een mum van tijd in een weke substantie veranderde. Terwijl hij zichzelf voorhield dat het niet erg netjes was om erom te gniffelen, hoorde hij Saundra's beschaafde stem zeggen: “Arda staat op het punt om de receptie van UNBI te betreden.”

< 07.06
Gespannen legde Lémarc het eerste deel naar de receptie in looppas af. Vlak voor hij er arriveerde, bleef hij even stilstaan. Hij haalde een paar maal diep adem en wandelde ogenschijnlijk ontspannen de hoek om. Opgelucht constateerde hij dat de vrouw er nog was. Geïnteresseerd bekeek ze de reproductie van 'De Schutterij van Amsterdam', vereeuwigd door Rembrandt van Rijn, een van de vele die in de hal hingen.
Ze had hem nog niet opgemerkt, wat hem de gelegenheid gaf om haar eens goed te bekijken. Hoewel ze nu andere kleren aanhad en hij haar profiel maar heel even onder dat rode haar had gezien, zou hij zweren dat dit de vrouw was die de messenartiest bij het ziekenhuis een trap verkocht had. Deze fraaie roodharige zou heel goed de vrouw kunnen zijn naar wie ze op zoek waren.

Hopelijk was ze nog niet op de hoogte van het laatste nieuws en kon ze hem naar Hakons verblijfplaats leiden. Ze had hem blijkbaar gehoord, want ineens draaide ze zich naar hem toe en keek hem licht spottend aan.
In haar hand hield ze inderdaad een officieel UNBI-dossier vast. Een rechthoekig pakketje op A4-formaat en 3 cm dik, met aan de voorkant op de flap het verzegelde logo waaronder met koeienletters ‘TOP SECRET’ stond.
Op zijn hoede – als ze daadwerkelijk de gezochte vrouw bleek te zijn, was ze niet ongevaarlijk – liep hij naar haar toe en bleef een meter voor haar staan.
“Ik ben Lémarc Tasker. Als ik het goed begrijp, wilde u mij persé spreken? U beschikt over informatie met betrekking tot Hakon Eriksson?”

Met lange, slanke vingers toverde de vrouw van achter de dikke enveloppe een smartphone tevoorschijn en hield het hem voor. “Luister maar.”

Verbouwereerd pakte hij het aan en hield het aan zijn oor. Hij hoorde niets.

Hij bleef de vrouw, die hem nog steeds enigszins spottend aankeek, in de gaten houden en zei, eigenlijk meer uit gewoonte dan dat hij erover nadacht: “Yes?” Hij schrok zo van de bekende, warme stem dat de telefoon uit zijn hand glipte. De vrouw reageerde onwaarschijnlijk snel. Voordat het apparaatje op de grond kon vallen, ving ze het op en gaf het hem met een zacht gemompeld 'klungel' terug.
Stoïcijns bracht hij het opnieuw naar zijn oor en luisterde. Het begin had hij gemist, maar hij ving nog net op dat dit een opgenomen bericht was. Hij kon niet reageren en hoefde alleen maar te luisteren. Wat Hakon hem vertelde, overviel hem als een donderslag bij heldere hemel. Deze informatie kwam hard aan, maar desondanks liet hij niets merken. Terwijl hij de instructies van zijn baas in zijn hoofd prentte, bleef hij de vrouw aandachtig bekijken. Ze was lang en slank en haar nauwsluitende motorkleding verried geen grammetje vet. Op haar zeker 10 centimeter hoge hakken was ze bijna net zo lang als hijzelf. Ze was niet zo jong als hij eerst had gedacht, want nu ze zo dichtbij stond, zag hij de fijne lijntjes om haar mond en ogen. Naar de huidige maatstaven was ze niet knap, maar haar gebeeldhouwde trekken en vrijmoedige groene kijkers gaven haar een onweerstaanbaar uitdagende charme. Met die katachtige groene ogen en in de outfit die haar als een tweede huid omsloot, leek ze een zwarte panter, met lange rode manen ... En die ogen …
Met een klik werd de verbinding verbroken en onbewust liet hij de telefoon zakken.

De vrouw, die hem al die tijd onverstoorbaar was blijven aankijken, griste de smartphone uit zijn hand en duwde de grote enveloppe erin, waarna ze zich onmiddellijk omdraaide en flitsend snel naar de uitgang rende. Zonder vaart te minderen, sprong ze op een vlak voor de draaideuren geparkeerde motor, greep de helm van de zitting en zette hem met een zwaai op haar hoofd, waarna ze er vol gas vandoor stoof.

Met de enveloppe in zijn hand stond hij naar de draaideuren te kijken, die steeds trager rond en rond wentelden. Christenziele, wat was ze snel. Even had hij gedacht dat haar hoge hakken onder haar vandaan zouden zwikken, maar dat had hij zich waarschijnlijk verbeeld, want binnen een oogwenk was ze de deuren door en uit het zicht verdwenen. Jeans stem haalde hem terug naar het hier en nu.
“Mazzel dat je haar zo lang hier hebt weten te houden, Lémarque. Het team was net op tijd om haar te kunnen volgen.” Hij wees op zijn portofoon en zei voldaan: “Het is een vlotte tante, maar de jongens zitten haar op de hielen.”
“Prima, Jean. Prima. Hopelijk leidt ze ons regelrecht naar Hakon.” Hij had haast. Hij wilde weten wie ze was en sprintte voor Jean uit naar de BIOS terug. Hij zocht Pierre op en vroeg hem gejaagd of hij de identiteit van de vrouw al had gevonden. Pierre draaide zich half om, blikte schuin omhoog en gaf het scherm een nijdige tik. “Niets! Ze komt in geen enkele belangrijke database voor. Ik doorzoek nu de kleinere, maar dat kan nog wel even duren. Misschien zit ze er gewoon niet in.” “Iemand als zij? Daar geloof ik niets van!”
Hij keek even rond, wenkte Jens naar hem toe en gaf hem de enveloppe. “Laat deze snel op vingerafdrukken, DNA of wat dan ook onderzoeken en breng het me daarna zo snel mogelijk weer terug.” Voordat hij zijn assistent liet gaan, vroeg hij hem of hij al had uitgezocht hoe de vrouw bij UNBI naar binnen had weten te komen. Jens knikte bevestigend.
“De bewaking bij de poort heeft orders van Lam ontvangen om haar door te laten.” Zonder acht te slaan op de rumoerige herrie van de door elkaar kletsende aanwezigen, liep Lémarc peinzend naar zijn plaats terug. Mits deze vrouw dezelfde was als die van vanmorgen, hoe paste ze dan in het plaatje? Omdat ze in het bezit was van een officieel UNBI-dossier moest ze bij zijn baas betrokken zijn. Maar hoe? Enerzijds had ze hem een boodschap van Hakon gebracht, maar anderzijds had ze een paar uur eerder Casanova's moordenaar bijna doodgetrapt. Een wraakactie? Hoorde ze bij Casanova's bende? Hoorde ze bij degene(n) die Hakon hadden ontvoerd?

Was ze misschien een freelancer? Ze moest hele goede contacten hebben als ze iemand als Lam kon manipuleren. Lémarc had geen idee wie ze was en kon haar met geen mogelijkheid plaatsen. Tegelijkertijd – het had geen enkele zin om zichzelf voor te liegen – vond hij haar allemachtig aantrekkelijk.
Het chaotische gekakel stoorde hem ineens mateloos. Hij spreidde zijn vingers en gaf het tafelblad een venijnige klap, waarmee hij alle rumoer abrupt afkapte. Zodra hij alle ogen op zich gericht zag, stond hij op. “Luister, de situatie is als volgt.” Hij gebaarde even naar het scherm en vervolgde: “Van die vrouw heb ik zojuist informatie ontvangen. Zodra dit op sporen is onderzocht, zullen we de inhoud bekijken. Tot die tijd moet iedereen, met uitzondering van Jens natuurlijk, hier blijven.” Hij negeerde de vragende blikken en keek naar zijn assistent, die op het punt stond de deur uit te gaan. Bij het horen van zijn naam, draaide Jens zich half om en liet de enveloppe even kort boven zijn hoofd wapperen. Het scheelde een haartje of hij was ondersteboven gelopen door Jean, die woedend binnenstormde. In de portofoon scheldend, liep hij linea recta naar Lémarc en siste geërgerd: “Die klojo's zijn de vrouw kwijt. Toch niet voor te stellen? Wat een amateurs. Gadsamme. Wat nu?”

< 07.07
Sals capo was zo verstandig geweest om zijn baas aan de telefoon te halen en nadat Sal hem liet weten dat hij midden in een opruiming zat, had Kingsize Bob direct geweten waar zijn neef mee bezig was en waar hij zich bevond. Logisch dat Sals capo niet makkelijk over te halen was geweest.
Geduldig had hij gewacht en wetend wat zou komen, had hij uit voorzorg het mobieltje een heel eind van zijn oor af gehouden. Glimlachend had hij in gedachten het tafereel voor zich gezien. Hoe zijn neef zou knielen, hoe hij het mes in het bloed zou dopen en hoe hij een kerf aan de lupara zou toevoegen.
Precies zoals hij had verwacht, meldde Sal zich niet lang nadat de knal was weggestorven, waarna hij zijn neef verteld had wat hij van hem verlangde. Zonder enige tegenwerping had Sal geluisterd en zodra hij uitgesproken was, had hij zijn neef orders horen geven. Het kwam mooi uit, had Sal gezegd. Er moest sowieso enig afval op een milieuvriendelijke manier worden weggewerkt.
Hij kon zich een duidelijk beeld vormen van het afval dat zijn neef bedoelde en op welke wijze het in de Gravesand Bay gedumpt zou worden. Heel vroeger had hij daar ook vaak aan meegedaan en hij was vijfmaal getuige geweest van de karakteristieke klank van de lupara.
Sal en hij waren praktisch samen opgegroeid en waren gezworen bloedbroeders. Sal was de enige die hij 100% vertrouwde en die gedeeltelijk op de hoogte was van zijn activiteiten. Hij was degene die voor het transport zorgde van alle dieren die hij wereldwijd vergaarde en hij was er niet vies van om af en toe wat wapens voor hem te vervoeren.
Hij had hem één keer de bunker laten zien en dat was een goede zet gebleken. Sal begon hem de laatste tijd steeds meer tips te geven over waar hij de hand op bijzondere dieren kon leggen. Zijn neef had een uitgebreid wereldwijd netwerk, dat bij gelegenheid zeer bruikbaar was. En, hij wist dit zo zeker als gras groen was, Sal zou nooit maar dan ook nooit uit de school klappen.

< 07.08
Arda had direct vol gas gegeven en zo snel als ze kon, gemaakt dat ze bij het UNBI-gebouw wegkwam, om vrijwel zonder vaart te minderen het nabijgelegen plantsoen binnen te schieten. De plattegrond zat tot in detail in haar hoofd en moeiteloos had ze de bochtige, smalle paden gevolgd. Slingerend, afbuigend en terugrijdend had ze al na een paar honderd meter haar achtervolgers afgeschud, wat haar een beetje tegenviel. Ondanks de smalle paden, die niet echt voor hun logge vehikels geschikt waren, had ze toch iets meer tegenstand verwacht. Op deze manier was er niet veel aan. Kalmpjes had ze het plantsoen verlaten en had, gebruikmakend van binnenweggetjes en achterafstraatjes, probleemloos de ring bereikt.
Terwijl ze de oprit naar de snelweg nam, had ze Saundra laten weten dat ze Den Haag uit was en op weg ging naar Schiphol. Van de politie die naar haar op zoek was, had ze niets te vrezen. Ze wist dat Saundra haar in het oog hield en haar zou vrijwaren van verkeerscamera's, radarcontroles en op de loer liggende agenten. Desondanks hield ze zich aan de snelheidslimiet. Ze had tijd nodig om na te denken. Waarom had ze zich in godsnaam zo achterlijk gedragen? Ze was nota bene vastbesloten geweest om Lémarc Tasker haar speciale behandeling te geven. In de marinade te zetten, zoals ze het spottend noemde.
Hij zou haar honderdste verovering worden, zodat ze haar weddenschap met Marilyn glorieus zou winnen.
Met onnoemelijk veel plezier had ze Marilyn al 99 plagerige e-mails gestuurd met aanhangend bewijs bestaande uit geinige, veelal pikante foto's. Ze had ze allemaal afgedrukt en er een prachtige collage van samengesteld.
De ereplaats in het midden had ze gereserveerd voor foto 100, die ze er binnen de kortste keren tussen wilde schuiven, waarna ze het ding kon inpakken. Voorzien van een grote roze strik zou ze het Marilyn cadeau doen, om het haar nog eens flink onder de neus te wrijven dat liefde op het eerste gezicht niet bestond. Dat Marilyn toevallig haar ware Jacoba in de schoot geworpen had gekregen, was niets meer dan een mazzeltje. Iedereen had tenslotte weleens geluk. Haar geliefde was trouwens een vrouw, geen man. Als Marilyn gewoon hetero zou zijn, was ze er allang achter gekomen dat de man van je dromen niet bestond.
Tenminste niet als je Arda heette. Mannen dachten maar aan één ding, wilden altijd meer en uiteindelijk pinden ze je vast in een huwelijk en kon je je vrijheid vaarwelzeggen. Heel lief aangeboden, maar nee, bedankt. Zoals het nu ging, vond ze het prima. Als ze zin in seks had, wat toch de gewoonste zaak van de wereld was, vond ze altijd wel een geschikte oplossing. En hoewel ze het liefst een man van vlees en bloed had - een vibrator kon daar gewoonweg niet tegenop - liet ze er nooit twijfel over bestaan dat het bij één, hooguit twee nachten bleef. Terwijl ze in de zijspiegel het verkeer achter haar in de gaten hield, reed ze langs een sliert langzaam rijdende auto's. Verderop lag een gekantelde boedelbak, waarachter al een dozijn auto's stilstonden.
Ze gaf gas en stoof er voorbij. Zodra het kon, voegde ze rechts in en bracht de motor terug op haar oorspronkelijke snelheid.
In een gezapig tempo reed ze verder en ze pakte fronsend de draad weer op.
De ontmoeting met Lémarc Tasker, de man die ze binnenkort in haar bed wilde hebben, was beslist merkwaardig verlopen.
Ze herinnerde zich de voorpret na haar belofte aan Marilyn dat ze de heer Tasker met een bezoekje zou vereren en … haar uiterste best zou doen. Saundra had ervoor gezorgd dat ze zonder moeilijkheden werd doorgelaten en zodra de slagboom omhoogging, was ze tot aan de ingang doorgereden.
Ze had zich al op voorhand verkneukeld, toen ze van haar motor was gestapt en zich bij de receptie had gemeld. Dat haar doelwit zich ditmaal niet in een uitgaansgelegenheid had bevonden, deed er niet toe. Als ze haar oog op een man had laten vallen, kreeg ze hem. Zo simpel lag het.
Waarom was het dan niet gegaan zoals ze van plan was geweest? Al vanaf het eerste moment dat Lémarc haar had aangesproken, leek ze wel verlamd en had ze, verdomd als het niet waar was, moeite moeten doen om haar zenuwen de baas te blijven. Zijn serieuze, rustige uitstraling had haar van haar stuk gebracht en voordat ze het wist, had ze hem de smartphone in zijn handen geduwd. Blijkbaar zo onbeheerst dat hij er niet eens goed grip op had gekregen en het ding liet glippen. Goddank trainde ze elke dag, waardoor ze het nog net had kunnen opvangen. Ze moest er niet aan denken dat de smartphone kapot gevallen was en hij Hakons boodschap niet had kunnen horen. Door de korte adrenalinestoot had ze instinctief gereageerd, besefte ze tot haar ongenoegen. Ze had hem beledigd, wat hij hopelijk niet gehoord had, waarna ze net zo harkerig als Tim, stokstijf was blijven staan.
Op zijn dooie gemak had Lémarc staan luisteren, haar ondertussen onderzoekend aankijkend. Diens doordringende, donkere ogen hadden haar diep, tot voorbij haar ziel geraakt, wat haar een vreselijk onbehaaglijk gevoel had bezorgd.
Deze onverstoorbare, stoere, zwarte man had haar zelfvertrouwen ondermijnd, en wat veel erger was, ze had hem laten begaan! Onvergeeflijk! Het liefste wilde ze omkeren en de zaak nu meteen rechtzetten, maar dat ging jammer genoeg niet. De plicht riep. Ze sloeg de voorzichtigheid overboord, draaide het gas open en scheurde, links en rechts inhalend, naar Schiphol.

< 07.09
Inmiddels vlogen ze met bijna 900 km per uur hoog boven de Atlantische Oceaan, maar leek het of de Airbus, gevangen onder een intens blauwe hemel en boven gigantische, als ijsbergen glinsterende witte wolkenformaties, geen centimeter vooruitkwam. 'Mario' schoof het tafeltje uit de weg en nam zijn tablet-pc op schoot. De tablet-pc herkende zijn vingers en maakte contact. Omdat hij voorlopig alle tijd van de wereld had, wilde hij alles vanaf de start in chronologische volgorde bekijken. Terwijl 'Mario' er enigszins lui en ontspannen bij ging zitten, keken Hakons ogen door de gekleurde lenzen aandachtig naar wat er zich op het display afspeelde. Ondanks het feit dat hij van de hoed en de rand wist, was hij onder de indruk. De 'aanslag' was prima gelukt.
De explosie was weliswaar krachtig, maar had, precies zoals ze voor ogen hadden gehad, alleen het midden van de limousine vernietigd en rondom weinig schade aangericht.
Van de dummy's die hem en zijn chauffeur hadden vervangen, zou niets overgebleven zijn. Zonde eigenlijk, want die van hem had perfect geleken. Het geheel zag er zo vreselijk realistisch uit dat hij had kunnen zweren zichzelf vanachter de krant aan te kijken. Hoewel zijn opa aan de ogen en de hand zou kunnen weten dat het zijn kleinzoon niet kon zijn – iets dat Barbara diende te ontdekken – was hij maar al te blij dat hij zijn grootouders van tevoren had ingelicht. Zijn baas, Dick Holyester, had hij alleen maar het hoognodige verteld. Niets over de aanslag zelf, want dat zou hij nooit hebben goedgekeurd. Barbara's ontdane gezicht en even later Lémarcs verdriet ontroerden hem danig. Iedereen zou ervan overtuigd zijn dat hij daadwerkelijk was omgekomen.
Schuldbewust slikte hij een brok in zijn keel weg. Hij besefte dat hij, mocht hij dit avontuur overleven, naderhand heel wat uit te leggen zou hebben. Hoewel het absoluut niet anders kon, had hij willens en wetens iedereen bedrogen en menigeen zou kapot zijn van verdriet. Hij kon alleen maar hopen dat ze niet zó boos en gepikeerd zouden zijn dat ze hem niet konden vergeven.
Hij moest er niet aan denken dat hij hun vriendschap en vertrouwen had verspeeld. Helaas was de actie bij het Elisabeth Ziekenhuis heel wat minder glad verlopen. Fronsend volgde hij de chaotische taferelen en tussen zijn wenkbrauwen verschenen twee diepe groeven toen hij erachter kwam dat ook Jan de Jong, destijds een van zijn collega's bij Interpol, tot de slachtoffers behoorde.
Hoewel hij op Schiphol losse flarden nieuws had opgevangen en al wist dat James Taylor in redelijke gezondheid verkeerde, greep hij de tablet-pc steviger vast toen hij de ware toedracht las. De uit het niets opduikende huurmoordenaar 'Stiletto' had ervoor gezorgd dat deze in chaos omgeslagen missie ook nog eens totaal anders dan gepland was beëindigd. Het scenario om Casanova te arresteren, was het simpelste van alle andere geweest en hij vond dat ze hun handen mochten dichtknijpen dat het bij twee doden was gebleven. James en Holger, die enkel uit zelfbehoud hadden gereageerd, hadden allebei verschrikkelijk veel geluk gehad. Net als hijzelf trouwens, want ondanks het succesvolle ontrafelen van Spiderweb, was de spin in het midden hardnekkig onvindbaar gebleven, tot Vrouwe Fortuna in hoogst eigen persoon klaarblijkelijk besloten had om het heft in eigen handen te nemen door hem een enorme meevaller in de schoot te werpen. Bijna letterlijk, als je er goed over nadacht. Een rilling trok langs zijn ruggengraat toen de schrik van twee weken geleden ongewild in zijn hoofd opdook. Huiverend gleed zijn blik opzij. Op de dikke kunststof van het raampje weerspiegelde Mario's gezicht flauw tegen het schitterende wit op de intens blauwe achtergrond. Onwillekeurig gingen zijn gedachten terug naar het drama dat achteraf een gigantisch geluk bij een ongeluk bleek te zijn.
Na een gezamenlijke receptie van UNBI en Interpol, had hij toevallig achter Mario gereden toen deze verongelukte. Hij had gezien dat Mario onder het rijden aan het telefoneren was geweest en, zoals hij toen nog aannam, daardoor afgeleid de scherpe bocht niet goed had ingeschat. Hij was in de berm terechtgekomen, had keihard geremd en had blijkbaar van schrik een ruk aan het stuur gegeven, waardoor de auto dwars over de weg schoot en tegen een boom knalde. Gelukkig was er verder geen verkeer geweest en zelf had hij net op tijd kunnen remmen. Geschrokken was hij zijn auto uitgesprongen. Terwijl hij de weg over sprintte, had hij Saundra gevraagd om de hulpdiensten te bellen. Mario's auto was zo erg verkreukeld dat de portieren muurvast zaten. Via de passagierskant had hij zich grotendeels door het kapotte zijraam naar binnen gewurmd, waarna hij helaas moest vaststellen dat Mario het ondanks de airbag niet overleefd had.
Later werd duidelijk dat hij een fatale hartaanval had gehad en daarom van de weg was geraakt. Nog voordat zijn auto tegen de boom crashte, was hij al dood geweest. In afwachting van de politie en ambulance had hij op de vloer, tussen de benen van Mario, diens smartphone zien liggen. Omdat hij geen gordel gedragen had, was Mario half van zijn stoel weggegleden, tot hij door de uitgezakte airbag werd tegengehouden. Zich zover mogelijk uitstrekkend, had hij tussen allerlei losse en kapotte onderdelen van het dashboard rondgetast en het apparaatje te pakken weten te krijgen. Snel had hij zijn kleding doorzocht en Mario's portefeuille, dienstwapen, notitieboekje en aktetas veiliggesteld.
Met de bedoeling om zijn familie op de hoogte te brengen, had hij de smartphone geopend en gezien dat hij als laatste met een zekere 'Boss' getelefoneerd had. Omdat hij verder geen inbreuk op Mario's privacy wilde maken en om de laatste persoon waar Mario mee gesproken had te informeren waarom de verbinding zo plotseling verbroken was, had hij deze 'Boss' gebeld, die aan het nummer te zien ergens in Zuid-Amerika moest wonen.
In plaats van iemand aan de telefoon te krijgen, werd hij verbonden met een antwoordapparaat dat hem vroeg een code in te voeren.

Het had niet aan het opdrogende zweet gelegen, dat hij overal kippenvel had gekregen en dat zijn nekharen plotseling rechtovereind gingen staan.
Terwijl hij in de verte de sirenes al hoorde aankomen, had hij Saundra ingelicht en haar gevraagd om de telefoon te onderzoeken. Uit de data bleek al snel dat ze goud hadden aangeboord. In stoel 1A krulden 'Mario's' lippen zich in een halve glimlach toen Hakon zich realiseerde dat dit het moment was geweest waarop hij voor het eerst met de gedachte had gespeeld of hij wellicht gebruik kon maken van Mario's plotselinge overlijden.

Hij had nog niet precies geweten hoe, maar diezelfde nacht nog, nadat Mario's bezittingen onderzocht waren, had dit idee vaste vorm aangenomen. Zijn eerdere achterdocht bleek gegrond, want Saundra's onderzoek had uitgewezen dat Mario al jaren zonder scrupules vertrouwelijke informatie uit Interpol-dossiers verkocht had aan de hoogstbiedende.
Dit bleek echter nog maar het topje van de ijsberg te zijn. Tot zijn afgrijzen had Saundra tevens ontdekt dat Mario de afgelopen twee maanden voor Spiderweb had gewerkt en regelmatig iemand van informatie had voorzien.
Saundra had de persoon in kwestie weten te traceren, maar in plaats van 'de spin' te vinden, waar hij zo op gehoopt had, bleek het verrassend genoeg Casanova te zijn.
In het geniep hadden ze zijn spullen onderzocht, waardoor ze tot de afschuwelijke ontdekking kwamen dat Casanova iemand bij UNBI aanstuurde.
Hij en Saundra hadden de onderste steen boven gehaald om erachter te komen wie het was, maar zonder resultaat. Het feit dat er óók een mol bij UNBI zat, had hem erger geschokt dan de ontdekking dat er een aanslag op hemzelf in voorbereiding was. Zonder Mario's plotselinge dood zou men het nooit ontdekt hebben.

Het idee waar hij mee gespeeld had, was uitgegroeid tot een gewaagd plan om zowel de spin in het Spiderweb naar buiten te lokken als om de identiteit van de mol in zijn eigen organisatie te ontdekken. Hoewel hij voor elk van zijn collega's bij UNBI zijn hand in het vuur zou steken, had hij geen keus.
Het plan mocht in geen geval uitlekken en moest daarom voor zowel Interpol als UNBI geheim blijven.
Noodgedwongen had hij een beroep gedaan op zijn vrienden bij GAIAS.

Om geen slapende honden – en zeker geen mollen en spinnen – wakker te maken, had Saundra ervoor gezorgd dat Mario's stoffelijk overschot in de ambtelijke molen 'verdwaalde' en voorlopig zoek zou blijven, zodat Mario's smartphone als doorgeefluik bleef fungeren en ze grip op de informatiestroom konden houden.

Daarnaast werd Casanova vanaf het moment dat ze hem gelokaliseerd hadden, door GAIAS in de gaten gehouden. Deze aanpak had geloond, want de week erop werd duidelijk dat de centrale organisator van het Spiderweb zich ergens in Texas moest bevinden. Hij had zijn plan om Mario's plaats in te nemen aan zijn vrienden uitgelegd en na twee weken van bijna onmenselijk onvermoeibare inzet, had het draaiboek klaargelegen.
De operatie die de codenaam ‘Non quod videtur’ had gekregen, bestond uit meerdere onderdelen. Allereerst was het nodig om zijn eigen dood in scène te zetten, wat hem in de gelegenheid moest stellen om als Mario naar Amerika te vliegen. Tegelijkertijd zou dit de aandacht afleiden van het tweede deel, het aanhouden van Casanova. Dat ze via Mario ineens Casanova op het spoor waren gekomen, was tenslotte een uitgelezen kans om deze gevaarlijke crimineel op te pakken.
Het was niet eenvoudig geweest om recht onder de neus van Interpol en UNBI de aanslag te fingeren, maar het was gelukt. In alle vroegte had Marilyn hem vanochtend in zijn hotelkamer in het Hilton behandeld en hem Mario's gezicht aangemeten. Ze had zijn huid twee tinten donkerder gemaakt en zijn ogen in honingbruin veranderd. Omdat het op zijn eigen DNA gebaseerd was – van Marilyns uitleg had hij niet veel begrepen – voelde het natuurgetrouw aan. Hij voelde het nauwelijks en het paste perfect. Zelfs de aansluitingen rond zijn mond, neus, ogen en oren waren niet zien. Het resultaat was verbluffend en hij was het helemaal met Marilyn eens geweest dat deze vinding misschien een uitkomst zou kunnen bieden voor mensen met littekens en dat het patent op termijn het beste ter beschikking gesteld kon worden aan de medische wetenschap. Voorzichtig had hij het masker weer afgedaan en het bij de pruik gelegd, waarna Marilyn hem vaardig in een oudere, tikje afgetobde heer veranderde. Ze had hem geknuffeld en, bezorgd, succes gewenst.
Toch had ze moeten lachen toen hij haar een beetje gebogen en trekkebenend de kamer uit bonjourde. Binnen vijf minuten had hij de grote koffer ingepakt.
Omdat het nog bijna een uur zou duren voor zijn taxi zou arriveren, had hij zijn tablet-pc gepakt, om niets te missen van hetgeen dat nog in de parkeergarage moest gebeuren. In de luttele minuten die Marilyn nodig had om ernaartoe af te dalen, hadden Tony en Tjan de mannen van Casanova die bezig waren met het aanbrengen van de explosieven overmeesterd. Het was gewoonweg een genot geweest om de tengere Tony in actie te zien.
In een ommezien had hij ze stuk voor stuk gevloerd en, geholpen door zijn beresterke broer, lag het criminele viertal klaar om te worden afgevoerd. Terwijl Tjan zich bezighield met het transport van de pakketten naar de luxueuze suite die Saundra voor de hele dag had geboekt, zag hij Tony de explosieven onschadelijk maken. Voor de bewijsvoering moesten ze echter blijven zitten, waardoor Marilyn zich alvast naar de reservelimousine had begeven. Hij rekende erop dat het feit dat het niet Hakons gebruikelijke wagen was die opgeblazen zou worden, Barbara zeker zou opvallen.

Zodra Tony klaar was, hielp hij Marilyn de uitgekiende springstof te plaatsen, waarna ze samen nog eens alles - de dummy's, afstandsbediening en explosieven - naliepen. Qua tijd was het krap geweest, want toen de receptie hem een belletje gaf dat zijn taxi klaarstond, kon hij nog net zien dat Tony en Marilyn haastig afscheid van elkaar namen. Tony zou hij op het Centraal Station terugzien, terwijl Marilyn en Tjan intussen vanuit het hotel de aanslag zouden regelen.
Nog steeds kon hij het zweet op zijn handpalmen voelen dat hij had gehad toen hij achter in de taxi de motorescorte voorbij had zien komen en de drie sms'jes had verstuurd. Pas halverwege de rit had hij geweten dat het gelukt was en was zijn bonkende hartslag langzaam tot bedaren gekomen. Tot op de seconde precies hadden Marilyn en Tjan de operatie in gang gezet. Zijn hele middenrif was strakgetrokken bij het besef dat er geen weg meer terug was. Bij de herinnering trok zijn maag zich opnieuw samen, waardoor hij zich van zijn omgeving bewust werd.
Zijn tablet-pc was ongemerkt uit zijn vingers gegleden en lag inactief op zijn schoot. Hij pakte het op, waardoor het opnieuw geactiveerd werd. Hij bladerde door het materiaal, vond het shot van de duif en keek er nog eens goed naar. Nee, het was absoluut niet te zien dat Saundra dit stukje vliegensvlug tussen Casanova's opname had gemonteerd.
Technisch gezien kon het niet beter. Ook had ze alle instanties keurig gemanipuleerd en ervoor gezorgd dat INN mooi overal op tijd aanwezig was geweest. Ze had zelfs, weliswaar onder toeziend oog van de Lord, aangetoond te kunnen improviseren. Door Tim en Arda in te zetten, had ze de op hol geslagen actie bij het Elisabeth toch weer netjes terug op de rails weten te krijgen. Desondanks moest er een uitgebreide evaluatie volgen, want ondanks haar superintelligente planning, lag Jan de Jong op de hartafdeling en waren de journalisten van INN gearresteerd.
Dit had niemand voorzien en had niet mogen gebeuren. Met zijn wijsvinger tikte hij het toetsenbordicoontje aan en hij tikte een memo in. Met een paar snelle vingerbewegingen liet hij de beelden voorbijflitsen, tot aan de nieuwsuitzending van INN. Goddank hadden Dick en Barbara hem genoeg vertrouwd om aan zijn verzoek gehoor te geven, waardoor het feit dat hij nog in leven was precies op het middaguur wereldkundig was gemaakt. Natuurlijk had Saundra scenario's genoeg om ervoor te zorgen dat dit sowieso gebeurd zou zijn, maar een ongekunstelde en natuurlijke gang van zaken genoot verreweg de voorkeur.
Het zou niet lang duren voor het opzienbarende nieuws ook 'de spin' in Texas zou bereiken en deze zou weten dat zijn – of hun – plan niet het beoogde resultaat had gehad. 'De spin' zou ongetwijfeld in actie komen en, nu Casanova er niet meer was, via diens smartphone zijn mol bij UNBI rechtstreeks moeten instrueren. Wat 'de spin' ook niet zou weten, was dat hij een digitaal spoor zou achterlaten, wat onmiddellijk door Saundra zou worden opgepikt.

Voor de verandering had Arda probleemloos haar boodschap aan Lémarc afgeleverd, zag hij. In tegenstelling tot Dick en Barbara wist hij zeker dat Lémarc zou doen wat er van hem gevraagd werd en zou hij zich volledig richten op het vinden van de mol. Ergens kon hij nog steeds niet geloven dat er zich een mol bij UNBI had weten binnen te dringen. Terwijl hij zich afvroeg wie het in 's hemelsnaam kon zijn, vielen zijn ogen langzaam dicht.

< 07.10
Vanzelfsprekend zou hij hem uit de brand helpen, had Sal laconiek gezegd. Waar had je anders familie voor? Sals kalme, competente stem had hem een heel stuk opgemonterd en hij kon er zeker van zijn dat het in orde zou komen. Kingsize Bob maakte het mobieltje onklaar en veegde de stukken en brokken de afvalbak in.
Beheerst, maar nog steeds furieus dat Casanova en Stiletto het zo verschrikkelijk verkloot hadden, klapte hij zijn laptop open en activeerde 'reclame', een klein, maar uiterst vernuftig programmaatje, waarin hij zijn contactpersonen bijhield en aanstuurde.

Deze soldaten van zijn geheime leger, zoals hij het noemde, ontvingen zijn opdrachten vermomd als reclameboodschappen op hun smartphone.

Hij gebruikte het al jarenlang en dacht daarbij geen seconde aan de studente die dit geniale stukje software voor hem had gemaakt en die heel toevallig vlak nadat ze ermee klaar was, in een gasexplosie om het leven was gekomen.

De database bevatte inmiddels 5.871 namen van mensen die op de een of andere manier deel uitmaakten van zijn netwerk, van vrijwillige loonslaaf tot gechanteerde zakenpartner.

In het overzicht zag hij dat 452 ervan vastzaten en dat er 102 zwart omrand voor hun diensten bedankt waren.
Na een paar muisklikken had hij de gegevens van Casanova en Stiletto geactualiseerd, waarna de teller van de niet meer actieven 104 aangaf. Snel door de gegevens scrollend, zocht hij zijn contactpersoon bij UNBI. Even later had hij de man gevonden. Knarsetandend las hij diens gegevens. Omdat Casanova niet meer beschikbaar was om zijn opdrachten door te sluizen, was hij genoodzaakt om de man ditmaal rechtstreeks te instrueren. Hij gaf hem twee opdrachten. Met de laatste zou zijn geheime wapen worden geactiveerd, waardoor hij de absolute controle over Den Haag zou terugkrijgen.
De stad zou op zijn grondvesten schudden … Een gouwe ouwe van Status Quo schoot hem te binnen. Niet bepaald muziek waar hij van hield, maar wel heel toepasselijk. Terwijl zijn lippen zich sarcastisch krulden, gaf hij aan de reclameboodschap waarin zijn orders verstopt zaten het codewoord ‘Rockin' all over the world’ mee. Grijnzend controleerde hij alles nog eens, waarna hij de stekker van de glasvezelkabel in de daarvoor bestemde opening stak en 'Bull' activeerde. 'Bull' zorgde ervoor dat er contact werd gelegd met een pc die zich elders bevond.
Deze computer maakte de toegang tot het world wide web mogelijk, zodat hij kon beschikken over zijn volledige digitale netwerk, dat hij in de loop der jaren had opgebouwd.

Via 'Bull' verzond hij het bericht. Een paar seconden later gaf een pingetje aan dat het verstuurd was en dat 'Bull' alle sporen ervan had vernietigd. Meteen trok hij de glasvezelkabel los, zodat ook de fysieke verbinding verbroken werd.

< 07.11
Ogenblikkelijk nadat Saundra hem gezegd had dat Arda het gebouw van UNBI was binnengegaan, was op het GRID monitor vijf tot leven gekomen en gniffelde hij niet langer.
Onwillekeurig hadden zijn handen de stoelleuningen steviger beetgepakt. Hij had zijn hart vastgehouden, want hij was er nog steeds niet helemaal van overtuigd geweest dat hun enfant terrible geen rare streken zou uithalen. De rest van het GRID negerend, had hij zich uitsluitend op de heldere ontvangsthal gefocust, waar hij Arda's zwart met rood gecombineerde gestalte via de draaideuren naar binnen had zien komen.
Fier rechtop lopend, had ze zich bij de receptie gemeld, waarna ze de reproducties op de wand ertegenover was gaan bekijken totdat Lémarc verschenen was. Gaandeweg was het hem duidelijk geworden dat hij zich voor niets zorgen had gemaakt, want Arda had woord gehouden. Ze had zich werkelijk keurig gedragen. Zelfs het akkefietje met de smartphone had geen andere reactie uitgelokt dan een van ergernis kort samenknijpend stel lippen. Hij kende haar goed genoeg om te zien dat de situatie haar absoluut niet beviel, maar desondanks had ze geduldig staan wachten tot Lémarc uitgeluisterd was. Bewonderend had hij naar hem gekeken. Hakons rechterhand zou een prima pokerspeler zijn, want op zijn gezicht was niets van enige verrassing te zien geweest. De man moest over een ijzeren zelfbeheersing beschikken.
Het was een merkwaardig tafereel geweest, vond de Lord. Minutenlang hadden Lémarc en Arda als een stel etalagepoppen stokstijf tegenover elkaar gestaan. Er was pas weer beweging op het scherm gekomen toen Lémarc de smartphone had laten zakken en Arda hem de enveloppe in handen gedrukt had. Onmiddellijk daarna had ze zich, zonder ook maar enige vorm van afscheid, uit de voeten gemaakt.
Hoofdschuddend had hij haar wilde aftocht gadegeslagen. Hij kon absoluut geen hoogte van haar krijgen. Dat ze niet zou treuzelen, was logisch. Maar er zo onbesuisd vandoor gaan, was op zijn minst gezegd tamelijk onbeleefd. Blijkbaar had Arda's snelle verdwijning Lémarc danig overrompeld, want met een verblufte uitdrukking op zijn voorheen niets verradende gezicht, had hij haar een tijdlang na staan staren. Nu ja, het zij zo. De hoofdzaak was dat Lémarc Hakons boodschap had ontvangen en het hart gerust kon zijn. Inmiddels had Saundra hem laten weten dat Arda haar achtervolgers kwijt was en binnenkort Den Haag uit zou zijn.

Hij leunde ontspannen achterover en hield een oogje op het GRID, waarop hij nu Lémarc de BIOS zag binnenlopen.

In de torenkamer klonk wederom Saundra's beschaafde stem. “Zojuist is de computer in het huisje geactiveerd en met een programma daarop is er via de router een bericht verstuurd. De inhoud is gecodeerd, waardoor het zeer aannemelijk is dat dit het signaal is waarop we hebben gewacht. We zijn erin geslaagd om zowel de software als het bericht, vlak voordat de verbinding weer verbroken werd, te kopiëren. CRYPTO is drukdoende en ikzelf houd me met de peiling bezig. Als dit inderdaad de boodschap aan de mol bij UNBI blijkt te zijn, mag u ervan uitgaan dat zich aan de andere kant van de lijn de top van Spiderweb bevindt.”

< 07.12
Ja, wat nu, dacht Lémarc teleurgesteld. Dat de vrouw haar achtervolgers had afgeschud, was een dikke tegenvaller.
Allesbehalve gelukkig haalde Lémarc een hand door zijn haar en probeerde een oplossing te bedenken. Pierre had nog steeds niets van zich laten horen en alles wat ze van de vrouw wisten, bestond uit een paar minuten video die door de camera's in de hal...
Hij kreeg een ingeving. “Pierre!” Zoals gewoonlijk dook hun begaafde IT-er, alsof hij door een bij gestoken werd, in elkaar voordat hij zich omdraaide. Lémarc had nu echter geen tijd om hem te ontzien.
“Is het mogelijk om de vrouw via de verkeerscamera's te vinden?” Pierre keek hem uilachtig aan en bewoog zijn hoofd bevestigend een paar maal snel op en neer.
“Mooi. Zoek haar, vind haar en laat me weten waar ze naartoe gaat.” Naast hem stond Jean, nog steeds niet bekoeld, in de portofoon te sissen. In kleurrijke bewoordingen beloofde hij degenen die gefaald hadden een berg Franse ellende. Dat had niet veel zin, dacht Lémarc en hij raakte even Jeans arm aan.
“Jean. Jean! Laat nou maar. Gebeurd is gebeurd. Ga alsjeblieft zitten, dan kan ik iedereen vertellen wat die vrouw...”
Zonder zijn zin af te maken, keek hij naar de deur, die openvloog en even later met een dreun weer dichtsloeg. Met de enveloppe recht naar voren gestoken, alsof het een estafettestokje betrof, kwam Jens op hem afstuiven.

Hij legde het pakketje voor Lémarc neer en hijgde: “Alleen jouw vingerafdrukken zitten erop. Voor de rest is de buitenkant helemaal schoon.”

Lémarc bedankte zijn assistent, die zo te zien alles op alles had gezet. Zijn blonde haar zat warrig en zweterige pieken plakten aan zijn voorhoofd. Terwijl Jens zijn plaats opzocht, verbrak hij de verzegeling. Hij was nieuwsgierig naar de inhoud, want Hakon had niet gezegd wat erin zat. De enveloppe bevatte een enkele zwarte plastic zak en voorzichtig schudde hij hem eruit. Inmiddels was het zo stil geworden dat hij een speld had kunnen horen vallen.
Iedereen hield zijn adem in toen hij nóg voorzichtiger de inhoud uit het zachtjes krakende plastic trok. Toen de zak leeg was, lagen er vier voorwerpen voor hem op tafel.
– een crèmekleurig, op een creditcard lijkend kaartje;
– een sleutelkaart van het Hilton Hotel;
– een dvd;
– een getypt memo waarop een foto was afgedrukt die een kamer toonde waarin vier mannen op de bedden lagen.
Verrast las hij wat er in de memo stond, waarna hij de foto een moment lang aandachtig bekeek.
Zonder het te merken, ontspande hij zich en loste de knoop in zijn maag op. Opgelucht dat hij nu wist wat voor vlees hij in de kuip had, zou de zoektocht naar de roodharige vrouw gestaakt kunnen worden. Ze intrigeerde hem echter mateloos en hij zou haar heel graag nog eens willen ontmoeten ... Nee, voorlopig moest hij Pierre nog maar even zijn gang laten gaan.

“Hoe zit het, Lémarque?”, vroeg Jean, die naast hem zat en hem nieuwsgierig opnam. Een tikje sarcastisch vervolgde hij: “De andere aanwezigen hier willen graag weten wat je daar voor je hebt liggen. Zou je wellicht genegen zijn om je kennis met ons te delen?”

Her en der werd onderdrukt gelachen. Zonder zich eraan te storen, stond Lémarc op het punt om te beginnen, toen rechtsachter in de ruimte iemands mobiele telefoon een deuntje begon te spelen. Geïrriteerd keek hij naar de hoek waar het geluid vandaan kwam en zag dat Jens zijn smartphone van het karretje dat naast hem stond oppakte.

Na even op het display gekeken te hebben, zette Jens het toestel uit. Lémarcs assistent haalde even de schouders op, mimede een geluidloze verontschuldigende boodschap in zijn richting en stopte het apparaatje in zijn broekzak.

Lémarcs geduld was op en wat Jens hem woordeloos probeerde duidelijk te maken, interesseerde hem op dit moment absoluut niet. Hetgeen dat voor hem lag, was een stuk belangrijker en kon niet langer wachten. Er was inmiddels al genoeg tijd verspild, het liep verdorie al tegen half één. Jens verder negerend, verklaarde hij: “Zojuist bij de receptie, wat jullie allemaal duidelijk hebben kunnen zien, gebeurden er twee dingen.
Allereerst gaf die vrouw mij een smartphone en heb ik geluisterd naar een door Hakon ingesproken bericht, waarin hij mij informeerde over de belangrijkste feiten rond de aanslag.”
Hij hield even het UNBI-dossier omhoog en vervolgde: “Daarna gaf ze mij dit. De inhoud maakt duidelijk dat Casanova, zoals we eerder al aannamen, in opdracht van Spiderweb wel degelijk met een team bezig was een aanslag op onze baas voor te bereiden. Hakon heeft dat weten te voorkomen. Hij heeft een val gezet en afgewacht. Op het moment dat de explosieven werden aangebracht, zijn deze criminelen uitgeschakeld. Ze liggen vastgebonden in een kamer in het Hilton, om te worden aangehouden. Hakon heeft er vervolgens voor gezorgd dat het opblazen van zijn limousine daadwerkelijk plaatsvond, om daarmee de leider van Spiderweb zand in de ogen te strooien door deze persoon te laten denken dat diens opdracht succesvol was uitgevoerd.
We weten allemaal dat het Hakon geweldig goed gelukt is, want we zijn ons allemaal rot geschrokken.
Net als jullie wist ook ik niet beter. Waarom hij het op deze manier heeft aangepakt, heeft te maken met het feit dat hij, blijkbaar samen met iemand van Interpol, bezig is met een undercoveroperatie, die geheel buiten ons en de rest van Interpol om plaatsvindt.”
Lémarc was amper uitgesproken of er brak een vloedgolf van verraste uitroepen, ongelovige fluitgeluiden en door elkaar geschreeuwde vragen los.
Hij maande zijn collega's tot stilte en zodra de rust grotendeels teruggekeerd was, sprak hij verder. “Luister, ik zal dit zometeen uitgebreid toelichten. Nu eerst het belangrijkste. Casanova's bendeleden moeten worden aangehouden en van het Hilton naar hier gebracht worden. Ook moeten die twee van INN worden vrijgelaten. Wacht even.”
Lémarc boog naar voren en riep: “Pierre! Doe alle spullen van INN weer in de plastic zak, wil je?” Lémarc liet zich terugvallen.
“Momenteel wordt inspecteur Sytsema van de Haagse recherche geaccrediteerd. Hij wordt tijdelijk aan ons toegevoegd en zal als liaison fungeren tussen ons en de plaatselijke politie.”
Hij riep Jens bij zich. “Ga naar het Security Center, haal Sytsema op en neem hem mee naar het Hilton. Bij het Security Center vind je Holger met twee teams. Laat hem regelen welk team met jullie meegaat. Communicatie moet per portofoon. Vergeet dus niet er een mee te nemen.”
Hij wees op het memo. “Hierin staat precies beschreven waar je moet zijn en hoe je die kamer kunt binnenkomen.”
Intussen had Pierre, stil als een spook, de plastic zak met de spullen van INN voor Lémarc op tafel gezet.

Lémarc overhandigde de zak aan Jens en instrueerde verder: “Geef allereerst opdracht om de journalisten vrij te laten en zorg ervoor dat ze hun eigendommen terugkrijgen. Zeg erbij dat we de kapotte apparatuur zullen vergoeden. Laat ze niet langer dan noodzakelijk in het gebouw blijven. Ze kunnen een taxi nemen. De kosten daarvan zijn ook voor ons.”

Ondertussen had Lémarc de voorwerpen die uit het UNBI-dossier gekomen waren verzameld. Met uitzondering van de dvd, deed hij ze in de zwarte plastic zak terug, waarna hij ook deze aan Jens overhandigde.
“Ga rustig te werk en probeer het low-profile te houden.” Jens knikte dat hij het begrepen had en hevelde de zwarte plastic zak over naar zijn linkerhand. Met links droeg hij de twee zakken, terwijl hij naar de deur liep. Ondertussen diepte hij uit zijn rechterbroekzak de smartphone op. Een toegeschoten collega deed behulpzaam de deur open. Lachend zei ze: “En maak er niet zo'n troep van als Holger in het Elisabeth!”
Met een grijnzende blik achterom, stapte Jens de BIOS uit.

< 07.13
Met een zelfingenomen grijns leunde Kingsize Bob comfortabel achterover. Hij liet zijn blik over zijn ondergrondse imperium gaan. Nu hij de nodige opdrachten naar Den Haag had gestuurd, twijfelde hij er geen seconde aan dat hij binnen afzienbare tijd niets meer te duchten had van dat zogenaamde Spiderweb-proces. Daarnaast had Sal hem zijn woord gegeven, zodat hij die paar andere lastige obstakels ook als opgelost kon beschouwen.
Hij vroeg zich af waarom hij zich eigenlijk zo allemachtig had opgewonden. Wat stelde dat hele Europa nou nog voor? Laat staan zo'n klein klotelandje als Nederland. Je had verdomme een vergrootglas nodig om het op de wereldbol terug te vinden. Zijn dwalende ogen bleven op een opvallend lege plek rusten. Net zoals zijn ondergrondse Hof van Eden, zou zijn bovengrondse imperium over luttele dagen opnieuw stevig op zijn grondvesten staan en kon hij weer verder met zijn plannen om deze plek op te vullen. Hij zag het paradijselijke tafereel glashelder voor zich. Het zou prachtig worden. Zijn ogen begonnen te glinsteren. Opgewonden stond hij op en liep naar de intercom. Zijn vinger bewoog langzaam over de middelste rij toetsen. Mmm ... waar had hij zin in?
Wat anders, of toch weer het lekkerste ... Plotseling vastbesloten, drukte hij op de 'N', waarmee hij een oproep stuurde naar het interne verblijf waar de schoonmaaksters gedurende hun hele diensttijd verbleven. Ze hadden twee simpele taken. De eerste bestond eruit dat ze bij zijn afwezigheid de hal en zijn vertrekken schoonhielden. De andere taak werd nu aan Nina opgedragen.
Elke zes maanden liet hij drie nieuwe, mooie, toegewijde en honderd procent gezonde vrouwen aanrukken, die van tevoren stuk voor stuk prima geïnstrueerd waren. Hij betrok ze via een zakenvriend uit Mexico, die ze geblinddoekt bracht en na gebruik wederom geblindeerd achter in een busje afvoerde. Op deze manier konden de dames onmogelijk weten waar ze hadden verbleven. Wie de man was die ze dienden, zouden ze ook nimmer ontdekken, want hij sprak nooit met ze en in zijn aanwezigheid moesten ze geblinddoekt en stil zijn. Hij liet ze nu eenmaal niet voor een gezellige babbel opdraven.
Met stevige passen liep hij verlangend, in één rechte lijn en zonder oog te hebben voor de kleurige pracht van zijn omgeving, door de hal. Hij bereikte de eenvoudige tweedelige deur, waarvan de bovenste helft al uitnodigend openstond en waardoorheen gedempt licht naar buiten viel. Het waren de originele deuren van de paardenbox waar vroeger Duke, zijn lievelingshengst, die hij zelf gevangen en getemd had, zijn onderkomen had. Na Dukes dood had hij hier beneden zijn stal nagebouwd en hem hier ter plekke in opgezette vorm zijn laatste rustplaats gegeven.
Geroutineerd opende hij het onderste deel van de deur en terwijl hij zijn broekriem alvast losmaakte, gleden zijn ogen wellustig over het naakte meisje dat rustig rechtop naast het kastanjebruine, volledig opgetuigde paard stond te wachten. In het gedempte warme licht staken haar roomwitte huid en lange, witblonde krulletjeshaar prachtig af tegen het glanzende kastanjebruine vel van Duke en het met rijkelijk zilver beslagen leer van zijn tuig. Vanwege het masker dat ze droeg, kon ze hem niet zien, maar hij zag aan Nina's subtiele hoofdbeweging dat ze hem had horen binnenkomen. Zoals altijd, ontdeed hij zich snel van zijn kleding en hing ze netjes aan een van de vrije teugelhaken aan de wand.
Bevrijd van kleding en ondergoed richtte zijn lid zich fier omhoog en zonder ook maar een moment te aarzelen, greep hij Nina's pols en leidde haar hand naar zijn bloedhete kruis. Waarderend keek hij op haar neer.

Voor zover hij het zich kon herinneren, was Nina tot nu toe de kleinste van allemaal, maar ondanks haar ranke, slanke lichaam was zij een van de weinigen die zonder enig probleem zijn penis volledig kon omvatten en lekker meewerkte. God, wat een verschil met zijn vrouw, die zich in hun huwelijksnacht kapot geschrokken was, maar die hem, weliswaar onder hevige protesten en een stortvloed van tranen, twee zonen had gebaard.
Daarna ontliep ze hem zoveel mogelijk en hield ze, in elk geval voor hem, haar benen stijf gesloten. Het liet hem koud. Het mens had hem twee gezonde jongens gegeven en zolang ze in het openbaar zijn liefhebbende echtgenote speelde, vond hij het prima. Vol genot voelde hij Nina's vaardige vingers, die zijn ballen bewerkten. Niet te ruw en niet te voorzichtig. Precies goed. Die kleine kon er werkelijk wat van. Misschien moest hij haar hier maar een tijdje langer houden. Zijn hand gleed onder haar kontje en terwijl Nina haar benen spreidde – ze wist precies wat er van haar verwacht werd – zette hij zich af. In één vloeiende beweging sprong hij met Nina in het zadel, schoof haar op zijn schoot en gleed met een krachtige stoot helemaal bij haar naar binnen. Een gelukzalig gevoel trok vanuit zijn lendenen omhoog. Met zijn handen om haar heupen, begon hij haar traag op en neer te bewegen, het tempo langzaam opvoerend. Steeds sneller en sneller, tot hij met een diepe grom zijn hoogtepunt bereikte.

< 07.14
Om geen tijd te verliezen, rende Jens met de twee zakken en de mobiele telefoon tegen zijn borst gedrukt naar de postkamer, die zich net als de receptie op de begane grond bevond, maar dan achter in het gebouw, naast de bedrijfskeuken. Onderweg keek hij snel op zijn horloge. Weinig tijd, maar het kon net. Haastig gooide hij de deur van de postkamer open en stormde het domein van Poko binnen.

< 07.15
Op hetzelfde moment, een flink eind noordwestelijk van Jens en door de Noordzee van het vasteland gescheiden, werd in een hoog tempo een berg data op het GRID uitgebraakt.
Met zijn armen achter zijn rug gevouwen, stond de Lord de informatie belangstellend op te nemen. Sommige termen herkende hij wel, maar van de rest begreep hij eerlijk gezegd geen donder. “Saundra? Samenvatting graag.”

Vrijwel onmiddellijk klonk Saundra's stem. “Voor u ziet u op welke wijze SPY en CRYPTO het bericht hebben getraceerd en gedecodeerd.

Men heeft van twee computers gebruikgemaakt. Vanaf de ene, die ik de bronunit zal noemen, wordt een bericht verzonden naar de tweede unit, in het huis dat Onawa heeft onderzocht. Deze unit is zeer geavanceerd geprogrammeerd en dient enkel als doorgeefluik. Pas als het een seintje ontvangt, schakelt het zichzelf in en zodra het bericht is doorgezonden, zet het zichzelf weer uit, waardoor ook de verbinding met de bronunit verbroken wordt. Deze gehele procedure neemt minder dan twee seconden in beslag.”

Daarom had het zolang geduurd voor ze het bewijs gevonden hadden, dacht hij. Als Onawa het huis niet had gevonden en onderzocht, was het nooit achterhaald. Verrekte sluw bedacht. Maar hoe vernuftig deze constructie ook was, hun Saundra was net even slimmer. Hij stond trots rechtop en luisterde verder.

“De herleiding naar de bronunit is gelukt, maar het contact was te kort om daar in te breken. De peiling geeft aan dat deze unit zich, mits de kabel in een rechte lijn is aangelegd, op een afstand van maximaal 10,7 km moet bevinden. Inmiddels wordt in kaart gebracht wat er binnen deze straal ligt. Onawa heeft al opdracht gekregen om de glasvezelkabel te volgen.”
Even leek het erop dat Saundra uitgesproken was, maar na een korte stilte sprak ze verder. “CRYPTO heeft de software van de tweede unit gekraakt en geanalyseerd. Het betreft een communicatieprogrammaatje dat sms-berichten als reclameboodschap verstuurt. Ik toon u onderin het GRID mijn bevindingen. Lémarc wordt op de hoogte gesteld.”

Zijn ogen gleden onmiddellijk naar het onderste gedeelte van het immense scherm, waar hij las hoe het bericht, na de halve aardbol te hebben afgereisd, zijn bestemming had gevonden in de BIOS op de eerste verdieping van het UNBI-gebouw te Den Haag.

< 07.16
Lémarc keek Jens na en zodra de deur achter hem dichtviel, gebaarde hij zijn collega's om te luisteren. Hij vervolgde: “Zoals we nu weten, is onze baas godzijdank niet dood. Over de wijze waarop hij iedereen zo drastisch om de tuin geleid heeft, is het laatste woord beslist nog niet gesproken. Ook de naweeën ervan zullen nog wel een tijdje voelbaar blijven. Hoewel hij ons een behoorlijke schok bezorgd heeft, kennen we hem allemaal goed genoeg om ervan uit te gaan dat hij absoluut geen andere mogelijkheid heeft gezien om een en ander te bewerkstelligen.
Uit Hakons informatie, die ik via die roodharige vrouw kreeg, begreep ik dat hij bij toeval op een mol bij Interpol is gestoten en dat hij, samen met een groepje kennissen, mensen die overigens niets met UNBI en Interpol te maken hebben, in het geheim een onderzoek is gestart. Naar aanleiding van hetgeen ze ontdekten, heeft Hakon een plan bedacht om de boel in zijn voordeel te gebruiken en undercover te gaan. Gezien de resultaten is hem dat prima gelukt, zou ik zo zeggen. Tegelijkertijd hebben Hakon en diens mensen INN aangestuurd om de leiding van Spiderweb via hun nieuwsuitzendingen een rad voor ogen te draaien en hem, of hen, te laten denken dat de aanslag geslaagd was, tot aan het nieuws van twaalf uur.
Of Hakon ook hier de hand in heeft gehad of dat INN op eigen houtje uitgedokterd heeft dat Hakon niet is omgekomen, weet ik niet, maar het is de bedoeling dat dit laatste Breaking News-item de top van Spiderweb uit de tent zal lokken. Hoewel Hakon dit alles buiten UNBI om heeft georganiseerd, is nu de tijd aangebroken om hem te steunen. Hakon heeft mij verzocht om, samen met jullie, hier in de BIOS te blijven en voorlopig niets te doen.”

Naast hem liet Jean zich verbluft achterovervallen. “Wát? Niets doen? Ga nou toch...”

“Jawel, Jean”, onderbrak Lémarc hem. “Dat is wat Hakon van ons verlangt.” Hij keek Jean even strak aan. “Hoor me even uit, wil je?” Jean perste zijn lippen op elkaar en knikte onwillig.
Lémarc richtte zich weer tot de groep mensen om hem heen en sprak verder. “Het blijkt dat die mol bij Interpol al jaren geheime informatie verkoopt aan de hoogstbiedende. Onder andere, via Casanova, aan Spiderweb.”

“Ho. Wacht eens even.” Jean boog zich naar voren en naar hun collega's wijzend, vroeg hij: “Waarom al die geheimzinnigheid? Wie is die mol eigenlijk? Kennen we die gast?”

Lémarc zuchtte inwendig. Er was vandaag al zoveel gebeurd en het slechte nieuws dat hij zijn mensen moest vertellen, zou als een bom inslaan. Hij sprak beheerst: “Daar kan ik je geen antwoord op geven, want dat heeft Hakon me niet verteld.”
Voordat Jean hem opnieuw kon onderbreken, vervolgde hij: “Wel moet ik jullie iets anders meedelen. We hebben namelijk zelf een gigantisch probleem. Hakon is ervan overtuigd dat er ook bij UNBI een mol zit.”
Zoals Lémarc van tevoren had geweten, brak er plotseling, na een korte, geschrokken stilte, een waar pandemonium uit.

Hij liet iedereen even stoom afblazen, tot hij her en der de eerste wantrouwende blikken zag verschijnen.

Geholpen door Jean, die hem tijdens het rumoer zwijgend en begrijpend had aangekeken, wist Lémarc de rust grotendeels te herstellen, waarna hij opnieuw het woord nam.
“Hakon verwacht, nu Casanova niet meer beschikbaar is, dat de leiding van Spiderweb rechtstreeks contact zal opnemen met onze mol, waardoor hij achter de identiteit van deze persoon kan komen. Tegelijkertijd wil hij dit bericht terug traceren, want aan de andere kant van de lijn moet iemand uit de top van Spiderweb zitten. Hakon vermoedt al wel dat deze persoon of personen zich ergens in Amerika moeten ophouden. Hij is inmiddels onderweg daarnaartoe en we blijven hier allemaal bij elkaar wachten totdat we bericht van hem ontvangen.”
Lémarc liet zijn blik even door de inmiddels muisstille BIOS gaan. Hij dacht iedereen hier toch goed te kennen en kon zich eigenlijk niet voorstellen dat hij zich door een van hen zo verschrikkelijk had laten beetnemen. Nu hij hun gezichten nog eens bekeek, kon hij op geen ervan ook maar een miniem spoortje schuld of onrust ontdekken. Of deze mol was werkelijk ijzingwekkend koelbloedig, of Hakon sloeg ditmaal de plank volledig mis. Echter, daar kon ook hijzelf niet omheen, tegen de feiten viel niets in te brengen.
Met kalme stem vervolgde hij: “Hoewel ik het nauwelijks kan geloven, moet ik het helaas met Hakon eens zijn. Casanova had nooit en te nimmer een aanslag kunnen voorbereiden als hij geen essentiële informatie had ontvangen. Er is duidelijk gelekt over zijn escorte, hoe laat Hakon zou vertrekken en waarvandaan.
De details waren maar aan een paar mensen bekend en zijn alleen maar binnen de BIOS besproken. Hoe frustrerend ook, de feiten spreken voor zich en dus blijven we hier net zo lang zitten tot ik gebeld word.”

Max, een beer van een Rus, stond protesterend op. “Met uitzondering van Jens dan toch. Hem heb je wel laten gaan.”

Lémarc keek hem rustig aan. “Je weet best dat dat niet anders kon en, met alle respect, van alle aanwezigen hier ken ik hem het beste. Jens is al meer dan vier jaar mijn rechterhand. Dat hij de mol zou kunnen zijn, druist tegen al mijn gevoel in.”

“Hmpf. Gevoel ...”, schamperde Max. “Iedereen weet wat Lenin daar ooit over heeft gezegd.”

Gebelgd ging hij weer ging zitten. Lémarc knikte. “Ik weet wat je bedoelt en je opmerking is terecht. Eerlijk gezegd kan ik me überhaupt niet voorstellen dat iemand van ons zo laag gezonken kan zijn.”
Opnieuw boog Jean zich naar hem toe. “Zolang we niets weten en hier maar wat zitten, kunnen we net zo goed eens kijken wat er op die dvd staat die je hebt ontvangen, Lémarque.”

Ja, dacht Lémarc bij zichzelf. Die hadden ze ook nog. Hakons zoveelste verrassing … Hopelijk niet weer een beroerde. Hij knikte instemmend. “Pierre! Tijd om die dvd af te spelen!”
Even later sprong het grote digitale scherm aan en zag men een auto de parkeergarage binnenrijden. Vier mannen met bivakmutsen stapten uit en liepen meteen door naar Hakons limousine.
Gedurende de volgende vijf minuten toonden de beelden hoe ze vakkundig en snel een drietal explosieven onder de wagen plaatsten. Hierna werd het beeld even zwart, waarna er een hotelkamer in beeld kwam. De camera bewoog langs de vier aanwezige bedden. Op elk bed lag een geboeide, zo te zien slapende man. Naast elke man lag een bivakmuts. Per persoon werd het gezicht telkens een paar seconden lang gefilmd. De bedoeling was zonneklaar.
Zonder hem daartoe opdracht te hoeven geven, zag Lémarc dat Pierres dunne, bleke vingers al druk over diens toetsenbord dansten. Kort nadat de dvd was afgelopen, had Pierre al twee matches en liet hij de gegevens op het grote scherm verschijnen. Het bleken twee bekende, gevaarlijke criminelen. Hetzelfde gold voor de overige twee, die niet veel later door de herkenningssoftware werden gevonden. Een fraai kwartet, dacht Lémarc, die de vier ruige koppen bekeek. Terwijl Pierre stuk voor stuk de foto's en dossierinformatie van de gefilmde kerels op het grote scherm had laten verschijnen, had Lémarc iedereen nauwkeurig gadegeslagen. Hij had bij niemand een afwijkende reactie kunnen bespeuren. Het enige dat opviel, was dat velen onopvallend en aandachtig speurend om zich heen keken. Hoewel hij er niets van liet merken, baalde hij er stevig van dat er nu een duidelijk achterdochtige sfeer heerste.

“Bon!”, riep Jean. “Ondanks alles toch een mooi resultaat vandaag. In één dag, naast Casanova en die Stiletto, nog vier etterbakken uit de roulatie.” Her en der klonk gesmoord gegrinnik. Het was bij heel UNBI bekend dat Jean La Grande niet bepaald een blad voor de mond nam. “Al met al is de top van de internationale opsporingslijst aardig uitgedund. Dat is nog eens goed nieuws!”

Daar was Lémarc het uiteraard helemaal mee eens, maar intussen zaten ze nog wel met een verklikker in hun maag en had hij er geen idee van hoelang het nog zou duren voor Hakon zich zou melden. Nee, helemaal niets doen, was uitgesloten.
“Zorg ervoor dat de dossiers van die lui klaarliggen als ze hier arriveren”, beval hij Pierre.
“En …”, hij draaide zich naar Jean om, “… regel jij ondertussen de verhoorteams. We moeten de naam van hun contact bij UNBI zien los te peuteren. Ik wil zo snel mogelijk weten wie hier...”
Tot zijn verbazing kwam ineens Sytsema de BIOS binnen. Voor hij hem kon vragen waarom de inspecteur alleen was, rinkelde zijn smartphone. Wel verdomd. Hakon.
Hij nam snel op, maar in plaats van Hakons stem, hoorde hij die van een vrouw. In accentloos Engels vertelde ze hem waar de mol zich nu bevond, waarna de verbinding werd verbroken. Een koude hand leek zijn hart samen te knijpen toen het tot hem doordrong waarom Sytsema in z'n eentje was binnengekomen.

< 07.17
Zich niet werkelijk bewust van het komen en gaan van de mensen om haar heen, keek Marilyn naar de beelden op haar tablet-pc. Afwezig stopte ze het laatste stukje brood in haar mond en al kauwend, sloeg ze Onawa gade, die na achterlating van een stuk of wat spinnetjes en kakkerlakken, stil als een spook het eenzame huis had verlaten.
In het koele licht van de maan en sterren zag ze haar vriendin langzaam lopend het terrein voor de veranda afspeuren, tot ze ineens stopte, bukte en de plek vlak voor haar aandachtig bestudeerde. Haar vriendin kwam even later weer overeind en bleef even stokstijf staan. Als een wegwijzer strekte ze een arm rechtuit naar de weg en met de andere wees ze naar links. Ze draaide zich half om en met een scheve grimas schuin omhoogkijkend, gebaarde ze dat ze er helemaal niets meer van snapte. Geluidloos grinnikend, begreep Marilyn dat Onawa haar liet weten dat het spoor zich daar splitste.
Met liefhebbende ogen keek Marilyn toe hoe Onawa soepel neerhurkte, enkele gereedschappen uit haar rugtas haalde en heel secuur een grillig gevormd stuk gras begon uit te snijden. Niet veel later legde ze de dikke plak naast zich neer en pakte ze een plastic zak. Ze sloeg hem open, nam een schepje en begon voorzichtig het blootgelegde stuk uit te graven. Elke schep aarde die ze eruit haalde, liet ze in de zak vallen.

“Alles oké, Marilyn?”, hoorde ze Joost vragen, die tegelijkertijd haar bord weghaalde en behendig met een vochtige doek de kruimels opveegde.

Marilyn keek op. ‘De Harlekijn’ werd goed bezocht, maar alle aanwezigen keken zonder uitzondering naar de grote televisie, waarop nog steeds beelden uit Den Haag vertoond werden.
Ze keek naar Joost en knikte bevestigend. “Tot zover loopt alles volgens plan enne ...”, ze draaide haar tablet-pc iets naar hem toe, “… kijk. Onawa heeft een spoor gevonden.”
Joost kwam naast haar zitten en samen met hem keek ze naar haar lief, die alle uitgegraven grond weer in het gat stortte en de losse aarde stevig aandrukte. Onawa bevochtigde de plek met water uit haar heupflacon, waarna ze het uitgesneden stuk er precies passend op terugduwde. Na nog een keertje met de flacon langs de kronkelende snijrand te zijn gegaan, stopte Onawa alle spullen weg, hing haar rugtas om en kwam overeind.
Marilyn zag de heldere sterren in haar grote, donkere ogen weerkaatsen toen Onawa omhoogkeek. Over de palm van haar hand blies haar lief een kus de nachthemel in, waarna ze met gebogen hoofd het terrein voor haar afzoekend, de prairie inliep.

< 07.18
Gisteren had Russ nog niet kunnen geloven dat zijn innigste wens zomaar ineens vandaag zou uitkomen en dat hij hier zo lekker ontspannen met Barbara zou zitten ontbijten.
Nog steeds moest hij zichzelf er regelmatig van overtuigen dat hij echt niet droomde. Het was onvoorstelbaar, want tot vandaag had hij eerlijk gemeend dat Barbara alleen maar in Hakon geïnteresseerd was en dat ze, hoewel het tussen die twee tot dusver niet verder dan vriendschap was gekomen, nog steeds van hem hield en nog steeds bleef hopen. Het had zijn hart gebroken om te zien hoe de over het algemeen opgewekte Barbara gaandeweg veranderde in een gedesillusioneerde zakelijke werkmachine. Hij kon Hakon wel wurgen en meer dan eens had hij Barbara wel door elkaar willen rammelen en haar willen toeschreeuwen dat ze eens wakker moest worden. Dat ze haar ogen eens open moest doen zodat ze hém eens zag staan. Het was onbegrijpelijk dat Barbara, die altijd zo scherp was, tegelijkertijd zo blind kon zijn.
Maar vandaag, ergens halverwege deze onvergetelijk absurde en krankzinnige dag, was er een regelrecht wonder geschied. Ondanks, of misschien wel dankzij, alle ups en downs – het hoe en waarom boeide hem niet echt – was de oude Barbara zoals hij haar had leren kennen teruggekeerd. Zijn hart was zowat uit zijn borst gesprongen toen hij die glimp in haar ogen had opgevangen.

Vanaf dat moment kon zijn wereld niet meer stuk. Helemaal niet meer na het zien van de blik in haar ogen toen hij voorstelde haar naar huis te brengen. Ondanks haar zichtbare vermoeidheid, hadden haar ogen geglinsterd.
Gelukkiger dan ooit had hij haar traditiegetrouw meegenomen naar Lorenzo's, een plek waar de redactie vaak samenkwam voor een snelle hap of om samen te borrelen. Overdag gonsde het er van de overgaande smartphones en gekwebbel, maar op dit vroege uur was het er heel wat rustiger.
De korte wandeling in de frisse buitenlucht - Lorenzo's zat zowat pal tegenover het INN-gebouw - had Barbara zichtbaar goedgedaan. Ze had weer wat kleur op haar wangen en terwijl ze op hun ontbijt wachtten, speculeerde ze er druk op los.
Terwijl ze hem vertrouwelijk aankeek, had ze zich van alles zitten afvragen. Waar Hakon zich op dit moment kon bevinden en of hij gezond en wel was. Of hun collega's Ewin en Charles binnenkort zouden vrijkomen, want er had tenslotte helemaal niemand in de opgeblazen limo gezeten, toch? Ze hoopte dat ze vandaag nog van zich zouden laten horen. Pas toen hun bestelling gebracht was, kwam er een eind aan haar woordenstroom.
Alsof ze in drie dagen niets fatsoenlijks gegeten had, wat hem haar kennende trouwens niet eens zou verbazen, viel ze op de dubbeldik belegde panini aan. Zelf had hij nog maar de helft naar binnen gewerkt toen zij al de laatste restjes bij elkaar schraapte en in haar mond stopte.

“Oh, heerlijk. Daar was ik echt aan toe, zeg!” Ze pakte de koffie, leunde met de brede kop tussen haar handen behaaglijk achterover en nam kleine slokjes van haar cappuccino. “De dag had niet beter kunnen eindigen, vind je ook niet, Russ?”

Haar ogen twinkelden ondeugend. Niet te geloven, dacht hij. Waar haalde ze in godsnaam de energie vandaan om na zo'n vermoeiende dag een beetje te gaan zitten flirten? Nou, ze kon krijgen waar ze naar zat te hengelen. Hij lachte haar onbeschaamd uitdagend toe.

“Lieve dame. Beter is prima hoor, maar jou gun ik enkel het beste. Je weet dondersgoed dat dát nog komt.” Barbara schoot in de lach, maar aan haar samengeknepen witte neusvleugels zag hij dat ze tegelijkertijd met alle geweld een geeuw moest bedwingen. Het schuim van de cappuccino had een witte kus op haar neus en lippen achtergelaten. Hij zou het er het liefst hier ter plekke af willen likken en verder likkend elk plekje van haar lichaam willen verkennen, maar dat genoegen moest noodgedwongen uitgesteld worden. Wat Barbara nu het meest nodig had, was slaap. Al het andere kon morgen ook nog. Resoluut schoof hij zijn bord opzij en pakte zijn portemonnee. “Kom, drink je koffie op. Dan kan ik je naar huis brengen.”

Barbara knikte, zette de kop op haar lege bord en stond op. “Als jij betaalt, ga ik nog even snel naar het toilet. Oké?”

< 07.19
Wat hem zojuist was medegedeeld, had hem als een mokerslag getroffen. Lémarcs gedachten kolkten wild door elkaar en hij was blij dat hij zat. De ene herinnering na de andere flitste voor zijn geestesoog voorbij en langzaam maar zeker raakte hij ervan overtuigd dat het inderdaad zo moest zijn. Altijd druk telefonerend, net opgehangen of op het punt staand te bellen. Logisch dat geen van de aanwezigen hier zenuwachtig geworden was. De mol bevond zich niet eens in de BIOS, die had hij zelf weggestuurd. Verdomme!
Hij wenkte Sytsema naar zich toe. “Waar is Jens naartoe gegaan? Snel. Het is belangrijk.”
Sytsema schudde opnieuw zijn hoofd en vertelde dat hij na zijn registratie bij het Security Center alleen met de chef daar had gesproken, die hem vervolgens hierheen had gestuurd. Jens had hij nergens gezien. Nee, dacht Lémarc mismoedig. Dat had hij eigenlijk al wel geweten.

Grimmig pakte hij zijn smartphone en belde het hoofd van het Security Center. “Theo. Luister. Vergrendel het gebouw. Voorlopig mag niemand eruit. Ik kom zo direct naar je toe om het uit te leggen.” Hij deed zijn best om zijn handen niet te laten trillen terwijl hij de smartphone voor zich neerlegde.
Hij moest nu eerst zijn collega's de afschuwelijke waarheid meedelen. In de drukkende stilte voelde hij het zware gewicht van de tientallen ogen die naar hem staarden. Langzaam stond hij op. Hij hief het hoofd, keek hen kort aan en hernam het woord.
“Het bericht van zo-even, kwam namens Hakon en het is niet best. Zijn ondersteunende groep heeft vastgesteld dat de leiding van Spiderweb om 12:23 uur een sms'je heeft verstuurd naar een smartphone hier in de BIOS. Om precies te zijn, in die hoek.”
Hij wees naar de plaats waar Jens had gezeten.
Alle ogen volgden zijn vinger. Zijn collega's waren niet dom. Vrijwel ogenblikkelijk barstte de geladen stilte uit elkaar in kreten van verbazing en heftige krachttermen.

Boven alles uit hoorde Lémarc Max' diepe bromstem. Deze boorde zijn blik beschuldigend in de zijne. “Nou?”, riep hij hard. “Zie je wel? Zei ik het niet?”

In de herrie gaf Lémarc aan Pierre de opdracht om als de sodemieter Jens' smartphone te lokaliseren, waarna hij Max naar zich toe wenkte. Hij begreep dat Max boos was, maar wist tegelijkertijd dat het eerder een reactie op Jens' verraad was, dan een beschuldiging aan hem persoonlijk.
Max' boze blikken negerend, stelde hij hem voor aan inspecteur Sytsema. “Jullie twee moeten die journalisten van INN vrijlaten.

Hun spullen krijgen ze nog terug en verzeker ze ervan dat alle schade vergoed wordt. Daarna moeten jullie de vier bommenleggers ophalen die nog steeds in het Hilton liggen. Ik zal met Holger regelen dat jullie een paar van zijn mannen meekrijgen.”

… MAAR CONTROLE IS BETER!

< 08.01
Stom, stom, stom. Met driftige vegen probeerde Poko de vloer schoon te maken. Niemand had hem ooit zo snel zien bewegen, want normaliter slofte hij, manusje van alles, zo traag als een slak door de gangen en kantoren.
Zorgvuldig had hij zijn rol in stand gehouden en op vrijwel alle vragen met 'poko' (Papiaments voor rustig aan) geantwoord, wat hem al snel de bijnaam Poko had opgeleverd. Binnen een week had iedereen hem voor een trage, niet al te snuggere sukkel gehouden en binnen een maand had niemand meer op hem gelet. Precies zoals hij het had gewild. Zuchtend veegde hij het haar uit zijn ogen en pakte een andere doek. Verbeten boenend vervloekte hij zichzelf dat hij in paniek was geraakt en niet eerst rustig naar Jens had geluisterd toen deze met zijn smartphone in de hand was komen binnenstormen en “Hé, Poko! Betrapt!”, had geroepen. Hij was zich ongelukkig geschrokken. Jens had in één adem doorgekletst.

“Je hebt een sms'je ontvangen. Man, man, wat laat je dat ding toch altijd slingeren. Dit is al de derde en meteen de laatste keer dat ik zo vriendelijk ben je deze terug te brengen. Ik heb daar geen tijd meer voor. Ik ben je loopjongen niet. Ik ga nu direct weer verder. Moet een opdracht uitvoeren.”

Maar Jens’ woorden waren niet meteen tot zijn hersens doorgedrongen. Bij het aanpakken van zijn smartphone had hij gezien van wie het bericht kwam, waardoor hij echt gemeend had betrapt te zijn en voor hij het wist, had hij Jens met een van de zware koffiekannen buiten westen geslagen. Als een blok was Jens tegen de vloer gesmakt. Terwijl hij naar Jens' stille gestalte staarde, was het zweet hem plotseling aan alle kanten uitgebroken. Gelukkig waren ze alleen geweest, maar dat kon ieder ogenblik veranderen. Beverig had hij Jens gecontroleerd, maar de straaltjes bloed die uit zijn neus en rechteroor liepen, waren geen goed teken. Hij had nog geprobeerd te voelen of hij in Jens' hals een hartslag kon ontdekken, maar had geen enkele beweging kunnen bespeuren. Het speet hem werkelijk, want Jens was een van de weinigen bij UNBI die hij wel mocht.
Puffend en steunend had hij Jens' lichaam naar de afvalruimte weten te tillen en hem grommend van inspanning over de rand van de vuilcontainer heen geduwd.
Als een zandzak was Jens neergeploft. Jens' spullen had hij er meteen achteraan gesmeten. Kokhalzend was hij zo snel hij kon teruggelopen, om bijna uit te glijden in een plas koffie. Het was een ravage. De koffiekan had de klap ook niet overleefd en overal lagen scherven. Snel had hij met een trekker de restanten bij elkaar geharkt en de druipende troep opgeruimd, waarna hij uit alle macht zo goed mogelijk de koffievlekken probeerde weg te werken. Inmiddels lagen er een stuk of vier smerige theedoeken naast hem. De vloer leek hem redelijk schoon, maar nu hij om zich heen keek, besefte hij dat het onbegonnen werk was. De koffiespatten zaten werkelijk overal. Dit kreeg hij nooit op tijd schoon. Hij raapte de besmeurde doeken op en dumpte de bundel bij Jens in de vuilcontainer.
Gehaast liep hij terug naar zijn bureau, zakte door zijn knieën en kroop eronder. Er stonden twee computers. De linker was onderdeel van UNBI’s netwerk, waarmee hij alleen maar toegang had tot een programma waarin hij de ontvangen post verwerkte en een programma waarin de keukeninventaris werd bijgehouden. Deze interesseerde hem niet.
Het ging hem om die andere, die in het hoekje ernaast stond. Verleden week had hij hem, gewoon via de containerdienst, van Casanova ontvangen met de opdracht om deze onopvallend in zijn kantoor te plaatsen en af te wachten. Dus had hij hem maar onder het bureau naast die andere gezet en afgewacht tot hij opdracht kreeg wat hij ermee moest doen. Nu was het dan zover. De reclameboodschap had hem bevolen om de laatste info door te sturen, de computer te activeren en ervandoor te gaan.

Hij trok de computer naar zich toe, klikte de achterklep open en zag, zoals hem gezegd was, de kleine smartphone zitten. Ervandaan liepen allerlei draden naar andere onderdelen, die overduidelijk niet in een computer thuishoorden.

Hij zette het apparaatje aan. Het display lichtte op met de melding dat hij een code moest ingeven. Het venijnig knipperende streepje vroeg zo dringend om aandacht dat hij er de zenuwen van kreeg, waardoor zijn eigen smartphone hem bijna uit zijn vingers glipte toen hij het uit zijn kontzak trok.
De code die Casanova hem had gegeven, met het absolute verbod om deze op te schrijven, was onmogelijk te onthouden geweest. Nou, er stond inderdaad niks op papier. Wel had hij zichzelf een sms'je gestuurd waar hij de code in had gezet. Hij moest er niet aan denken dat hij een fout zou maken, want dan zou hij nergens meer veilig zijn. De baas was niet mild met knoeiers, dat was de laatste twee maanden wel gebleken, met die mysterieuze sterfgevallen om hem heen. Hij zag dat er al zeven minuten verlopen waren sinds hij Jens had weggewerkt. Hij moest opschieten. Zijn vingers wilden niet echt lekker meewerken en pas na de derde poging had hij de tien tekens eindelijk correct ingegeven. Haastig klikte hij de achterklep weer dicht, schoof de computer weer op zijn plaats en kroop onder het bureau vandaan.
Het was de hoogste tijd om op te krassen. Casanova had hem aangeraden om minimaal één kilometer afstand te houden. Snel wisselde hij zijn werkjas voor zijn denim jasje, greep zijn tas en liep via de afvalruimte naar de achterdeur, die rechtstreeks op de parkeerplaats uitkwam. Het alarm was geen probleem. Dat had hij al lang van tevoren onklaar gemaakt. Eenmaal buiten, stapte hij direct in zijn auto, die hij altijd vlak bij de achteruitgang parkeerde. Nog maar één hindernis te gaan. Nerveuzer dan hij wilde toegeven, reed hij in een normaal tempo naar de uitrit van de parkeerplaats. Hij had geluk, zag hij. Carlo had dienst. Die maakte nooit een praatje. Met een beetje mazzel kon hij zo doorrijden. Het liep echter niet zoals hij had gehoopt. Uitgerekend nu kwam Carlo naar hem toegelopen, gebarend dat hij zijn raampje naar beneden moest doen. Alsof er niets aan de hand was, zakte hij lui achterover en liet zijn arm buiten het raampje bengelen. Tegelijkertijd wachtte hij gespannen af en hield hij zijn voet boven het gaspedaal gereed om er, als het alsnog mis mocht gaan, met een rotgang dwars door de slagboom heen vandoor te scheuren.
“Goh, Poko, wat ben je vroeg. Dat zijn we niet van je gewend.”

Zo lijzig en traag als hij maar kon opbrengen, antwoordde hij: “Nah, nee. Klopt. Mijn ma ligt in 't ziekenhuis. Moet erheen.”

Carlo trok een meelevend gezicht. “Ach, nee toch. Dan zal ik je verder niet ophouden. Ga maar snel.” Hij liep naar de slagboom en deed deze handmatig voor hem omhoog. Terwijl in het wachthuisje de telefoon luid rinkelde, reed Poko met een korte, lome groet rustig de vriendelijke Carlo voorbij, het terrein van UNBI af.

< 08.02
Terwijl Sytsema en Max nog stonden te knikken dat ze hem begrepen, zag Lémarc de hand van Pierre omhooggaan.
“Ha. Mooi. Je hebt hem gevonden.” Pierre keek hem verontschuldigend aan.

“Jawel, maarreh … De peiling geeft alleen maar aan dat hij nog in het gebouw moet zijn. Preciezer lukt niet. Sorry.”

Dat was geen probleem, vond Lémarc. Waar zijn smartphone zich bevond, daar zouden ze Jens vin... Voordat hij zijn gedachte kon afmaken, ging Pierre, nerveus met zijn vingers friemelend, verder.

“Eh, over die roodharige vrouw ... Raar. Ik heb haar één keer via een verkeerscamera opgepikt. Ze reed het park uit. Daarna is ze nergens meer opgedoken. Alsof ze in rook is opgegaan. Echt raar.” Pierre mocht dan de verpersoonlijking van een slappe deegsliert zijn, met zijn lange, slungelige gestalte, inwitte huid, sluike blonde haren en lange magere vingers met korte tot rafels gekauwde nagels, maar zijn brein bewees het tegendeel. Daar konden volgens Lémarc maar weinigen aan tippen. Als Pierre deze vrouw nog steeds niet had gevonden, zou dat waarschijnlijk niet meer gebeuren ook. Hoe jammer hij het ook vond - hij was heel wat erger teleurgesteld dan hij wilde toegeven - het had op dit moment geen prioriteit.

“Laat maar, Pierre. Dat zoeken we later nog weleens uit.” Hij knikte Pierre geruststellend toe en gaf hem de opdracht om nu direct alle normale communicatielijnen te blokkeren.

Hij was nog niet uitgesproken of een allesdoordringende sirene begon te loeien. In het hele gebouw schalde Theo's stem: “Securityprotocol Alpha 1, DIT IS GÉÉN OEFENING.”
Als op commando stond iedereen op. Terwijl de boodschap nog eens herhaald werd, zocht iedereen zijn spullen bij elkaar om, zoals het protocol voorschreef, zich naar de eigen werkplek te begeven en daar te blijven. Lémarc voegde zich bij Jean, Sytsema en Max.

“Kom. Wij gaan naar het Security Center. Van daaruit zullen we uitzoeken waar Jens zich verscholen houdt.”

Sytsema keek hem vragend aan. “Waarom verkassen? Kunnen we niet beter hier blijven?” Hij gebaarde naar de hightech-apparatuur om zich heen en besloot: “Hier heb je alles bij de hand, toch?”

Terwijl hij als laatste de BIOS verliet, hoorde hij Jean aan Sytsema uitleggen dat alle normale verbindingen, zowel vaste lijnen als mobiel telefoonverkeer, inclusief het intra- en internet geblokkeerd waren en dat het gehele UNBI-gebouw, met uitzondering van de dubbel beveiligde lijnen binnen het Security Center, volledig incommunicado was. Tja, aan het protocol mankeerde niets, dacht Lémarc mismoedig. Het waren mensen die je bedrogen. Sympathieke jongens zoals Jens. Nog nooit had hij zich zo verschrikkelijk in iemand vergist. Ook nu nog, zelfs nu nog, kon hij zich niet voorstellen dat Jens - ijverige, hulpvaardige, blonde Jens - zijn ziel verkocht had.

< 08.03
Ewin had er geen idee van dat zijn collega’s in New York zich prima amuseerden. Velen hadden beslist al een slokje te veel op en de stemming werd steeds uitgelatener. Ewin zelf bevond zich in een heel wat minder aangename situatie. Naar zijn gevoel was het al uren geleden dat vier potige AT'ers Charles en hem zonder omhaal van de sofa hadden getrokken. Stevig door hen vastgehouden, waren ze uit het Elisabeth Ziekenhuis gehaald, waarna ze hardhandig achter in een geblindeerde zwarte SUV geduwd waren.

Ze hadden nog niet lang gereden toen de wagen al stilhield en de portieren met een ruk geopend werden. Voor hij echter ook maar de kleinste glimp van de omgeving had kunnen opvangen, hadden ze Charles en hem een donkere kap over het hoofd getrokken. Daarna had hij Charles niet meer gezien, maar hij twijfelde er niet aan dat zijn cameraman op een soortgelijke manier behandeld was als hijzelf. Alsof hij niet meer dan een buitenmaatse vleeshomp was, hadden ze hem op een stoel neergedrukt, met ijskoud aanvoelende handboeien ergens aan vastgeklikt, de plastic binders losgesneden en hem de kap van het hoofd getrokken. Met knipperende ogen vanwege het plotselinge felle licht van de naakte tl-buis aan het plafond, had hij de deur zien dichtslaan.
De doffe bonk had akelig definitief geklonken. Sindsdien had hij helemaal niets meer gehoord en had hij in zijn eentje tussen deze saaie, grauwwitte muren gezeten. Hij kon niet opstaan en een beetje rondlopen, want men had hem met een arm aan de stalen tafel vastgeklikt. Voor zover hij kon beoordelen, was het ding massief en, net als de stoel overigens, met dikke bouten en moeren aan de vloer vastgeklonken.
Tenzij hij zich in de Hulk kon veranderen, was loskomen hiervan schier onmogelijk. De andere arm kon hij vrij bewegen, zodat hij kon drinken uit de plastic waterfles die ze voor hem hadden achtergelaten. Het enige dat de monotonie onderbrak, was het donker glanzende, rechthoekige vlak op de wand tegenover hem. Aan de andere kant doorzichtig, natuurlijk. De hele tijd had hij zo rustig mogelijk aan tafel gezeten en af en toe een slok water genomen. Maar naarmate de stilte voortduurde en hij naar zijn gevoel al uren aan zijn lot was overgelaten, begon hij zich steeds meer zorgen te maken. Als Charles en hij daadwerkelijk onder de Patriot Act vastzaten, konden ze hen jarenlang, misschien wel levenslang vasthouden en hen God weet wat aandoen.

De striemen aan zijn polsen en enkels, die steeds erger begonnen te schrijnen, waren daarbij vergeleken maar een kleinigheid, wist hij. Hij had nog steeds dorst, maar de fles was al geruime tijd leeg en inmiddels moest hij verschrikkelijk nodig plassen. Op zijn schreeuwen om hulp was geen enkele reactie gekomen. Als dit onderdeel was van zo'n nazi trucje om hem in een oncomfortabele situatie te brengen en hem daarmee te breken, dan waren ze beslist op de goede weg. Zijn blaas stond echt op springen. Hij kon het nog hooguit vijf minuten ophouden. Hij moest iets verzinnen zodat hij zichzelf niet zou bevuilen. Die lol gunde hij ze niet. Grimmig greep hij de fles, klemde hem tussen zijn benen en ritste zijn gulp open. Hij hield de flessenhals tussen twee vingers in positie en liet zijn blaas leeglopen. God, wat een opluchting. Voorzichtig manoeuvrerend, met de bijna driekwart gevulde fles stevig tussen zijn benen rechtop gehouden, sloot hij zijn gulp. Vergenoegd stelde hij vast dat hij nog geen druppeltje gemorst had. Het stelde uiteraard niet veel voor, maar op dit moment voelde het als een enorme overwinning.
Trots reikte hij naar de fles, toen er zonder enige waarschuwing ineens een schokkend harde stem uit de wanden kwam donderen. Geschrokken dook hij in elkaar, dacht ogenblikkelijk aan de fles, maar het was al te laat. Terwijl er luid schallend een mededeling werd omgeroepen, voelde hij de natte warmte door zijn broek sijpelen.

< 08.04
Na Saundra's vaststelling waar de mol zich bevond en haar mededeling dat Lémarc daarvan op de hoogte was gesteld, had haar prettige stem hem even later laten weten dat het gehele UNBI-gebouw door de beveiliging onder SEC1 geplaatst was en dat ze, direct nadat Onawa voor verbinding had gezorgd, de data van de Markland-router die in het huisje in Texas stond, had binnengehaald. Het apparaat bevatte de gehele historie van de laatste maand. Zodra ze klaar was met de analyse ervan, zou ze zich weer melden.
De Lord wreef in zijn handen, want het leek er nu dan toch eindelijk op dat ze vooruitgang boekten. Hij zocht zijn stoel op en nam plaats, zodat hij het gehele GRID gemakkelijker kon overzien.
Zijn blik richtte zich op het kwadrant rechtsboven, dat de afzonderlijke beeldschermen bevatte. Het eerste scherm stond afgesteld op de nieuwszender INN en liet op dit moment alleen maar herhalingen en reclame zien.
Op het tweede scherm zag hij Onawa die, af en toe bukkend om de grond voor haar nader te bestuderen, haar weg door de verlaten vlakte zocht.
Het derde scherm toonde hem de gebeurtenissen bij UNBI, waar momenteel Hakons mensen de BIOS verlieten.
Het was het vierde scherm dat zijn aandacht trok, want daarop verschenen in een onregelmatig ritme diverse lijnen, vraagtekens en één naam. “Saundra? Wat betek...”

Op hetzelfde moment zei Saundra: “Op scherm vier ziet u een schematische voorstelling van de inhoud die op de router staat. Alle in- en uitgegane berichten heb ik in deze communicatiestructuur verwerkt. Als eerste dook het nummer van Casanova's smartphone op. Er zijn meerdere berichten naartoe verstuurd. Het laatste is van twee dagen voordat wij hem in het vizier kregen. Ook alle andere gevonden nummers zijn prepaid, doch deze zijn maar eenmaal gebruikt. Het wordt moeilijk om hiervan de namen en adressen te vinden. Wil ik verdere resultaten kunnen boeken, moet ik diverse instanties mogen benaderen. Daarvoor heb ik uw toestemming nodig.”

Hij hoefde niet lang na te denken. De mensen met wie Casanova had samengewerkt, zouden beslist net zulke monsters zijn en moesten zo snel mogelijk worden opgepakt. “Toestemming verleend, Saundra.”

“Dank u.” Saundra zweeg en op het vierde scherm begon een van de vraagtekens te knipperen. Achter de schermen werd druk gewerkt, constateerde hij tevreden. Het zou wel een poosje duren voor Saundra van zich zou laten horen, nam hij aan.

Op het GRID veranderde er niet veel. Behaaglijk leunde hij achterover, ontspande zich en sloot zijn ogen. Een hazenslaapje werd hem echter niet gegund.

Saundra meldde zich. Nadat ze absurd beschaafd haar keel had geschraapt, klonk ze zo mogelijk nog beschaafder. “Na het vinden van de smartphone van de mol binnen UNBI, heb ik getracht te ontdekken wie de eigenaar ervan is. Dat is nog niet gelukt, want ook hier gaat het om een prepaidkaart. Wel heb ik kunnen vaststellen dat Jens het heeft meegenomen naar de opslag c.q. voorraadruimte achter in het gebouw.
Ik heb de personeelsgegevens van UNBI ingekeken en degene die daar een kantoortje heeft, is Stanley Dapper. Deze persoon is vier maanden geleden als conciërge aangesteld. De betreffende smartphone is daar precies acht minuten en 43 seconden gebleven, voordat het weer in beweging kwam. Het toestel heeft tegelijkertijd met mijnheer Dapper UNBI verlaten. Satellietbeelden en omliggende camera's bevestigen het vertrek van deze man. Hij heeft per auto om 12.41 uur het terrein verlaten.
Het spoor is gevolgd tot een parkeerterrein in de buurt, waar hij nu geparkeerd staat. Een beveiligingscamera tegenover deze parkeerplaats laat nog net de auto zien. SPY heeft geconstateerd dat hij daar op dit moment met een laptop aan het werk is. Volgens onze inschatting kunnen we ervan uitgaan dat hij contact probeert te maken met Spiderweb naar aanleiding van het bericht dat hij ontvangen heeft. Met de als reclameboodschap vermomde sms is een muzieknummer meegezonden. CRYPTO heeft nog steeds geen resultaten betreffende beider inhoud. Derhalve stel ik voor om Lémarc Tasker en Holger Bersal actief aan te sturen, zodat deze man kan worden aangehouden. Het is noodzakelijk dat Dappers smartphone en laptop onderzocht worden. Ongetwijfeld leidt de informatie daarop tot een snellere ontcijfering van die cryptische reclameboodschap. Ook nu heb ik hiervoor uw toestemming nodig.

Zonder zich tweemaal te bedenken, gaf hij nogmaals zijn akkoord en vroeg waar Jens was.
“Volgens de laatste peiling bevindt hij zich in de ruimte waar de afvalcontainers staan. Wat hij daar doet, is onbekend.”

< 08.05
Met Sytsema, Max en Jean in zijn kielzog stapte Lémarc het Security Center binnen, waar Theo en Holger druk in de weer waren. Holger keek belangstellend naar de rij monitoren waarop de gangen en gemeenschappelijke ruimtes werden getoond, terwijl hij per portofoon zijn manschappen commandeerde. Achter hem langs, zag hij Theo heen en weer lopen, die druk bezig was met gebaren zijn personeel aanwijzingen te geven. Allebei keken ze op en maakten een gebaar dat ze eraan kwamen. Theo tikte Holger op zijn schouder en wees naar zijn bureau.
Zodra ze allemaal zaten, praatte Lémarc Holger en Theo bij en ondanks het verraderlijke handelen van Jens, was hij tegen wil en dank geamuseerd. De eerder altijd een tikje arrogante en afstandelijke Holger, bleek vandaag toch menselijk. Op diens gezicht wisselde de ene emotie zich na de andere af toen hij Hakons plan kort samenvatte. Ongeloof, opluchting, blijdschap … Maar nu, na het slechte nieuws over Jens, stond diens gezicht op onweer.
“Jullie zullen het met me eens zijn dat het vinden van Jens nu de hoogste prioriteit krijgt”, besloot Lémarc. Vijf grimmige hoofden knikten instemmend.
“Theo, hoe is de stand van zaken op dit moment?”

Met zijn armen zelfverzekerd over elkaar, antwoordde Theo: “Volgens mijn jongens heeft niemand het gebouw verlaten.

Alleen Poko is eerder weggegaan. Dus dat wordt domweg zoek…”

Hij kreeg geen tijd om zijn zin af te maken, want Jean onderbrak hem door verbaasd te vragen: “Poko?”

Niet erg geïnteresseerd, herhaalde Theo: “Ja, alleen Poko. Je weet wel, die slome.”

“Mmm, dat is vreemd”, zei Jean peinzend. “Die man is niet vooruit te branden, maar blijft wel netjes elke dag tot zijn werk gedaan is. Hij gaat vaak als een van de laatsten weg.”

“Volgens de beveiliger die hem sprak ...”, vervolgde Theo, “... moest hij vandaag vroeger weg omdat zijn moeder ernstig ziek is opgenomen in het ziekenhuis.”

“Wat?” Lémarc veerde op. “Dat kan niet. Poko's moeder is twee weken geleden overleden.” Gejaagd – ondanks alles hopend dat ze wat Jens betrof op het verkeerde been gezet waren – legde hij uit dat de man hem dat zelf verteld had.
Zijn moeder woonde aan de andere kant van de wereld en ondanks Hakons toestemming om naar de begrafenis te gaan, was hij stug blijven doorwerken. Op zijn vraag waarom, had Poko enkel zijn schouders opgehaald, iets onduidelijks gemompeld en was wazig kijkend verder gesloft. Lémarc kwam half overeind en zei:
“Trouwens, nu ik me het moment van dat storende telefoontje in de BIOS voor de geest haal, is het opvallend dat Jens die smartphone van de koffiekar pakte. Jens houdt zijn telefoon altijd bij zich. Ik heb nog nooit meegemaakt dat hij dat ding ergens neerlegde. Het zou best weleens kunnen dat het niet eens de zijne...”
Theo's portofoon kraakte. Hij hield het ding aan zijn oor en er verscheen een diepe groef tussen zijn wenkbrauwen. Kort daarna meldde Theo grimmig:
“Het alarm van de containerruimte is onklaar gemaakt en de buitendeur daar is niet afgesloten.”

< 08.06
Hoewel hij makkelijk was weggekomen, was het niet eenvoudig geweest om rustig te blijven rijden. Op de valreep worden aangehouden zou rampzalig zijn. In het liberale Nederland zou de gevangenisstraf wel meevallen, maar het geld … Hij zou een klein fortuin verspelen. Hij spiedde continu om zich heen terwijl hij kalmpjes door de straten tufte, maar had toch binnen vijf minuten de parkeerplaats van een winkelcentrum in de buurt weten te bereiken. Het was dezelfde plek als waar hij voorheen Casanova regelmatig ontmoette. Een al wat oudere buurt, waar rondom de parkeerplaats van de kleine buurtsuper de struiken tot een dichte haag waren opgeschoten. Ideaal.
Hij had de auto achteraan in een hoek naast een busje geparkeerd en stond goed beschut met hoge struiken aan de rechterkant en achterkant van de auto. Aan de linkerkant werd hij aan het zicht onttrokken door het busje.
Haastig had hij zijn laptop gepakt, zijn smartphone erop aangesloten en het kopiëren van het laatste bestand gestart. Nu pas durfde hij zich wat te ontspannen en het tot hem door te laten dringen dat hij het geflikt had. Ongelooflijk, maar waar. Hij moest een betere toneelspeler zijn dan hij zelf had gedacht, want iedereen had zonder meer geloofd dat hij erg langzaam en erg verstrooid was en daarom telkens overal zijn smartphone liet slingeren.
Niemand had er ook maar enig vermoeden van gehad dat het ding, overal waar hij het had laten liggen, urenlang alles wat er besproken werd had opgenomen.
In opdracht van Casanova had hij zijn smartphone de laatste weken telkens door zijn ogenschijnlijke vergeetachtigheid juist daar achtergelaten waar de meeste informatie werd besproken. Het laatste bestand dat hij nu naar zijn laptop kopieerde, bevatte het meeste van wat er die ochtend allemaal in de BIOS was besproken. Helaas niet alles, omdat Jens zo vriendelijk was geweest om het ding terug te komen brengen.
Tranen schoten in zijn ogen toen hij aan diens slappe lichaam terugdacht. Het speet hem oprecht dat Jens zijn goede daad met de dood had moeten bekopen, want dankzij hem had hij op tijd weg weten te komen. Dat hij niet eerder gesnapt was, was sowieso verbazingwekkend. Goddank. Hij was ervan af. Nog even, dan was de klus geklaard en zou hij een rijk man zijn. Hij wist al precies wat hij met het geld ging doen. Terug naar Curaçao. Een leuk restaurantje openen, zodat zijn beide zusjes een respectabele baan konden krijgen. En misschien nog een bootje om te vissen. Vanwege deze klus had hij niet eens naar de begrafenis van zijn moeder kunnen gaan. Met de rug van zijn hand veegde hij de tranen uit zijn ogen. Voor haar zou hij de mooiste steen kopen die er maar te vinden was. Dat was wel het minste.

Ongeduldig ging hij verzitten. Het bestand was groot en het kopiëren leek wel een eeuwigheid te duren. Het blauwe voortgangsbalkje, bijna net zo azuurblauw als de zee thuis, kroop traag verder. Hij keek ernaar en plotseling gleed er een glimlach over zijn gezicht. Stanley, jongen. Poko, poko.

< 08.07
Op zijn hielen gevolgd door Jean en Holger, beende Lémarc gehaast de gangen door en gleed bijna uit op de gladde vloer toen hij Poko's werkruimte binnenstoof.
“Oeps, kijk uit. Het is hier spekglad”, waarschuwde de bewaker, die het defecte alarm ontdekt had en die hem door net op tijd zijn arm vast te grijpen, ternauwernood voor een lelijke smak wist te behoeden.
Achter hem stapten Holger en Jean wat voorzichtiger binnen.

“Mon Dieu”, riep Jean uit. Met een van afkeer vertrokken gezicht stond hij om zich heen te kijken. “Wat is hier in 's hemelsnaam gebeurd? Kijk nou eens, alles zit vol vieze spetters en spatten. Gadver!”

Ook Lémarc liet zijn blik door de ruimte gaan. Jean had gelijk. Het was hier niet bepaald schoon. Hij verplaatste zijn blik naar de vloer. Op het eerste gezicht leek deze tamelijk schoon, maar toen hij beter keek, vielen hem de vlekkerige vegen op. Hier had iemand flink gemorst en niet al te best opgeruimd. Niets wees er echter op dat Jens hier was geweest. Intussen was Jean met de bewaker meegegaan om het defecte alarm te onderzoeken en hield Holger zich bezig met een vluchtig onderzoek van de kastjes.
“Niks bijzonders, Lémarc. Alleen maar allerlei gewone huishoudelijke spullen. Ik kan me niet voorstellen wat Jens hier nou te zoeken had.”
Met een licht schouderophalen gaf Lémarc te kennen dat hij het ook niet wist en activeerde hij zijn portofoon. “Theo, stuur een paar man naar buiten en laat ze kijken of ze Jens kunnen vinden. Laat ze tevens zijn auto doorzoeken.” Vervolgens liep hij naar de containerruimte en wenkte Holger naar zich toe.
“Trommel extra mankracht op en laat deze ruimte, voor de zekerheid ook nog eens Poko's werkruimte, het archief daarachter en de bijkeuken ernaast minutieus controleren. Laat ze alles waar ook maar enigszins ruimte in zit onderzoeken. Laat ze elke kleinigheid die afwijkt rapporteren. Jens is of met Poko meegereden, of hij heeft zich hier ergens verstopt.”
De grote blonde Duitser knikte, pakte zijn portofoon en begon staccato-achtig sprekend orders door te geven. “Jean …”, vervolgde Lémarc, daarbij naar de containerruimte wijzend, “… als jij alvast hier begint, dan check ik het archief.”

Op weg ernaartoe nam hij opnieuw contact op met het hoofd van het Security Center. “Theo …”, vroeg Lémarc, “… wat weet jij van deze Poko?” Terwijl hij de kasten en laden een voor een controleerde, luisterde hij naar wat Theo wist te melden, wat eigenlijk bedroevend weinig was.

Poko was in het kader van een gesubsidieerd sociaal project als een soort manusje van alles aangesteld. Op verzoek van de Nederlandse regering had Hakon voor hem en vier anderen dit soort functies gecreëerd. Alle vijf personen waren prima door de screening heen gekomen. Tja, dacht Lémarc bij zichzelf. Dat betekende blijkbaar niet zoveel. Jens had ook zuiver op de graat geleken.

Terwijl er allerlei vragen door zijn hoofd spookten, verzocht hij Theo om Pierre alle gegevens over Poko en Jens te laten verzamelen. Vervolgens begon hij de enorme rij kasten aan de volgende wand te onderzoeken. Halverwege de tweede kraakte zijn portofoon. Het was Jean.

“Lémarque! Kom hierheen. Ik heb Jens gevonden!”

Met een rotklap smeet hij de kast dicht en rende naar de containerruimte terug. Van de voorste van de drie naast elkaar staande containers was de schuifklep helemaal naar achteren geschoven. Jean stond er half overheen gebogen en leek er voorzichtig in rond te tasten. Terwijl Jean een zwarte plastic zak omhoogtrok, keek Lémarc naar binnen en zag Jens liggen. Hij lag half op zijn zij, met zijn rechterarm half over zijn hoofd gebogen. Zijn blonde haar zat vol geronnen, bloederige korsten.

“Hij is niet dood, Lémarque. Ik heb een hartslag gevoeld, maar durf hem niet te bewegen, want er druppelt bloed uit zijn oor en ik weet nog van mijn EHBO-opleiding dat er dan waarschijnlijk sprake is van een schedelbreuk. Theo is op de hoogte en heeft al een ambulance geregeld.” Hij wees naar de twee zakken die bij zijn voeten stonden en vervolgde: “De spullen die hij mee had, liggen hier ook. En, kijk.” Hij hield Lémarc een in een zakdoek omwikkelde smartphone voor. “Deze lag er ook bij.”

Lémarc staarde bedroefd naar Jens' slappe gestalte. Schuldig? Onschuldig? Met heel zijn hart wenste hij dat het laatste zou worden bewezen. Het was zonneklaar dat Poko Jens had neergeslagen. Ze moesten hem zo snel mogelijk opsporen om aan de weet te komen wat die twee precies met elkaar te maken hadden gehad.
Hij wenkte Holger naar zich toe en zei snel tegen Jean: “Check of het Jens' smartphone is en controleer de geschiedenis ervan. Zorg ervoor dat je niet per ongeluk de vingerafdrukken eraf poetst.” Hij pakte de plastic zakken op en draaide zich om naar Holger. Terwijl hij naar de container achter hem gebaarde, sprak hij snel verder: “We hebben Jens gevonden. Je kunt de zoektocht afblazen.”
Holger deed onmiddellijk een greep naar zijn portofoon, maar Lémarc gaf met één hand te kennen dat hij nog niet uitgesproken was. “Luister goed. We moeten snel zijn.” Hij gaf Holger de doorzichtige plastic zak.
“Dit zijn de spullen van die journalisten van INN. Die moet je aan Theo geven en hem laten regelen dat ze hun bezittingen terugkrijgen en vrijgelaten worden.
Deze zak …”, hij stak Holger de zwarte plastic zak toe, “… moet je aan Sytsema geven. Hij weet wat erin zit. Hij en Max moeten naar het Hilton om een viertal criminelen in te rekenen. Regel een AT dat met hen mee kan gaan. Vervolgens wil ik dat jij en je mensen binnen een paar minuten volledig inzetbaar zijn om degene die Jens heeft neergeslagen te arresteren. Geef me een seintje zodra je gereed bent.”

Zonder hem in de rede te vallen, had Holger hem ernstig kijkend aangehoord. “Komt in orde, Lémarc. Ik laat ook de commandowagen aanrukken, oké? Over vijf minuten staan we klaar.” Hij knikte resoluut, viste met zijn ene bruikbare hand behendig zijn portofoon op en beende ervandoor terwijl hij rappe bevelen gaf.

Jean leunde tegen de container en was met zakdoek en ballpoint met de smartphone bezig. Zichzelf verwijtend, keek Lémarc naar Jens, die als oud vuil tussen de rommel lag. In een poging te bedenken wat er gebeurd kon zijn, sloot hij zijn ogen en probeerde zich te herinneren wat hij precies gezien had. Midden in zijn betoog had er een mobieltje gejengeld en had hij Jens het ding zien pakken. Terwijl hij het afzette en in zijn zak stopte, had Jens druk gebarend geprobeerd hem iets duidelijk te maken. Maar met de beste wil van de wereld kon hij zich niet voor de geest halen wat zijn assistent kon hebben bedoeld. Verdorie, had hij maar beter opgelet. Overtuigd van Jens' loyaliteit, had hij hem even later op pad gestuurd. Hij kon toch zeker de mol niet zijn? Had hij zijn assistent dan al die jaren zo slecht ingeschat? Had Jens hem zo makkelijk een rad voor ogen kunnen draaien? Hoe langer hij erover nadacht, hoe onwaarschijnlijker het hem leek. Stel dat Jens domweg op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was geweest ... Somber keek hij naar de restanten van een koffiekan, die half onder Jens' enkel lagen. Poko's werkruimte had onder de spatten en vegen gezeten. Misschien was Jens ergens getuige van geweest en had Poko hem neergeslagen. Een hoop misschiens ... Jeans stem onderbrak zijn gedachtegang.

“Welnu, Lémarque. Dit is inderdaad Jens' eigen smartphone.” Voorzichtig wikkelde Jean de zakdoek er helemaal omheen. “Ik heb alles nagekeken. Er staan geen verdachte boodschappen op en het afgelopen uur heeft hij helemaal geen sms'jes ontvangen.”

Lémarc keek verrast op en tegelijkertijd leek er een reusachtig gewicht van zijn schouders te glijden.

Hij wist nu vrijwel zeker hoe de vork in de steel moest zitten.
“Dan kunnen we nu wel stellen dat het die van Poko moet zijn geweest, die hij van die koffiekar heeft gepakt.”
“Die hij misschien teruggebracht heeft”, vulde Jean instemmend aan. “Maar dat bewijst verder niets, Lémarque.”
Zeer tegen zijn zin in, moest hij toegeven dat Jean gelijk had. Desondanks bleef Lémarc geloven dat Jens niets met Poko te maken had. “Nee, op dit moment niet, Jean. Maar zodra we Poko gevonden hebben, zullen we de ware toedracht leren kennen.” En dan zullen we weten dat Jens geen blaam treft, voegde hij er in gedachten aan toe. Hij keek op zijn horloge. Onderhand zou Pierre zich toch eens moeten melden, zodat ze wisten waar ze Poko konden vinden. Hij had het nog niet gedacht of zijn smartphone ging. In de veronderstelling dat Theo het alarm deels had opgeheven en hij Pierre aan de lijn zou krijgen, nam hij zonder op het display te kijken op.
Een bekende vrouwenstem zei zacht: “Wij hebben begrepen dat u op zoek bent naar een zekere Poko.” “Dat klopt”, antwoordde hij verbaasd. “Wat...” De vrouw sprak onverstoord verder.

“Wij hebben de smartphone waar die belastende sms op is ontvangen, kunnen traceren. Het apparaat bevindt zich al vijf minuten op een parkeerplaats van een winkelcentrum met de naam Babylon, vlak bij u in de buurt. Het signaal komt uit een daar geparkeerde blauwe Toyota Camry en de inzittende is een donkergekleurde man, die op dit moment met een laptop bezig is. Volgens onze specialisten is het de man die u zoekt. Wijzelf kunnen alleen maar signaleren en informeren, niet ingrijpen. Wij zullen de locatie naar de smartphone van Holger Bersal zenden. Daarnaast zullen wij ook de commandowagen van zowel het Regionale AT als een extra plaatselijk AT aansturen. Deze teams zijn op de terugweg van de inzet bij het Elisabeth Ziekenhuis en bevinden zich in de buurt. Ze kunnen binnen drie minuten ter plaatse zijn. U hoeft zich over de coördinatie geen zorgen te maken, want dat wordt door ons namens de crisismanager geregeld. Hakon zal zo spoedig mogelijk worden geïnformeerd. Zodra hij gelegenheid heeft, zal hij contact met u opnemen. Hij zal, net zoals u, uitermate geschokt zijn wanneer hij hoort wat er met Jens is gebeurd. Maar dat mag op het scenario verder geen invloed hebben.”

“Hè, wat? Scenario?”, riep Lémarc verbaasd uit. “U wilt toch niet beweren dat alles gepland is?”

“In ons leven wordt bijzonder veel gepland, mijnheer Tasker. Desondanks krijgen we toch af en toe te maken met onverwachte wendingen.Bij onze risicoanalyse is Poko niet noemenswaardig opgevallen en dat zal Hakon zichzelf zwaar aanrekenen. Namens hem verzoeken wij u er alles aan te doen om de man levend in handen te krijgen. Tevens verzoeken wij u dringend om te wachten tot Poko klaar is met hetgeen hij nu aan het doen is. Wij vermoeden dat hij via zijn laptop een bericht zal versturen. Deze boodschap willen wij onderscheppen. Zodra hij de auto start en weg wil rijden, kunt u ingrijpen.”

Lémarc hoorde een klik en de verbinding was weg. Verbijsterd stond hij naar zijn smartphone te staren. Coördinatie? Planning? Scenario? Namens Hakon? Wat gebeurde hier verdomme allemaal? Waar was zijn baas in godsnaam mee bezig? In een woeste polka tolde de ene vraag na de andere door zijn hoofd. Hoe kon hij in 's hemelsnaam grip houden op zo'n absurde situatie?

Hij staarde nietsziend voor zich uit en borg nadenkend zijn smartphone op.
“Nou? Lémarque!” Jean stond hem ongeduldig vragend aan te kijken. Hij had Jeans vraag helemaal niet gehoord, maar hoefde er niet naar te raden. Hoe werd hij nu geacht antwoord te geven? Hoe kon hij iets verklaren waar hij zelf niets van begreep? Razendsnel alles overwegend, besloot hij alle vragen op te schorten. De vrouw had beweerd namens Hakon te bellen en wilde dat ze Poko arresteerden. Dat was voorlopig voldoende.

Hij liet in het midden wie er gebeld had, maar antwoordde rustig: “Poko's locatie is vastgesteld. Tegen de tijd dat Jens in het ziekenhuis is opgenomen, hebben we hem te pakken.” Jean glimlachte even en keek hem vervolgens onverzettelijk aan.

“Ik blijf bij Jens. Sorry, Lémarque. Het is niet persoonlijk bedoeld, maar ik ga met hem mee.” Lémarc wist wat hij bedoelde. Er was dan iemand bij Jens die hem niet een hand boven het hoofd zou houden. Hij knikte ten teken dat hij het begreep. “Luister.” Het jankende geluid van een ambulancesirene kwam snel dichterbij. “Ze komen eraan. Ik ga nu. Houd me op de hoogte.”

< 08.08
Hij had al heel wat meegemaakt in zijn functie van crisismanager, maar wat er vandaag allemaal gebeurd was, sloeg werkelijk alles, dacht Johan knarsetandend. Allerminst gelukkig met de gang van zaken, stond hij met stijf op elkaar geklemde kaken de verrichtingen van zijn IT'er gade te slaan, die op zijn bureaustoel tussen de diverse beeldschermen heen en weer pendelde.
Regelmatig her en der onbegrijpelijke tekst typend, zwiepte hij onvermoeibaar van de ene terminal naar de andere. Voor zijn lekenogen zag het er allemaal erg professioneel uit, maar hij vroeg zich inmiddels serieus af of die gast zijn meer dan genereuze salaris wel waard was.
Nog steeds had hij die klotehacker niet gevonden. Terwijl hij kritisch toekeek, draaide hij het dopje van de waterfles en nam een grote slok. Het koude water had maar een tijdelijk verdovend effect, want al snel kwam de maagpijn in alle hevigheid terug. De tabletten die hij een half uurtje geleden geslikt had, hielpen geen zier. Net zo effectief als die IT'er, dacht hij zuur.
Hij kon maar beter opdracht geven om het systeem af te sluiten en opnieuw te laten opstarten. Tenslotte lagen voor iedereen de nieuwe toegangscodes al klaar. Ook waren de moeilijkheden in Den Haag voorbij. Alle rotzooi in zijn stad was inmiddels opgeruimd en alles ging weer zijn gewone gangetje. De schade was wel meegevallen en betrof voornamelijk de nieuwe hal van het Elisabeth. Dat mochten de verzekeringsmaatschappijen uitzoeken, en wat UNBI aanging, nou, dat was niet zijn pakkie-an.
Gelukkig maar, want daar had hij allemaal geen tijd voor. De komende weken zou hij lange dagen moeten maken om de gigantische papierberg die deze dag tot gevolg had te verwerken. Het vooruitzicht vrolijkte hem niet bepaald op.
Chagrijnig nam hij nog een slok, schroefde de dop er weer op en stond op het punt om de opdracht te geven, toen de IT'er met een enthousiast gezicht kort achteromkeek. “Hebbes!”

Diens vingers dansten kort over het toetsenbord. “We hebben weer een inbreuk. Kijk, kijk en kijk”, riep hij opgewonden, terwijl hij drie verschillende schermen aanwees. “Hier stuurt hij namens u een bericht dat aan de commandant van EUAT92, Holger Bersal, gericht is. En hier nog eentje, waarmee AT2 en de commandowagen nieuwe instructies ontvangen. En op dit scherm ...”, hij wees het laatste scherm aan, “... ziet u de voortgang van het traceren en vinden we de hacker. Dat kan elk moment gebeuren. Het programma volgt nu het spoor naar het IP-adres van de computer waar het bericht vandaan komt.

Kijk maar.” Zijn gezicht straalde. “We naderen de bron.” Hij had het nog niet gezegd, of achter elkaar floepten de beeldschermen op zwart.

< 08.09
Verbijsterd door zijn plotselinge vrijlating, stond Ewin met Charles voor de hoofdpoort van het UNBI-gebouw, waar ze allebei nog geen minuut geleden waren achtergelaten.
Naast hem klonk een zacht geritsel, gevolgd door een gesmoorde vloek. Ewin keek opzij en zag Charles met treurige ogen zijn vernielde camera bekijken.
“Waar was dat nou voor nodig?”, zei Charles. “Waarom moet alles nou altijd kapot gemaakt worden? Snap jij dat nou?”
“Ik weet het niet, Charles”, antwoordde hij vermoeid. “Ik weet alleen dat we hier in het zonnetje staan en weer vrij zijn. Dat had ik niet gedacht. Ik was er heilig van overtuigd dat we kilometers dik in de shit zaten.” Pas nu hij zijn eigen stem het hoorde zeggen, besefte hij dat het waar was. De suffe verbijstering ebde weg en hij bekeek Charles wat beter. Hun kleren waren aardig verfomfaaid, maar afgezien van een behoorlijke schram op diens gezicht, leek Charles niet veel te mankeren. Hij zag wel dat zijn collega aardig zijn best deed om de donkere vlek op zijn bovenbeen te negeren. “Dat is niet wat je denkt”, verweerde hij zich enigszins nors. “Ik moest allemachtig nodig en heb de waterfles gebruikt, maar dat ging op het laatste moment niet helemaal goed. Moet jij niet? Hebben ze jou niets te drinken gegeven?”

Charles grinnikte kort. “Zeker wel. En dat heb ik opgedronken ook. Maar weet je, ze behandelden ons als beesten. Dus dacht ik me ook maar als een beest te gedragen.” Hij zweeg even, grinnikte nog eens en vervolgde: “De muren waren zo verschrikkelijk saai, zie je. En dus heb ik er wat abstracte moderne kunst op achtergelaten.”

Ewin schoot in de lach. Typisch Charles. Hardnekkig en kort door de bocht. Inmiddels waren ze ontdekt en dook er een horde nieuwsbeluste concurrenten op. Snel trok Ewin zijn jasje uit en hing het over zijn arm, daarmee de vlek op zijn broek aan ieders oog onttrekkend. Hij had genoeg ervaring om te weten dat de media keihard was. Hij was net op tijd. Omringd door camera's en microfoons werden ze overstelpt door een massa opdringerige mensen die weten wilden wat er met hen gebeurd was en of ze wisten waarom er vlak voor hun vrijlating een paar SUV's van diverse arrestatieteams met gillende sirenes waren weggereden. Van alle kanten klonken schelle stemmen die het naadje van de kous wilden weten. De kakofonie maakte hem horendol. Vertwijfeld probeerde hij een uitweg te vinden en zag tot zijn opluchting een INN-wagen aankomen, die zich luid toeterend gestaag door de massa heendrong.
Het portier sprong open en in de uitstappende man herkende Ewin hun INN-locatiemanager. Luid schreeuwend dat ze niets moesten zeggen, beende hij om de auto heen, hield het achterportier open en gebaarde hen driftig op te schieten. Ewin stootte Charles aan en samen spurtten ze ernaartoe. Ewin dook naar binnen en trok net op tijd de zak die Charles naar binnen smeet op schoot. Zijn collega liet zich naast hem neerploffen, trok het portier dicht en drukte het slot in. Hun locatiemanager hield de media met een aktetas van zijn lijf, beende om de wagen heen en zodra hij zat, trok de chauffeur stevig op, waarbij hij bijna twee cameramensen schepte. Hun locatiemanager draaide zich naar hen om grijnsde breed.

“Welcome back, guys! Wat een dag. Prima werk. New York is dik tevreden met jullie reportages. Ze hebben al bericht gehad dat jullie weer vrij zijn en kunnen niet wachten op jullie verhaal.” Hij wreef vergenoegd zijn handen. “Ook dat wordt een geweldige story en niet te vergeten een kanjer van een schadeclaim. Er staat al een hele batterij advocaten klaar.”

Afwezig wreef Ewin over de schrijnende striemen van zijn polsen en staarde naar buiten. Dodelijk vermoeid liet hij zich achterover zakken. Volgende week kwam zijn familie aan en nam hij minimaal een maand vrij. Al het andere kon hem voorlopig gestolen worden.

< 08.10
In de tijd die het Holger gekost had om Theo uit te leggen wat Lémarc verlangde, hadden zijn teams zich voorbereid.
Toen hij beneden kwam, stonden ze rustig met elkaar pratend bij de wagens te wachten. Na een laatste controle en na hun de laatste instructies te hebben ontvangen, waren ze allemaal ingestapt om, zodra hij het sein zou geven, te kunnen wegrijden. Hij had gedacht dat het wel even zou duren, maar dat was hem honderd procent meegevallen. Al na een kleine minuut had hij alle benodigde informatie van Lam ontvangen. Niet alleen was hij onder de indruk van de snelheid waarmee ze het doelwit hadden opgespoord, maar ook de kwaliteit van de meegeleverde beelden van de bewakingscamera's en satellietfoto's was uitzonderlijk goed. Direct had hij de coördinaten en de foto van de voortvluchtige doorgegeven, waarna hij alles wat hem toegestuurd was, stevig in zijn hoofd had geprent. De persoon die ze moesten aanhouden, was een Antilliaan die Stanley Dapper heette. De man was als klusjesman werkzaam bij UNBI. Geen strafblad, geen klachten, geen bijzonderheden. Holger nam het gezicht in zich op.

Donkere huid, donker haar, bruine ogen. Aan de wangen en beginnende onderkin te zien een kilootje of vijftien te zwaar. Het brede gezicht met de dikke, geplooide oogleden gaven de man een sullige uitstraling. De man leek absoluut niet gevaarlijk. Toch had hij Jens bewusteloos geslagen en hem zwaargewond achtergelaten. Hij had de beelden goed bekeken en vastgesteld dat het terrein geen noemenswaardige risico's met zich mee zou brengen. Een ingewikkelde strategie was niet noodzakelijk. Hij had zijn nieuwe tweede man, die het team in de volgauto onder commando had, op de hoogte gebracht, waarna hij het sein tot vertrek had gegeven. Inmiddels waren ze met topsnelheid onderweg naar de locatie. Holger had alle vertrouwen in de rijvaardigheid van zijn collega. Bij EAUT92 hadden ze geen Dolle Harry's in dienst, dus hij zat rustig naast hem, zijn blik op zijn linker pols gevestigd. Op het kleine display kon hij alles uitstekend zien en met behulp van zijn rechterhand, die uit de mitella stak, bladerde hij nogmaals langzaam door alle gegevens om zeker te weten dat hij absoluut niets over het hoofd zag.

Hij wilde geen enkel risico nemen. Ditmaal zou niemand ook maar een schrammetje mogen oplopen. Een fiasco zoals in het Elisabeth Ziekenhuis zou hem geen tweede keer overkomen.

< 08.11
Hoewel het lampje op haar hoofdband voldoende licht gaf, was Onawa toch blij dat de maan en sterren het spaarzaam begroeide terrein in een diffuus schijnsel zetten, zodat ze een flink stuk van haar omgeving kon overzien en daardoor makkelijk vooruitkwam. Ze was nog geen half uur geleden op pad gegaan en was al meer dan twee kilometer opgeschoten. Erg jammer dat de andere kant van de glasvezelkabel nergens aan vast scheen te zitten. Dat had haar een aardige tippel bespaard. De andere kabel die ze in het gat gevonden had, verdween richting straat en was op het elektriciteitsnet aangesloten. Op beide kabels had ze wespjes gezet en geactiveerd. Hun angeltjes hadden met gemak door de isolatie heen gestoken, waarna ze contact gemaakt hadden en direct begonnen waren met zenden. De signalen waren door SPY opgevangen en even later was het gehele netwerk van de bekabeling blootgelegd. In een mum van tijd had Saundra haar laten weten dat alles standaard aangelegd was, behalve de glasvezelkabel. Het eind ervan zat nergens aan vast, waardoor het niet in te schatten was waar deze naartoe liep. Er had niets anders opgezeten dan om deze kabel te voet te volgen. Een wit spookje dwarrelde voor haar ogen de lichtbundel van haar lampje binnen. Een nachtvlindertje. Zonder haar pas in te houden, ving ze het diertje en hield het - om de tere vleugeltjes niet te beschadigen - in de kom van haar hand.
Ze bracht haar hand vlak bij haar mond, fluisterde: “Dommerdje, mijn lamp is de maan toch niet? Wees toch voorzichtig”, en gaf het zijn vrijheid terug. De vleugeltjes flitsen helderwit op toen het bij haar vandaan fladderde. Ze was weer alleen. De vlakte leek zich eindeloos voor haar uit te strekken. In meer dan vijftig tinten grijs lichtten gras, rotsen, her en der wat verspreid staande bosjes en enkele solitair staande bomen, in het maanlicht zilverig op. Geruisloos voortgaand, hield ze haar oren gespitst om alle geluidjes die hier niet thuishoorden te kunnen opvangen.
Terwijl achter haar de horizon schuchter begon op te lichten, liep ze steeds dieper de prairie in.

< 08.12
Ping. Het kopiëren was klaar. Onmiddellijk opende Poko de ruim drie kwartier durende opname en begon te luisteren. Hij hoorde schuivende stoelen, geritsel en een hoop verschillende mensen die door elkaar heen praatten. Niet interessant. Hij spoelde een eindje door en viel midden in een verhandeling van Lémarc, die het over de aanslag had. Oud nieuws dat hem ook niet erg interesseerde. Opnieuw spoelde hij een flink eind verder. Lémarc was blijkbaar weggeweest, want hij kwam voor de tweede keer binnen. Hij wilde alweer verder spoelen, toen het tot hem doordrong waar Lémarc het over had. Hij trok zijn hand terug. Verbaasd hoorde hij Lémarc zeggen dat de grote baas, waar hij zelf altijd zo ver mogelijk bij uit de buurt bleef omdat die vent dwars door je heen leek te kijken, de aanslag overleefd had. Dat Casanova dood was, wist hij al. Daar lag hij niet bepaald wakker van, want elke keer dat hij hem ontmoette, was dat een kwelling geweest.
Die griezel was erelid van wat hij bij zichzelf de IST-club noemde. Een sadist, nazist, fascist en racist in één.
Die klootzak had meermaals duidelijk laten blijken dat hij door zijn donkergetinte huidskleur tot een inferieur ras behoorde, goed voor het smerige werk en amper waardig om tegen te praten. Maar Casanova was degene die de pijp uit was, terwijl Poko vandaag nog, springlevend, een dikke beloning op zijn bankrekening zou hebben staan.
Hij lachte schamper. Wie was er nu eigenlijk de slimste? Stilletjes verder luisterend, hoorde hij even later dat ook diens bendeleden waren opgepakt. Zie je wel. Die hoogmoedige hufter was dus gewoon een stomme lul. Hij had hem nog zo gewaarschuwd om die Hakon niet te onderschatten. Arrogant als hij was, had Casanova zijn waarschuwing achteloos weggewuifd en er doodleuk bij gezegd dat denken iets was dat Poko maar beter aan hem kon overlaten. Poko hoopte wraakzuchtig dat diens verscheiden bijzonder pijnlijk was geweest, en bedacht dat het maar goed was dat die enge klootzak dood was. Casanova was zijn enige contact geweest, zodat er niemand overbleef die hem erbij kon lappen. Desondanks was hij er niet gerust op. Die Hakon leefde nog en was dus bezig met iets supergeheims. Die wetenschap zat hem helemaal niet lekker. Zouden ze hem soms ook in de smiezen hebben? Voorzichtig gluurde hij naar buiten en keek spiedend rond. Er viel niets bijzonders te zien. Doodnormale winkelende mensen die de supermarkt in- en uitliepen en heel gewoon uitziende klanten, die volle en lege boodschappenwagentjes van en naar de parkeerplaats duwden. Toch had hij ineens de kriebels. Hij sloot het bestand en op zijn smartphone opende hij het sms'je. De link die hij nodig had, zat hierin verstopt. Snel tikte hij de link in de zoekbalk van zijn browser. Het uploaden zou zeker vijf minuten duren. Vijf verschrikkelijk lange minuten. Hij beet rusteloos op zijn lippen en gluurde achterdochtig naar buiten.

< 08.13
Er was nauwelijks een minuut verstreken, maar voor Russ leken er uren voorbij te zijn gegaan. Voor de zoveelste keer keek hij op zijn horloge.
Al ruim twintig minuten geleden had hij de ober betaald, die hem daarbij een veelbetekenende, vette knipoog gegeven had. Nu, heen en weer lopend om de andere gasten te bedienen, had dezelfde man hem al een paar keer schouderophalend een medelijdende blik toegeworpen. Hij dacht natuurlijk dat Barbara hem had laten zitten. De man zat er volledig naast, want Russ wist pertinent zeker dat ze zoiets nooit of te nimmer zou doen. Daarvoor was ze veel te recht door zee. Zijn blik bleef gericht op de deur van het damestoilet, terwijl zijn rusteloze vingers onafgebroken op zijn bovenbeen trommelden. Ze kon elk ogenblik naar buiten komen. Opnieuw keek hij op zijn horloge. Waar bleef ze toch?
Hij herinnerde zich exact wat ze had gezegd: “Als jij betaalt, ga ik nog even snel naar het toilet. Oké?”

Even snel. Ja, ja. Niet ondenkbaar dat ze met iemand aan de praat was geraakt. Voor Barbara was tijd een rekbaar begrip en als ze ergens in verdiept was, lette ze nooit erg op de klok. Een snelle blik op zijn horloge leerde hem dat er alweer een paar minuten voorbij waren en inmiddels werd hij regelrecht ongerust. Hij kon zich niet langer bedwingen.
Hij stond op en beende resoluut naar de toiletten. Tot zijn opluchting kwam er juist iemand uit het damesgedeelte. Hij hield haar staande en vroeg of ze even wilde kijken of Barbara daar nog was. Even later kwam de vrouw terug. Haar grote, ronde ogen keken hem niet-begrijpend aan en hij wist al wat ze hem zou vertellen. Dat er helemaal niemand aanwezig was.

< 08.14
Via het Security Center waar hij met Theo snel de laatste stand van zaken had doorgenomen en een forensisch team geregeld had, bereikte Lémarc na een korte rit de achterkant van het winkelcentrum.
Vergezeld door twee van Holgers mannen, – zelfs nu hij wist dat Hakon de aanslag zelf georkestreerd had, wilde Holger de beveiliging niet opheffen – liep hij rechtstreeks door naar de grote commandowagen waar Holger zelf hem al stond op te wachten.

“Mooi dat je er bent, Lémarc”, begon hij. Terwijl hij achter hem de wagen inging, keek Holger over zijn schouder achterom en sprak verder. “Onze man is inderdaad de snelste niet. Hij zit nog steeds in zijn auto, wat trouwens prima is. Dat geeft ons alle gelegenheid om de boel rustig te organiseren.”

Holger sloot de deur achter hem, wees naar de beeldschermen, waar vanuit vier verschillende hoeken een blauwe Toyota te zien was, en stelde hem voor aan de commandant van AT2. Een forse, brede man met een doorgewinterd gezicht. De fikse, romeinse neus gaf hem een ietwat heerszuchtige uitstraling. Hij was al wat ouder en zou hooguit nog een jaar of drie, vier in actieve dienst meekunnen, schatte Lémarc. Aan diens naam te horen, was het een Nederlander en, zoals zovelen die hij ontmoet had, kon hij hem maar deels verstaan. Iets met oi's en gr's. Onmogelijk uit te spreken en moeilijk te onthouden. 'De Romein' liet zijn hand los en bracht hem op de hoogte.

“Onder het mom van een probleem met de automatische deuren hebben mijn mensen het winkelcentrum van binnenuit afgesloten, zodat er geen winkelend publiek meer naar buiten kan.

Alleen de manager is op de hoogte en zal ervoor zorgen dat de ingesloten mensen geëntertaind worden. Alle toegangen naar het centrum zijn afgesloten. De klanten die nog op het parkeerterrein aanwezig waren, zijn inmiddels weggereden.” Er verschenen lachrimpeltjes bij zijn ogen. “Om de parkeerplaats een niet al te verlaten indruk te geven, loopt het merendeel van mijn mensen in burger rond. Terwijl ze doen alsof ze klanten zijn, houden ze de auto in het vizier.”

Ernstig vervolgde hij: “De verdachte staat zodanig opgesteld dat hij maar gedeeltelijk zicht op de parkeerplaats heeft, wat ons voordeel oplevert. Sinds we hem in de peiling hebben, doet hij niet veel meer dan met een laptop op schoot zitten. Hoewel hij onmogelijk iets in de gaten kan hebben, lijkt hij ineens erg onrustig te zijn geworden.”

'De Romein' gaf opdracht om in te zoomen en Lémarc zag Poko zitten, die inderdaad steeds weer van zijn laptop ongerust naar buiten keek. Hij knikte, complimenteerde 'de Romein' met diens uitstekende werk en vroeg Holger naar diens strategie.

De Duitser pakte een vel papier. Snel schetste hij de situatie en gaf met kruisjes aan waar de AT'ers en zijn eigen mannen zich bevonden. “Zodra ik een GO krijg ...”, Holger wees een kruisje aan, “... schiet een van mijn scherpschutters het zijraam aan barrels en gooit deze AT'er ...”, hij wees op het kruisje dat hij schuin achter de auto had aangebracht, “... een plofgranaat naar binnen. Vervolgens maken mijn mensen de klus af.” Hij wees nu op de kruisjes die in drie lagen om de auto heen ingetekend waren. “Appeltje-eitje, zou ik zo zeggen.”

'De Romein' knikte instemmend en wees naar het beeld, waarop de onrustige Poko te zien was. “Wat mij betreft, kunnen we aan de slag.”

Met in zijn achterhoofd de woorden van de vrouw die hem gebeld had, schudde Lémarc van nee. “Nog niet. Laat hem eerst maar afmaken waar hij mee bezig is. Des te groter is de kans dat we kunnen ontdekken met wie hij communiceert. Zodra hij aanstalten maakt om te vertrekken, pakken we hem op.”

Hij keek Holger aan. “Zodra hij de auto start, heb je een GO.”

< 08.15
Terwijl de Lord met een half oog Onawa in de gaten had gehouden en de informatie op het vierde scherm probeerde te doorgronden, was er een vijfde venster geopend, waarin Saundra een gedetailleerde kaart van de omgeving liet zien.
Wanneer de glasvezelkabel die door Onawa werd gevolgd in een rechte lijn doorliep, zou ze uitkomen bij een ranch. Rechtsonder had Saundra alles wat ze erover had kunnen vinden op het GRID geplaatst en intussen had de Lord het lijvige dossier doorgenomen. Het was verbazingwekkend hoeveel er over de eigenaar en diens ranch geschreven was en uit niets, maar dan ook werkelijk niets, zou kunnen worden opgemaakt dat deze man bij Spiderweb betrokken zou kunnen zijn.
Net zoals hijzelf, was deze man een van de rijkste mensen ter wereld en stond hij, precies zoals hijzelf, hoog genoteerd in de lijst van Forbes. De rancheigenaar stond bekend als een van de grootste weldoeners. Regelmatig verscheen hij in de bladen en op televisie. Hij was ontelbaar vaak geïnterviewd en menig journalist kwam superlatieven tekort om deze man te bedanken voor zijn inzet voor de mensheid. De man doneerde miljoenen aan allerlei goede doelen en steunde menig initiatief voor een schoner milieu. ‘In alle opzichten een groot mens’, had een bekende journalist kortgeleden nog geschreven. Zou zo iemand bij een organisatie als Spiderweb betrokken kunnen zijn?
Hoewel ze tot dezelfde kringen behoorden, had hij de man nooit persoonlijk ontmoet en had hij geen houvast om deze persoon te kunnen inschatten. Peinzend bekeek hij een foto waarop de man met een droevige blik afscheid nam van zijn lievelingspaard. In naam van het dier had hij een week later een fors bedrag geschonken aan een stichting die zich inzette om gehandicapte kinderen te kunnen laten ponyrijden, las hij.

“Ik heb meerdere berichten voor u.” Saundra's stem verbrak abrupt zijn concentratie. Hij trok zijn blik los en leunde achterover. “Ik luister.”
Haar stem sprak zachtjes verder. “Jens is gevonden. Hij is zwaargewond en wordt met spoed naar het Elisabeth Ziekenhuis gebracht.” Treurig en met zijn hart bij Lémarc, die altijd zo hoog van zijn assistent had opgegeven, luisterde hij hoofdschuddend verder. “Het is vrijwel zeker dat Stanley Dapper de schuldige is. De reden van het conflict is onbekend. Ook is niet duidelijk in welke mate Jens bij zijn aanvaller betrokken is. Op diens smartphone zijn geen aanwijzingen gevonden. Inmiddels is de locatie waar de heer Dapper zich bevindt omsingeld. Hij zal binnenkort worden aangehouden.” Het bleef een ogenblik stil, waarna Saundra's plezierige stem opnieuw door de torenkamer klonk. “Wat de SAT-router in Texas betreft, zijn we weer een stapje verder. Betreffende router is door Markland Communications geproduceerd.

U weet dat deze toestellen bijhouden met welke andere apparatuur gecommuniceerd wordt. Van elk contact worden onder andere datum, tijd en locatie in een logbestand in de core opgeslagen. Alle data kunt u nalezen op scherm zes. U ziet daar dat er via deze router alleen maar uitgaande berichten zijn verstuurd. Reacties, zeer waarschijnlijk van een prepaid toestel verstuurd, komen derhalve binnen via een andere router. Het is niet gegarandeerd, maar wel heel waarschijnlijk dat de heer Dapper momenteel een bericht aan zijn opdrachtgever retour stuurt. Daarom is het noodzakelijk dat wij de mogelijkheid krijgen om diens laptop en smartphone te onderzoeken, zodat een en ander sneller getraceerd kan worden.”

< 08.16
Als om hem ervan te weerhouden in woede uit te barsten, legde de vrouw een hand op Russ’ arm. “Het spijt me, mijnheer. Er is niemand.” Uit het veld geslagen, staarde hij de vrouw aan. Dat was onmogelijk. Hij had Barbara toch zeker met eigen ogen naar het toilet zien lopen ... Hij herinnerde zich haar plagende ogen en schalkse lach herinnerend, en vroeg zich af of ze hem misschien wilde verrassen door stiekem naar huis te gaan en daar op hem te gaan liggen wachten. Het idee was niet slecht en hij zag haar er beslist wel voor aan, maar toch kon hij niet geloven dat ze dat gedaan had. Niet nu. Zeker niet na een dag als deze.

“Pardon, mevrouw. Valt deze man u lastig?” De ober was hem achternagelopen en keek hem achterdochtig en misprijzend aan. De vrouw schudde haar hoofd, gaf zijn arm even een meelevend kneepje en liet hem bij de ober achter. “Wat wilt u nu eigenlijk?”, wilde deze weten. “De dame die bij u was, is vertrokken en het lijkt mij het beste dat u ook gaat.”

Russ hoorde de ober die achter hem aan kwam niet eens. Hij beende de damestoiletten binnen. Geen van de vier deuren was op slot en de hokjes waren alle vier inderdaad onbezet. De ruimte lag er volledig verlaten en doodstil bij. Het plop, plop, plop ... van een onregelmatig druppende kraan had iets spookachtigs. Langzaam liep hij langs de wasbakken. Niets te zien. Niets wees erop dat Barbara hier geweest was.

De ober greep zijn arm. “Wees nou redelijk, man. Accepteer gewoon dat ze je heeft laten zitten. Komt vaker voor dan je denkt, hoor. Je bent de enige niet.” Bij elke druppel die met een plop naar beneden viel, werd Russ ongeruster. Wild rukte hij zijn arm los.

“Heb je haar weg zien gaan, soms?”, vroeg hij woest. “Ik wil je collega's spreken!” De ober zuchtte meewarig. “Kom maar mee dan.” Hij ging hem voor. Zonder aandacht te schenken aan de onderling veelbetekenende blikken, ondervroeg hij de bartender en het keukenpersoneel. Hij werd er echter niets wijzer van. Ze waren allemaal gewoon aan het werk geweest en niemand had iets bijzonders gezien.
“Tevreden?”, wilde de ober weten. Hij hield de deur open. “Nu gaat u rustig weg, anders bel ik de politie.”
Russ stapte langs hem naar buiten en probeerde voor de zoveelste keer Barbara's mobiele nummer. Hij kreeg, eveneens voor de zoveelste keer, haar voicemail. Verdomme, verdomme, verdomme! Tegelijkertijd ongerust en boos, belde hij de redactiechef, die meteen in opperbest humeur opnam. Op zijn vraag of hij Barbara teruggeroepen had, reageerde hij verbaasd.
“Welnee. Waarom zou ik? Ik heb haar al eeuwen geleden naar huis gestuurd want ze heeft vandaag meer dan genoeg gepresteerd. De vrijlating van Ewin en Charles kan wel door anderen worden bericht. Laat haar nou maar lekker slapen, hè?” Op de achtergrond was het geroezemoes en gelach duidelijk hoorbaar. Het feest was blijkbaar nog in volle gang.
Hij liet zijn smartphone in zijn zak glijden. Zijn eigen stemming was allerminst vrolijk. Er was iets vreselijk mis. Barbara woonde vijf blokken verderop. Doodongerust zette hij er flink de pas in.

< 08.17
Toen hij eindelijk het tingeltje hoorde dat aangaf dat het bestand geüpload was, slaakte hij een beverige zucht van verlichting. Dit was eens en nooit weer. Het was dat het hem in één klap een hoop geld opleverde, anders was hij er nooit aan begonnen. Nu kon hij, in plaats van jarenlang sappelen, morgen al naar zijn geliefde eiland terug.
Nooit meer ergens bij nacht en ontij op de uitkijk staan of in de middle of nowhere dubieuze pakketjes afgeven. Nooit meer koud, nooit meer eenzaam, nooit meer 'Poko' …
Glimlachend sloeg hij de laptop dicht, trok het kabeltje los en greep zijn smartphone om de sms nog een keer te openen. Zo snel als zijn vingers typen konden, tikte hij een bevestiging dat de computer op stand-by stond en dat hij bij deze zijn contract inleverde.

Zijn ogen vlogen over de tekst. Goed. Foutloos. Hij drukte op verzenden, deed het toestel uit en verwijderde het simkaartje.

Zonder zich te bekommeren om hoe het erin terecht kwam, smeet hij de laptop in zijn tas en gooide de rest erachteraan. Zo. Klaar. Hij kon ervandoor.

‘Oh, island in the sun, dushi, dushi here I come ...’ Neuriënd keek hij nog eens goed om zich heen, kneep zijn ogen samen en liet zijn blik langzaam heen en weer over het parkeerterrein gaan.
Alles zag er doodnormaal uit. Ervan overtuigd dat niemand bijzondere aandacht aan hem besteedde, boog hij voorover, draaide de contactsleutel om en startte de auto.
Dzjiiing! Pets!
Hij schrok zich wezenloos en nog denkend dat er ergens onder de motorkap plotsklaps een snaar gebroken moest zijn, zag hij tegelijkertijd het zijraam aan de passagierskant verbrijzelen.
Er viel sissend iets grijzig glinsterends naar binnen ... KABOEM!!! De knal was oorverdovend en sloeg de lucht uit zijn longen. Hij hoorde helemaal niets meer en happend naar lucht, staarde hij verlamd naar het sliertje rook dat op de stoel naast hem omhoog kringelde. De tijd leek te vertragen en alsof hij zich onder water bevond, kantelde de wereld in slow motion opzij. Verwonderd sperde hij zijn ogen wijd open toen hij langzaam wentelend in een wazige draaikolk van warrelende kleuren wegzonk.

< 08.18
Had ik maar een fototoestel bij de hand, dacht Johan sarcastisch. Dat smoel van die IT'er! Met geen pen te beschrijven. Kostelijk!
Hoe hij ook gemorreld en geprutst had, alle beeldschermen waren uit en bleven uit. De kerel had er zijn vriendjes bij gehaald, maar ook die hadden met geen mogelijkheid de schermen weer aan de praat gekregen. Na het geklungel een half uurtje te hebben aangezien, had hij er schoon genoeg van gehad en had hij ze met de opdracht om het systeem te herstarten weggestuurd. Hij had zijn assistent een nieuwe fles water laten halen, want zijn maag leek absoluut niet aan eten toe te zijn. Alleen al als hij aan eten dacht, protesteerde zijn binnenste hevig. Als lunch had hij nog een maagzuurremmer ingenomen en het water opgedronken, waarna de tweede pil eindelijk deed wat de reclame beloofde. Nu de scherpste pijn verdwenen was, kon hij tenminste weer helder denken. Hij liet alles wat er vandaag gebeurd was nog eens de revue passeren. Door de bank genomen had zijn afdeling het er, nota bene terwijl het systeem gehackt was, prima van afgebracht. De hacker was eerder een steun dan een ergernis geweest.
Mede door diens acties waren de hulpdiensten overal supersnel ter plaatse geweest. Wie? Waarom? Deed het er nog toe? Zo direct zou het systeem met volledig nieuwe wachtwoorden weer in de lucht komen en had die figuur het nakijken.
Ineens schoot hem een lumineus idee te binnen. Hij zou opdracht geven om het onderzoek naar die hacker te stoppen en glashard beweren dat het, met goedkeuring van hemzelf, een algemene test van hun systeem en werkwijze had betroffen. Wie de test had uitgevoerd, moest uiteraard geheim blijven. Een eventueel toekomstige test moest tenslotte precies zo onverwacht kunnen worden uitgevoerd, nietwaar? Het sprak vanzelf dat de IT-afdeling ervoor moest zorgen dat het systeem aan alle kanten werd dichtgetimmerd en hackers geen enkele kans werd geboden. Hoe langer hij erover nadacht, hoe beter het hem beviel en toen zijn assistent na een kort klopje binnenkwam, was hij in een heel wat beter humeur.

“Het systeem doet het weer. Dit zijn uw codes.”
Hij pakte de envelop aan en activeerde zijn computer, waarna het bedrijfslogo in beeld kwam. Johan verbrak de verzegeling, las zijn codes en voerde ze in. Na een snelle controle constateerde hij dat alles prima werkte. Ook in Den Haag was de rust weergekeerd, zag hij. De dag begon eindelijk op een normale dag te lijken.

Voor de brandweer, ambulance en politie waren enkel de gewone oproepen bij de centrale meldkamer binnengekomen: een brandje, een drietal aanrijdingen en een kloppartij in de binnenstad. De enige uitzondering betrof een akkefietje bij een supermarkt, maar ook daar begon de rust alweer terug te keren. Dik tevreden leunde hij achterover.

< 08.19
Vanwege de oude blessure aan zijn knie had Russ minder snel kunnen rennen dan hij wilde, maar toch stond hij al binnen een paar minuten voor Barbara's deur.
Tussen zijn herhaaldelijk aanbellen en kloppen door, hield hij zijn oor zo dicht mogelijk bij de spleet van de deur. Met ingehouden adem luisterde hij gespannen, maar hij ving geen enkel geluid op. Met elke klop nam het bonzen in zijn borstkas toe. Dit kon niet. Dit was gewoonweg onmogelijk. Zelfs als Barbara diep in slaap was geweest, zou ze intussen wakker moeten zijn geworden.
Buiten zichzelf van ongerustheid - misschien lag ze wel ergens bewusteloos - maakte hij zich op om de deur in te trappen, toen de deur van het appartement naast hem openging.
Door een kleine kier verschenen grijze krullen. Een paar nieuwsgierige ogen keken hem eronder vandaan aan, waarna de veiligheidsketting verwijderd werd en een oudere, rijzige vrouw naar buiten stapte.

“Jou ken ik wel. Je bent een kennis van Barbara, hè?”
Na een bevestigend knikje van zijn kant, sprak ze verder.
“Je kan wel stoppen met dat lawaai, hoor. Ze is niet thuis. Ze heeft flexibele werktijden, hè?”

Ja, dat wist hij als geen ander. Onwillekeurig bewoog zijn hoofd instemmend op en neer.

“Nou, blijf hier niet zo appelig staan. Kom mee naar binnen, hè?” Ze liet hem geen keus, want ze had zich al omgedraaid en liep statig voor hem uit. Hij deed de deur dicht en volgde haar naar de woonkamer. “Ga zitten. IJsthee?” Zonder op zijn antwoord te wachten, schonk ze een glas voor hem in en ging tegenover hem in de leunstoel bij het raam zitten. Ze gebaarde naar de makkelijke stoel die ze hem had aangewezen. “Daar zat mijn man altijd. Hij is er al acht jaar niet meer. Sindsdien slaap ik slecht. Vandaag was het ook weer zover en dan zit ik liever hier dan voor de tv, want wat er 's nachts door de straten van New York dwaalt, is honderd keer interessanter, hè?” Maar half naar haar gekwebbel luisterend, keek hij naar buiten. Barbara's buurvrouw had inderdaad gelijk, zag hij. Van hieruit kon ze niet alleen een flink deel van de straat overzien, maar had ze ook een prima zicht op de ingang. “… niet voorbij zien komen, hè?”
“Eh, sorry. Ik was even afgeleid. Wat zei u?” De vrouw keek hem met pretlichtjes in haar ogen aan.

“Ik dacht al dat je er niet helemaal bij was, hè? Ik zei dus dat ik hier al vanaf middernacht zit en ik weet zeker dat Barbara niet thuisgekomen is, dus. Als je wilt, mag je hier wel op haar wachten, hoor. Ik heb haar al sinds gisteren niet meer gezien. Ze zal zometeen wel komen opdagen, hè?”
Russ opende zijn mond al om haar te vertellen dat Barbara bij Lorenzo's verdwenen was, toen zijn smartphone klingelde.

< 08.20
Lémarc vouwde het schema dat Holger voor hem geschetst had op, stak het in zijn borstzak en ging achter de techneut staan. Over diens hoofd keek hij naar het rijtje beeldschermen. De beelden toonden de parkeerplaats, waarop nog maar een handvol auto's stonden geparkeerd en waar maar enkele klanten rondliepen. Het winkelcentrum leek een schoolvoorbeeld van een doordeweekse zomerdag waarop hooguit een enkeling nog een laatste boodschap moest doen.
Dat hadden Holger en 'de Romein' prima geregeld, vond hij. Alledaagser kon het tafereel niet zijn. Het meest linkse beeldscherm bracht echter iets geheel anders in beeld. Hierop was Poko te zien, die drukdoende was met laptop en smartphone. Het leek haast wel een andere persoon, dacht Lémarc.
Deze vaardig handelende man leek in niets op de Poko die hij zo vaak door de gangen had zien schuifelen. Traag, een beetje dommig, weinig spraakzaak en ongelooflijk verstrooid. Dat leek hij ineens niet meer te zijn. Hij zag hem met snelle, zekere bewegingen de hardware loskoppelen en in een laptoptas stoppen. De tas werd opzij gegooid en heel even zag Lémarc de tevreden uitdrukking op Poko’s gezicht, voordat deze zich naar voren boog om te starten. Nog geen tel later zag hij diens gezicht opnieuw, maar nu in opperste verwarring. De altijd half geloken ogen stonden wijd open en zijn mond was slap naar beneden gezakt. Terwijl de blauwe Toyota nog op zijn veren stond te schudden en Poko traag opzij gleed, werd het portier opengerukt. Holgers gezonde arm reikte naar binnen en ving Poko's wegglijdende lichaam op, waarna hij de man de auto uittrok. In gedachten gaf Lémarc Holger een complimentje voor de snelle, geslaagde actie, en hij tikte de techneut op diens schouder.
“Zeg tegen de commandant dat ze niets moeten aanraken en dat ik eraan kom.”

Hij sprong de commandowagen uit en met de twee collega’s van Holger op zijn hielen, rende hij erheen. Hij wrong zich tussen de mannen door, die zich in een kring rond de aanhouding hadden verzameld. Hij zag dat Poko op de grond lag en in eerste instantie meende hij dat Holger hem vloekend aan het mishandelen was, tot het tot hem doordrong dat hij bezig was met reanimeren. Terwijl hij afwisselend lucht in Poko’s mond blies en met zijn gezonde arm krachtig op diens borstkas duwde, trachtte de reusachtige Duitser hem met geweld bij te brengen.

In Lémarcs hoofd dook een beeld op van Poko's rug waar ribben puntig doorheen staken.
“Holger!”, schreeuwde hij ontzet. “Wat is er gebeurd?” Zonder van zijn arbeid op te kijken, antwoordde Holger kortaf: “Weet ik niet. Terwijl ik hem de auto uittrok, begon hij ineens te rochelen en werd slap. Hij is bewusteloos. Het kan van alles zijn.”
De hospik legde zijn geopende kit neer, duwde hem opzij en nam het over. Holger kwam overeind en gebaarde naar zijn nummer twee. “En?” De man luisterde nog even, liet zijn portofoon zakken en zei gejaagd: “Er is een piek in de alarmeringen. Het duurt zeker een kwartier voor er een ambulance kan komen.”
“Scheiße”, riep Holger gefrustreerd. “Dat duurt veel te lang.” Hij dacht even na en wees twee collega's aan. “Snel. Het ziekenhuis is vlakbij. Kom, pak die vent op en leg hem in de SUV. Binnen vijf minuten hebben we hem aan het infuus.” Holgers orders werden prompt uitgevoerd en voor Lémarc de kans kreeg zich ermee te bemoeien, scheurde de SUV er met gillende sirenes vandoor.

< 08.21
Na de uitermate bevredigende ochtendsessie had hij een uur lang kriskras door zijn paradijs gelopen. Via het regenwoud, waar hij de heerlijke, zwoele vochtigheid had opgesnoven, was hij bij het watervalletje afgebogen om, begeleid door het geluid van het op de rotsen neerkletterende water en het ruisen van de beek, terug naar zijn bunkeroffice te lopen. De wandeling had zijn hoofd geklaard en hij voelde zich als herboren. Hij keek door het grote venster over zijn rijk uit en overdacht de verrassende ontwikkelingen rond de aanslag, die hem gedwongen hadden nieuwe plannen te maken. Zijn hersenen draaiden op volle toeren toen een pingeltje hem naar zijn smartphone deed grijpen. Verdomd, een sms-alert van Casanova's mannetje in Den Haag. Zou het hem werkelijk gelukt zijn? Het vangnet dat hij Casanova had opgedragen te regelen, was nog het meest risicovolle van zijn hele plan geweest. Eerlijk gezegd had hij niet gedacht dat het mogelijk zou zijn. Haastig zocht hij contact met zijn sms-server en zijn ogen vlogen over het bericht. Ongelooflijk. Ditmaal iets langzamer, las hij met een steeds breder wordende glimlach de bevestiging dat zijn geheime wapen geactiveerd was en dat het laatste geluidsbestand verzonden was. Niet slecht. Helemaal niet slecht.
Die bureaucraatjes daar bij UNBI zouden niet weten wat hen overkwam. Zijn ogen glinsterden wraakzuchtig toen hij zijn reclameprogrammaatje 'Bull' activeerde om het bestand vanaf de link door te zenden. De data zou ergens op een server van een grote hamburgerketen worden opgeslagen. Een bedrijf met wereldwijd ontelbare vestigingen, dat hijzelf via zijn katvanger cowboy Pete in eigendom had. De keten had ruim 15.000 servers in bedrijf, die hij voor zijn geheime contacten gebruikte. 'Bull' koos een willekeurige, nooit eerder voor dat doel gebruikte server en versleutelde de gegevens tweemaal met een unieke code waarvan alleen hij de sleutel had.
Niemand, ook hijzelf niet, zou kunnen weten op welke server de informatie stond. Of gestaan had, bedacht hij vrolijk. Zodra de laatste bit op zijn eigen computer stond, werd de link verbroken en zou het bestand van de betreffende server verdwenen zijn. Hij was er zeker van dat niemand hem via deze ingenieuze omweg op het spoor zou komen, maar voorzichtig als hij was, gebruikte hij daarnaast als extra waarborg twee verschillende servers.
Eentje voor ingaande en eentje voor uitgaande berichten. Ondanks de omleiding duurde het niet lang voordat 'Bull' aangaf dat het bestand klaarstond. Hij sloot de glasvezelkabel aan en zocht met behulp van 'Bull' de verbinding, waarna het supersnel binnenkwam. Amper een halve minuut later kon hij de kabel alweer loskoppelen. Een paar minuten later stond het mp4-bestandje gedecodeerd en wel op zijn bureaublad. Hij leunde relaxed achterover en begon de opname af te luisteren.

< 08.22
Met een zucht sloot Swart het dossier van Jens. Alle tekenen wezen op ernstige hersenschade en hij zag het somber voor hem in. Omdat hij hier op de SEH verder niets meer voor hem had kunnen doen, had hij hem en zijn begeleider naar neurologie doorgestuurd. De politie inschakelen was niet nodig geweest, had de man met het Franse accent hem verzekerd. De dader was bekend en werd al gezocht. Somber schudde hij zijn hoofd. Wat mensen elkaar toch allemaal aandeden.
Verschrikkelijk. Gelukkig geen vrouw en kinderen. Maar toch. Zo'n jonge man. Zonde. Hoezeer het hem ook speet, zijn maag trok er zich niets van aan. Hij was al de hele ochtend in touw en hij had behoorlijk trek. Hij keek op de klok. Geen wonder, het was al kwart voor twee. Hoog tijd om even een half uurtje te pauzeren.
Hij sloot zijn computer af en keek verstoord op toen de deur met geweld werd opengegooid. “Hé, kalm aan een bee…”
“ZE KOMEN ER WEER AAN”, schreeuwde zijn coassistent opgewonden. “Huh, wie bed…”, begon hij beduusd, maar zijn assistent liet hem niet uitpraten. Minder luid en wat kalmer pratend, wees hij naar de gang. “Die spierbundel. Die Holger. Ze hebben wéér een patiënt bij zich.” “Hoezo, bij zich? Wat bedoel je nou precies?” Zijn assistent kwam verder de kamer in en zette zijn handen op het bureau. “We kregen een melding dat ze met een SUV onderweg zijn met een bewusteloze man. Hun hospik doet er onderweg alles aan om hem te reanimeren.”
Nee hè, dacht hij in zichzelf. Niet nog een.
Met een gelaten zucht besefte hij dat een pauze er voorlopig niet inzat. Hij nam nog snel een slok koffie en stond op.
“Ik ben benieuwd wat ons nu weer te wachten staat.” Hij keek naar de rode wangen van zijn sensatiebeluste coassistent.
“Die lui kennende, raad ik je aan op je hoede te blijven en je hoofd koel te houden. Kom mee.” Gezamenlijk haastten ze zich naar de ingang van de SEH.

< 08.23
“Momentje.” Onder de belangstellende blikken van Barbara's buurvrouw trok Russ zijn smartphone uit zijn broekzak.
Op slag vergat hij alle sores, want op het display staarde Barbara hem lief glimlachend aan. Goddank. Een zucht van verlichting ontsnapte hem en terwijl opluchting, boosheid en pure blijdschap om voorrang streden, nam hij op.

Christus, Barbara. Waar bleef je nou? Waar zit je? Snap je niet dat ik...” Niet-begrijpend keek hij voor de zekerheid nog eens naar het display, dat onveranderd Barbara's foto weergaf.

Hij was wel degelijk met haar toestel verbonden. Wie het ook was die hem belde, Barbara zelf was het in elk geval niet.
Hij maande de buurvrouw, die hem vroeg wat er aan de hand was, met een handgebaar tot stilte en luisterde verder naar de ruziënde stemmen van twee mannen. Een van de stemmen vroeg luid hoe de ander zo stom kon zijn om die smartphone niet eerder uit te zetten. Het beschuldigende en protesterende geschreeuw hield nog even aan, waarna hij een klap hoorde, alsof er een laadklep van een vrachtauto werd gesloten. Hierna bleef het stil.
Trachtend te begrijpen wat hij nu precies gehoord had, zat Russ naar het toestel in zijn handen te staren, toen hij op het display bewegende beelden zag, alsof iemand al lopend een camera in zijn hand hield. Even had hij zicht op veel water, gras en een deel van een blauwe Ford Transit. Degene die het toestel vasthield, stapte blijkbaar in, want na een paar grijzige strepen bleef het display alleen nog maar het dashboard tonen.
Hij hoorde een motor starten en een van de stemmen hard en schel zeggen dat ze snel weg moesten wezen zodat ze het pakje konden afleveren. Hij keek naar het beeld van het dashboard en zag bovenin plots Barbara's nummer verschijnen, met een rood knipperend sterretje ernaast. Meteen begon er een lampje te branden. Barbara's nieuwe toestel had natuurlijk dezelfde beveiliging als die smartphone van Ewin. Haar telefoon was gejat en men had geprobeerd het ding uit te zetten.
Het was wel duidelijk wat er gebeurd moest zijn, maar waar was Barbara dan in godsnaam gebleven?
Als ze in de toiletten was beroofd, hoe kon het dan dat hij haar daar niet had gevonden? Hij had net bedacht dat hij maar het beste terug kon gaan om van daaruit te gaan zoeken, toen hij op het display zag dat Barbara's smartphone ineens weer in beweging kwam. De opname toonde kort het onderste deel van de autoruit, gleed over de wissers en flitste over de bestuurder naar beneden tot aan diens knieën. Hij had een lichtgrijze broek aan, die met allerlei donkerrode vegen en spatten besmeurd was. Het leken wel bloedvlekken. Russ hoorde een nasale stem.

“Ik heb dat rotding eindelijk open. Ik zie geen simkaart, maar wel een batterij. Die haal ik...” De stem brak plotseling af. Het display op Russ' smartphone werd zwart. De lijn was dood.

< 08.24
Hoewel het mp4-bestandje met 45 minuten een stuk korter dan gewoonlijk was, was hij er dit keer niet rouwig om.
Het beluisteren van de informatie die Casanova's mannetje hem al wekenlang had toegezonden, had al heel wat van zijn kostbare tijd opgeslokt. Toch was het meer dan de moeite waard geweest. Noodzakelijk zelfs, om de schade die UNBI hem kon bezorgen te kunnen beperken. Zonder deze ultrageheime informatie had hij de aanslag op hun topman nooit of te nimmer kunnen laten organiseren. Met gesloten ogen ontspannen achteroverzittend, had hij nog geen twee minuten geluisterd toen zijn smartphone voor een tweede keer pingelde. Hij pauzeerde de opname en pakte zijn mobieltje. Hij las het sms-alert van zijn neef en stopte de opname. Dat laatste beetje informatie zou er waarschijnlijk niet veel toe doen en kon wel wachten tot later. Voor Den Haag en UNBI was tenslotte alles al in voorbereiding. De informatie die Sal voor hem had, was veel belangrijker. Nieuwsgierig zocht hij snel contact met zijn sms-server en las vervolgens dat zijn neef al een deel van diens belofte was nagekomen. Op de meegestuurde link stond het dossier van Barbara Kronkite voor hem klaar. Hij klakte waarderend met zijn tong. Sals service was dit keer wel erg snel geweest. Zijn neef gebruikte al jaren een zeer gespecialiseerd bureau dat allerlei geheimen - al dan niet in scène gezet - wist te achterhalen. Met de verkregen informatie werden mensen van allerlei pluimage overtuigd om bepaalde diensten te verrichten. Met toestemming van Sal had hij van hetzelfde bureau gebruik mogen maken.

Niet alleen om zijn eigen netwerk te creëren, maar ook om het in stand te kunnen houden. Toch had hij ditmaal, hoewel het bureau nooit reden tot klagen had gegeven, liever Sals hulp ingeroepen. En terecht. De snelheid waarmee zijn neef dingen gedaan kreeg, was op zijn minst indrukwekkend te noemen. Een bedankje had hij wel verdiend. Maar wat? Waar zou hij hem nu eens echt mee kunnen verrassen? Terwijl hij verschillende cadeaus bedacht en weer verwierp, haalde hij het dossier op de geijkte manier binnen. Hij was razend benieuwd wat Sal voor hem had opgediept en keek ongeduldig toe tot het bestand was uitgepakt, gedecodeerd en leesbaar was gemaakt. Na luttele minuten verscheen de afbeelding van een map op zijn bureaublad. Voor op de kaft keek het gezicht van Barbara Kronkite hem ernstig aan. Gretig opende hij het en bladerde hij het snel even door. Zoals gewoonlijk was het zeer ordelijk opgebouwd en constateerde hij dat het dossier werkelijk alles omvatte. Van haar BSN-nummer tot waar en wat voor soort inkopen ze over het algemeen deed. Alleen de opmerking bij haar telefoongegevens deed hem fronsen. Sinds kort had ze een nieuwe smartphone en het was nog niet gelukt om de gegevens ervan te achterhalen. Men gaf echter niet op en de betreffende informatie zou nageleverd worden. Ondanks de diplomatieke notitie ontbrak er dus informatie en hij vroeg zich af of hij Sal hierover moest inlichten. Voor dergelijke specialisten hoefde zoiets toch zeker geen probleem te zijn?
Minachtend las hij verder. Waar hij het meest in geïnteresseerd was, vond hij al snel. Zijn extra verzoek om na te gaan wat Kronkites betrokkenheid was met UNBI, Interpol en Casanova, had jammer genoeg niet veel resultaat opgeleverd. Meer dan dat ze regelmatig met Eriksson gebeld had en een verwijzing naar de bijlage van een krantenartikeltje werd er niet vermeld.
Hij snoof ongelovig. Het bestond haast niet dat er van zo'n bekende journaliste zo weinig in de media te vinden was. Toch was het wel zeker dat het bureau niet laks geweest was. Dit moest toch alles zijn wat het bureau had kunnen opgraven. Temeer omdat Sal zelf de opdracht gegeven had.
Hij haalde de bijlage tevoorschijn en zag dat het een kopie was van een artikel uit een bekend roddelblad. Het ging over de opening van het nieuwe UNBI-gebouw in Den Haag, een aantal jaren geleden. Op de foto stonden Barbara en Hakon Eriksson innig gearmd in de camera te glimlachen. Lange tijd tuurde hij naar de foto.

Een topjournaliste en die rottige jakhals die als enige ooit zo dicht bij hem in de buurt was gekomen. Dat was allemaal wel erg toevallig.

< 08.25
Lémarc zat in zijn eentje achterin toen hij naar UNBI gereden werd. Even tevoren had hij 'de Romein' nog gecomplimenteerd met diens efficiënte organisatietalent.
De operatie was zeer gladjes verlopen en had in totaal amper een half uur geduurd. Zodra Holger met Poko het veld geruimd had, waren in een mum van tijd alle wagens en personeel verdwenen en luttele minuten daarna was het inkoopcentrum alweer voor het publiek opengesteld. Ook had hij even tevoren nog genoten van het zomerse Den Haag.
Inmiddels had hij echter een humeur om op te schieten, want de berichten die Jean hem zojuist telefonisch had doorgegeven, waren allesbehalve positief. Jens lag in coma en Poko was zonder nog bij te komen overleden. Alweer een, letterlijk, dood spoor. Zo ging het elke keer, dacht hij verbitterd. Telkens weer bleef hij met lege handen staan. Mistroostig staarde hij naar de hardware die naast hem op de achterbank lag. Pierre had hem een kastje en kabeltje meegegeven en hem uitgelegd wat hij ermee moest doen. Direct nadat Poko's laptop en smartphone aan hem overhandigd waren, had hij de simkaart uit de telefoon gehaald en in het kastje gestopt. Met het kabeltje had hij ook de laptop erop aangesloten. Aan de druk knipperende lichtjes te zien, was Pierre al druk bezig. Hij vroeg zich af of ze wel beter af waren met al die nieuwe technieken, want ondanks de bijna grenzeloze mogelijkheden waren ze niet veel wijzer geworden. Als het überhaupt al mogelijk was om met betrekking tot Spiderweb nog nieuwe aanwijzingen te vinden. En passant had hij te horen gekregen dat hij deel uitmaakte van een 'scenario' dat van tevoren door Hakon uitgedacht was en door zijn kennissen gerund werd. Het was door hun accurate informatie dat Poko zo snel gevonden was. Blijkbaar was Hakons clubje tot heel wat meer in staat dan heel UNBI bij elkaar. Eén ervan had hij vanochtend ontmoet ... Berustend keek hij naar zijn lichte zomerpantalon, waar ettelijke koffiespatten op zaten. Hij zag er niet zo belabberd uit als James, maar een beste indruk had hij waarschijnlijk niet gemaakt. Desondanks zou hij er alles aan doen om haar naam en adres te achterhalen. Nu hij er wat rustiger over na kon denken, besefte hij dat hij haar niet hoefde op te sporen. Hij kon het natuurlijk gewoon aan Hakon vragen. Met hem had hij sowieso nog een appeltje te schillen. Hij had altijd een hoge pet van zijn baas op gehad en hem altijd onvoorwaardelijk vertrouwd. Dat Hakon keihard over ieders gevoelens heen gewalst was, viel hem tegen. Maar wat hem nog het meest stak, was dat Hakon hem overal buiten gehouden had. Dat hij hem niet had vertrouwd. Tamelijk verbitterd en teleurgesteld constateerde Lémarc dat de wagen voor het UNBI-gebouw stilhield. Natuurlijk zou hij Hakon blijven steunen, maar de gang van zaken beviel hem allerminst. Hij stapte uit, bukte en pakte Poko's spullen. Zodra Hakon terug was, kon die zijn borst natmaken.

< 08.26
Alsof hij los van zijn lichaam stond, zweefde Hakon aan de rand van een ribbelige, rotsachtige afgrond. Om zich heen was alles mistig en hij kon met moeite de overkant van de kloof zien. Hoewel hij wist dat hij zich aan de voet van een oude hangbrug bevond, voelde hij de bodem niet.
De hangbrug - ooit gemaakt van lange slierten gevlochten rode stengels - zag er gehavend uit. Slechts één van de draagtouwen was nog gedeeltelijk intact en had nog verbinding met de andere kant. Hoe hij hier gekomen was, wist hij niet. Dat hij even wilde slapen, was het laatste dat hij zich herinnerde voor hij zich bewust werd dat hij hier stond. Nee, zweefde.
Hij tuurde naar de andere kant van de afgrond. Daar stond ook iemand. Zijn eerste gedachte was dat het zijn spiegelbeeld was. Maar nee, want scherper de nevel in turend, zag hij dat de figuur wel op hem leek, maar ouder was. Het gevoel dat hij moest ontdekken wie het was, drong zich steeds sterker op. Wanhopig probeerde hij naar voren te lopen, maar zijn voeten vonden geen houvast en hij wist geen centimeter naar voren te komen. Opa dan? Nee, dat kon niet. Die zou thuis zitten, want zijn opa ging tegenwoordig alleen maar op pad als hij er zelf ook was. Paniekerig probeerde hij het beeld duidelijker te zien, maar hoe hij zich ook inspande, het wilde maar niet lukken. De mist, waarin alle kleuren van de regenboog door elkaar wervelden en die een warme gloed afgaf, bleef hardnekkig hangen.
Wat deed hij hier? Wie was die man? Zag hij zijn toekomst? Zou hij er over 20 jaar zo uitzien? Zo goed mogelijk door de mist heen turend, zag hij dat de man hem wenkte. Hij hoorde hem zachtjes roepen: “Haaakon ... Hakon ... De tijd dringt. Vraag aan…”
Plotseling begon de brug wild te schommelen. Brokken steen en aarde vielen met hem mee toen hij de afgrond in tuimelde. Van heel ver boven hem leek dezelfde stem hem “ooopaaa” achterna te roepen. Terwijl hij sneller en sneller viel, probeerde hij de voorbijschietende rotswand vast te grijpen. Vraag aan opa? Wat? Tollend en draaiend viel hij, viel hij, viel...
Verschrikt vlogen zijn ogen open toen hij ruw bij zijn arm werd vastgepakt. Achter het gezicht van Tony, die bezorgd op hem neerkeek, ontwaarde hij het plafond van een vliegtuig. Versuft besefte hij waar hij was. “Hakon”, fluisterde Tony. “Alles goed? Je lag behoorlijk te woelen. Alsof je een nachtmerrie had.” Nog maar half wakker herhaalde Hakon fluisterend de woorden uit zijn droom. “Vraag aan opa.”

“Wat bedoel je?”, vroeg Tony. “Wat moet je aan je opa vragen?”

Hakon was nog niet helemaal helder en haalde zijn schouders op. Hij dacht dat hij weer droomde toen hij iemand herhaaldelijk en indringend zijn naam in zijn linkeroor hoorde roepen, tot hij besefte dat het Saundra's stem was. Ze had zijn WORM geactiveerd. Iets dat ze alleen maar zou doen wanneer het niet anders kon. Omdat een stewardess behulpzaam was komen vragen of alles wel goed ging, kon hij niet direct openlijk met Saundra praten. Hij pakte snel zijn tablet-pc, terwijl hij Tony het afgesproken teken gaf dat Saundra contact zocht. Zonder blikken of blozen positioneerde Tony terstond zijn lichaam zodanig dat het de blik van de stewardess blokkeerde en wist haar te overreden dat alles in orde was. Intussen was Hakon rechtop gaan zitten en had hij zich al verdiept in de laatste ontwikkelingen rondom de opsporing van de mol bij UNBI, om even later tot zijn grote verbazing te lezen dat het Poko bleek te zijn. Een van de vijf werknemers die hijzelf nota bene, nadat ze zorgvuldig gescreend waren, onder zijn hoede had genomen. Hoofdschuddend las hij verder. Het slechte nieuws betreffende Jens en Poko viel hem rauw op zijn dak en triest tikte hij snel enkele vragen voor Saundra. Hij sloot af met het verzoek om hem direct in te lichten zodra ze de informatie op Poko's apparatuur had onderzocht. Hij legde zijn tablet-pc neer en leunde nadenkend achterover. Ondertussen luisterde hij naar Saundra, die hem via de WORM een korte samenvatting gaf over wat er de laatste uren met betrekking tot de ontrafeling van het communicatienetwerk van Spiderweb bereikt was.

< 08.27
Omdat haar rol volgens het scenario was uitgespeeld, was het niveau van het veiligheidsprotocol van Barbara Kronkite na haar laatste nieuwsreportage verlaagd naar SEC4.
Dat betekende dat alleen de informatie van haar smartphone, gesprekken, sms'en en e-mails gecontroleerd werden, om na te gaan of daar informatie bij zat die nog van belang kon zijn voor de rest van het scenario. Daardoor viel het niet direct op dat de afstand tussen de smartphone van Russ en Barbara snel groter werd. Pas op het moment dat iemand anders dan Barbara haar smartphone had willen uitzetten, werd er alarm geslagen.
De beveiligingssoftware op Barbara's toestel had automatisch een signaal verstuurd, dat bij de afdeling Special Projects van Markland Communications, waar men deze nieuwe software aan het uittesten was, binnenkwam. Om onafhankelijke resultaten te verkrijgen, waren een paar proefexemplaren uitgereikt en de specialisten waren zeer in hun sas nu er in korte tijd een tweede alarm binnenkwam. Men kon nu al constateren dat het zeer aannemelijk was dat de software, buiten hun eigen zeer uitvoerige proeven, ook in de praktijk uitstekend bleek te functioneren.
Men had er echter geen weet van dat ook elders het signaal opgevangen werd. Het nam Saundra maar een paar nanoseconden in beslag om actie te ondernemen. GUARD werd aangestuurd om een SEC1-rapport te maken van Barbara's smartphone over het afgelopen uur. Ondertussen werd Russ gebeld en beziggehouden. Terwijl ze het gesprek met Russ gaande hield, maakte ze een gedetailleerde analyse van GUARD's rapportage. Zowel de locatie, traject, lokale tijd en omgevingsfactoren als de beelden die waren opgenomen na het ongeautoriseerde uitzetten, werden grondig bestudeerd. De uitkomst van het totale onderzoek deed Saundra direct contact opnemen met de Lord.

< 08.28
Vanwege de heldere nacht was het spoor van de ingegraven kabel goed te zien en het redelijk vlakke terrein was makkelijk begaanbaar. Zo gemakkelijk zelfs dat ze haar tempo verhoogd had. In een continue sukkeldraf voortgaand, volgde Onawa het spoor. Ze had een goede conditie en ze was gewend lange stukken op deze wijze te lopen. Na een kleine twee uur was ze de lichtjes zodanig genaderd dat ze duidelijk kon zien dat het enorme bouwwerk inderdaad de ranch was. Hoewel de opkomende zon de hemel achter haar al liet verbleken, stak het witte gebouw met zijn glanzende dak nog steeds scherp af tegen de met sterren bezaaide zwarte nachtlucht.
Intussen heel wat voorzichtiger, sloop ze met gespitste oren vooruit, tot ze er nog maar zo'n 300 meter vandaan was. Een mooie afstand om te stoppen. Het was niet moeilijk om een schuilplaats te vinden, want hoewel de groene prairie er van een afstandje zo glad als een biljartlaken uitzag, was dit in werkelijkheid niet het geval. Door de vele kudden die decennialang over de vlakten getrokken hadden, waren er lichte glooiingen, smalle kuilen en sporen ontstaan die genoeg mogelijkheden boden. In een van de talrijke ondiepe sporen maakte ze het zich gemakkelijk en trok haar poncho om zich heen. De doek was nog door haar grootmoeder met de hand gemaakt en geverfd. Beide kanten hadden een verschillende kleurschakering, waardoor het tegen nagenoeg elke achtergrond opging. Ze dook er diep in weg en wist dat ze zo goed als onzichtbaar was en dat de minikijker die ze voor haar ogen hield niet zou opvallen, tenzij iemand er specifiek naar zocht. Langzaam van rechts naar links kijkend, scande ze uitgebreid de omgeving. De beelden werden meteen naar de satelliet doorgestuurd en toen ze even later van Saundra te horen kreeg dat haar omgeving veilig was, pakte ze het doosje met insecten. Voorzichtig zocht ze er een nachtvlinder uit, klapte de vleugeltjes naar buiten, waardoor het geactiveerd werd, en zette het op haar open handpalm. Zodra het contact had gemaakt met de satelliet, nam Saundra de besturing over. De nachtvlinder steeg op en vloog met een behoorlijke snelheid weg. Alles wat het onderweg met de kleine oogjes registreerde, werd doorgezonden. Intussen had Saundra haar opgedragen om voorlopig te blijven waar ze was, tot het duidelijk was met wie en wat ze te maken hadden.
Onawa kroop onder haar poncho en had er wel zo ongeveer een idee van. Al sinds haar geboorte was haar ingeprent dat daar een rijke veebaron woonde. Deze boer en diens personeel moesten niet veel van indianen hebben. Bewijzen hadden ze nooit kunnen vinden, maar op onverklaarbare wijze waren er in deze omgeving, vanaf het moment dat die ranch op hun oude jachtvelden gebouwd was, regelmatig leden van haar stam spoorloos verdwenen. Zolang ze het zich kon herinneren, hadden haar ouders haar ingeprent dat ze dit gebied moest mijden.
En toch zat ze er nu ineens middenin. Het kon raar lopen. Nog maar een paar dagen geleden was ze aanwezig geweest bij de rituele begrafenis van een oom en was hetzelfde onderwerp nog ter sprake gekomen.
Toen had ze er nog geen idee van gehad dat ze zich binnenkort in het hart van hun oude jachtgebied zou bevinden, op het land van de nazaat van de boer die haar stam verdreven had. Ze herinnerde zich de gesprekken van een paar dagen geleden en de namen van de verdwenen stamleden. Saundra kon het vanaf nu waarschijnlijk heel goed zonder menselijk hulp stellen en het zou verstandiger zijn om zich terug te trekken.
Toch voelde ze weinig angst, want in tegenstelling tot de anderen, beschikte zij over een uitgelezen rugdekking. Zo'n mooie kans om te ontdekken wat er precies op die ranch gaande was, kon ze niet laten liggen, toch? Wie weet kon ze achterhalen wat er in het verleden allemaal gebeurd was en waar haar stamleden gebleven waren. Ze was tenslotte uitstekend voorbereid en liep weinig gevaar. Ze woog gelegenheid en risico tegen elkaar af en besloot te blijven. Gehuld in haar poncho, kroop ze uit de richel. Een eindje verder zag ze een goede plek en nadat ze zichzelf snel ontlast had, keerde ze stilletjes naar haar post terug. Ze maakte het zich opnieuw gemakkelijk en zou eerst nog wat eten en drinken voordat ze zou gaan liggen.

< 08.29
Bloedvlekken. Russ keek naar het donker geworden schermpje en haalde zich het beeld weer voor de geest. De vlekken op die broek leken heel erg op bloedspatten ...

“Hé. Hé! Russ!” Voor zijn gezicht knipte iemand met de vingers. “Russ! Voel je je wel goed? Heb je ergens last van? Heb je medicijnen? Moet ik een dokter bellen?”

Door een paniekerige stem wakker geschud, keek hij op, recht in het gerimpelde gezicht van Barbara’s buurvrouw, die met haar handen op de leuningen van zijn stoel, voorovergebogen voor hem stond. “Nee. Nee, dat is niet nodig. Met mij is alles in orde. Ik denk alleen … Ik denk ...” Hij keek even naar de vrouw, die weer was gaan zitten en hem vragend aankeek. “Ik weet het niet zeker, maar ik ben vreselijk bang dat iemand Barbara wat heeft aangedaan. Ze zou namelijk nooit vrijwillig afstand doen van dat gele ding.”

Barbara's buurvrouw mocht dan aardig op leeftijd zijn, maar haar verstand functioneerde nog prima. “Ach ja”, knikte ze. “Je bedoelt haar mobieltje, hè? Is daar wat mee dan?”

Trachtend zich zo goed mogelijk te herinneren wat hij precies gezien had, sloot Russ een moment zijn ogen en vertelde alles. Vanaf het moment dat hij dacht dat Barbara hem belde tot en met het laatste beeld van de gevlekte broekspijpen.
“Ze geeft dat ding nooit uit handen. Zelfs ik heb het maar één keer in handen gehad. Dat een vreemde het heeft proberen uit te zetten, bewijst wel dat het ding gestolen is. Maar Barbara lijkt wel in rook te zijn opgegaan en toen ik die spatten zag ... Er is meer loos. Dat is wel zeker.” Hij hoefde er niet verder over na te denken. De conclusie lag voor de hand en hij wist wat hem te doen stond. Hij zette zijn angst om Barbara in een apart hoekje van zijn geest weg en belde INN. Op kalme toon liet hij de redacteur weten wat hem was overkomen. Hij vertelde wat hij op zijn smartphone had gezien en wat hij nu vermoedde. Na een paar keer geknikt te hebben, verbrak hij de verbinding. Haastig dronk hij zijn glas leeg, knikte even naar Barbara's buurvrouw en stond op.
“Jammer dat we elkaar hebben leren kennen in deze omstandigheden. Ik was graag nog wat langer gebleven, maar ik moet op onderzoek uit.” De oude dame, die tegelijk met hem overeind gekomen was, pakte zijn handen en keek hem bezorgd aan.

“Laat je het me meteen weten als je Barbara gevonden hebt?”

Russ knikte. “Uiteraard. Zodra er…”

Het rinkelen van zijn smartphone onderbrak hem. Even hopend dat het Barbara was, flitsten zijn ogen naar het display, maar tot zijn spijt bleek de herkomst afgeschermd. Niet veel mensen kenden zijn telefoonnummer. Achterdochtig nam hij op. Nog voor hij zijn naam kon zeggen, begon een accentloze vrouwenstem beschaafd te spreken. Hetgeen ze vertelde, maakte dat hij steeds aandachtiger luisterde en het werd hem gaandeweg duidelijk dat haar verhaal nog wel even zou duren. Langzaam, geconcentreerd luisterend, liet Russ zich terug in zijn stoel zakken.

< 08.30
Na een laatste blik op Hakon en Barbara, die hem stevig gearmd en glimlachend stonden aan te kijken, minimaliseerde Kingsize Bob het dossier.
Die foto bewees maar weer eens dat er met zijn instincten niets mis was. Die twee waren zeer nauw bij elkaar betrokken en het was nu wel duidelijk dat hij er meer dan goed aan had gedaan om zijn neef in te schakelen. Hij gaf zichzelf een schouderklopje omdat hij ook ditmaal iedereen weer een stapje voor was, en riep het geluidsbestand weer op. Hij had voorlopig tijd genoeg om het in alle rust af te luisteren, want alles wat er noodzakelijkerwijs nog gedaan moest worden, was in voorbereiding. Hij hoefde enkel te wachten tot hij bericht kreeg.
Ook het plan dat hij voor Den Haag in petto had, lag startklaar. Zodra het tijd was, hoefde hij alleen maar een telefoontje te plegen.

Bedenkend dat hij als enige wist dat deze vergadering voor lange tijd de laatste van UNBI zou zijn, glimlachte hij sarcastisch. Hij liet de opname verder lopen en had al snel door dat die lui van UNBI, net als hijzelf, naar de uitzending van INN keken. Snel spoelde hij door naar het einde van het Breaking News-item van twaalf uur. Geïnteresseerd naar het vervolg, hervatte hij het luisteren, maar de plezierige stemming waarin hij verkeerde, sloeg al snel om toen hij hoorde dat Casanova's ploeg onderschept was. Die klootzak van een Eriksson had niet stilgezeten. Hij luisterde verbeten verder en vernam even later dat zijn vijand niet ontvoerd was, zoals die Tasker beweerd had, maar dat hij undercover gegaan was. Op jacht naar hém. Wat een lef had die gast. Hij kon hem er haast om bewonderen, ware het niet dat hij nu dan toch een fout gemaakt had.
Terwijl er diverse ideeën en mogelijkheden door zijn hoofd schoten, zag hij mogelijkheden te over om voorgoed met Hakon Eriksson af te rekenen.
Peinzend had hij de rest aangehoord en toen de opname afgelopen was, wist hij dat hij een heel goede beslissing had genomen door zijn neef in te schakelen en zijn geheime wapen in stelling te brengen. Nu die vent, zonder UNBI in te lichten, ondergronds gegaan was, was het niet moeilijk om de volgende stap te bedenken. Naast Casanova had hij nog genoeg ijzers in het vuur om goed beslagen ten ijs te komen.
Hij opende zijn geheime personeelslijst en had de Italiaan al snel gevonden, het paradepaardje van zijn neef. Hij was door Sal op hem gewezen en dat bleek wederom een prima advies van zijn neef te zijn geweest. Sal had die vent jaren geleden met een uitermate goed vervalste identiteit bij Interpol kunnen plaatsen en had hem helemaal in zijn zak. Die vent wist daar werkelijk aan alle geheimen te komen en had ook nog eens goede ingangen bij UNBI. De laatste twee maanden had zijn neef deze Mario aan hem uitgeleend. Via hem had Casanova een schat aan informatie weten te vergaren. Niemand zou die twee met elkaar in verband kunnen brengen, dus hij kon Mario zonder risico inschakelen.

Nadat hij het bericht met de simpele boodschap ‘achterhaal wat die Eriksson van plan is’ in een reclameboodschap verpakt had, maakte hij nog een bericht klaar voor zijn neef. Handig sloot hij de hardware aan, verzond beide boodschappen en trok de kabeltjes weer los. Hij vertrouwde erop dat hij vandaag nog van een van hen bericht zou krijgen. Daarna zou hij besluiten wat hij het beste kon ondernemen. Nu ook dit afgehandeld was, wilde hij het dossier van die Kronkite nog eens bekijken.
Hij haalde het naar voren en klikte op het icoontje dat een spin in een web voorstelde. Eronder stond ‘Onderzoek Spiderweb’. Hoewel hij al over alle informatie van UNBI beschikte, wilde hij weten wat de pers erover wist te vertellen. Nieuwsgierig begon hij te lezen.

BEESTACHTIG!

< 09.01
De mol was ontmaskerd en Saundra was druk bezig om alle digitale wirwar te ontknopen. Ze zou zich melden als er iets bijzonders ontdekt zou worden. In de torenkamer was het stil geworden en ook op het GRID veranderde er niet veel. Omdat er voorlopig geen gebeurtenissen van betekenis vielen te verwachten, had de Lord zich met een gerust hart naar zijn bibliotheek begeven.
Daar aangekomen was hij meteen doorgelopen naar de grote boekenkast. Het paneel ernaast verborg een geheime deur die toegang verschafte naar de gewelven onder het kasteel.
Er waren meerdere toegangen daarnaartoe, maar deze gebruikte hij het liefst, omdat het de kortste weg was naar het gedeelte waar zich de voorraadruimtes bevonden en omdat deze een rechtstreekse verbinding had naar de natuurlijke haven die in een grot onder het kasteel lag. Het onopvallende paneel, dat een massief onderdeel van de muur leek te zijn, was vroeger door een van zijn voorvaderen aangebracht om een vluchtroute te ontsluiten ingeval de Engelsen of andere onverlaten voor de deur zouden staan. Om onduidelijke redenen echter was zijn familie gedurende alle woelige tijden ontzien en waren de eeuwenoude muren en ondergrondse vluchtwegen nooit op hun degelijkheid getest. Alleen ingewijden wisten van deze als zodanig onherkenbare deur af en ondanks de ouderdom opende het paneel zich nog geruisloos. Een warme lucht, licht naar citrusbloesem geurend, kwam hem tegemoet. Zolang hij zich kon herinneren, was de lucht in de gewelven onaangenaam bedompt geweest, maar sinds Marilyn die nieuwe supercomputer had geïnstalleerd, was dat veranderd. Terwijl het paneel achter hem dicht gleed, sprongen op de plaats waar vroeger fakkels hadden gehangen, wandlampen aan. Voorzichtig daalde hij de ongelijk uitgehakte treden af, terwijl hij nadacht over het materiaal dat de atmosfeer hier beneden zo opmerkelijk verbeterd had. Deze geleiachtige substantie was het restproduct dat overgebleven was van een van Marilyns andere uitvindingen.
Sinds ze gelezen had dat het succes van die bekende gele briefjes te danken was aan een mislukt experiment, had Marilyn erop gestaan om elk restproduct van een uitvinding te testen, om na te gaan of het ergens anders voor gebruikt kon worden.
Hoewel hij nogal zuinigjes gereageerd had - Marilyn slokte tenslotte al een geweldig gedeelte van een enorm budget op - was hij achteraf blij dat ze voet bij stuk had gehouden, want de resultaten waren verbluffend gebleken. Haar lijst met uitvindingen was met meerdere procenten gegroeid en het meest recente afval, waar hij nu naartoe liep, was een regelrecht wonder.
Dit merkwaardige goedje, dat Marilyn JELLIE genoemd had, naar een puddinkje waar menig kind en vele volwassenen nog steeds dol op waren, was inmiddels het hoofdbestanddeel geworden van bijna alles wat ze tegenwoordig creëerde.
Het spul scheen eindeloos toepasbaar en door te spelen met zaken zoals temperatuur en licht kon men de JELLIE elke vorm, kleur en dichtheid geven. Van harder dan diamant tot kneedbaar als soepele klei.
Hij had de kelder bereikt en liep rechtstreeks door naar de vierkante vorm die in het heldere lamplicht matglanzend voor hem opdoemde. De JELLIE waar hij nu zijn hand op legde, een lichtgeel blok van 1m³, functioneerde momenteel als schaduwsysteem van alle apparatuur die door of namens GAIAS gebruikt werd en werd onder toezicht van Saundra tijdens de operatie ‘Non Quod Videtur’ voor de volle honderd procent getest.
Het bevatte alle functionaliteiten van de huidige traditionele systemen en randapparatuur. Wanneer de test succesvol bleek, iets waar hij geen moment aan twijfelde, zou deze supercomputer binnenkort het nieuwe hart van GAIAS vormen. Alle apparatuur met daarop ontelbare razendsnel knipperende controlelampjes, die hun kleuren door de hele grot lieten spelen, zou verdwenen zijn.

Alleen dit blok JELLIE zou de ruimte vullen en zich in de loop der tijd langzaam vermeerderen. Eigenlijk kon men niet echt meer spreken van een computer, peinsde hij. De JELLIE was niet enkel uitermate geschikt om een kunstmatige intelligentie te huisvesten, maar had nog zoveel extra's dat je bijna kon zeggen dat er een nieuwe levensvorm was ontstaan. Een eigen entiteit met Saundra als brein. Als vanzelf streelde zijn hand het matglanzende oppervlak van het blok JELLIE. Elke keer, ook nu weer, dacht hij met bewondering aan hun blonde wonderkind. Hoe ze de ene uitvinding na de andere uit haar mouw leek te schudden en hoe ze ontdekt had dat de JELLIE ook uitstekend gebruikt kon worden voor de conventionele onderdelen van een computer. Het spul kon informatie vasthouden en je kon van alles door het materiaal transporteren zonder dat het warm of koud werd. Zelfs de snelheid van het transport was te manipuleren. Van traag als een slak tot bliksemsnel. Ongeacht wat je er mee deed: als voetbal gebruiken, doorklieven of verhakselen zoals hout, op nanoniveau onthield de JELLIE welke deeltjes zijn buren waren en zodra alle belemmeringen werden opgeheven, herstelde het zich automatisch tot zijn oorspronkelijke vorm. Normaliter zou je verwachten dat elke klodder JELLIE aan elkaar zou kleven, maar door tijdens de fabricage iets te schuiven met iets dat Marilyn nanocohesie noemde, konden er zelfstandige JELLIE-producten worden gemaakt zonder dat dit gebeurde. Marilyns uitleg om de JELLIE-deeltjes als pixels voor te stellen, waarvan elke exact wist wat diens eigenschappen waren en waar het thuishoorde, was verhelderend genoeg geweest, maar hoe het allemaal preciés functioneerde, ging hem volkomen boven zijn pet. Marilyns bijna terloopse ontdekking bleek een superproduct dat voor velerlei doeleinden ingezet kon worden. Doch, het onderzoeken van alle mogelijkheden zou beslist nog vele jaren in beslag nemen.
Terwijl hij daar zo stond en de JELLIE zijn hand licht deed tintelen, alsof Saundra, die nu de controle over de JELLIE had, wilde laten merken blij te zijn met zijn aanwezigheid, bedacht hij dat het tijd werd dat er iemand moest worden aangesteld die zich helemaal zou verdiepen in de verdere ontwikkeling van Saundra en haar nieuwe, lichtgele, intelligente uitbreidingen. Iemand die gewend was met complexe systemen te werken, een flexibel brein had, altijd op zoek was naar antwoorden en ook nog eens zo gek wilde zijn om hier te gaan wonen.

Hij moest dit maar eens aan Hakon en Marilyn voorleggen, want zo'n persoon vinden, zou niet gemakkelijk zijn.

Hij klopte lichtjes op het blok. “Hoe staat het er nu voor, Saundra?”

“Gezellig dat u mij komt opzoeken, mijnheer.” Saundra's aangename stem klonk ietwat hol in deze onderaardse omgeving. “Alles verloopt volgens plan en de testresultaten van mijn nieuwe onderdelen zijn dermate succesvol dat ik sedert een half uur operatie ‘Non Quod Videtur’ van hieruit bestuur. Uiteraard houd ik alle conventionele hardware stand-by en gebruik alleen nog, noodgedwongen, de bestaande routers.De communicatiesnelheid met de buitenwereld zal sneller gaan als ik via de JELLIE rechtstreeks met onze satellieten kan communiceren.”

“Ik weet het, Saundra. Zodra de operatie is afgelopen, zal Marilyn als eerste met haar nieuwe 3dSCreator de benodigde aansluiting maken. Ik heb gisteren van de IT-afdeling gehoord dat alles op de nieuwe satelliet goed functioneert en dat het nieuwe communicatieprotocol voor je klaarligt.” De Lord gaf een geruststellend klopje op het blok. “Je moet dus nog even geduld hebben. Dit belemmert je toch niet in de uitvoering van je taken, hoop ik?”

“In het geheel niet, mijnheer. Exact 15 minuten geleden heeft Onawa een vlinder geactiveerd en de beelden stromen nog steeds binnen. Het eerste dat opvalt, is dat er bij de inrit van de ranch mannen met automatische geweren staan.”

Geschrokken maakte zijn hand pas op de plaats.

“En Onawa? Waar is zij? Is ze veilig?” Pas na Saundra's antwoord dat Marilyns partner zich vrijwel onzichtbaar voor het blote oog had ingegraven, hervatte zijn hand de trage rondgang over het blok JELLIE.

Saundra voelde blijkbaar aan dat de Lord tot rust gekomen was, en ze sprak kalm en zelfverzekerd verder.

“Alle bezittingen en bedrijven van de veeboer zijn onderzocht en de geldstromen ervan heb ik gedetailleerd in kaart gebracht. Het merendeel hiervan is legitiem, maar via diverse rekeningen op de Kaaimaneilanden heeft CRYPTO allerlei verborgen bedrijfjes boven water gehaald, die schijnbaar op naam van cowboy Pete staan, de eigenaar van het huis dat Onawa heeft doorzocht. Gezien het feit dat het computersysteem in zijn huisje waarschijnlijk wordt aangestuurd vanuit de ranch, kunnen we ervan uitgaan dat hij een handlanger van cowboy Pete moet zijn of andersom. Hoe het precies in elkaar zit, wordt nu verder onderzocht.”

“Prima werk, Saundra. Langzaam maar zeker naderen we de spin in zijn web. Ik zal je niet verder storen. Je weet me te vinden.” Ter afscheid gaf de Lord een tikje op de JELLIE, draaide zich om en begaf zich naar zijn bibliotheek. Terwijl hij de trappen opliep, merkte hij dat zijn handen lekker droog en fris aanvoelden. Ze roken vagelijk naar citroen. Nóg een effect van dat spul. Het absorbeerde de omgevingslucht, filterde de stofdeeltjes eruit, zette een en ander om en stootte de lucht met die heerlijke citrusgeur uit. Terwijl de JELLIE daarbij ook nog eens weinig energie verbruikte. Al drie maanden na plaatsing van het blok was de lucht in de gewelven gezuiverd en dat was goed te merken in de vertrekken die ermee verbonden waren. Ook daar rook het aanmerkelijk frisser. Wat een spul, dacht hij nog eens, terwijl hij zijn bibliotheek binnenstapte. Hij besloot naar de torenkamer terug te gaan, want het was al bijna drie uur en hij wilde zien hoe het scenario er nu voor stond.

< 09.02
Zodra Tim het vliegtuig de lucht in had gebracht en ze op hoogte waren, had hij de automatische piloot ingeschakeld. Ze vlogen op topsnelheid naar New York en hij had berekend dat ze, ondanks het latere vertrek, een kwartier eerder dan de anderen in New York zouden landen. Voor het zover was, had hij eerst de houten kist die Marilyn had laten bezorgen ingeladen en stevig verankerd. Daarna had hij geroutineerd alle handelingen en procedures doorlopen en hij stond helemaal startklaar toen Arda met een bloedgang het platform was opgescheurd.
Amper tot stilstand gekomen, had ze haar helm afgedaan, de motor geparkeerd en vastgesjord, om vervolgens zonder ook maar boe of bah te zeggen direct naar de cockpit door te lopen. Typisch Arda. Hij had verwacht dat ze na een snelle motorrit in een prima humeur zou zijn. Niet persé gezellig, maar ook niet zoals nu.
Op zijn hoede - je wist maar nooit hoe ze zou reageren - zag hij vanuit zijn ooghoeken hoe ze met een ondoorgrondelijk gezicht naar voren zat te staren. Of ze daadwerkelijk naar de beelden keek die op de console voor hen door Saundra werden afgespeeld, kon hij met geen mogelijkheid bepalen. Het was dat ze af en toe met haar ogen knipperde, anders had hij net zo goed naast een etalagepop kunnen zitten.
Zonder iets te willen laten merken, haalde hij in gedachten zijn schouders op en bedacht dat de vlucht in elk geval lekker rustig zou verlopen. Op de tablet-pc zag hij de hal van UNBI verschijnen. Naast hem schoot ineens Arda's hand naar voren en griste de tablet-pc van de console. Voor hij kon reageren, was Arda uit haar stoel gesprongen en was ze ermee naar achteren gerend. Verbluft keek hij haar na.
Hij had geen idee wat hij hier nu weer van moest denken. Eén ding was zeker: op die vrouw was werkelijk geen pijl te trekken.

< 09.03
Ondanks de trieste berichten met betrekking tot Jens en Poko volgde Hakon geïnteresseerd het laatste nieuws.
Hoewel haar gedrag zelfs voor haar doen opvallend vreemd leek, had Arda zich prima van haar taak gekweten. Zonder verdere bijzonderheden waren zij en Tim opgestegen en waren ze, net als hijzelf, onderweg naar New York. Terwijl naast hem Tony diep in slaap leek te zijn, luisterde Hakon via de WORM naar Saundra en keek hij op zijn tablet-pc naar de bijbehorende beelden van de ranch en omgeving.
Hij hoopte van ganser harte dat Saundra het bij het rechte eind had met haar voorlopige conclusie dat deze ranch wel eens het eindstation van hun zoektocht zou kunnen zijn. Echter, net als de Lord, vond hij de aanwijzingen flinterdun en hadden ze nog heel wat meer informatie nodig. Zodra ze geland waren, zou een tweede aas worden uitgeworpen. Met een beetje geluk zou dat net zo goed uitpakken als het eerste, dat zonder dat INN dat zelf had geweten, door hen was uitgezonden. Toch twijfelde hij eraan dat zich hier, midden in dit boerenland, het hoofdkwartier van Spiderweb zou bevinden. Dat deze rijke veeboer - zeer bekend, vrijgevig en overal gerespecteerd - betrokken zou zijn bij de top van een van de grootste criminele organisaties, leek hem erg onwaarschijnlijk. De man runde een geweldig succesvol bedrijf en was vermogend genoeg om grote donaties te doen. Deze boer moest dan wel krankzinnig goed kunnen toneelspelen en dat dan ook nog eens jaren en jaren zien vol te houden. Hij schudde zijn hoofd. Zo iemand? Nee, dat was wel erg onwaarschijnlijk.
Aan de andere kant moest hij toegeven dat het niet onmogelijk was. Hij had zich tenslotte ook deerlijk vergist in Poko. Hij had nooit kunnen bedenken dat zo'n schijnbaar eenvoudige sloeber een sluwe adder bleek te zijn. En dan was Jens er nog. Had ook hij iedereen jarenlang weten te beduvelen? Had hij wellicht alle kansen voor Poko gecreëerd? Hoewel het rechtstreeks tegen zijn gevoel in ging, leken tot nu toe wel alle feiten daarop te wijzen. Na de zaak van alle kanten bekeken te hebben, typte hij een bericht voor Saundra. Hij gaf haar twee opdrachten die, zodra alle gegevens van Poko beschikbaar waren, moesten worden uitgevoerd. Allereerst moest Lémarc namens hemzelf verzocht worden af te wachten en ten tweede moest ze er zorg voor dragen dat UNBI verder helemaal buitengesloten werd. Hij had net de laatste woorden getikt of zijn tablet-pc begon te trillen. Tegelijkertijd hoorde hij Saundra, die hem via de worm in zijn oor op de hoogte bracht van haar gesprek met Russ. Het GRID verscheen op zijn tablet-pc, met Saundra's analyse, conclusie en voorstel. Hij bekeek snel de opnamen die Barbara's smartphone verzonden had en moest het met haar conclusie eens zijn.
Dit was niet normaal en vereiste aandacht. Bezorgd tikte hij Tony aan en liet hem het filmpje zien. Samen overlegden ze kort hoe ze het best konden handelen. Tony's voorstel om Lémarc in te schakelen - hij moest sowieso wachten - klonk logisch.

Hij kende zijn rechterhand bij UNBI goed genoeg om te weten dat Lémarc niet rustig op zijn gat bleef zitten in afwachting van de volgende orders. Het zou hem in elk geval genoeg te doen geven om hem voorlopig bezig te houden.
Het grootste voordeel was echter dat hij, met zijn kennis en contacten en alle expertise van UNBI, de grootste kans maakte om Barbara op te sporen. Gehaast, want de stewardess die flesjes water uitdeelde kwam snel dichterbij, tikte Hakon rap een kort bericht voor Saundra om Lémarc hierover in te lichten en hem een onderzoek te laten starten. De stewardess had hen bijna bereikt. Hakon deed zijn tablet-pc uit en 'Mario' glimlachte zonnig terwijl hij gemakzuchtig achteroverleunde. Aan de binnenkant van zijn hoofd was het echter een stuk bewolkter. Bezorgd dacht hij aan Barbara. Het enige wat ze tot dusver wisten, was dat haar smartphone aan de oever van de Gravesand Bay in New York definitief was uitgeschakeld. Sindsdien was ze verdwenen en ontbrak elk spoor.

< 09.04
In afwachting van wat Pierre allemaal voor info uit de spullen van Poko kon peuteren, had Lémarc een snelle douche genomen, een schoon stel kleren aangetrokken en een broodje uit de kantine gehaald. Hij hield rekening met een lange dag, die naar zijn gevoel sowieso al 24 uur geduurd had, en stak net het laatste stuk brood in zijn mond toen hij de werkplek van Pierre binnenstapte.
Het joch – hoewel hij dondersgoed wist dat de jongeman al 26 was en enkele indrukwekkende titels bezat, vond Lémarc dat Pierre er nog steeds uitzag als iemand die pas gisteren zijn middelbareschooldiploma had gekregen – zat midden tussen allerlei apparatuur. Een van de laptops fungeerde blijkbaar het best als onderzetter voor een niet al te schoon uitziende koffiemok. Pierre had duidelijk iets belangrijks gevonden, want zijn houding sprak boekdelen. Voor de verandering zat hij stevig rechtop en luisterde, met een tikje schuin gehouden hoofd, geconcentreerd naar hetgeen er via zijn oortje binnenkwam. Om de haverklap voerde hij met fanatiek bewegende vingers data in. Zijn ogen schoten heen en weer over de drie beeldschermen die in een halve boog voor hem stonden opgesteld. Pas toen Lémarcs smartphone met een schril geluid overging, merkte Pierre dat zijn chef was binnengekomen. Intussen zag Lémarc tot zijn verbazing op het schermpje de beeltenis van Hakon. Hij gebaarde naar Pierre dat hij even moest wachten en nam op.

Meteen hoorde hij opnieuw die beschaafde vrouwenstem. “Mijnheer Tasker, op verzoek van Hakon zend ik u een korte opname door. Het zijn de laatste beelden die opgenomen zijn door de smartphone van Barbara Kronkite voordat deze geforceerd werd uitgezet. Sindsdien ontbreekt van haar elk spoor. Hakon verzoekt uw medewerking. Wellicht kunt u met uw kennis en uw contacten bij de NYPD achterhalen wat er gaande is. Zodra u meer weet, kunt u de gegevens aan Pierre geven, dan komen deze vanzelf bij mij. Daarnaast verzoekt Hakon u te stoppen met het onderzoek naar de verblijfplaats van de top van Spiderweb. De gegevens die Pierre heeft gevonden, zullen door ons verder worden verwerkt en zodra wij resultaten boeken, wordt u daarvan op de hoogte gesteld. De beelden van Barbara's smartphone verschijnen nu op uw display.” De stem zweeg.

Op zijn display bekeek Lémarc aandachtig de video tot het beeld zwart werd. Pierre, die zich een kwartslag had omgedraaid, keek hem uilachtig aan.

“Eh, ik heb gehoord wat Saundra zei, enne ... kan ik helpen?” Lémarc was te verrast om te merken dat Pierre wel heel goede oren moest hebben.

Voor hij het wist, vroeg hij: “Saundra? Heet ze Saundra? Hoe weet je dat?”

Pierre vergat verlegen te zijn. Hij lachte even en vertelde enthousiast: “Ik heb al een half uur intensief contact met haar en we zijn er inmiddels achter hoe die Poko te werk ging. Diens smartphone was zodanig aangepast dat deze minstens 10 uren geluid kon opnemen. We weten ondertussen dat hij zijn smartphone regelmatig in de BIOS achterliet. Met ‘we’ bedoel ik natuurlijk Saundra. Ze werkt voor Hakon. Hoe ze het doet weet ik niet, maar zij kan een smartphone tot op de vierkante millimeter lokaliseren en ook de digitale sporen achterhalen, zodat je kunt zien waar zo'n apparaat allemaal geweest is. Het schijnt dat de smartphone van Poko en de prepaidkaarten die hij gebruikte iets extra's aan info hebben, waardoor die koppeling mogelijk is. Dat schijnt ze pas net ontdekt te hebben. Een voor mij nog onbekende techniek, die ik haar jammer genoeg nog niet heb weten te ontfutselen.” Pierres stem stierf weg en zijn ogen staarden nietsziend in de verte. Lémarc deed een stap naar voren.

“En? Verder?” Pierre schrok op uit zijn trance, keek hem aan, besefte blijkbaar ineens waar hij was gebleven en vervolgde: “Nadat Poko zijn smartphone weer had opgehaald, heeft hij elke keer een geluidsbestand naar een nog niet getraceerd adres gestuurd. Het laatste bestand staat er nog op. Het is een opname van vanmorgen, toen we in de BIOS zaten.
Vanaf het moment dat iedereen binnenkwam, de INN-uitzending en alles wat er besproken is, tot het moment dat Jens ermee de deur uitgelopen is, alles staat erop.”

Lémarc was sprakeloos. “Ging het zo eenvoudig?” Pierre knikte. “Ja. Vlak onder onze neus. Saundra heeft het op zich genomen om de locatie waar het bestand naartoe is gestuurd te achterhalen. Op verzoek van Hakon, zegt ze.”

Ineens weer zijn nerveuze zelf, wachtte Pierre schuw op commentaar van zijn chef. “Het is goed, Pierre. We kunnen aannemen dat Hakon precies weet waar hij mee bezig is.” Zichtbaar opgelucht met Lémarcs goedkeuring, knikte Pierre instemmend. “Nou, op IT-gebied zeker. Ongelooflijk wat die vrouw allemaal kan. Ik dacht dat ik behoorlijk wat wist, maar die Saundra liet mij een aantal trucjes zien die we goed kunnen gebruiken. Zal ik meteen maar aan de slag gaan met dat filmpje dat je zojuist binnenkreeg?”

Lémarc schudde zijn hoofd. “Nee, dat hoeft niet. Jouw expertise heb ik hierbij niet nodig. In dit geval heb ik aan mijn eigen hersens genoeg. Die twee die we zagen en hoorden, ken ik namelijk heel goed. Het zijn twee beruchte maffiosi uit New York. Ik heb meermalen met die twee gasten te maken gehad. De bestuurder met dat pokdalige gezicht heet Giovanni Billotalli, ook wel ‘de puist’ genoemd en die andere vent met die rare stem is Eberto Mesoluti. Die laatste is capo van de beruchte maffiabaas Don Enzo.

Hoewel we dat tot op heden nog niet hebben kunnen bewijzen, is deze Don Enzo de Capo di tutti capi van New York. Ik heb jarenlang onderzoek naar die lui gedaan en telkens wisten ze de dans te ontspringen. Getuigen plotseling weg, bewijzen zomaar foetsie en zelfs hele dossiers werden achter onze rug om door corrupte dienders verdonkeremaand. Voor de buitenwereld is het een nette zakenman, maar ik weet wel beter. Als die vent achter de verdwijning van Barbara zit, moeten we het ergste vrezen.”

“Dank u wel voor deze informatie, mijnheer Tasker”, klonk het beschaafd uit de luidspreker van Pierres laptop. “We gaan er direct mee aan de slag. Het verzoek van Hakon is om af te wachten tot u weer van ons hoort.”

Met een klikje werd de luidspreker uitgeschakeld. Verbluft keken Pierre en Lémarc elkaar aan. “Nou moe, ze heeft ons gewoon staan afluisteren via mijn eigen laptop”, mompelde Pierre verwonderd.

< 09.05
Toen de Lord om even over drie opnieuw zijn domein betrad, zag hij onmiddellijk dat er nieuwe ontwikkelingen gaande waren. Bijna alle schermen waren gevuld met beelden die hij zo één, twee, drie niet thuis kon brengen. Benieuwd wat ze te betekenen hadden, vroeg hij Saundra om een statusrapport. Hij ging zitten en hoorde Saundra's plezierige stem zeggen:

“Welkom terug, mijnheer. Ik kan u nog niet volledig informeren, omdat we nog bezig zijn om een aantal elementen te controleren die betrekking hebben op twee zaken.”
Hij nestelde zich in zijn zetel en gaf haar te kennen dat hij luisterde. Haar beschaafde stem sprak verder.
“De eerste zaak is onverwacht en heeft voor zover we kunnen nagaan niets met Spiderweb te maken, maar met Barbara Kronkite, die op onverklaarbare wijze is verdwenen.
Na een beveiligingsmelding die van haar smartphone afkomstig bleek, konden we afleiden dat het niet om een eenvoudige diefstal ging. Daarna heb ik de regie overgenomen. Ze stond onder beperkte controle, waardoor we nu meer moeite moeten doen om te achterhalen wat er precies gebeurd is. Op basis van de informatie die we tot op heden hebben verzameld, mede door de bijzonderheden die de heer Tasker ons heeft verstrekt, denken we dat ze wordt vastgehouden door de New Yorkse maffia. Waarom weten we nog niet. Ik heb al het werk van Barbara gecontroleerd, maar nergens is een link met de maffia gevonden.

Op dit moment wordt het gehele netwerk van deze organisatie in kaart gebracht. De beeldschermen 1 t/m 3 tonen u de locaties van de twee mannen waarvan we weten dat ze betrokken zijn bij Barbara's verdwijning. Zij worden nu onafgebroken door SPY gevolgd. Gezien de gevonden documenten, feiten en verdachte gebeurtenissen, alsmede de reputatie van de politie, heeft het geen zin om die laatste in te schakelen.
Hakon is inmiddels ingelicht. Alle middelen die ons ter beschikking staan, zullen worden ingezet om haar te vinden. Omdat haar assistent de enige is die al ter plekke aanwezig is, heb ik de vrijheid genomen om hem voor deze zoektocht in te lijven. Alle informatie kunt u nalezen op de eerste drie monitoren.”
Als bij toverslag verschenen er vier nieuwe avatars, met een hele ris data eraan gekoppeld. Alsof ze wist dat hij even tijd nodig had om een en ander te verwerken, zweeg Saundra een moment voordat ze discreet haar keel schraapte en verder sprak.

“De tweede ontwikkeling betreft de verstuurde reclameboodschappen. CRYPTO heeft de code ervan kunnen ontcijferen. Terwijl u beneden was, is er een soortgelijke boodschap naar de smartphone van Mario gestuurd. Volgens de gegevens is het de eerste keer dat Mario’s toestel rechtstreeks een berichtje afkomstig van deze bron heeft ontvangen. De tekst van dit bericht luidt: ‘Kun jij Hakon Eriksson opsporen en zo ja, kun je achterhalen wat hij van plan is?’ Op monitor 4 kunt u alle details vinden.”

Enthousiast sloeg de Lord met een klap zijn linkervuist in zijn rechterhand. “Dat is geweldig”, riep hij uit. “We hebben ze uit de tent gelokt en ze beginnen hem te knijpen.
Voorstel, Saundra?” Tegelijkertijd met haar woorden verscheen de tekst ‘Dat gaat lukken. Ik meld mij zodra ik in New York ben aangekomen’ op het vierde scherm.
“Uitstekend, Saundra. Kunnen we alle kanten mee op.”

“Dank u, mijnheer. Het antwoord is verzonden en Hakon is op de hoogte gesteld.”

Met zijn gedachten bij de vijf GAIAS-leden die ergens boven het noordelijke deel van de Atlantische Oceaan vlogen, keek de Lord op het GRID. De verwachte aankomsttijd was 14.00 uur, plaatselijke tijd. Mochten Saundra en haar subroutines SPY en CRYPTO vandaag nog de top van Spiderweb ontdekken, gaf hun dat nog meer dan genoeg tijd om ter plaatse onderzoek te doen en Onawa op te pikken. Omdat er ook nog geslapen en gegeten moest worden, zou een eventuele confrontatie sowieso niet eerder dan de volgende ochtend vroeg plaatsvinden.
Intussen sprak Saundra verder.

“Dan is er nog dat bericht aan Poko. Dat is iets merkwaardiger en luidt: ‘Stuur vandaag de laatste geluidsband, activeer de smartphone en smeer hem dan.’ Het eerste en laatste deel van het bericht is duidelijk, maar wat bedoeld wordt met ‘activeer de smartphone’ niet. De smartphone die hij bij zich had, heb ik samen met Pierre van UNBI onderzocht, maar behalve dat deze was aangepast om langdurig geluid op te nemen, konden we niets afwijkends ontdekken. CRYPTO is nog aan het uitzoeken of het bericht een dubbele boodschap bevat. Zodra we meer weten, meld ik mij.”

Zijn ogen zwierven verder en bekeken de beelden van Barbara's ontvoering.
Hij rilde en leefde met haar mee. Hij wist precies hoe verward en ongelukkig ze zich nu moest voelen. Afwezig bedankte hij Saundra, terwijl hij zich tegelijkertijd afvroeg waarom uitgerekend deze journaliste gegrepen was. Een van de beste vrienden van Hakon. Toeval? Kon zijn, maar geloven was een andere zaak. Weifelend stond hij op, liep naar het GRID en bleef voor de avatar van Don Enzo staan. Ongerust begon hij zo snel hij kon te lezen wat er over deze Capo di tutti capi bekend was.

< 09.06
Kingsize Bob zat al een kwartier in zijn bureaustoel te genieten van zijn uitzicht over de zes continenten in de hal beneden hem, terwijl zijn neef vanuit New York in zijn linkeroor tetterde.
Want dat kón Sal als hij opgewonden was. Dan leek het wel of zijn woorden met een mitrailleur op je afgeschoten werden. Heel vermoeiend, zeker wanneer hij dan ook nog eens terugviel op het platte Siciliaanse accent dat de emigratie van zijn familie had overleefd. Hijzelf sprak en verstond vloeiend Italiaans, maar deze streektaal had hij nooit onder de knie gekregen.
Hoewel hij zijn neef liefhad als een broeder, waren er toch momenten dat hij hem liever even niet sprak. Zoals nu. Er waren nog genoeg zaken waar hij zijn aandacht aan moest geven, o.a. de aankomst van Barbara voorbereiden, maar hij wilde Sal niet tegen het hoofd stoten en liet zijn neef daarom uitgebreid het hele verhaal van Kronkites ontvoering inclusief alle komma's en punten vertellen.

Hoe de vrouw door zijn team op vakkundige wijze uit de wc van Lorenzo’s – toevallig een zaak die hij sinds mensenheugenis in zijn zak had – geplukt was. Binnen twintig minuten na Bobs telefoontje was ze al door zijn verklikkers getraceerd en was het volgens Sal een koud kunstje om haar een half uur later geheel geruisloos te laten verdwijnen.
Op het moment dat de vrouw naar de wc ging, had een man van hem die binnen zat en die Barbara en haar metgezel in de gaten hield, de eigenaar een seintje gegeven. Deze was gelijk naar achteren gelopen en had het personeel opdracht gegeven om met z'n allen onmiddellijk naar zijn kantoor te gaan.
Terwijl iedereen zich daar verzamelde, had de eigenaar zelf snel de achterdeur opengedaan, waarna hij zich bij zijn personeel had gevoegd en hen blij had gemaakt met de mededeling dat iedereen vanwege het goede werk $500,- bonus kreeg, hetgeen met een glas champagne werd bekroond.
Een mooie afleidingsmanoeuvre, waardoor niemand kon weten wat er in de tussentijd gebeurde.
Terwijl het personeel elkaar uitbundig feliciteerde, had men een onopvallende bestelbus aan de achterkant van het restaurant geparkeerd en was zijn capo Eberto samen met een expert in verdovingen naar het toilet gelopen. Probleemloos hadden ze de vrouw kunnen overrompelen en drogeren.
Vlotjes hadden ze haar door de lege keuken gedragen en haar onopgemerkt via de leveranciersingang in het busje gelegd. Daar stond de transportkist al klaar. Onderweg naar het pakhuis waar de kist afgegeven moest worden, had de expert haar een zodanige dosis slaapmiddel toegediend dat ze minimaal 10 uur onder zeil zou blijven. Bobbie hoefde zich dus geen zorgen te maken. De vrouw zou op de gebruikelijke wijze, zoals het met alle andere transporten gedaan werd, als Doornroosje in haar kist bij hem worden afgeleverd.
Bob haalde luidruchtig adem, waardoor hij zijn bloedbroeder wist te onderbreken. Hij bedankte hem uitvoerig en vroeg of ze de smartphone van die vrouw nog gevonden hadden.

“Yep”, klonk het opgewekt. “Die is direct gevonden en zoals opgedragen, is de batterij eruit gehaald. Het toestel en alle andere spullen die ze bij zich had, zijn bij haar in de kist gelegd.”

Gerustgesteld luisterde hij met een half oor naar Sals uitvoerige beschrijving, waarbij hij geroutineerd op tijd ja, nee of een instemmend geluid maakte om Sal op gang te houden, want hoe vaker hij hem onderbrak, hoe langer en hoe mooier het verhaal zou worden. Toch gunde hij het zijn neef om alles in geuren en kleuren te vertellen. Door Sals inmenging zou die Kronkite voor eeuwig zoek blijven. Hij glimlachte goedgemutst. Met dit soort klusjes wist Sal als geen ander raad.
Voor de buitenwereld zou haar spoor eindigen in het toilet van het restaurant en voor Sals mensen zelf zou het spoor eindigen in het pakhuis van de expeditiefirma, waar hij de grootste aandeelhouder van was. Deze honderd procent schone, wettige expeditiefirma gebruikte hij als dekmantel voor alles wat hij over de wereld liet vervoeren. Voor het oog een doodnormaal bedrijf, alleen werden de spullen van en voor hem in een apart gedeelte ervan gestald. En net zoals bij het vervoer van de dieren, werden de kisten door verschillende personen vervoerd, zonder dat deze van elkaar wisten. Het transport van de schone slaapster zou dan ook geen enkel probleem opleveren. Een onwetende medewerker van het expeditiebedrijf zou de kist inmiddels wel naar het vliegveld hebben gebracht en de vracht bij de piloot hebben afgeleverd.
Deze vervoerder vloog regelmatig voor hem. Hij wist nooit wat hij vervoerde of waar het vandaan kwam. De kist zou door de expeditiemedewerker in het vliegtuig zijn geladen en als de kist hier zou arriveren, zou zijn voorman het in een stal zetten die hij rechtstreeks vanuit de hal kon bereiken, ongezien voor iedereen op de ranch. Deze werkwijze had zich al zo vaak bewezen dat hij niks niemendal hoefde te vrezen. Zodra de vracht hier arriveerde, kon hij met haar doen wat hij wilde. Niemand zou bij hem aankloppen met de vraag: “Heeft u ... gezien?” Een sinistere glimlach gleed over zijn gezicht toen hij bedacht dat het toch wel heerlijk was om gelijkgestemde familie te hebben, en ineens was hij nu toch wel blij om die oude, vertrouwde Sal te horen.
Ondertussen had hij het dossier van Barbara, dat nog geopend was, gesloten. Hij had verder niets bijzonders kunnen vinden, behalve dat ze klaarblijkelijk een tijdje met die Hakon Eriksson was omgegaan en dat ze telkens als eerste nieuwe ontwikkelingen rond het oprollen van zijn netwerk had gepubliceerd. Dat laatste kon alleen maar betekenen dat ze haar info van die Eriksson gehad moest hebben. En wie weet wist ze ook wel wat die vent nu aan het uitspoken was. Hij was er zeker van dat ze iets moest weten waar hij wat aan zou hebben en hij zou dat gegarandeerd uit haar weten te persen. Hij had al voor ogen welke speciale behandeling ze zou krijgen. Intussen vertelde Sal met trots dat de hele operatie, vanaf zijn telefoontje tot en met het afleveren van die kist, nog geen twee uren had geduurd. Terwijl Sal doorratelde, keek hij op zijn horloge en zag dat het al bijna half negen was.
Snel berekende hij de aankomsttijd van Barbara Kronkite, rekening houdend met het vervoer van de kist naar het vliegveld, de luchthavenprocedure en het ene uur tijdverschil met New York. Hij concludeerde dat ze dan rond half vijf in de middag zou aankomen. Mooi, dat gaf hem voldoende tijd om alles voor te bereiden en zijn verdere strategie uit te werken.
Met op de achtergrond het ritmische geluid van Sals stem, dat als een soort therapeutische massage werkte, kon hij rustig verder nadenken. Nu hij de link tussen de journaliste en die vervelende Eriksson kende, zou hij haar toevoegen aan zijn verzameling. Eigenlijk een geluk bij een ongeluk, bedacht hij geamuseerd. Misschien lukte het nog om zijn vijand op tijd te traceren, zodat hij ook hem kon laten ontvoeren.
Dan zou het trio van plaaggeesten compleet zijn. Gniffelend nam hij nog een slok van zijn whiskey, terwijl hij afscheid nam van neef Sal. Alsof zijn smartphone de beleefdheid had net zolang te wachten tot hij had opgehangen, vroeg het indringend pingelend om aandacht. Het bleek weer een sms-alert. Nieuwsgierig klikte hij het aan en zag dat er een berichtje klaarstond van Mario in Den Haag. Snel maakte hij verbinding en met stijgende vreugde las hij precies wat hij verwacht had. Alles draaide weer de goede kant op, te weten de zijne. Hij begon de teugels weer strak in handen te krijgen. Rap maakte hij via het interne berichtensysteem een sms'je voor zijn voorman, met het bevel dat zijn manschappen binnen tien minuten paraat moesten staan. Goedgemutst sloot hij af en beende energiek naar de stallen om die luie donders een schop onder hun achterste te geven. Er was werk aan de winkel.

< 09.07
Het was ze gelukt! Zonder noemenswaardige strubbelingen hadden zij en Miquel het onderzoeksgebied verlaten.
Ze hadden alle controles zo rustig mogelijk ondergaan. Zo leek het tenminste van de buitenkant, want vanbinnen jubelde ze van blijdschap. Dat er zo streng gecontroleerd werd, was begrijpelijk. Elke vondst kon van grote betekenis zijn en behoorde vanzelfsprekend toe aan Egyptes culturele erfgoed. De fouillering door een vrouwelijke bewaakster was even spannend geweest, maar haar bh had de controle doorstaan. Plakkerig van het zweet en nog onder het witte stof waren ze in hun hotel teruggekomen. Ze waren onmiddellijk begonnen met de voorbereiding van hun vertrek. Veel bagage hadden ze niet en inmiddels was haar metgezel al druk bezig om vliegtickets hier vandaan te regelen. Door het stoffige raam staarde ze nadenkend naar het van rotzooi vergeven binnenplaatsje. Goddank konden ze hier eindelijk vandaan, nu ze gevonden had waar ze zo lang naar had gezocht. Met die laatste twee zinnen die ze gevonden had, was haar onderzoek compleet. Dat die arrogante Ravic met de eer ging strijken, was haar een worst. Het ging om de betekenis, die zij als enige wist te plaatsen. Na alle omzwervingen van piramide naar piramide had ze dan de complete tekst eindelijk bij elkaar.
Voor ze naar huis zou gaan, zou ze nog eenmaal alles met haar vriendin in Nederland doornemen. Zij was de enige, buiten haar oma, die wist hoever ze gevorderd was.
Dat ze een stuk tekst had ontdekt waaruit bleek dat er tussen de bouwers van alle piramiden op de aarde een vorm van communicatie had bestaan. Nu was het zaak te ontdekken hoe ze dat gedaan hadden. Daarvoor had ze de hulp van haar vriendin nodig. Samen hadden ze voorheen waanzinnig veel veldwerk gedaan en het was eeuwig zonde dat haar vriendin er vanwege rugproblemen mee had moeten ophouden. Het had even geduurd, maar nu had ze, volgens eigen zeggen, een geweldig interessante baan. Voor de VN werkte ze bij de afdeling die toezicht hield op de im- en export van kunstschatten. Op de terugweg naar Mexico kon ze mooi een tussenstop in Nederland maken. Hopelijk kon ze haar vriendin in het Vredespaleis ontmoeten. Het zou leuk zijn om elkaar weer eens te zien en als ze daar dan toch was, kon ze meteen eens dat mooie gebouw van binnen bekijken.
Ongemerkt draaiden haar handen de tablet-pc die ze voor haar hield om en om.
Een paar minuten geleden had ze haar vriendin opgebeld en gedacht haar enorm te verrassen met deze belangrijke vondst, maar het was helemaal niet gegaan zoals ze verwacht had. Natuurlijk was haar vriendin blij geweest iets van haar te horen, maar verder was het gesprek grotendeels over een collega van haar gegaan.
Een zekere Hakon Eriksson, die eerst was opgeblazen, later toch weer niet, en nu spoorloos verdwenen was. Ze had haar vriendin nog nooit zo van slag meegemaakt en haar vondst was voor kennisgeving aangenomen.
Een beetje beduusd had ze uiteindelijk opgelegd.
Het was een raar verhaal en aangezien ze nieuwsgierig was geworden, had ze de nieuwspagina's opgezocht. Daar bleek het bijna over niets anders te gaan. Een film leek het wel toen ze de beelden van die schietpartij had gezien en bij een foto van deze Hakon was geëindigd. De man had een innemend gezicht en leek erg sympathiek. Helemaal het soort man waar haar vriendin voor zou vallen. Vandaar dat deze zo van slag was.
Verschrikt keek ze op toen Miquel haar aanstootte. “Is alles geregeld? Kunnen we weg?”

Miquel schudde zijn hoofd. “Helaas niet. Ik weet niet waarom, maar ik kreeg zojuist bericht van Ravic. We zijn ontboden bij de Hoge Raad van Oudheden.”
Ze trok een vies gezicht. “Nou, ik weet wel wat dat betekent. Problemen met die arrogante naarling. Let maar op.”

< 09.08

De toestand waarin Onawa's lichaam zich bevond, leek op die van een dode. Totaal ontspannen lag ze rustig ademend half op haar zij. Toch ving ze elk geluidje op, gereed om direct te reageren zodra haar oren iets abnormaals waarnamen.
Deze vorm van lichaamsbeheersing, die haar vader 'wakkere rust' noemde, had ze in haar jeugd al snel onder de knie gekregen en zorgde ervoor dat ze overal kon uitrusten, maar nooit akelig verrast zou worden.
Haar gehoor registreerde hoefgetrappel, waardoor ze haar ogen opensloeg en over de rand van de richel gluurde. Ze pakte haar kijker en zag een groep cowboys van de stallen wegrijden. Tenminste, het leken cowboys. Ze had in het verleden vaak genoeg met cowboys te maken gehad om aan hun ontbrekende bepakking en wapentuig te zien dat deze mannen beslist niet op weg gingen naar een veeweide. Dit klopte van geen kanten. Ze besloot de groep achterna te gaan.

< 09.09
Nadat Saundra de verbinding had verbroken, was Pierre als een roofdier naar zijn laptop gedoken om als een razende op zijn toetsenbord te gaan zitten tikken. Lémarc had tot zijn ongenoegen moeten concluderen dat ze opnieuw achter de feiten aangelopen waren, maar had tegelijkertijd moeten toegeven dat Hakons mensen, blijkbaar aangestuurd door deze Saundra, informatie wisten te achterhalen waarbij vergeleken UNBI een stel groentjes leek. Nadat hij nog even hoofdschuddend de verwoede pogingen van Pierre had aangekeken, die al mompelend probeerde te achterhalen hoe deze Saundra in 's hemelsnaam zijn computer had kunnen binnenkomen, was Lémarc snel naar de BIOS gelopen.
Op weg erheen had hij Jean een sms gestuurd dat deze terug moest komen voor overleg.
Meteen daarna had hij alle afdelingsmanagers een sms gestuurd met het verzoek de laatste stand van zaken te rapporteren en tot nader order het onderzoek naar Spiderweb te staken.
Zodra hij de BIOS was binnengestapt, was de stilte als een warme deken over hem heen gevallen en had hij eindelijk de gelegenheid gehad om zijn gedachten weer op orde te krijgen. Na verloop van tijd was het ene na het andere rapport op het grote scherm verschenen en terwijl hij deze doorlas, werden de papieren stuk voor stuk binnengebracht. De stapel op zijn bureau was gestaag gegroeid. Inmiddels had hij ze allemaal gelezen en met een halfvolle kop lauwe koffie in de hand zat hij nadenkend naar de muur te staren. Hij had stug en zonder te pauzeren doorgewerkt, maar toch was het inmiddels al over vijven. De klokken van New York en Tokyo gaven respectievelijk 11.10 uur en 02.10 uur aan.

Zijn blik gleed terug naar de stapel doorgelezen mappen. Bovenop lag de dikste. Het was het onderzoeksrapport over Jens, dat door meerdere afdelingen in ultrakorte tijd was samengesteld.

De eindconclusie luidde dat zijn assistent waarschijnlijk op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was geweest. Er was niets gevonden waaruit bleek dat Jens al eerder met iemand van Spiderweb contact had gehad.

Aan het rapport was een bijlage toegevoegd met informatie zoals hij nog niet eerder gezien had. Het was een briljant geïndexeerd rapport, waarin bijna elke minuut van de laatste drie maanden van Jens' leven was vastgelegd.
Er was als het ware een tijdlijn-documentaire op papier gezet, die met allerlei beeld- en fotomateriaal ondersteund werd. Hieruit bleek duidelijk waar en met wie Jens contact had gehad en wat hij allemaal gedaan had. Vele video's en foto's waren gemaakt op plaatsen waarvan hij zich afvroeg hoe dat in 's hemelsnaam gedaan kon zijn, want hij wist zeker dat er op die locaties geen camera's hingen. Afgezien daarvan bewees ook dit rapport dat Jens geen misstappen had begaan.
Sterker nog, zijn assistent bleek een voorbeeldig burger. De eindconclusie was eenduidig met UNBI's eigen bevindingen. Jens had enkel uit beleefdheid Poko's smartphone naar de conciërge teruggebracht. Hij wist dat hij geen invloed had gehad op de ontwikkelingen rond Jens, maar het zat hem niet lekker dat hij hem zo snel als mol gebrandmerkt had. Hij kende Jens lang genoeg om te kunnen weten dat de jongen goudeerlijk was. Toch had hij hem, gebaseerd op een enkele aanwijzing, zonder meer veroordeeld. Dat was het nadeel in dit beroep, dacht Lémarc treurig. Altijd ervan uitgaan dat je belogen en bedrogen werd, zodat je uiteindelijk iedereen ging wantrouwen. En zoals altijd waren goede, eerlijke mensen de dupe. Met een knal vloog de deur van de BIOS open. Van schrik liet Lémarc bijna voor de tweede keer die dag zijn koffie vallen. Hij zette de rammelende kop en schotel terug op zijn bureau.

Luid in zijn smartphone blaffend, kwam Jean op hem afgestormd. Met wilde gebaren zwaaide hij zijn dichtgeklapte mobieltje als een strijdknots heen en weer.
Hij stak van wal. “Wat hoor ik nu? Is de hele operatie op 'HOLD' gezet? Wat IS dat? Ik kom net bij Sytsema vandaan, die die vier lui vakkundig uit het Hilton heeft gehaald en ze in recordtijd bij de plaatselijke hermandad heeft opgeborgen.
Onder zijn leiding zijn ze onmiddellijk stevig verhoord, wat genoeg aanknopingspunten voor verder onderzoek heeft opgeleverd. Nu we onder andere weten waar die lui verbleven, zal ook daar weer genoeg bewijs te vinden zijn.

De rapporten waarin een en ander mi-nu-ti-eus is vastgelegd, liggen op je bureau.” Venijnig priemend, wees Jean naar Lémarcs bureau.

Lémarc hief beide handen op. “Rustig, Jean, rustig. Ik weet het. Ik heb het allemaal gelezen, maar het bevel kwam rechtstreeks van Hakon. Er zijn dingen gaande, waarvan ook ik niet alles weet.
Mij is alleen verteld dat het noodzakelijk is dat we ons onderzoek staken en dat we moeten wachten tot we weer bericht van Saundra krijgen.”

“SAUNDRA?”, riep Jean gefrustreerd uit. “Wie is dat nou weer?”

Lémarc bleef het op onweer staande gezicht van Jean kalm aankijken. “Ik ken haar niet persoonlijk, Jean”, zei hij rustig. “Maar zij is de door Hakon aangewezen contactpersoon. Zij is degene die ons Hakons orders doorgeeft. Ze heeft het zelfs over een soort scenario waarin wij figureren…”

Met het bekende schrille geluid ging Lémarcs smartphone over. “Als je het over de duvel hebt. Hier heb je haar. Wacht. Ik laat je wel meeluisteren.” Hij zette zijn speaker aan en meteen hoorden ze haar prettige stem zeggen:

“Hallo, meneer Tasker en goedemiddag, meneer LaGrande. Namens Hakon zal ik u bijpraten over onze bevindingen tot nu toe.

Als eerste hebben we veel gehad aan uw kennis over de New Yorkse maffia, mijnheer Tasker. We hebben de twee ontvoerders, inclusief hun baas Don Enzo getraceerd en het scenario tot het achterhalen van Barbara's verblijfplaats ligt klaar.
Ten tweede, de resultaten van de verhoren van Casanova’s team, die vanmiddag door rechercheur Sytsema zijn uitgevoerd, zijn door ons geanalyseerd, hetgeen wederom veel gegevens heeft opgeleverd, waaronder de namen van diens handlangers die hand- en spandiensten voor hem hebben uitgevoerd. Niet de zwaarste misdrijven, maar we hebben voldoende bewijzen om ook deze kleine criminelen te laten oppakken. Ondertussen zijn alle aanhoudingsbevelen uitgeschreven, zijn de betrokken hoofden van dienst geïnformeerd en zijn de benodigde AT's onderweg. Rechercheur Sytsema heeft opdracht gekregen om deze arrestaties te coördineren.”
Lémarc had gezien dat hoe langer Saundra aan het woord was, hoe roder het hoofd van zijn collega werd, tot het bijna paars van woede was. Jean, die tot in zijn ziel beledigd was omdat hij buiten dit alles was gehouden, stond op het punt om te ontploffen. Zonder een woord te zeggen, gaf Lémarc hem met een dreigende blik en een kort handgebaar te kennen dat Jean moest inbinden en luisteren. Jean, die zo verstandig was om hem niet te negeren, liet zich met een plof terug op zijn stoel vallen en Saundra sprak onverstoord verder.

“… hetgeen tot het volgende punt heeft geleid. Uit ons onderzoek is ook gebleken dat Poko en alle andere betrokkenen gebruikmaakten van prepaidkaarten die allemaal gelijktijdig, twee maanden voor de aanslag, zijn aangeschaft. We zijn in staat geweest om deze prepaidkaarten aan elkaar te linken en hebben precies in kaart kunnen brengen waar de betreffende mobieltjes zich de afgelopen twee maanden hebben bevonden. Daarna heeft het ons niet veel moeite gekost om aan bijna elk apparaat de identiteit van de gebruiker te koppelen. Om vervolgens van alle personen exact vast te stellen waar men zich op welk moment bevond, was een peulenschil. Ik zend u hierbij ...”, en meteen floepte het grote beeldscherm in de BIOS aan, “... een lijst met alle getraceerde toestellen. In de overzichtskaart ziet u de locaties waar deze zich momenteel bevinden.”

Als een stel rolstoelers in een danswedstrijd, draaiden Lémarc en Jean hun stoel perfect synchroon richting scherm, waar een kaart van Den Haag op verschenen was. Verspreid over de stad lichtten één roodgekleurde en meerdere groene icoontjes op. Saundra sprak gedecideerd verder.

“Zoals ik u zojuist verteld heb, geven de groene tekens de locatie aan waar deze zich momenteel bevinden. Het is na vijven en er zit niet veel beweging in. Het zal eenvoudig zijn om de eigenaren in te rekenen. U kunt deze verder negeren. Zoals u vast al geraden had, is het de rode die ons zorgen baart. Hoewel het toestel aanstaat, hebben we er nog geen persoon aan kunnen koppelen. Ons verzoek is nu of uw afdeling dit mobieltje kan achterhalen, want het opmerkelijke is ...”, op het scherm werd ingezoomd tot het gebouw van UNBI sterk vergroot in beeld kwam, “... dat deze op uw locatie aanwezig moet zijn.”

“WAAAT?”, riepen Lémarc en Jean tegelijk verbaasd uit.

“Bedoelt u ...”, zei Lémarc al speurend om zich heen kijkend, “… dat er hier nog eentje ergens een opname ligt te maken?”

“Dat weten we niet precies”, reageerde Saundra direct. “We weten alleen dat dit mobieltje stand-by staat. De locatie is gepeild en het toestel ligt in de ruimte die door Poko gebruikt werd. Er zijn twee opties. U kunt kijken wat voor toestel het is en wat voor informatie erop staat, of de situatie zo laten en afwachten of deze nog door iemand wordt opgehaald. We weten niet of Poko één of meerdere handlangers heeft gehad. We laten de keuze aan u.”
En weg was de verbinding.
“Wat is dit allemaal, Lémarque?”, riep Jean met rood aangelopen hoofd gefrustreerd uit. “Ik heb het akelige gevoel dat wij, UNBI, zo'n beetje voor spek en bonen meedoen. Sinds wanneer lopen wij aan de leiband van een onbekende? Mérde! We zijn toch niet achterlijk?”
“Rustig, Jean, rustig. Kalmeer een beetje, wil je? Luister nou even. We kunnen niet anders, omdat a: de instructies van Hakon zelf komen en b: alles met hun hulp als de gesmeerde bliksem verloopt.”

“Hakon, Hakon”, brieste Jean, nog steeds in hoogste staat van opwinding. “Laat hem dat dan eens even zelf vertellen. Je hebt alleen maar een bandje gehoord. Wie zal zeggen dat het authentiek is? Die lui schijnen behoorlijk wat in hun mars te hebben en ik zou me heel wat geruster voelen als je hem persoonlijk had gesproken.”

Hij had het nog niet gezegd of ze hoorden een luide klik, waarna via alle luidsprekers de stem van Hakon de BIOS vulde.

“Ja, Jean, ik zou in soortgelijke omstandigheden ook mijn bedenkingen hebben, maar zoals je hoort, word je op je wenken bediend. Ik heb nu pas tijd om jullie te woord te staan.

Allereerst wil ik me excuseren dat ik jullie heb laten denken dat ik in de aanslag van vanochtend was omgekomen. Als het had gekund, had ik het beslist anders gedaan, maar dit was de enige manier om met een minimum aan risico de kopstukken van Spiderweb uit hun tent te lokken, wat overigens prima gelukt is en...”

“Ja”, interrumpeerde Lémarc zuur. “Iedereen is zich rot geschrokken en ik kan je wel vertellen dat...” Tot Lémarcs ergernis liet Hakon hem niet uitspreken.

“Je hebt helemaal gelijk, Lémarc, maar nood breekt wet. Ik zit in een vliegtuig en kan jullie niet in persoon ontmoeten, dus moet het op deze wijze. Jullie zijn nu alleen in de BIOS en Saundra zorgt ervoor dat we niet gestoord worden. Als jullie akkoord gaan, dan praat ik jullie bij, maar alleen als jullie beloven dat deze informatie voor altijd onder ons blijft, want ik wil Saundra en de anderen die mij helpen buiten de publiciteit houden.”
Lémarc en Jean overlegden kort en na Hakons plechtige belofte dat ze niet in een of andere criminele actie werden betrokken, gaven beiden hun erewoord dat ze alles wat ze zouden horen, nooit aan een ander zouden doorgeven. Hakon bedankte de heren, waarna dezen een half uur lang, van begin tot eind, via de luidsprekers door Hakon werden ingelicht.
Terwijl Hakon praatte, verscheen er tegelijkertijd op het grote beeldscherm een enorme verscheidenheid aan documentatie, wat diens verhaal gedetailleerd ondersteunde.

< 09.10
Nog steeds niet gerust op de hele gang van zaken, zat Russ in de metro op weg naar het vliegveld JFK. Terwijl hij naar de langsflitsende wanden staarde, zat hij verbeten te knagen op een van de koeken van Barbara's buurvrouw. Dat daarbij nogal wat kruimels op zijn schoot en op de grond vielen, ontging hem volledig. Hij kon alleen maar aan Barbara denken en aan de ongelooflijke dingen die de onbekende vrouwelijke beller hem verteld had. Na dat vreemde telefoontje had hij met moeite afscheid van Barbara's buurvrouw genomen.
Zeer tegen zijn zin had hij de vrouw in onzekerheid moeten achterlaten. Met de eis haar op de hoogte te houden en een van hem afgedwongen belofte om goed voor zichzelf en Barbara te zorgen, had ze hem nog snel allerlei lekkers toegestopt. Van daaruit was hij allereerst naar de redactie gegaan. De feestvreugde liep op zijn eind en eindigde regelrecht met een kater toen hij zijn relaas verteld had. Zijn collega's waren net als hijzelf gaandeweg zijn verhaal steeds ongeruster geworden.
Tijdens het vertellen, had hij aan Barbara's bureau gezeten en daardoor het gevoel gehad dat ze nog een beetje bij hem was. Haar laatste koffiekopje had nog halfvol op haar bureau gestaan en nippend had hij het leeggedronken, zichzelf verbeeldend dat hij de smaak van haar zachte lippen nog kon proeven. Het liefst had hij daar nog wat willen blijven, maar na de verzekering van zijn collega's dat ze de onderste steen boven zouden halen, had hij zich naar het dichtstbijzijnde station gehaast en de metro naar de luchthaven gepakt. Terwijl de wagon hem zoevend verder bracht, dacht Russ aan de vrouw die hem gebeld had. Volgens haar zeggen was ze een soort contactpersoon tussen hem en UNBI, Interpol en NYPD. Ze had hem proberen gerust te stellen met de woorden 'dat het hooguit een kwestie van tijd zou zijn voor ze Barbara getraceerd zouden hebben'. Toch zat hij, als een klein kind in de wachtkamer van de tandarts, zenuwachtig op zijn stoel heen en weer te schuiven. De vrouw had hem verteld dat na het alarm van haar smartphone, Barbara's gangen secuur waren nageplozen en dat men ervan overtuigd was dat twee mannen van de lokale maffia betrokken waren bij haar verdwijning.
Hij was stomverbaasd geweest en zijn bezorgdheid was op slag in regelrechte angst veranderd.
Op de redactie was er ook niemand die een reden had weten te bedenken. Naarstig speurwerk van iedereen die nog aanwezig was, had nul komma nul resultaat opgeleverd. Er was geen enkel verband tussen haar en de maffia te vinden. Het enige dat Barbara onderzocht had, was alles wat met internationale wapensmokkel en oorlogsvoering te maken had. Als ze al in het vaarwater van de maffia terechtgekomen was, moest dat per toeval gebeurd zijn.
Na alle voor- en nadelen met de hoofdredacteur besproken te hebben, die ondanks de situatie sensationeel nieuws in het verschiet zag, werd besloten dat hij het beste aan het verzoek van de onbekende beller gehoor kon geven. Hoe dichter bij het vuur, hoe beter het was, nietwaar? Hij had de nieuwsbeluste man wel kunnen wurgen. Toch had diens realistische houding hem geholpen. Hoewel hij nog steeds het ergste vreesde, had hij de angst om Barbara opzij kunnen zetten, zodat hij zo goed mogelijk kon functioneren. Op JFK zou hij Hakon zelf ontmoeten, evenals het team dat de opsporing van Barbara op zich zou nemen. Zijn eigen deelname was op speciaal verzoek van Hakon geweest. Nadat de onbekende vrouw hem gezegd had dat ze hem van alle ontwikkelingen op de hoogte zou houden, had ze opgelegd. Het hele gesprek speelde eindeloos in zijn hoofd af en hij was er heilig van overtuigd dat er meer aan de hand moest zijn. Maar wat?

< 09.11
Ondanks de fantastische mogelijkheden die Saundra hen bood - het kapitaal van de Lord en alle beschikbare voorzieningen van het Markland-concern - bleek het niet gegarandeerd dat het zorgvuldig in elkaar gezette Spiderweb-scenario zonder onderbreking kon worden afgewerkt.
Dit besefte Hakon maar al te goed toen hij na de melding over Poko vrijwel continu door Saundra op de hoogte werd gehouden. Aan slapen was hij niet meer toegekomen en intensief dacht hij na over het te volgen pad.
Nu ze wisten hoe de Spiderweb-organisatie communiceerde, begreep hij dat ze met een uitermate intelligente tegenstander van doen hadden, die alle veiligheidsmaatregelen ten spijt, blijkbaar heel gemakkelijk bij UNBI had weten te infiltreren. Het was gewoonweg beschamend om te ontdekken hoe simpel Poko zijn informatie vergaard had. Niet alleen beschamend, maar ook behoorlijk zorgwekkend.
Doch, de meest zorgwekkende ontwikkeling betrof Barbara. Haar ontvoering kwam als een donderslag bij heldere hemel, maar toen Lémarc meteen na het zien van de beelden de identiteit van de ontvoerders wist op te hoesten, was de schrik hem om het hart geslagen. De daders waren niet zomaar een stel psychisch gestoorden, maar leden van de New Yorkse maffia. Zware criminelen. Koortsachtig had hij zijn hersens gepijnigd tot ze bont en blauw aanvoelden, maar hij kon zich met de beste wil van de wereld niet herinneren dat Barbara ooit met de maffia van doen had gehad. Zelfs Saundra had nergens enig verband tussen haar en de maffia kunnen achterhalen. Hij kon dus beslist aannemen dat een dergelijke connectie absoluut niet bestond. Het enige dat op dit moment zeker was, was dat Barbara verschrikkelijk in de problemen zat en het stond buiten kijf dat haar opsporing de hoogste prioriteit kreeg. En hoewel het een raadsel was waarom de maffia het op Barbara voorzien had, blonk er toch een lichtpuntje. Ze kenden de identiteit van de ontvoerders al. Een belangrijk aanknopingspunt, waardoor er geen kostbare tijd verloren ging.
Zo onopvallend mogelijk had hij met Tony diverse opties doorgenomen. Onderwijl had hij steeds met Saundra contact gehouden, die simultaan een tweede scenario ontwikkeld had. Nadat het samengevoegd was met het oorspronkelijke plan, bleek dat ze ruim tien uren de tijd hadden om Barbara te traceren en zo nodig te bevrijden voordat ze verder naar Texas door moesten. Net als Lémarc kende hij de werkwijze van de New Yorkse Politie Dienst en zag hij ervan af om deze in te schakelen. Voordat alle procedures waren afgerond en de mensen gebrieft waren en in actie konden komen, waren ze zelf al lang en breed geland.

Hetgeen ze nu al ontdekt hadden, was voldoende om actie te ondernemen. De doelen waren al door Saundra gemarkeerd en werden onafgebroken in de gaten gehouden.
De ogen van Tony, met wie hij de komende actie fluisterend doornam, leken eerder zwart dan bruin, toen hij samen met hem de voorbereidingen en de tijdlijn die Saundra had opgesteld nog eens tot in detail doornam.
Ze waren het er allebei over eens dat ze ruim voldoende materiaal hadden meegenomen, maar de speciale inhoud van de twee door Marilyn gevulde kisten die Tim en Arda meebrachten, kon nu best weleens zeer goed van pas komen.
Het nieuwe, samengestelde scenario zou in werking treden vanaf het moment dat Tim, die minstens een kwartier eerder zou landen, hen en Tjan had opgepikt.
Nog een half uurtje. Dan zouden ze landen. Tony ging zijn benen strekken en zou, relaxed heen en weer door het gangpad wandelend, Tjan kort inlichten.
Hakon zakte achterover en sloot zijn ogen om zijn merkwaardige droom te overdenken. Hij zette alle problemen in de wacht en ontspande zich. Langzaam kreeg de droom weer vorm en ineens wist hij wie die man aan de overkant moest zijn.
Terwijl hij in gedachten de woonkamer van zijn opa voor de geest haalde en zich concentreerde op het gezicht van het portret dat boven de open haard hing, wist hij het zeker. Hij had zijn vader gezien. Maar waarom zou hij nu ineens over zijn vader dromen, vroeg hij zich verwonderd af.
De moed om hem te vinden had hij eigenlijk al opgegeven. Vanaf de eerste dag dat hij bij de politie werkzaam was, had hij van alle mogelijkheden gebruik gemaakt om hem te vinden. Zonder succes. Zelfs de uitgebreide zoekfuncties die tijdens zijn werk bij Interpol tot zijn beschikking stonden, hadden niets opgeleverd. Zelfs Saundra had geen enkel spoor van hem kunnen ontdekken. Het leek alsof zijn vader van de ene op de andere dag van de aardbodem verdwenen was. Deze gedachtetrein zou Hakon later te binnen schieten, wanneer hij daadwerkelijk zou achterhalen hoe zijn vader verdwenen was. Aangezien hij daarover nu nog in het duister tastte, zat hij fronsend te overpeinzen waarom de droom hem zo belangrijk voorkwam. Hij had het sterke gevoel dat hij zijn vader werkelijk gehoord had, alsof hij lijfelijk aanwezig was geweest. Hij kon met geen mogelijkheid bedenken wat hij aan zijn opa moest vragen, maar zodra hij hem sprak, zou hij hem zeker van de droom vertellen. Iets dat hij in zijn jeugd - toen had hij ook meer dan eens zeer levendig gedroomd - ook had gedaan.
Hakon vroeg zich af wat het lot van zijn vader moest zijn geweest en wreef onbewust met zijn linkerhand over zijn rechter, maar voor het tot hem kon doordringen dat zijn rechterhand licht tintelde, werden zijn gedachten onderbroken door Saundra, die hem via de WORM in zijn oor toefluisterde dat Tim geland was.
Ze liet hem tevens weten dat alle vervoersmiddelen klaarstonden en bracht hem vervolgens op de hoogte van hetgeen Onawa ontdekt had. Terwijl de stewardess iedereen vriendelijk verzocht de gordels vast te maken en de stoelleuningen rechtop te zetten, begon Saundra met een samenvatting van de ontwikkelingen in Nederland en New York.

< 09.12
In de grote, zeer goed onderhouden paardenstal had Onawa een prima schuilplaats gevonden.
In het donkerste hoekje dat ze had kunnen vinden, zat ze diep onder haar poncho achter een paard weggedoken, voor het blote oog vrijwel onzichtbaar. Ze wachtte af wat er komen ging. Met haar ultralichte tablet-pc op haar schoot, was het hier betrekkelijk comfortabel. Ze genoot van de koelte nadat ze een paar uur in de brandende middaghitte had rondgelopen. Na een uiterst riskant kwartiertje was ze hier naar binnen gegaan, waar ze achterin de stal een handvol weinig gebruikte boxen had ontdekt die een prima schuilplaats boden. Dorstig nam ze een paar grote slokken water, sloot haar ogen en bracht haar lichaam tot rust. Het achtervolgen van de ruiters had niet eens erg lang geduurd. Al na twee kilometer waren ze bij een groepje bomen afgestegen, waarna ze zich rond een forse man opstelden, die aan zijn houding en bevelende gebaren te zien, blijkbaar hun aanvoerder was. Onzichtbaar voor de mannen en onopgemerkt door hun paarden, was ze om de groep heen geslopen, totdat ze uit de wind hun verrichtingen kon gadeslaan. Terwijl ze nog wat dichterbij geslopen was, werd de stille prairie plotsklaps door een salvo harde schoten opgeschrikt. Onmiddellijk had ze zich plat op de grond laten vallen, maar de vrees dat ze ontdekt was, bleek ongegrond. Het onregelmatige geweervuur bleef doorgaan en ze had beseft dat zijzelf niet het doelwit was. Ze had het gewaagd zich iets op te richten en ervoor zorgend dat het zonlicht niet in de lenzen kon reflecteren, had ze het tafereel tot in detail bekeken. Onder beschutting van de bomen hield de groep een schietoefening. Ze schoten op in rijen opgestelde bierflesjes. De paarden bleken uitstekend getraind, want hoewel ze alert hun oren alle kanten op draaiden, bleven ze uiterst kalm staan. Ze kon ze haast hun schouders zien ophalen terwijl de schoten over de prairie donderden en het in het zonlicht flitsende glas in de rondte vloog. Om zelf geen gevaar te lopen en ook omdat de schutters behoorlijk ongure types leken, had ze zich toch maar weer een eindje teruggetrokken.
Op een wat veiligere afstand had ze Saundra ingelicht en een tweede vlinder gelanceerd, die gedetailleerde opnamen van die lui zou blijven maken. Voor haar was hier niets meer te doen en zonder moeilijkheden was ze naar de ranch teruggekeerd. Ook hier had ze weer een paar vlinders vrijgelaten. Vervolgens had ze tamelijk eenvoudig een rondgang om de ranch kunnen maken, want met behulp van de extra paar ogen van de vlinders werd ze ruim op tijd voor anderen in haar nabijheid gewaarschuwd. Door niemand gezien, had ze de ruimte gevonden waar de telefooncentrale zich bevond. Stilletjes was ze er naar binnengeglipt, had vlot een heel stel spinnetjes aangebracht en glipte net zo makkelijk weer naar buiten. Op dat moment was het ruim na drieën geweest.
De middagrust was voorbij en het was steeds lastiger geworden om onontdekt te blijven. Terwijl ze voorzichtig had rondgeslopen om een geschikte schuilplaats te vinden, was haar aandacht getrokken door het ronkende geluid van een vliegtuigje. Parallel aan een loods die ongeveer drie kilometer zuidelijk van het hoofdgebouw verwijderd lag, had men een kleine landingsbaan aangelegd.

Tijdens haar rondgang had ze daar voor alle zekerheid een vlinder achtergelaten, waar ze nu profijt van had, want aan het veranderende geluid kon ze horen dat het vliegtuigje inderdaad daar geland moest zijn. Snel had ze haar tablet-pc geactiveerd en met slechts enkele vegen van haar vinger over het display had ze de actuele beelden van de vlinder gevonden. Ze was net op tijd geweest om te zien dat er een klein vrachtvliegtuig was geland, dat met draaiende propellers blijkbaar klaarstond om meteen weer op te stijgen. De mannen die ze eerder bij hun schietoefeningen had gadegeslagen, zwermden eromheen. Onder leiding van dezelfde grote kerel hadden ze een grote op een doodskist lijkende houten krat uit het vrachtruim getrokken. In marstempo hadden ze de last naar de loods gezeuld, waar de deur, zodra ze die op twee meter genaderd waren, openging. Zonder hun pas in te houden, was de groep met last en al naar binnen gemarcheerd.
Op de landingsbaan had het vliegtuigje intussen vaart gemaakt. Het was nog niet opgestegen of de loodsdeur ging weer open. De grote man was naar buiten gekomen en was in de richting van het bijgebouw waar de cowboys verbleven gelopen. Verdekt opgesteld, had ze op het display kunnen zien dat er geen mogelijkheid was om de loods ongemerkt binnen te komen.
Het gebouw had geen ramen en de stalen deur waarop aan de buitenkant geen slot was te ontdekken, viel naadloos in zijn sponning. De enige informatiebron bestond nu uit de vlinder, die alles zou blijven opnemen en onvermoeibaar naar Saundra zou streamen. Omdat er inmiddels veel meer mensen rondliepen, was de kans om ongezien van de ranch weg te komen nihil en was het bijna een wonder dat ze zonder tegen iemand op te lopen dit mooie plekje had gevonden.
Ze opende haar ogen, nam haar tablet-pc op schoot en activeerde het. Nu er voor haar even niets te doen viel, wilde ze weten hoe het met Marilyn, Hakon en de anderen ging. Buiten bleven de vlinders, natuurgetrouw heen en weer fladderend, hun opnames maken.

< 09.13
Na de eenvoudige maaltijd die hij met zijn vrouw en kinderen genuttigd had, was de Lord zo snel mogelijk naar zijn torenkamer teruggekeerd.
Terwijl hij aandachtig alles wat Saundra over Don Enzo had weten te vinden tot zich had genomen, had de indirecte verlichting zich naadloos aan de steeds donkere wordende dag aangepast. Hij had er niets van gemerkt. Pas toen de invallende nacht het laatste oranjeroze zonlicht over de horizon had gejaagd, had hij beseft dat het al zo laat was en dat Hakon en de zijnen weldra in New York zouden landen. En inderdaad. Nog geen vijf minuten later had Saundra dit bevestigd en sindsdien zat hij op het puntje van zijn stoel naar de beelden op het GRID te kijken. Al meteen vanaf het begin leek het wel of Saundra een actiefilm had gestart. Tim, die al een kwartier eerder was geland, had Hakon, Tony en Tjan met een snelle bus opgepikt, waarna ze direct doorreden naar de bar waar de twee maffiosi zich ophielden. Zodra Tim het steegje erachter was ingedraaid, had Saundra de barman getipt dat de politie eraan kwam om de twee aan te houden. Zoals verwacht, waren ze allebei braaf via de achteruitgang naar buiten gestormd, waar ze door Tjan en Tony werden opgevangen. Binnen enkele minuten lag het stel stevig vastgesnoerd achter in de bus. Daarna was het snel gegaan. Tjans knellende ondervragingstechniek was als altijd hoogst effectief en het duurde niet lang of de twee spuiden hun hele levensloop bij de maffia. Saundra verwerkte de feiten en toonde ze vervolgens overzichtelijk op het GRID.
De twee mannen zouden, samen met alle bewijzen en een uitermate gedetailleerd rapport van hun bekentenissen, later aan de NYPD overhandigd worden. Maar voor nu was het allerbelangrijkste om te horen dat de twee, nadat hun baas een telefoontje had gekregen, 'die griet van de straat moesten plukken zonder haar te beschadigen'.
De opdracht was regelrecht van Don Enzo zelf gekomen, dus moesten Hakon en Tjan begrijpen 'dat ze echt geen keus hadden gehad'. De twee hadden ervoor gezorgd dat de vrouw voor minstens tien uren knock-out ging en hadden haar in een speciaal geprepareerde kist gelegd. Er zaten luchtgaten in, dus kreeg ze voldoende zuurstof. Een uurtje later hadden ze de kist bij een opslagloods van een bekende pakketdienst afgeleverd. Wat er daarna mee gebeurd was, wisten ze niet. Nu ze geleerd hadden wat er precies met Barbara gebeurd was en waar ze naartoe gebracht was, hadden de GAIAS-leden in no-time een plan uitgewerkt om de Don naar de betreffende loods te lokken. Opnieuw leek Vrouwe Fortuna op hun hand te zijn, want een en ander paste precies in het nieuwe scenario. Als het geluk hen bleef toelachen, konden ze op hun beurt de Don zelf in de kraag vatten, te weten komen waarom Barbara ontvoerd was en haar bevrijden. Hoopvol gestemd, leunde de Lord achterover. Momenteel viel er voor hem niet veel meer te doen dan de nieuwe beelden die midden op het GRID verschenen te bekijken. Ze bleken afkomstig van Onawa, wiens avatar vrolijk knipperend oplichtte.

< 09.14
De Hoge Raad van Oudheden in Caïro zetelde in de voormalige ambassade van Engeland, een enorm koloniaal gebouw uit de 18e eeuw waarin alle soorten marmer van over de hele wereld in de vloeren, trappen, wanden en pilaren waren verwerkt.
De twaalfhoekige entreehal was kolossaal, maar ondanks het feit dat alle verdiepingen en gangen erop uitkwamen, was het een oase van rust. Zelfs nu het drukker dan normaal was, omdat iedereen vanwege de nieuwe ontdekking langer moest doorwerken, bleef het de statige rust van het Victoriaanse tijdperk uitstralen.
Doch, na bijna anderhalve eeuw, werd de serene atmosfeer plotseling ruw verstoord door een klap die als een rommelende donderslag door het gehele gebouw echode.
Als poppetjes aan een touwtje draaiden alle hoofden zich met wijd opengesperde, ongelovige ogen naar de plek waar deze ongehoorde herrie vandaan was gekomen.
In de verschrikkelijk doodse stilte die erop volgde en onder tientallen afkeurende blikken die ze op zichzelf afgevuurd voelde, zat Nakawe Chihuatl geschrokken en beschaamd tussen de resten van haar gesneuvelde stoel, waar decennialang vele hoogwaardigheidsbekleders op hadden plaatsgenomen.

Nog versuft van de plotselinge val, drong het langzaam en stekend vanwege een dikke splinter die pijnlijk in haar linkerbil stak, tot haar door wat er gebeurd was. Noodgedwongen hadden zij en Miquel de door Ravic haastig georganiseerde persconferentie moeten bijwonen. Een langdurige, vervelende bijeenkomst, waarin die incompetente zakkenwasser vol trots in geuren en kleuren 'zijn' ontdekking uit de doeken had gedaan. De internationale samenwerking had hij niet kunnen verdoezelen en om het kunstig in elkaar gezette toneelstukje niet te bederven, had ze braaf de tekst uitgesproken die haar door Ravics hielenlikkers was opgedrongen. Ze had niet geprotesteerd. Ze had gevonden wat ze zocht en wilde zo snel mogelijk het land uit.
Ze was dan ook zwaar teleurgesteld geweest dat zij en Miquel na het officiële gebeuren op twee oude antieke stoelen werden gedropt met de mededeling te wachten. Uiteraard werd er niet bij verteld hoelang. Dat wachten had zo lang geduurd dat ze de stoel schuin tegen de muur had gezet en in deze ontspannen positie even haar ogen had dichtgedaan. Al nadenkende over de gevolgen die haar ontdekking zou hebben, waren haar gedachten afgedwaald en ongemerkt was ze in slaap gesukkeld.

Een rusteloze slaap, die abrupt onderbroken werd, omdat de stoel die de strijd tegen jarenlange verwaarlozing eindelijk had opgegeven, onder haar was ingestort.
Terwijl ze intussen om haar linkerbil te ontzien, haar gewicht zoveel mogelijk naar rechts verplaatste, probeerde ze intensief haar droom vast te houden. Het was een merkwaardige geweest, waaruit ze moeilijk los kon en wilde komen. Vreemd genoeg had ze niet van haar ontdekking gedroomd, maar van de man op wie een aanslag was gepleegd. Die Hakon. Het laatste wat ze zich herinnerde, was diens uitgestoken hand, waarbij haar iets opgevallen was, iets vertrouwds. Het vervelende was dat haar droom te vroeg was afgebroken, waardoor ze zich dat 'iets vertrouwds' niet meer voor de geest kon halen. Ze kon het haast grijpen, maar hoe ze ook haar best deed, ze kon het niet naar voren halen. Terwijl ze daar fronsend van inspanning nog over lag na te denken, werd ze zich ervan bewust dat Miquel over haar heen gebogen stond.

Hij schudde geschrokken aan haar schouder en vroeg bezorgd of ze in orde was. Na een laatste vruchteloze poging om dat laatste beeld voor ogen te halen, gaf ze het op en controleerde snel haar lichaam. Op haar pijnlijke bil na functioneerde alles nog prima. Ze hield zich aan Miquels hulpvaardig uitgestoken hand vast, trok zich omhoog en stelde hem gerust.
“Het lijkt erger dan het is. Wat geschrokken, pijnlijk achterste, maar voor de rest is alles oké.” Miquel keek haar onderzoekend aan.

“Weet je het zeker? Heb je dan geen last van je rechterhand, die je zo heftig aan het masseren bent?”

Oprecht verbaasd, keek ze naar haar rechterhand, die ze zonder dat ze er erg in had inderdaad aan het masseren was, terwijl ze zich er nu pas van bewust werd dat deze tintelde en kriebelde alsof er een colonne mieren door haar aderen marcheerde. Snel inspecteerde ze haar hand aan alle kanten, maar kon niets raars ontdekken. Behalve dat ze, nu ze zich erop concentreerde, gewaarwerd dat het kriebelen precies de donkergekleurde lijn volgde die over haar hand liep. De lijn die zo op een litteken leek, maar dat niet was, en die er al sinds haar geboorte gezeten had. Het gekriebel was niet pijnlijk. Eerder storend en het was alleen beperkt tot die lijn.
“Mmm, vreemd”, mompelde ze. “Dat heb ik nog niet eerder meegemaakt.”
“Wat?”, vroeg Miquel.

“O, ik heb me echt niet bezeerd, hoor. Maar er kriebelt iets op mijn hand, precies hier.” Met haar linkerwijsvinger volgde ze de lijn die bij haar rechterduim begon en een stukje over haar knokkels liep, om in haar handpalm bij het begin van de zogenaamde levenslijn te eindigden.
“Wat is dat voor een litteken?”, vroeg Miquel. “Heb je je een keer gesneden of zo?”
Ze schudde haar hoofd. “Nee, dat heb ik sinds mijn geboorte. Het is denk ik iets genetisch, want mijn oma heeft er ook zo een. Ik kan me herinneren dat ze ook weleens zei dat haar hand kriebelde. Volgens haar werd ze dan door haar voorouders geroepen, maar wat ze daarmee bedoelde, weet ik niet. Normaal heb ik er geen last van, alleen nu ineens. Raar, hè?”

< 09.15
Met spoed reed Don Enzo in zijn sportwagen naar hetzelfde pakhuis waar hij elf uur daarvoor naar volle tevredenheid de eer van zijn familie verdedigd had. Hoewel hij er normaliter een sport van maakte om zonder brokken zo snel mogelijk van A naar B te komen, diende hij nu rekening te houden met zijn gevolg, dat in een terreinwagen achter hem aan reed.
Met achteloos gemak laveerde hij door het altijd drukke verkeer van New York. Hij plenty tijd om de gebeurtenissen van de dag de revue te laten passeren, terwijl hij regelmatig zijn handen, die het lederen stuur lichtjes vasthielden, boog en strekte. Bij de herinnering aan het pak slaag dat hij vanmorgen vroeg had uitgedeeld, voelde hij zich wederom sterk en machtig. Toch kon hij aan zijn handen wel voelen dat hij niet meer zo jong was. Het leven was goed en in tegenstelling tot vroeger hoefde hij zich maar zelden lichamelijk in te spannen. Zijn lijf was lui geworden. Misschien moest hij toch maar eens een beetje gaan sporten.
Ach, hij zou wel zien. Voorlopig liepen de zaken uitstekend. Sinds die gladde Italiaan, die Mario, bij hem in dienst was, had zijn business nog nooit zo goed geolied gedraaid. Dat was wel gebleken uit de gesmeerde operatie om die journaliste uit het dagelijkse leven te onttrekken.
Dik tevreden bewogen zijn vingers zich rekkend en strekkend op de maat van de muziek die zachtjes uit de luidsprekers kwam. Het was mooi dat hij zijn neef zo prompt een plezier had kunnen doen en het was geweldig om hem weer eens aan de telefoon te hebben. Uitgebreide gesprekken met zijn bloedbroeder, vooral het laatste, waarin hij hem alle details van de actie van vanmorgen uit de doeken had gedaan, kwamen niet vaak voor. De voorlaatste keer was alweer twee maanden geleden, toen zijn neef hem gevraagd had om Mario aan hem uit te lenen. Hij wist wel zo ongeveer waarom en had uiteraard niet kunnen weigeren. Sterker nog, het deed hem goed om Bobby te helpen, want hij zou nooit diens hulp tijdens hun tienerjaren vergeten. Als zijn neef er toen niet... Nee. Fronsend schudde hij de gedachte van zich af. Zonder deze schuld had hij hem ook geholpen, want hij was familie en daar had je nu eenmaal voor te zorgen. De frons maakte plaats voor een tedere glimlach toen hij aan zijn dochter dacht. In de loop van de ochtend had hij bericht gekregen dat ze volledig zou herstellen en dat zijn prachtige Julia godzijdank niet onteerd was.
De rest van de dag had niet beter kunnen verlopen. Dankzij Mario's onschatbare informatie had hij twee opkomende politici aan zich kunnen binden. Weer twee belangrijke pionnen die zijn werk zouden vergemakkelijken. 's Avonds had hij het dossier met de overnameplannen van een klein bedrijfje dat in bloembollen handelde gezocht en had hij moeten constateren dat zijn rechterhand het nog niet had laten afleveren.
Eberto had alleen maar de kist hoeven afleveren, een paar andere kleine klusjes hoeven doen en dat verdomde dossier op te hoeven halen. Zich geërgerd afvragend waarom hij nog niet teruggekomen was, had Eberto hem gebeld met het verzoek om naar het pakhuis te komen.
De boodschap was kort en bijzonder merkwaardig geweest. ‘Kom naar de afwerkhal. Er staat hier iemand die je moet ontmoeten.’ Daarna had zijn capo de verbinding verbroken.
Dat hij gevraagd werd om ergens naartoe te komen, gebeurde wel vaker. Daar was niets vreemd aan, maar dat Eberto meteen opgehangen had en dat ene woordje 'moet' had gebruikt, was alarmerend. Zo werd hij nooit behandeld. Dat er wat loos was, werd nog eens bevestigd door het niet reageren op zijn oproepen, iets wat zijn capo in geen honderd jaar zou durven. Inmiddels had hij het meeste verkeer achter zich gelaten en reed hij nu zoevend door het havengebied. Hij kon zich maar beter op het hier en nu concentreren.
In zijn achteruitkijkspiegel zag hij dat de vergrote en opgevoerde SUV vlak achter hem zat en met dit blik vol lijfwachten in zijn kielzog, reed hij even later het terrein van het pakhuis op. De grote schuifdeuren stonden uitnodigend open, maar hij nam geen risico en gaf de SUV gelegenheid om hem links in te halen en als eerste naar binnen te rijden. Langzaam rijdend volgde hij en bleef er met stationair draaiende motor schuin achter staan. Een golf zwaarbewapende mannen stroomde de SUV uit. Ze stelden zich als de weerlicht tussen hem en een groepje mensen dat midden in de hal stond op.

Verbaasd staarde hij naar de groep, waar hij Eberto tussen zag staan. Ook herkende hij iemand die hij nooit had verwacht hier te ontmoeten. Woedend dat die gladjakker dat onuitgenodigd durfde te doen en enigszins ongerust wat daarvoor de reden zou kunnen zijn, smeet hij het portier open, stapte uit, beende tussen zijn mannen door naar de groep toe en riep geërgerd:
“Mario! Wat doe JIJ hier in godsnaam?” Stomverbaasd keek hij naar de kleine witte duif die Mario opgooide. De vogel sloeg zijn vleugels uit en bleef een meter voor hem flapperend hangen. Dat was het laatste wat de Don in vrijheid zou zien.

< 09.16
Het liep in Kongsberg al tegen elven toen Torstein verschrikt zijn ogen opende en recht in het gezicht van zijn vrouw keek, die lichtjes maar hardnekkig aan zijn arm stond te schudden.
“Wa ... Wa ... Wat is er?”, vroeg hij wazig. Hij drukte zich moeizaam op, steunend op de brede leuningen van zijn oude, sleetse lievelingsfauteuil, tot hij redelijk rechtop zat. Marit ging op het voetenbankje zitten.
“Je zat verschrikkelijk te schudden.” Ze trok zijn voeten op schoot en vervolgde: “Ik dacht dat je een nachtmerrie had.” Nog enigszins gedesoriënteerd duwde hij zijn bril, die van het puntje van zijn neus dreigde te glijden, uit automatisme terug omhoog. “Hoe laat is het eigenlijk?” “Over een klein uurtje is het bedtijd, lieverd.
Je zit al een half uur achter je krant te dutten en als ik je niet wakker maak, dan weten we allebei dat je moeilijk in slaap kunt komen vannacht. Is het echt wel goed met je?”, vroeg ze, nog steeds bezorgd. “Je ging zo tekeer.”
Liefdevol keek hij naar Marits vertrouwde handen, die begonnen waren zijn koude voeten te masseren. “Mmm ja, ik denk het wel”, antwoordde hij peinzend.

“Ik had weer eens die droom ... Alleen was het nu anders.”
“Hoezo, anders?”

“Nou, je weet dat ik altijd dezelfde droom heb, waarin ik onze verdwenen zoon zie die mij wat probeert te zeggen, wat nooit lukt. Wel, dit keer kwam er meer in voor. Ik zag niet alleen onze zoon, maar ook Hakon.”

“Hakon?”, vroeg Marit, en ze keek verrast op. “Ja. Het was zo intens, ik zou zweren dat ik hem aan kon raken. Maar dat is nog niet alles. Er was ook een hele knappe vrouw bij die Hakon probeerde te bereiken, wat maar niet wilde lukken.” Terwijl zijn voeten weldadig begonnen te gloeien, dacht hij na hoe hij dat het beste kon beschrijven. Het leek op ... Ja, dat kwam er het dichtste bij. Hij vervolgde: “Je weet wel, wat je tegenwoordig weleens op tv ziet. Zo'n hologram. Daar leek het op. Die vrouw probeerde Hakons hand te pakken, maar ze kreeg er geen vat op. Ze probeerde het steeds weer en leek zijn naam te roepen, maar er kwam geen geluid uit haar mond. En vlak voor je mij wakker schudde, viel me nog iets anders op. Op haar hand zat een ons bekende vlek.”

Zonder zich daarvan bewust te zijn, had Torstein gedurende het vertellen zijn rechterhand zitten masseren.
“Die vlek, dat teken, was precies gelijk aan deze.” Hij hield zijn hand omhoog en zweeg even, want eigenlijk wilde hij zijn vrouw de rest niet vertellen, hoewel hij wist dat hij dat toch moest doen. Hij zuchtte diep en zei zachtjes: “ Het kriebelt nu weer, net zoals veertig jaar geleden, toen onze zoon verdween.”

“O nee!”, schrok Marit. Haar handen vielen stil. “Niet nog eens.” Ze keek hem verdrietig aan en herhaalde stilletjes: “Niet nog eens.”

“Ik weet het niet”, zei Torstein bedrukt, “Maar dit overtuigt me er wel van dat we Hakon moeten inlichten.
Je weet nog welke dromen hij vroeger had en dat daarin ook een vrouw voorkwam die hem riep en steeds zijn hand probeerde vast te pakken. Dat ik nu precies hetzelfde droom, betekent iets. Dat kan niet anders. We moeten de beslissing aan Hakon overlaten en hopen dat zijn keuze beter uitvalt dan die van zijn vader destijds.”

< 09.17
Regelmatig half wakker wordend om zich even later weer gelukzalig op pluizige wolken te laten wegdrijven, kwam Barbara uiteindelijk tot bewustzijn.
Haar ogen zaten dichtgeplakt, haar hoofd bonkte en ze had een gruwelijk vieze smaak in haar mond. Haar tong was kurkdroog en leek zich permanent aan haar verhemelte gehecht te hebben. Smakkend en slikkend wist ze het ding enigszins los te weken.

Wat had ze vannacht in 's hemelsnaam uitgespookt? Hoewel ze best een glaasje lustte, was ze haar hele leven nog nooit zo dronken geweest dat ze zich helemaal niets meer herinnerde. Ze kreunde van ellende. Gelukkig was ze blijkbaar nog in staat geweest om haar bed te vinden, wat haar de hoop gaf dat ze zich niet al te erg misdragen had. God, wat had ze een dorst. Ze moest een glas water, nog beter, een emmer. En een handvol aspirines. Jemig, wat deed haar hoofd een pijn.
Ze wilde overeind komen, maar besefte dat ze haar armen niet kon bewegen. Verschrikt schoten haar ogen open en staarden recht in het gezicht van een olifant die boven haar uittorende. Haar hart miste een slag en in paniek gaf ze een luide gil, die bibberig eindigde toen ze besefte dat het dier zich niet bewoog. Speren van pijn schoten door haar schedel en verward bleef ze noodgedwongen liggen. Van lieverlee trok de mist in haar hoofd een beetje op. Hortend en stotend kwamen haar herinneringen terug tot het plaatje na verloop van tijd compleet was.

Ze wist weer dat het een lange, krankzinnige dag geweest was, die toch nog met een feestje besloten werd. Daarna was ze met Russ naar Lorenzo's gelopen, waar ze wat hadden gegeten en heerlijk hadden zitten flirten. Russ had op de rekening gewacht en zij was naar de wc gegaan …
Het allerlaatste wat ze zich herinnerde, was een Italiaanse man die als een gasfabriek naar knoflook had gestonken. Hij had haar aan de praat gehouden tot ze plotseling van achteren stevig werd vastgepakt en er een doek voor haar neus en mond werd gehouden. Naar adem snakkend had ze een bijtend goedje ingeademd, waarna ze helemaal slap geworden was.
Terwijl alles om haar heen in de rondte begon te tollen, had ze een pijnlijke steek in haar linkerarm gevoeld. En nu lag ze hier, waar dat dan ook maar mocht zijn, onder een doodstille reuzenwachter die hoog boven haar oprees. De hoofdpijn was een stuk minder geworden en ze waagde het haar hoofd zodanig op te tillen dat ze over de rand van de kist kon kijken. Haar mond viel open. Ze was ergens in de wildernis van Afrika. Zo ver ze kon kijken, zag ze overal dieren. Op de grond, in de lucht en tussen de bomen hangend. Ineens werd ze zich bewust van de geur en achtergrondgeluiden, iets wat haar tot nu toe ontgaan was. Waar was ze in 's hemelsnaam? Het leek wel een soort museum. Wat deed ze hier? En wie had haar hiernaartoe gebracht? Paniekerig controleerde ze alle functies van haar lichaam, maar behoudens de hoofdpijn en de smerige smaak in haar mond leek ze niets te mankeren. Trillerig ademde ze uit. Voor zover ze had kunnen nagaan, was ze in orde, maar de banden zaten zo strak dat ze zich nagenoeg niet bewegen kon.
En wat nog erger was, ze moest dringend naar de wc. Toen ze omhoog naar de olifant staarde, viel het haar op dat er aan de slurf een klein apparaatje hing. Ze kneep haar ogen toe en zag een rood knipperlichtje boven een matglanzend half bolletje. Een minicamera. Ze werd dus in de gaten gehouden.
“Hé, als jullie mij kunnen horen, laat je dan zien. Ik...” Ze zweeg abrupt. Ze meende iets te horen. Ze spitste haar oren. Ja, ze had gelijk. Ze hoorde voetstappen. Ze kwamen steeds dichterbij, tot ze stilhielden en er een lange man naast haar opdook. Het was een cowboy. Zijn huidskleur kon ze niet bepalen, want hij droeg handschoenen en zijn gezicht werd verborgen door een levensecht masker van ... een uil? Hoe paste dit in godsnaam allemaal bij elkaar? Ze begreep er onderhand geen sikkepit meer van.

De man bleef een tijdje op haar neerkijken en zei vervolgens: “Dag, mevrouw Kronkite. Welkom in mijn paradijs.” Met een boog wees hij om zich heen. “U zult ongetwijfeld weten waarom u hier bent. Ik ben erg nieuwsgierig naar uw antwoorden op een paar simpele vragen.”

Barbara hoorde meteen dat de man Amerikaans was en aan zijn tongval te horen een Texaan. Verder had ze geen flauw idee wat hij bedoelde, wat ze hem dan ook vertelde. Ze wilde best op alle vragen antwoord geven, mits hij haar losmaakte, zodat ze eerst even naar het toilet kon.

“Dat kan wel even wachten”, antwoordde hij. “Mijn vragen zijn belangrijker dan jouw ongemak. Vertel me eerst maar eens hoe je aan de gegevens bent gekomen waardoor je die opname van de aanslag zo snel kon uitzenden.”
Na de hoffelijke begroeting tutoyeerde hij haar nu en vanwege de gestelde vraag wist Barbara meteen uit welke hoek de wind waaide. De rillingen liepen over haar rug toen ze zich realiseerde dat ze zich in een veel gevaarlijker positie bevond dan ze had gedacht. Hij zou geen genoegen nemen met het weinige dat ze zelf wist. Ze moest iets verzinnen om hem tevreden te stellen, zodat hij haar losmaakte. Zolang ze hier hulpeloos vastgebonden lag, had ze geen schijn van kans. Ze had het bij het rechte eind, want hoe langer ze hem ervan probeerde te overtuigen dat die informatie van een anonieme bron afkomstig was, hoe kwader de man werd. Op het laatst beet hij haar grimmig toe dat wanneer ze geen antwoord zou geven, hij zijn masker af zou doen. Dat ze deze bunker dan niet levend zou verlaten, had ze dan aan zichzelf te danken. Hij gaf haar nog één kans om op te biechten waar ze die informatie vandaan had. Doodsbang schoten Barbara's gedachten alle kanten op. Ze moest een uitweg bedenken en snel ook. Plotseling viel het haar te binnen. Ze kon hem bewijzen dat de bron werkelijk anoniem was! Ze keek hem recht in die griezelig echte grote uilenogen aan en smeekte of ze haar smartphone kon krijgen. Daar stond de sms op die kon aantonen dat ze de waarheid had gezegd. Als hij haar losmaakte, kon ze het hem laten zien. De man bleef zwijgend staan. Na wat haar de langste minuut van haar leven leek, boog hij zich plotseling over haar heen en begon de riemen los te maken.

< 09.18
Op zijn gemak zat de Lord de informatie te bekijken die Onawa's vlinders uit Texas doorstuurden, maar buiten de beelden die van een kleine landingsbaan kwamen waar een vrachtvliegtuigje gelost werd, gebeurde er niet veel.
Wat er op de monitor te zien was, leek meer op een documentaire van een groot boerenbedrijf waar de dagelijkse bezigheden gefilmd werden. Leuk om te zien, maar boeiend was het niet bepaald. Op de monitor ernaast werd het verloop van de arrestaties van een tiental kleine criminelen in Den Haag getoond, wat hij eerlijk gezegd wel geloofde. De monitor daarnaast liet hem weten dat de onbekende smartphone nog niet gevonden was. Het irritant knipperende rode telefoontje gloeide nu bescheiden matrood, nadat hij Saundra daarom gevraagd had.
Hij had er dan ook geen enkele moeite mee om zijn aandacht naar het midden van het GRID te verplaatsen, waar de opnamen van de witte duif verschenen. Alweer een vinding van Marilyn die ze Tim en Arda uit Amsterdam had laten meenemen. Op het moment dat de vogel losgelaten werd, had deze een lichtflits en een verschrikkelijk indringende piep geproduceerd, waardoor iedereen die niet met speciale bescherming was uitgerust, tegen de vlakte was geslagen. Het was best grappig om te zien hoe de arrogante maffiabaas en zijn gevolg tegelijkertijd door de knieën zakten. Net poppen aan een touwtje waarbij alle draden in één keer werden doorgeknipt. Als vormeloze zakken aardappelen bleven ze uitgeteld liggen.

Hakon, die voor Mario doorging en die als zodanig onherkenbaar was, wist wie er meekeek en had breed lachend een duim omhooggestoken. Hoofdschuddend om Hakons onverbeterlijke optimisme, keek hij toe hoe de Don en diens manschappen in de boeien werden geslagen en netjes op een rij werden neergelegd. Tony was nog bezig de laatste man te boeien, toen de eersten wakker werden en zich probeerden los te wriemelen.
“Zinloos, jongens. Absoluut zinloos”, mompelde de Lord bij zichzelf. Zich uit die boeien bevrijden, zou zelfs Houdini in hoogsteigen persoon in nog geen honderd jaar voor elkaar krijgen, wist hij.

Een voor een werden de maffiosi in aanwezigheid van Tjan ondervraagd. De combinatie van diens onwrikbare verschijning, die uit een enkele massieve brok graniet gehouwen leek, en zijn onpeilbare donkere blik beloofde niet veel goeds. De meesten kozen dan ook al snel eieren voor hun geld. De enkeling die in eerste instantie weigerde te antwoorden, bedacht zich vlot nadat Tjan zijn brede, sterke vingers ietsjes vaster toekneep.

De enige die niet toegaf, was de Don. De maffiabaas bleef zich stoïcijns verzetten en hield zijn kaken stijf op elkaar. Meer dan een vloedgolf aan verwensingen die een rijke aanvulling zouden zijn voor het handboek van vloeken en schuttingtaal, wist Tjan er niet uit te persen. Saundra, die in de tussentijd alle in beslag genomen mobieltjes had onderzocht, meldde zich.

“Meneer, we hebben vermoedelijk een doorbraak.”
Vermoedelijk? Een blok materie dat met nullen en enen gevuld was, had een ‘vermoeden’? Het scheelde niet veel of hij was in lachen uitgebarsten. Ze leek verdorie elke dag wel menselijker te worden. Grijnzend vroeg hij zo zakelijk als hij kon om nadere specificaties.
“Zoals u wenst, mijnheer. Ik ben er voor 96,43% zeker van dat de kist die bij de ranch in Texas werd uitgeladen, de kist is waarin Barbara Kronkite is ontvoerd. Ik heb van de duidelijkste beelden een compilatie gemaakt en deze naar Hakon gestuurd, die het op zijn beurt aan Don Enzo's capo heeft laten zien. De man heeft zojuist toegegeven dat het dezelfde kist is. Onder deze omstandigheden kan ik echter niet vaststellen of hij de waarheid spreekt. Van zijn baas zijn we niets wijzer geworden.

Wel heb ik meerdere aanwijzingen gevonden dat hij bij de rancher betrokken is. Hoewel ik niet weet door wie hij gebeld is, want ook hier betreft het een prepaid, heb ik wel het digitale spoor kunnen volgen, wat bij de ranch eindigde. Zodra de locatie bekend was, kon ik mijn zoekparameters bijstellen en...”

De Lord knipte ongeduldig met zijn vingers. “Kom, Saundra, kan het niet wat sneller?”
“Natuurlijk, mijnheer”, klonk het kort. In telegramstijl liet ze hem vervolgens weten dat Don Enzo door zijn neef gebeld was, waardoor ze diens stamboom had onderzocht, waaruit bleek dat de Don en de rancher volle neven waren.
“Hè?”, riep de Lord verrast uit. “Een Italiaan en een Texaanse cowboy? Dat is bijzonder.”
“Nee, niet echt, mijnheer. Hun moeders zijn namelijk zusters. Ook al lijkt de Don sprekend op zijn vader, hij is echter maar voor 50% Italiaan. Zijn neef is de beroemde Robert J. VanderBeek IV, alias Kingsize Bob, kortweg KSB. Hij is een zeer vermogende en invloedrijke familie ingetrouwd. Hij heeft een buitengewoon goede naam en heeft onder andere zijn vaders veebedrijf tot een multinational uitgebouwd. Deze uitbreiding van zijn profiel vindt u op het GRID.”
Onder het gezicht van de veeboer zag de Lord een uitgebreid genealogisch overzicht en een flinke hoeveelheid nieuw leesmateriaal verschijnen. Voorlopig hoefde hij zich niet te vervelen, zag hij wel. Saundra's stem sprak intussen verder: “… eerder niet erg waarschijnlijk leek dat hij bij Spiderweb betrokken zou zijn, heb ik vanwege de vele sporen die naar deze ranch leiden, anders moeten concluderen. Tezamen met alle andere aanwijzingen, en ik leg de nadruk op aanwijzingen, mijnheer, heb ik berekend dat het voor 96,43% zeker is dat deze rancher Barbara heeft laten ontvoeren. De reden hiervoor moet te maken hebben met haar onderzoek naar Spiderweb, haar relatie met Hakon of beide.” Dat was geen beste prognose, dacht de Lord ongerust. Terwijl hij zorgelijk door de torenkamer beende, liet hij zijn gedachten de vrije loop.
Dat in de top van Spiderweb lieden van formaat moesten zitten, had hij wel gedacht. Om jezelf zo goed in te graven, had je op z'n minst een flink vermogen nodig. Maar iemand als VanderBeek? Dat was heel andere koek. In vergelijking daarmee was hijzelf maar een kleine jongen. GAIAS was maar een kleine groep. Konden zij, net als David, zo'n reus onderuithalen? Somber bleef hij voor het GRID staan. Afwezig dwaalden zijn ogen eroverheen, tot de avatar van cowboy Pete ineens zijn blik trok.
Hij bleef er peinzend naar kijken. Het zou best weleens zo kunnen zijn dat lieden als Don Enzo en deze mysterieuze cowboy van hun connectie met VanderBeek gebruik hadden gemaakt zonder dat de goede man daar weet van had. Saundra's berekening was tenslotte enkel op aanwijzingen gebaseerd, niet op feiten. Ook de informatie die ze van de maffiosi hadden losgekregen, had niet meer dan nieuwe aanwijzingen opgeleverd en het zag er niet naar uit dat de Don hen iets wijzer zou maken. Op dit moment konden ze nergens zeker van zijn. Een situatie die hij niet erg kon waarderen. Hij keerde het GRID de rug toe en vroeg Saundra om alle informatie nog eens grondig uit te pluizen. Hij wilde weten welke mogelijkheden er openstonden om definitief vast te kunnen stellen dat Barbara naar Texas gebracht was.

< 09.19
Nadat ze houterig de kist uitgeklommen was, had de man haar onder bedreiging van een schokstok naar een toiletruimte gedirigeerd. Barbara had zich net een stuk vee gevoeld toen hij haar daar, zonder er verder woorden aan vuil te maken, naar binnen had geduwd. Met zijn grote lijf had hij de deur geblokkeerd, zodat ze geen privacy had gehad. Het had haar niets kunnen schelen. Ze moest zo verschrikkelijk nodig dat ze de schaamte voorbij was. Nadat ze naar haar gevoel de hele Hudson had uitgeplast, had ze haar handen en gezicht mogen wassen en had hij haar een plastic beker water laten drinken. Hij was blijkbaar menselijker dan ze gedacht had. Hopelijk was hij voor rede vatbaar en kon ze hem van haar onschuld overtuigen. Gedwee had ze zich naar deze ruimte laten voeren, naar het midden, waar een grote roestvrijstalen tafel stond. Hij beval haar op de eveneens roestvrijstalen stoel te gaan zitten, waarna hij haar linkerarm met een handboei aan een van de tafelpoten ketende. Hij had haar op die koude stoel achtergelaten en was weggegaan.

Meteen liet ze haar linkerhand naar beneden glijden, maar loskomen was onmogelijk. De poot zat rotsvast aan de vloer gemonteerd. Zonder gereedschap kon ze het wel vergeten. Teleurgesteld keek ze om zich heen.
De geheel witbetegelde ruimte leek wel een slagerij. Ze zag verscheidene rekken waaraan allerlei messen en haken van verschillende grootte hingen. Daaronder was een werkblad gemonteerd, met aan weerszijden witte kasten. Langs de rechterwand stond een verzameling roestvrijstalen kommen op wieltjes. De kleinste was niet groter dan een soepkom, de grootste had het formaat van een badkuip. Alle oppervlakken waren blinkend gepoetst. Het rook er naar ontsmettingsmiddel, maar met een ranzige ondertoon. Smerig. Ze kreeg niet lang de tijd om rond te kijken, want binnen een paar minuten kwam de man alweer terug. Haar kanariegele mobiel, die hij had opgehaald, lag amper zichtbaar in zijn grote gehandschoende hand. Hij schoof een stoel bij, ging zitten en stak haar bruusk het toestel en de batterij toe.

“Hier. Doe de accu erin, zet hem aan en laat mij de sms'jes zien.” Snel deed ze wat hij vroeg. Ze tikte haar code in, zocht het eerste sms'je op en gaf hem de smartphone terug. Hij las de boodschap, deed het toestel uit en keek haar met wijze uilenogen aan. “Nou”, zei hij laconiek. “Je hebt een bericht ontvangen. Dat is wel heel bijzonder, hè?”
Plotsklaps boog hij zich zo snel voorover dat Barbara ervan overtuigd was dat de kromme snavel zich in haar neus zou boren. Geschrokken deinsde ze achteruit.

De uilenkop gromde dreigend: “Dat bericht is gelijk aan het mijne, inclusief de extra code die ik persoonlijk bedacht heb. Je hebt deze boodschap precies tien seconden na mij ontvangen, dus moet het van dezelfde bron afkomstig zijn. Het lijkt me zeer stug dat iemand je dit zomaar 'out of the blue' toestuurt. Die iemand heeft me bedonderd en zal daar dik voor betaald zijn. Kan niet anders. Dusss...” Intussen siste hij van kwaadheid en de veren op zijn hoofd dansten enthousiast op en neer toen hij met een wilde beweging dreigend over haar heen boog.
“Wie is je bron? En kom niet met die flauwekul die journalisten altijd uitkramen over bronbescherming en wat voor halfgare rechten jullie menen te hebben. Hier geldt maar één recht: MIJN RECHT!”
De veren kietelden in haar hals toen hij haar het laatste vlak naast haar oor toebulderde. Alsof ze dik bevriend waren, legde hij zijn arm over haar schouder en gromde dreigend: “De keus is aan jou, schat. Je vertelt het nu, of ik zorg ervoor dat je het vertelt, en reken maar dat me dat lukt. Dus beken nou maar dat die informatie van Eriksson kwam. Ik weet dat jullie bepaald geen vreemden van elkaar zijn en het is dus wel zeker dat je niet toevallig een primeur in je schoot geworpen kreeg. Bespaar jezelf een hoop ellende en biecht maar op waar dat vriendje van je uithangt. En mocht je...” Doodsbenauwd voor de griezel die steeds meer op een psychopaat was gaan lijken, draaiden Barbara's hersens op topsnelheid. Ze wist dat haar smartphone een noodsignaal moest hebben uitgezonden en dat er naar haar gezocht werd. Voorlopig kon ze maar één ding doen en dat was tijdrekken.

Veel zelfverzekerder dan ze zich voelde, onderbrak ze hem en zei kalm: “Je bent je er toch wel van bewust dat INN mijn vermissing bij de FBI heeft gerapporteerd? Daarnaast zullen mijn collega's niet stilzitten. We sporen regelmatig mensen op. Dat doen alle nieuwsorganisaties. Je hebt zojuist mijn smartphone uitgedaan en omdat deze met mijn vingerafdruk beveiligd is, zendt hij nu een noodsignaal uit dat intussen wel gepeild zal zijn. Je hebt me goed behandeld en ik zal je matsen. Ik weet niet wie je bent en als je mij nu laat gaan, dan zal ik de FBI niets vertellen. Wees verstandig. Neem mijn aanbod aan en voorkom je arrestatie.” De man die voor haar zat, had zijn nederlaag beseft, zag Barbara. Hij liet zijn kop hangen en stond schokschouderend op. Ze hoorde snikgeluiden onder het masker vandaan komen toen hij schuddend met zijn hoofd voor haar bleef staan.
Oneindig opgelucht dat ze binnenkort van deze verschrikking verlost zou zijn, keek ze hem aan. Hoe deerlijk ze zich vergist had, besefte ze toen hij abrupt het masker afrukte en ze het gezicht van haar ontvoerder zag. Een wereldwijd bekend gezicht, dat niet bepaald op huilen stond ... Zijn lach schalde luid door de steriele ruimte, weerkaatste van de witte tegels en bonkte echoënd tegen de spiegelgladde kommen. “Dat zal hier geen effect hebben, trut!”, schreeuwde hij. “Je zit diep onder de grond, met boven je hoofd een dikke meter met lood beklede plaat beton. Niets, maar dan ook helemaal niets komt daar doorheen. Het wordt tijd dat je beseft dat je helemaal van mij afhankelijk bent. Ik zal je laten zien wat er met je gebeurt als je blijft weigeren mee te werken. Ik ga je laten kennismaken met…”

Een indringend getoeter drong vanuit de hal de ruimte binnen. Zonder haar verder nog een blik waardig te keuren, beende hij met een verbeten trek op zijn welbekende gezicht de deur uit.

Deze sloeg dreunend dicht en boorde daarmee in één klap al Barbara's hoop de gladde vloer in.

< 09.20
Net zo bedachtzaam als de kalme slagen van de kerkklok die tien minuten geleden het middernachtelijke uur had gemeld, stond de Lord wijdbeens voor het raam naar het sprookjesachtige tapijt van kleurige edelstenen ver beneden hem te kijken. Vaag verlichtte hun schijnsel de dunne nevelslierten die zich dromerig over de zee erachter bewogen.
Toch bracht het vredige tafereel hem geen soelaas. Hij dacht aan Barbara. Saundra had al bijna drie kwartier niets van zich laten horen, waardoor hij zich inmiddels grote zorgen om de journaliste maakte. Mogelijk was ze naar Texas gebracht, maar dat was niet zeker en blijkbaar zat ook Saundra op een dood spoor. Het zag er al met al niet erg rooskleurig uit, bedacht hij somber. Voor zover hij kon nagaan, bleef er maar één mogelijkheid over. Onawa was daar ter plaatse en hoezeer het hem ook tegen de borst stuitte om haar op zo'n riskante missie te sturen, zij was momenteel de enige die mogelijkerwijze uitsluitsel kon geven.
Hij stond op het punt om Saundra de opdracht te geven, toen deze zichzelf al meldde.

“Mijnheer. Ik heb erg goed nieuws. Barbara is in leven. Ze heeft persoonlijk haar smartphone aangezet en zodra het signaal binnenkwam, is het toestel gepeild. Haar locatie is gevonden. De bio-scan geeft aan dat ze in goede gezondheid verkeert. Haar smartphone heeft lang genoeg aangestaan om alle log-data binnen te halen, maar is vervolgens door een onbevoegde uitgeschakeld, waardoor de beveiligingssoftware geactiveerd is. Zolang men de batterij niet verwijdert, kunt u de beelden die het opneemt op het GRID volgen. Ik doe er alles aan om de kwaliteit te verbeteren, maar desondanks blijft de opname belabberd. Naast Barbara's eigen stem, is de stem van een man te horen die haar zwaar onder druk zet om onder andere de verblijfplaats van Hakon kenbaar te maken. De stem is door het vergelijkingsfilter gehaald dat met een percentage van 99,9 aangeeft dat het de heer VanderBeek betreft.”
Dus toch de grote rancher, dacht de Lord mismoedig. Een tegenstander van dat formaat zou gigantische risico's met zich meebrengen. Hij keek naar de beelden die Barbara's smartphone uitzond. Slachthuis. Zo te zien zat Barbara ergens in een slachthuis of grote slagerij.
Op de achtergrond hoorde hij VanderBeek met harde stem verkondigen dat Barbara zich geen illusies hoefde te maken, omdat ze zich ver onder de grond in een bunker bevonden. De beveiliging ervan zou navenant zijn, dacht de Lord bij zichzelf. Doch, de teerling was geworpen en ze konden niet meer terug. Gedecideerd vroeg hij Saundra om een draaiboek te maken waarbij iedereen zo weinig mogelijk risico liep.

“Al gebeurd, mijnheer”, antwoordde ze direct. “Er ligt een scenario klaar om zodanig met VanderBeek contact te leggen dat hij Barbara met rust laat en op de aankomst van Hakon, alias Mario, wacht. Ik heb zojuist de dichtstbijzijnde telefoon laten overgaan. Zodra VanderBeek opneemt, krijgt hij een bericht te horen dat Hakon met hulp van Tim heeft ingesproken.”

Terwijl hij de beelden op het GRID bekeek, kon de Lord niet bepalen of Saundra's actie effect had of dat er precies op dat moment een aardbeving plaatsvond. Er blèrde ergens een toeter en de opnamen schokten ongecontroleerd alle kanten op. Er klonk een harde klap en het beeld werd even grijs, maar kwam gelukkig even later redelijk stabiel terug. Wat hij echter zag, stelde hem voor een raadsel. Ineens leek Barbara's smartphone zich heel ergens anders te bevinden. Op een ander continent zelfs. “Huh ... Hoe ...”

Hij hoefde zijn vragen niet af te maken, want Saundra reageerde al. “Ik ben er al mee bezig, mijnheer. Zo direct zal VanderBeek wel opnemen. Op het GRID kunt u het gesprek live volgen.”

< 09.21
Terwijl hij die halsstarrige trut grommend verwenste, liep Kingsize Bob met Barbara's smartphone in de hand terug naar zijn kantoor. Had dat wijf werkelijk gedacht dat ze hem met die onzin over het peilen van dat gele ding bang had kunnen maken? Het was dat ze nog steeds d'r klep dichthield, anders had hij er hartelijk om kunnen lachen. Hij liep in het diffuse licht door de hal en keek omhoog naar de gaten, waar via een speciale spiegelreflex-techniek het daglicht door uiterst smalle kokertjes naar binnen viel. Daar kwam geen enkel signaal doorheen. Dat wist hij zeker. Alleen in zijn kantoor was er net genoeg bereik, omdat hij daar een versterker had gebouwd. Trouwens, hij had het toestel zelf uitgeschakeld, dus waar maakte hij zich eigenlijk druk om? Haastig liep hij door, want als de toeter afging, was er stront aan de knikker.

Hij zou heel wat minder zelfverzekerd door de hal benen als hij had geweten dat het ultraplatte toestelletje niet alleen onverstoorbaar bleef opnemen, maar dat het de beelden ook moeiteloos de hemel in bleef sturen. Hij kon al helemaal niet weten dat het apparaatje diverse extra's bevatte en dat Barbara's telefoonnummer binnen de netwerken van Markland via een geheim protocol werd beheerd. Alle Markland-satellieten waren op hun beurt met uiterst geavanceerde hard- en software uitgerust. Het noodsignaal werd dan ook probleemloos opgevangen en met een enorme snelheid per seconde naar Schotland doorgesluisd, waar het een speciaal scenario in werking zette. Kingsize Bob had van dit alles geen flauw benul en haastte zich naar zijn kantoor. Dat hij via de vaste lijn gebeld werd, kon alleen maar een noodgeval betekenen. Iets dat sinds het ongeval van zijn zoon acht jaar geleden niet meer was voorgekomen. Uit zijn humeur omdat hij uitgerekend nu gestoord werd, nam hij snauwend op en verstijfde.

Degene die hij aan de lijn had, was niet zijn voorman, de enige die hem op dit toestel mocht bellen. De vreemde stem vroeg met een Italiaans accent:

“Goedemiddag, mijnheer VanderBeek. Luister goed. Mijn naam is Mario DiStefano. Je weet wie ik ben. Ik land morgenvroeg, de 2e juni, om 08.00 uur precies met mijn eigen helikopter bij je ranch. Ik breng vertrouwelijke informatie van Interpol en UNBI mee. Nu die klojo van een Casanova alles verpest heeft, ben ik niet meer zeker van mijn dekmantel en moet ik zorgen dat ik voldoende middelen heb om buiten beeld te blijven. Ik ga je de deal van je leven bezorgen. Hakon Eriksson heeft bewijs dat jij de leider van Spiderweb bent. Hij is met een undercoveroperatie bezig om jou daarmee te confronteren en bereidt op dit moment je aanhouding voor. Hij doet dit buiten UNBI en Interpol om. Ik ben de enige die hij in vertrouwen heeft genomen. Hij en ik zijn dus de enigen die over deze informatie beschikken. Ik verkoop je het bewijs voor $10.000.000 ... Cash. Eriksson lever ik je er gratis bij. Tussen haakjes, ik weet dat jij Barbara Kronkite in handen hebt. Zorg ervoor dat haar niets wordt aangedaan, nog geen krasje. Zij is de sleutel tot de informatie en het is van cruciaal belang dat ze bij de uitwisseling aanwezig is. Ik neem een stel lijfwachten mee. Geen geintjes dus, anders maak ik de informatie openbaar. Tot morgen.”

Een korte klik en weg was de verbinding.

Compleet overdonderd, staarde hij naar de telefoonhoorn alsof hij het nieuwste wereldwonder in handen had.
Droomde hij nu, of was hij echt zojuist in zijn eigen huis bedreigd door die klootzak? Hij schudde de apathie van zich af en knalde de hoorn zo hard op het toestel terug dat het kraakte. Zijn hersens draaiden overuren en hij kwam al snel tot de conclusie dat deze ontwikkeling alle problemen in één keer zouden oplossen. Hij moest grijnzen toen hij aan dat ventje dacht die meende alle azen in de hand te hebben. Het kon alleen maar blufpoker zijn, want er was geen link naar hem. Toch zou hij geen risico nemen, daar was hij te voorzichtig voor. Hij zou dat Italiaantje een warm welkom bezorgen. Jammer voor zijn neef, maar hij liet zich door niemand commanderen. Het enige wat hem dwarszat, was dat die trut van een Kronkite hem met haar grote ogen glashard om de tuin had geleid. Welnu, hij zou haar geen haar krenken, maar het zou haar duur komen te staan. Maar mevrouwtje Kronkite kon wel even wachten. Hij moest eerst Mario's ontvangst tot in de puntjes voorbereiden.

< 09.22
Ze hadden Russ met een luxe bestelbus van Markland Communications opgehaald en waren nu met z'n allen onderweg naar de volgende stop.
Terwijl Russ door Tony werd bijgepraat over de laatste ontwikkelingen rond Barbara en waarom hij was uitgenodigd om mee te gaan, zette Hakon alles nog eens op een rijtje om zichzelf mentaal voor te bereiden.
Comfortabel in een grote stoel weggezakt, staarde hij naar de voorbijschietende skyline van New York en besefte dat hij voor het eerst in zijn leven behoorlijk zenuwachtig was. Niet voor de op handen zijnde ontmanteling van Spiderweb, maar voor de staat waarin ze Barbara zouden aantreffen. Want net zoals de onverwachte aanwezigheid van Jan de Jong, was ook haar ontvoering niet voorzien en derhalve ook niet ingecalculeerd. Opnieuw een verrassend neveneffect dat hun operatie zomaar om zeep had kunnen helpen.
Nadat Saundra hem van Barbara's verdwijning op de hoogte had gesteld, had ook hij dit in eerste instantie niet aan Spiderweb gelinkt. Zeker niet toen ze door de maffia ontvoerd bleek. Ze mochten God op hun blote knieën danken dat Lémarc hen zo snel op het spoor van Don Enzo had gezet, waardoor ze direct nadat ze in New York geland waren, zonder tijdverlies het eerste deel van het aangepaste scenario hadden kunnen uitvoeren.
Zijn blik viel op Tjan, die schuin voor hem zat.
Ondanks alles moest hij grinniken bij het zien van diens gestalte, die rotsvast met zijn stoel versmolten leek. Zijn heilige rugzak had hij niet eens afgedaan en was door zijn gewicht tot in zijn nek opgeschoven, waardoor hij nog het meeste weg had van een gebochelde Boeddha. Toch had dezelfde man die nu zo onverstoorbaar voor zich uit zat te kijken er met een minimum aan geweld voor gezorgd dat de niet voor een kleintje vervaarde maffiosi een maximum aan strafbare feiten hadden opgebiecht.
Alle bekentenissen bij elkaar vormden een duimendik dossier en besloegen gezamenlijk vrijwel alle misdaden uit het Wetboek van Strafrecht. Genoeg om ze lange tijd op te bergen. Justitie kon meer dan tevreden zijn.
Voor henzelf was het resultaat minder bevredigend geweest, want geen van de mannen had iets meer over Barbara geweten. De Don zelf had al helemaal niets losgelaten. Ze waren dan ook meer dan opgelucht toen Saundra hen meedeelde dat ze het signaal van Barbara's smartphone had opgevangen.
Even later had ze de locatie gevonden en had ze de groep laten weten wie er in de top van Spiderweb zat. Hij had het amper kunnen geloven, maar het bewijs was onweerlegbaar. Gelukkig bleek Vrouwe Fortuna nog steeds aan hun kant te staan, want het scenario hoefde uiteindelijk maar weinig aangepast te worden.

Eerste prioriteit was om Barbara gezond en wel uit de klauwen van VanderBeek te bevrijden, waarna de operatie alsnog als gepland kon worden uitgevoerd.
Daarom had hij Russ erbij gehaald. Een vertrouwde persoon die haar kon opvangen, zodat hijzelf de handen voor andere zaken kon vrijhouden. Voor zover hij kon nagaan, was aan alles gedacht.

Desondanks stonden zijn zenuwen zo strak als een boog. Saundra's kansberekening gaf met bijna 100% aan dat Barbara voorlopig geen risico zou lopen, maar toch. Spiderweb was voor heel wat leed verantwoordelijk en hoe je het ook wendde of keerde, de mens was onberekenbaar. Zeker zo'n monster als VanderBeek. Hij moest alles op alles zetten om ervoor te zorgen dat hij Barbara als eerste te zien zou krijgen, voordat de zogenaamde deal kon worden afgerond. Saundra's zachte stem haalde hem terug naar het hier en nu door in zijn oor te fluisteren dat het doelwit onderweg was.
Tim had intussen het adres gevonden en terwijl hij Russ instrueerde dat hij in de bus op hen moest wachten, stapten ze uit.

< 09.23
Besef van tijd had ze ondertussen verloren. Voor haar gevoel zat Barbara al uren op die koude stoel en ze begon van alles last te krijgen. Schrijnende polsen door de handboeien, jeuk van het opgedroogde zweet, kramp van het zitten en een ongelooflijke honger. Haar horloge zei dat het vijf over half zeven ‘s avonds was, ruim twaalf uren na het gezellige ontbijt met Russ. Ze kreunde. Ze had er alles voor over om een halve dag terug in de tijd te kunnen gaan. Rinkelend verschoof de ketting toen ze steels de tranen uit haar ogen veegde. Ze was er zeker van dat ze in de gaten werd gehouden en wilde absoluut niet laten merken hoe verschrikkelijk bang ze was. Ze rechtte dapper haar rug en hield zich vast aan Russ' sterke, rustige gezicht om de paniekaanval die de kop opstak te onderdrukken. Het hielp. Iets. Scherpe tanden van angst probeerden een gat in haar maag te knagen, want ze had de uilencowboy direct nadat hij zijn masker had afgerukt herkend. Ze had haar ogen amper kunnen geloven. VanderBeek! Meermaals, ook bij INN, was hij op tv te zien. Verstandig en een gulle weldoener. Dat hij met Spiderweb te maken had, was eenvoudigweg niet te bevatten. Ook al begreep ze er niets van, ze besefte maar al te goed dat de man gevaarlijk was en veel invloed moest hebben. Dat was wel bewezen als je iemand gewoon van het toilet kon plukken, in een kist kon stoppen en hier kon opsluiten. Haar gedachten werden onderbroken toen ze een akelig piepend geluid gewaarwerd.
Het kwam langzaam dichterbij en toen VanderBeek een steekwagen door de deuropening duwde, zag ze waardoor het veroorzaakt werd. Op de steekwagen stond een cowboy.

“Zo”, zei hij. Hij parkeerde de lading ongeveer twee meter voor haar, waarbij hij de cowboy iets naar voren duwde en de steekwagen onder de stoffige laarzen van die man wegtrok.
“Maak kennis met cowboy Pete. Ook iemand die mij dwarszat, zoals jij nu! Kijk maar goed wat er van hem geworden is.”

Hij draaide zich om en liep met de piepende steekwagen weer naar buiten. Verbaasd keek ze naar de stoere figuur, die regelrecht uit een oude western leek weggelopen te zijn. Hoe langer ze keek, hoe ongemakkelijker ze zich begon te voelen. De cowboy bleef stokstijf, zonder ook maar met zijn ogen te knipperen staan en het duurde dan ook niet lang tot de gruwelijke waarheid tot haar doordrong. Het koude zweet brak haar uit. Net zoals de dieren was hij opgezet ... Zijn griezelig echte ogen, die haar vanuit het gekwelde gezicht aanstaarden, leken haar stil te waarschuwen.
Ze toonden een uitdrukking van angst, pijn en spijt. Barbara schatte hem rond de zestig en zijn gegroefde gezicht zag er werkelijk levensecht uit. Wat witjes, maar voor de rest zou je denken dat hij het elk moment van ellende kon uitschreeuwen. Degene die hem dit had aangedaan, had niet alleen een hele zieke geest, maar moest de duivel zelf zijn. Rillend van afschuw hoorde ze voetstappen naderen.

Met een voldane glimlach kwam haar kwelgeest binnen, liep linea recta door naar de cowboy en gaf hem een harde trap in zijn kruis. Het gejank dat erop volgde, ging Barbara door merg en been.
“Dit ...”, zei VanderBeek, “... is dus mijn vriend Pete. Vroeger werkte hij hier als klusjesman. Prima werker, met maar één hobby …”
VanderBeeks stem stokte even voor hij verder sprak. “... die hem helaas noodlottig is geworden. Smerige kindermisbruiker.”
Woedend trapte hij de trieste figuur een tweede keer.
Doodsbenauwd keek Barbara naar het angstaanjagende gezicht van VanderBeek en ze bleef stokstijf als een etalagepop zitten.

Terwijl het martelende gejank rochelend en kreunend wegstierf, nam hij gezellig voor haar op tafel plaats. Alsof hij een populaire oom was die een paar moppen ging tappen, vertelde hij haar wat cowboy Pete hem allemaal had aangedaan.
Barbara wist niet wat ze griezeliger vond. VanderBeeks uitdrukkingsloze gezicht, zijn vlakke stem, of de achteloosheid waarmee hij de meest intieme details zonder enige terughoudendheid verduidelijkte. Hij leek haar niet eens meer te zien toen hij over de nachtmerries sprak die zijn kindertijd hadden bedorven. Wat hij nog het ergste scheen te vinden, was de angst voor slangen die cowboy Pete hem bezorgd had, omdat hij daardoor zijn dierenrijk niet compleet kon maken. Alsof de gedachte daaraan hem uit zijn vreemde, vertrouwelijke stemming haalde, sprong VanderBeek plotseling op. Barbara knipperde verrast met haar ogen en zag zijn gezicht boos vertrekken.

“Elke keer als ik een slang zie, zweeft die smerige paal met die rimpelige zak eronder weer voor mijn ogen, verdomme! Nog mazzel dat ik al op jonge leeftijd naar New York moest verhuizen, zodat ik van hem verlost werd. Toen ik na jaren weer terugkwam, was ik beslist geen mollig jongetje van negen meer en waren de rollen omgedraaid. Die klootzak werkte hier nog steeds en dacht zeker dat ik hem vergeten was. Nou mooi niet. Het dreigement dat hij mijn ouders zou vermoorden als ik zou vertellen wat hij met mij deed, had allang geen waarde meer.

Ik deed net alsof ik hem inderdaad vergeten was en heb hem hier laten zweten om de bunker weer helemaal in orde te maken. Zodra alles hier klaar was, heb ik hem uitgenodigd om het te vieren. En reken maar dat het een feest was ...”

Het enge lachje dat zijn woorden vergezelde, deed bij Barbara de haren rechtop staan. Op slag marcheerden er een heleboel insecten met ijskoude pootjes over haar ruggengraat toen hij grinnikend vervolgde: “Hoe Pete heeft genoten, heb je zojuist gehoord. Ik heb zijn vreugde opgenomen toen ik zonder verdoving zijn rug brak. Een soortgelijk feest staat jou ook te wachten als je niet doet wat ik wil.”
Hij bracht zijn hoofd vlak bij het hare, zodat ze gedwongen werd in zijn hatelijke ogen te kijken.
“Ik kreeg zojuist een interessant telefoontje van een van mijn informanten bij Interpol. Ik weet nu dat Hakon niet ontvoerd is, zoals jij in je reportage liet horen, maar een undercoveroperatie gestart is om mij in te rekenen.” Hij lachte zo bulderend dat Barbara kleine druppeltjes speeksel op haar wang voelde spatten. Zijn hagelwitte tanden beten de lach abrupt af en zijn stem klonk laag en dreigend toen hij haar van afschuwelijk dichtbij berekenend aankeek. “Diezelfde informant zal vriendje Eriksson in de val lokken en aan mij uitleveren. Het verbaast me alleen dat hij jou daarbij nodig heeft. Waarom?” De wijze uilenogen waren definitief verleden tijd, besefte Barbara toen haar ogen de intens koude slangenblik van VanderBeek ontmoetten.

< 09.24
Het was acht uur in de avond van de eerste juni. In New York kwam Special FBI-agent Jerry Decker moe, hongerig, gefrustreerd en natgeregend thuis. Stuntelend met de gladde sleutels die door zijn vochtige vingers dreigden te glippen, bedacht hij dat het zoals altijd typisch New York was. Volgens hem kwam het alleen hier voor dat het de hele dag prachtig weer was, totdat je naar huis kon, Dan openden de hemelsluizen zich en kwam de regen met emmers tegelijk naar beneden.
Zwartgallig slofte hij de hal binnen en pelde de drijfnatte jas van zijn lichaam. Het viel hem op dat het merkwaardig stil was. De koperen gewichten van de staande klok hingen helemaal naar beneden en op de commode ernaast lag een opgevouwen velletje papier. Een korte boodschap van zijn vrouw, die hem liet weten dat ze hem zoals gewoonlijk niet had kunnen bereiken. Dus liet ze hem maar op deze manier weten dat ze met de kinderen een paar dagen bij haar ouders wilde doorbrengen.
Gelaten legde hij het terug. Hij had hen met alle liefde willen volgen, maar de gebeurtenissen rond Hakon haalden daar onverbiddelijk een dikke streep doorheen. Als hoofd van het team dat UNBI in de VS ondersteunde, kon hij niet zomaar even vrij nemen. Zeker niet nu ze al twee maanden bezig waren met de zaak Spiderweb, wat tot vandaag inspirerend en succesvol was verlopen. Voor zijn carrière hoefde hij dan ook niet te vrezen, maar hij vroeg zich af of hij daar de prijs wel voor wilde betalen. Het werk was intensief en had als een zwart gat alle energie en tijd opgeslokt, zodat er weinig voor zijn gezin overbleef. Hij wilde ze voor geen goud verliezen, maar hij kon niet zomaar het bijltje erbij neergooien, toch? Nee. Dat ging gewoonweg niet. Niet na een dag als deze, die sinds men hem vannacht rond tweeën uit zijn bed had gebeld, zo stressvol was verlopen. Vergaderingen, ettelijke telefoongesprekken en om de haverklap ad hoc overleg om te achterhalen wat er precies gebeurd was. Het ontbreken van degelijke informatie was frustrerend genoeg geweest, maar wat hem nog het meest dwarszat, was dat de media blijkbaar beter werk verricht had. Hij zou weleens willen weten hoe Barbara Kronkite de hand op zulke informatie had weten te leggen. De bewijzen waar INN mee gekomen was, bleken na onderzoek inderdaad authentiek, maar hadden tegelijkertijd een hele berg nieuwe vragen opgeroepen. Intussen was Hakon zelf nog steeds spoorloos. En daar was nu nog bijgekomen dat ook INN's onderzoeksjournaliste Barbara Kronkite van de aardbodem verdwenen leek. Hij kon het niet bewijzen, maar kon wel op zijn vingers natellen dat beide verdwijningen met elkaar te maken moesten hebben. De kers op de stresstaart was echter de opdracht van Den Haag geweest, toen UNBI's waarnemend directeur Lémarc Tasker een stapel aanhoudingsbevelen voor tientallen handlangers van Spiderweb had doorgestuurd. Hoewel hij nooit eerder zo'n enorme logistieke klus had hoeven organiseren, was dat hem met veel capriolen gelukt.
Toch had het ondervragen van de verdachten niet de informatie opgeleverd die hij Lémarc zo graag had willen bezorgen. Als met superlijm vastgekleefde oesters hadden ze allemaal, niemand uitgezonderd, hun mond stijf dicht gehouden. Het parket onder zijn voeten kraakte zachtjes toen hij niet bepaald vrolijk gestemd terugslofte en zijn doorweekte jas weghing. Hoe ze ook gedreigd, gevleid en beloofd hadden, geen van de arrestanten had ook maar iets gezegd. Waardeloos.
In Den Haag was men ook geen spat verder gekomen en hoewel hij alle vertrouwen had in de capaciteit van zijn collega's aan de andere kant van de oceaan, had hij sterk de indruk dat men daar in slaap gesukkeld was. Sinds ze daar een mol hadden ontmaskerd, was er van hun kant geen enkele actie meer ondernomen. Onbegrijpelijk. Ook het laatste telefoongesprek met Lémarc had hem geen steek wijzer gemaakt. Sterker nog, zo voortvarend en fanatiek Lémarc normaliter aan een zaak werkte, zo passief was hij nu. Hij was ongewoon zwijgzaam geweest.
In de wandelgangen ging het gerucht dat het onderzoek op ‘HOLD’ was gezet, maar toen hij Lémarc er op de man af naar vroeg, had hij enkel een oppervlakkig antwoord gekregen. Zo totaal nietszeggend dat elke politicus er jaloers op zou worden. Hij begreep er geen jota van en als hij morgenochtend niet meteen een bevredigend antwoord kreeg, zou hij zelf met zijn team de oversteek maken. Het kon toch niet waar zijn dat vanwege Hakons verdwijning het dossier Spiderweb zomaar gesloten werd? Twee maanden werk naar de knoppen. Hij moest er niet aan denken. In gedachten verzonken stond hij voor de klok en had hij intussen de wijzers op de juiste tijd gedraaid. Hij trok de gewichten op en het uurwerk kwam weer tot leven.
Hij had er onmiddellijk spijt van, want het kalme, regelmatige tikken leek de stilte in huis nog eens extra te benadrukken. Zuchtend pakte hij zijn aktetas en slofte naar de keuken, die er al net zo verlaten bij lag. Hij legde zijn aktetas op de tafel, begaf zich naar de koelkast en trok hem zonder veel animo open. Het lichtje sprong aan, wat hem een helder zicht gaf op de overdadige inhoud van één potje olijven en een halflege fles witte wijn. De wijn rook naar azijn en de olijven hadden allang de uiterste houdbaarheidsdatum overschreden. Hoopvol trok hij het vriesvak open. IJskoude damp sloeg in zijn gezicht. Op een zak diepvrieserwtjes na, was het ook hier leger dan leeg.
Zuchtend smeet hij de koelkast dicht en rommelde vervolgens in de kastjes, om als enige buit een pakje droge toast te vinden. Hij haalde zijn schouders op en kieperde de vondst in de vuilnisemmer. Hij moest Lombardini's maar bellen en een grote pizza laten bezorgen. Zijn rommelende buik vond het een prima idee en terwijl hij hongerig bedacht wat hij erop wilde, liep het water al in zijn mond. Hij kon zweren dat hij het al rook. Hij verwonderde zich over de manier waarop je hersens je zintuigen op dergelijke wijze voor de gek konden houden en liep naar de woonkamer.

In zijn ooghoeken zag hij beweging, maar voor hij kon reageren, werd hij stevig beetgepakt en samengedrukt alsof hij zich in een levensgrote bankschroef bevond. Zijn hart schoot op hol en achter in zijn keel brandde het omhooggeschoten maagzuur. Het besef schoot in een flits door hem heen. Dit was een afrekening …

< 09.25
Om exact twee uur 's nachts zag Lémarc eindelijk Holger, op wie hij al een dik uur had zitten wachten, de BIOS binnenstappen. De blonde reus keek verwonderd om zich heen, wees met een wijds gebaar naar de veldbedden en de opgestapelde proviand op tafel, en keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan. Lémarc knikte hem kort toe.
“Mooi dat je er bent, Holger”, begroette hij hem. “Ga zitten. We hebben heel wat te bespreken. Zoals je ziet, hebben we de BIOS een beetje moeten aanpassen, zodat we hier voorlopig even kunnen blijven bivakkeren.” Hij wees met zijn duim achter hem, naar Jean en Pierre. “Wij zullen hier met z'n vieren tot minimaal morgenmiddag half drie blijven zitten.”

“Ja, maar ...”, begon Holger, “... ik heb voor morgen andere…”

“Ho, ho, Holger”, onderbrak Lémarc hem. “Luister. Na mijn verhaal zul je begrijpen dat je plannen voor morgen uitgesteld moeten worden.” Lémarc dacht even na en vervolgde: “Terwijl jij en Sytsema druk bezig waren met arresteren en verhoren, zijn wij een tweede mol op het spoor gekomen. We weten nu dat er in Poko's kamer nog een smartphone ligt en we hebben bewijs dat deze met Spiderweb te maken heeft.
De precieze locatie is bekend, namelijk in een computer die onder het voormalige bureau van Poko staat. De machine staat uit en is niet verbonden met ons netwerk, dus deze wordt waarschijnlijk alleen voor opslag gebruikt. We hebben de computer bewust niet uit elkaar gehaald, om te voorkomen dat een voor ons onzichtbare beveiliging geactiveerd wordt. We kunnen geen enkel risico nemen en hebben daarom een val gezet. Pierre heeft de ruimte van cameraatjes en microfoontjes voorzien en heeft daarna meerdere bewegingsdetectors geplaatst. Zodra iemand er naar binnen gaat, krijgen we een seintje en zullen we weten met wie Poko zakendeed. Morgen, nou ja eigenlijk later vandaag, zal al het personeel zich hier voor overleg verzamelen, waarna de deur op slot gaat en dicht blijft totdat de tweede mol ontmaskerd is. Tot het zover is, houden wij hier de wacht.”

< 09.26
Ja, dacht Jerry moedeloos. Dit was de maffia die met hem kwam afrekenen. Uit alle macht probeerde hij zich uit de knellende greep los te worstelen, maar de armen die zijn borstkas bijna platdrukten, weken geen millimeter.
Koortsachtig trachtte hij te bedenken wat hij kon doen om het tij te laten keren, want dat hier niets goeds uit kon komen, stond wel vast. Machteloos moest hij toezien hoe een modieus geklede Italiaan opstond, zelfverzekerd naar hem toeliep en voor hem stil bleef staan.

Een gouden vonkje flitste heel even op toen de man zijn mond opende en hem amicaal begroette. Die stem ... Verdomme. Die stem kende hij. Dat kon niet, want dat was de stem van … “
Jerry!” Het harde geluid van de knippende vinger die voor zijn neus gehouden werd, deed hem geschrokken opkijken. De Italiaan keek hem onderzoekend aan.
“Ben je er weer, Jerry? Sorry voor de overlast, maar ik kon je alleen op deze manier ontmoeten. Mijn vriend Tjan was zo vriendelijk om je in bedwang te houden, zodat je niet om je heen zou gaan schieten. Voor alle zekerheid bewaren we je wapen even voor je.” Jerry voelde dat iemand zijn pistool uit de holster trok, waarna Tjan hem vrijwel helemaal optilde en hem zonder pardon in de tv-stoel pootte. De knellende armen verdwenen, maar Tjans plompe vingers bleven waakzaam op zijn schouders rusten.
De gladde Italiaan - Hakon? - nam op het voetenbankje tegenover hem plaats en knikte bevestigend.
“Jawel, Jerry. Ik ben het. Undercover. Ik stel voor dat we eerst wat eten. Daarna zal ik je vertellen waarom ik hier ben. Oké?” Het mediterrane gezicht, waarvan de trekken in het geheel niet op die van Hakon leken, keek hem onderzoekend aan. Toch was de stem absoluut de zijne en ook omdat hem verder nog geen haartje gekrenkt was, besloot Jerry om hem het voordeel van de twijfel te geven. “Lijkt me een prima plan. Ik lust eerlijk gezegd wel wat.” Dat zijn zintuigen hem toch niet hadden bedrogen, bleek wel uit de stapel pizzadozen die door een lange, ernstig kijkende man op de salontafel werd gezet. Hij werd gevolgd door een knappe vrouw, die er een tray koffiebekers naast zette. De handen verdwenen van zijn schouders. Ze bleken bij een krachtpatser te horen, die zonder boe of ba te zeggen op een van de fauteuils neerplofte. Het meubel kraakte onheilspellend en het mocht een wonder heten dat hij er niet ter plekke doorheen zakte. Terwijl ‘Hakon’ diens gezelschap kort voorstelde, registreerde Jerry's neus de verrukkelijke geur die van de dozen en bekers afsloeg.
Zijn buik liet luid rommelend van zich horen. Het vreemde gezelschap schoot in de lach.
“Pak aan, Jer.” ‘Hakon’ gaf hem een opengeslagen doos. Hij nam een enorme punt, vouwde hem ongegeneerd dubbel en beet er gretig in. Kauwend en slikkend, keek hij eens goed naar het kwartet dat links en rechts om hem heen zat te eten. Die monsterlijk vierkante Aziaat heette Tjan, als dat tenminste zijn echte naam was. Met hem kon je het maar beter niet aan de stok krijgen, want die gast had hem ondanks zijn eigen gewicht van 120 kilo moeiteloos in bedwang gehouden. Behalve om er de ene na de andere pizzapunt in te schuiven, deed hij zijn mond niet open. Diens gezicht leek wel gebeeldhouwd en wat er in dat hoofd omging, was met geen mogelijkheid te doorgronden.
De andere Aziaat van het gezelschap, ene Tony, was zijn absolute tegenpool. Zijn huid was veel donkerder. Hij was zeker een kop kleiner en oogde tenger. Zijn gewicht bedroeg waarschijnlijk niet veel meer dan een kwart van dat van Tjan. Afgezien van het prachtige vest dat hij aanhad, was hij de minst opvallende van de vier. Dat kon je van de knappe roodharige die naast hem zat beslist niet zeggen. Haar glinsterende, groene ogen hadden pure energie uitgestraald toen ‘Hakon’ haar als Arda had voorgesteld. Terwijl hij ogenschijnlijk rustig at, kon hij gewoonweg voelen hoe ze hem onafgebroken in de gaten hield. Al was ze nog zo knap, ze gaf hem de kriebels. Hij kon haar aandacht maar beter vermijden. In de fauteuil tegenover hem was die lange vent die de pizza's had meegebracht neergestreken. Tim. De man leek regelrecht van een strijkplank te komen en deed hem nog het meest aan een stijve Engelse butler denken.
Op het eerste gezicht zaten ze allemaal ontspannen te eten, maar iets in hun houding deed Jerry vermoeden dat ze continue op hun qui-vive waren. Een merkwaardiger stel mensen had hij nog nooit meegemaakt. Rooie Arda was met katachtige bewegingen geruisloos opgestaan en begon de lege dozen en servetten te verzamelen. ‘Hakon’ gaf hem intussen een van de bekers.
“Zo, Jerry. Nu het grommende beest gevoed is, zal ik je vertellen waarom ik je op deze manier heb overvallen.” Arda ging met de tray rond en ‘Hakon’ begon zijn verhaal. Met een aangenaam gevulde buik luisterde Jerry genietend van zijn koffie naar hun belevenissen van die dag. Gaandeweg raakte hij er steeds meer van overtuigd dat de Italiaan inderdaad Hakon moest zijn. Zijn mond viel bijna open van verbazing toen Hakon hem vertelde wie de leider van Spiderweb was en hoe hij deze uit de tent wilde lokken. Dat hij tegelijkertijd INN-journaliste Kronkite, die door VanderBeek ontvoerd was, wilde bevrijden, deed hem fronsen. Hakon legde hem uit wat ze van plan waren, maar hij twijfelde of hij met diens werkwijze akkoord kon gaan.
Ontvoering stond bovenaan op de prioriteitenlijst van de FBI en hij kon een pittige discussie met de directeur verwachten wanneer deze te weten kwam dat hij op de hoogte was en dit niet gemeld had. UNBI mocht dan wel onder de VN-vlag opereren, maar de FBI had de verantwoording wanneer het om ontvoeringen ging. Van alle misdrijven in de VS stond kidnapping in de top drie.
Aan de andere kant moest hij Hakon gelijk geven. Er was dan wel een groot deel van Spiderweb ontmanteld, maar het was zonneklaar dat er nog vele informanten rondliepen die niet zouden aarzelen om VanderBeek in te seinen zodra ze lucht van Hakons operatie kregen. Hij moest toegeven dat Hakons plan er verdomd goed uitzag en dat het, ook niet onbelangrijk, een goede kans bood om op korte termijn een eind aan Spiderweb te maken. Een aantrekkelijk idee. De actie zou riskant zijn, maar beslist niet onmogelijk. Ervan overtuigd dat ze het konden klaarspelen, knikte hij instemmend.

“Oké, ik doe mee. Ik zal de nodige SWAT-teams organiseren en op stand-by houden. Zodra jullie succes hebben, zal ik ze inzetten.”

< 09.27
De vettige geur van gebakken vlees, aardappelen, champignons en uitjes, vermengd met de zure stank van het opgedroogde braaksel op haar broek, deden Barbara kokhalzen.
Krampachtig hield ze haar vrije arm zo strak mogelijk tegen haar maag geklemd, om te voorkomen dat ze voor een tweede keer haar ingewanden eruit zou spugen. Misselijk en draaierig probeerde ze zo goed mogelijk rechtop te blijven zitten, zodat VanderBeek niet zou zien hoe ellendig ze eraan toe was. Hij zou haar doodmaken. Net zoals cowboy Pete en het onschuldige dier dat het monster een uurtje geleden naar binnen had gebracht.
Binnen in haar krijste de angst die in paniek tegen haar opeengeklemde lippen beukte en een zee van tranen dreigde haar te verstikken. Maar hoe wanhopig en tot op de draad versleten ze zich ook voelde, ze zou niet toegeven. Koppig beet ze haar kiezen op elkaar, sloot haar ogen en probeerde alle gedachten uit haar hoofd te bannen. Wat maar niet lukken wilde … Steeds doken VanderBeeks uitdrukkingsloze slangenogen op, die haar intens koud aanstaarden.
Ook cowboy Petes pijnlijke gejammer bleef onafgebroken in haar schedel rond echoën. Tegelijkertijd bleef de horrorshow van het afgelopen uur zich onophoudelijk voor haar ogen afspelen. In eerste instantie was ze opgelucht geweest toen de veeboer cowboy Pete naar buiten had getransporteerd en ze zijn voetstappen had horen wegsterven. Het was ineens zo rustig en stil als in een graftombe geweest, waardoor ze half in slaap gesukkeld was. Dichterbij komend driftig tikkend hoefgetrippel had haar gewekt. Het geluid bleek van een klein kalfje te zijn dat het monster aan een halsband de kamer had binnengetrokken. Vermoedelijk aanvoelend wat er stond te gebeuren, had het diertje wild aan de leiband getrokken. De paniekerig ronddraaiende, grote ogen hadden haar eigen angst en wanhoop glanzend weerspiegeld.
Blijkbaar had ze er medelijdend naar gekeken. “Heb je moeite met die onschuldige oogjes, liefje?”, had VanderBeek haar gemoedelijk gevraagd. Zonder enige overgang had hij een mes gepakt, het bekje vastgegrepen en beide ogen uit het kopje gewipt. De snelheid en achteloosheid waarmee hij het deed, hadden haar overrompeld. Dubbelklappend en voelend hoe haar eigen ogen uit de kassen dreigden te springen, had ze ziel en zaligheid uitgekotst. Maagzuur en gal hadden haar keel in brand gezet, maar dat had ze pas veel later gemerkt. Nooit zou ze het hartverscheurend klagende geluid kunnen vergeten. Uitgeput van het overgeven, was ze bibberend overeind gaan zitten en terwijl ze het vies aanvoelende haar van haar klamme voorhoofd veegde, had ze VanderBeeks gezicht gezien. Met over elkaar geslagen armen had hij lachend naar haar en het trillende, blinde kalfje staan kijken. Zijn gezicht …
Onverbloemde euforie. Het monster had lachend staan genieten. Opgewekt had hij uitgelegd dat deze uitzonderlijke dag een goede, gezonde maaltijd verdiende. Hij had een teil gepakt en had het dier ruw naar zich toegetrokken. Met zijn linkerhand had hij opnieuw het kopje vastgepakt, terwijl hij tegelijkertijd zijn rechterkolenschop om het nekje had geslagen. Hij had het spartelende dier achteloos omhooggerukt en een snelle draaibeweging gemaakt, zodat de hals akelig krakend gebroken was. Het kalfje had plotsklaps als een vod aan VanderBeeks hand gehangen. Moeiteloos had hij het de keel opengesneden en het bij de achterpootjes omhooggehouden, zodat het bloed in de teil kon lopen. De metalige, weeïge geur die vrijkwam, had haar als een bliksemslag getroffen. Door haar mond ademend om niet te hoeven overgeven, was ze getuige geweest van de slachtpartij.
Zonder omhaal had VanderBeek het dier de buik opengesneden en de darmen en organen voor haar voeten op een dampende hoop in de teil laten vallen. Vakkundig had hij het van de huid ontdaan en een paar lappen vlees afgesneden. De rest had hij in plastic gewikkeld en in een grote koelkast weggeborgen. Onder het herhaaldelijk neuriën van een liedje dat Barbara als een nummer van Status Quo herkende, had hij amper een kwartier later alle afval opgeruimd en de tafel gepoetst, en lagen de lappen vlees op de grill te braden. Hij had snel, zeker en geroutineerd gewerkt. Het was wel duidelijk dat hij dit niet bepaald voor de eerste keer had gedaan. Deze totaal geschifte psychopaat was een ouwe rot. Een uiterst gevaarlijk roofdier dat geen greintje medeleven had voor welk wezen dan ook.

Op dat moment had Barbara zich gerealiseerd dat ze geen enkele kans maakte. Hakon zou in zijn val lopen en daarna zou de griezel hen beiden vermoorden. Zo pijnlijk mogelijk ... Neuriënd zette VanderBeek een groot, goedgevuld bord op tafel en ging tegenover haar zitten. Hij glimlachte en keek haar tegelijkertijd koud aan. Hij sneed een groot brok vlees af en stak het in zijn mond. Hij kauwde. Sap sijpelde langs zijn mondhoeken. Hij leek het niet te merken.
Stilzwijgend zat hij haar al etend koud en berekenend aan te staren. Gevangen in zijn hypnotiserende blik, staarde ze terug.
Ze voelde zich uitgehold. Haar hoofd was leeg. Zo leeg als de Sahara …
Het kletterende geluid van het bestek dat VanderBeek op zijn leeggegeten bord liet vallen, deed Barbara uit haar trance opschrikken. Ze verwachtte het ergste toen hij naar haar toekwam en haar handboei van de tafel losmaakte. Ze kon haar oren niet geloven toen ze hem op tamelijk normale toon hoorde zeggen dat ze naar het toilet mocht. “Daarna breng ik je naar mijn kantoor, waar je blijft tot ik je weer nodig heb.” De hoop die fel opvlamde, werd meteen gedoofd toen hij vervolgde: “En dat is morgen, zodra Hakon hier is gearriveerd.” Vergenoegd wreef hij in zijn handen en knikte haar opgewekt toe. “Onze tête-à-tête wordt weldra een feestje voor drie. Jij en Eriksson zullen het pronkstuk van mijn verzameling worden. Ik zal jullie naar mijn beste kunnen vermaken. Erewoord.” Hij hees haar ruw bij haar arm omhoog, maar de dubbele bodem in zijn woorden ontging Barbara allerminst. Met behulp van de prikstok dreef VanderBeek haar de hal met opgezette dieren in. Ze voelde een grote verwantschap met het kalfje, terwijl ze stijf en houterig voor hem uit strompelde. Een wandelende dode, dacht ze moedeloos.

< 09.28
Met zijn benen languit gestrekt, over elkaar geslagen armen en kin op de borst, zat Russ perfect in balans de reeks gebeurtenissen van het afgelopen etmaal te overdenken.
Als iemand hem die ochtend verteld zou hebben dat Barbara onder zijn neus weggegrist zou worden en hij nog geen 24 uur later in een undercoveroperatie betrokken zou zijn, zou hij hartelijk gelachen hebben. Het was echter maar al te waar gebleken, waardoor hij nu, midden in de nacht, in zeer bijzonder gezelschap naar Texas vloog. Ze gingen achter de leider van Spiderweb aan en zouden en passant Barbara redden. Krankzinnig. Zoiets kwam alleen in boeken en films voor. En dan degenen met wie hij onderweg was ... Zulke buitenissige figuren had hij nog nooit gezien. Net als de enorm snelle helikopter waar hij in zat. Een hem onbekend type, dat ondanks de hoge snelheid bijzonder weinig geluid produceerde. Van buitenaf gezien leek het alsof de machine uit één stuk gegoten was en ook het materiaal waaruit het bestond, voelde merkwaardig aan. Alles bij elkaar genomen, kwam de hele situatie hem voor als een vreemde, surrealistische droom. Het was echter bittere realiteit. Met ondersteuning van een aantal SWAT-teams van de FBI op de grond, zou de op handen zijnde actie in eerste instantie maar door vijf mensen worden uitgevoerd: Hakon, die rooie en de drie broers. Zichzelf telde hij maar niet mee. Tot een paar uur geleden had hij gedacht dat hij zijn mannetje wel stond, maar nadat hij gelezen en gehoord had waartoe dat kwartet in staat was, wist hij dat hij maar een amateurtje was, net goed genoeg om als toeschouwer mee te mogen. Dat had even wat voeten in de aarde gehad, omdat die FBI-agent Decker niet had staan trappelen om een burger bij zo'n riskante operatie te betrekken. Vanwege het feit dat de ontvoering op Amerikaans grondgebied had plaatsgevonden, had de FBI daarin het laatste woord.
Decker had pas ingestemd nadat gebleken was dat hij als sergeant bij het Marine Corps gediend had en Hakon gezworen had dat hij persoonlijk voor Russ' veiligheid instond. Het was helemaal van een leien dakje gegaan toen bleek dat iemand van Deckers eigen afdeling een ex-marinier van dezelfde lichting bleek te zijn. Direct nadat hij de nodige papieren, waaronder een eigen risico- en geheimhoudingsverklaring, had ondertekend, was hij meteen van de gaande operatie op de hoogte gebracht. Hij had alle dossiers mogen inzien en had nauwelijks kunnen geloven wat hij las. Tijdens de uitgebreide zitting daarna had hij sprakeloos zitten luisteren.

Hij was zwaar onder de indruk geweest van de snelheid waarmee men Barbara's verblijfplaats had weten te traceren en het gemak waarmee haar bevrijding werd ingepast in het al klaarliggende plan van aanpak om de leider van Spiderweb te arresteren. Dat Decker over de meest moderne apparatuur kon beschikken, bleek wel uit de informatie die hij presenteerde. Een uitgebreide plattegrond en haarscherpe satelliet- en 3D-videobeelden van VanderBeeks ranch, waar deze diens hoofdkwartier had. Tot in detail was alles in kaart gebracht, van een volledige personeelslijst en een overzicht van alle diensten waarvan de veeboer gebruikmaakte, tot en met alle registratie-informatie van deze bedrijven.
Er zaten zelfs geheime dossiers van de CIA bij. Het was zo'n overweldigende berg informatie geweest, dat zijn hoofd er nog steeds van tolde. Een zekere Saundra had alle gegevens verzameld en geanalyseerd en daaruit acht personeelsleden gefilterd die volgens haar VanderBeeks lijfwachten waren. De dossiers van deze mannen waren duimendik. Een divers gezelschap van zware criminelen en huurlingen, die geweld als een tijdverdrijf beschouwden.
Er waren zelfs filmbeelden bij, waarop men deze cowboys schietoefeningen zag doen en kon zien hoe ze onderwezen werden in man-tot-man gevechten. Ondanks deze lijfwacht van acht harde kerels plus een voorman die ook geen lieverdje bleek, was Hakon van mening dat hij en zijn team het konden klaarspelen. Russ kon alleen maar hopen dat Hakon, die eerder zo’n gladde, Italiaanse soapfiguur leek dan de directeur van UNBI, gelijk zou hebben. Zoals hij er nu bij liep, wekte hij niet bepaald veel vertrouwen. De mimiek en lichaamstaal waren zo anders dan die van Hakon zelf, dat hij zijn best moest doen om te onthouden dat Mario in werkelijkheid Hakon was.
De act was perfect en in gedachten nam Russ er zijn pet voor af. Tot vandaag was hij altijd jaloers geweest op de vriendschap tussen Hakon en Barbara, maar nu was hij meer dan dankbaar dat ze zo'n goede vriend had. Niet alleen capabel, maar ook invloedrijk. Zonder hem had hij hier nu niet gezeten. Zodra ze in de lucht waren, had Hakon hem nog bijgepraat over hetgeen hij verwachtte zodra ze geland waren. Ze zouden ongetwijfeld door VanderBeeks lijfwacht opgevangen en gefouilleerd worden. Daarom hadden ze zich allemaal ruim voorzien van diverse wapens, waarvan het de bedoeling was dat ze gevonden werden. Dat zou hen het gevoel geven dat ze de regie in handen hadden.
De echte wapens vormden Tony, Tjan en Arda, had Hakon gezegd. Omdat hij hun dossiers had gelezen, had Russ hem onmiddellijk geloofd. Niemand zou verwachten dat iemand als Tjan, die in zijn slobberige pyjama net een zwaar aan obesitas lijdende patiënt leek, in werkelijkheid een geweldige krachtpatser was. Eén bonk spieren, hard als staal, snel en als het moest dodelijk. Zijn tengere broer Tony daarentegen, viel nauwelijks op.
Het meest opmerkelijke aan hem was het ingewikkeld geknoopte lederen vest dat hij over een eenvoudig katoenen hemd droeg. Het was kunstig versierd met een verscheidenheid aan matglanzende metalen plaatjes.
Niets aan deze excentriek geklede figuur deed vermoeden dat hij meester was in een oeroude Koreaanse vechtsport. Hij had in Tony's dossier gelezen dat diens grootvader deze bijna uitgestorven sport een nieuw leven had ingeblazen en er nieuwe aanvals- en verdedigingstechnieken aan had toegevoegd. Deze nieuwe variant werd alleen onderwezen aan de zéér getalenteerden die daartoe uitgenodigd waren. Tony, die de hoogste graad bezat, was misschien nog wel sneller en dodelijker dan zijn massieve broer. In tegenstelling tot die twee werkte Tim, de langste van het trio, hem regelmatig op zijn lachspieren. Met die komische Britse houding, dat bekakte accent en diens droge humor zou je hem eerder voor een stand-up comedian houden dan voor de technisch begaafde virtuoos die hij in werkelijkheid was. Hij bezat een waslijst aan brevetten voor machines waarmee je kon rijden, varen en vliegen. Op het sociale vlak was de man een stijve hark, maar met alles wat ook maar enigszins een mechaniek of motor bezat, ging hij moeiteloos om.
De enige vrouw in het gezelschap heette Arda. Aan haar figuur te zien, moest ze dagelijks menig uurtje in de sportschool doorbrengen. Gracieus en lenig deed ze hem nog het meest aan een poema denken, die met haar glinsterend groene kattenogen alles in de gaten hield. Hij was niet direct bang voor haar, maar wilde liever niet te dicht in haar buurt komen. Hij had het sterke gevoel dat ze zonder enige waarschuwing zomaar kon uithalen. Veel had Hakon niet over haar losgelaten, maar “als het erop aankwam, stond ze haar mannetje”, had hij gezegd. Hij had er nadrukkelijk aan toegevoegd dat, zodra ze geland waren, Russ te allen tijde achter het viertal moest blijven, zodat die hun handen vrij hadden. Hakon verwachtte dat alleen híj dicht bij VanderBeek in de buurt kon komen.
Mochten ze van elkaar gescheiden worden, dan zou Tony de leiding overnemen. Hoewel alles er op papier goed uitzag en hij het bekwame gezelschap waarin hij zich bevond zonder meer vertrouwde, bleef Russ zich zorgen maken. Wat zou er gebeuren als er een keuze gemaakt moest worden tussen VanderBeek arresteren of Barbara redden?
Terwijl hij op het ritmisch zoemende geluid van de helikopter wegdoezelde, wist hij één ding zeker: hij ging Barbara bevrijden en zodra hij haar in zijn armen had, zou hij haar nooit meer loslaten. Hij zou haar kussen tot ze blauw zag.

< 09.29
“Goedemorgen, meneer. Heeft u genoeg gehad aan uw korte nachtrust?”
“Ook goedemorgen, Saundra”, antwoordde de Lord, die met een kop thee in de hand de torenkamer binnenkwam.
Op het GRID gaf de klok 07.37 AM aan en op de beeldschermen zag hij dat Saundra meerdere plaatsen in de gaten hield.
“Na de ruim twintig uur die ik hier gisteren heb doorgebracht, ben ik als een blok in slaap gevallen, maar die paar uurtjes waren voldoende. We kunnen er weer tegenaan.
Begin maar met een mondeling statusrapport.” Hij zocht zijn stoel op en zette de beker naast zich op de console. “Zoals u wilt, mijnheer.
Punt 1.
De helikopter is op tijd vertrokken en ze zullen precies over 5 uur en 23 minuten om 08.00 uur plaatselijke tijd bij de ranch landen.
Punt 2.
FBI-agent Decker heeft zijn woord gehouden en met onze hulp is er een colonne SWAT- teams onderweg naar de aangewezen locatie. Zij zullen vlak voor Hakons aankomst hun uitvalbasis bereiken.
Zoals verwacht, staat de plaatselijke sheriff op de loonlijst van Spiderweb. Zodra hij de commandowagen betrad, is zijn smartphone gescand. De informatie daarop gaf genoeg duidelijkheid. Ik heb voorkomen dat hij VanderBeek kon informeren over de zware politie-inzet zo dicht in de buurt van de ranch.
Agent Decker heeft hem ervan overtuigd dat er een gewelddadige motorbende zal worden gearresteerd en hem voorgespiegeld dat hij er alle erkenning voor zal ontvangen. Het komt erop neer dat hij zonder dat hij het beseft, eigenlijk een gevangene van agent Decker is. Hij zal voor ons geen dreiging meer vormen.
Punt 3, sub a.
De spinnetjes die Onawa in de schakelkast van de telecommunicatiecentrale van de ranch heeft geplaatst, doen hun werk prima. Het voordeel dat het een apparaat betreft dat door uw bedrijf Markland geleverd is, hebben we ten volle benut. Elke vorm van communicatie kunnen we moeiteloos volgen. Op de ranch wordt onderling contact gehouden met smartphones waarvan het verkeer via een lokaal draadloos netwerk verloopt.
Zoals voorspeld, zal VanderBeek Hakon ontvangen. Blijkbaar wil hij geen overbodige getuigen, want hij heeft al het gewone personeel weggestuurd. De enig overgeblevenen zijn VanderBeeks lijfwacht, voorman en een handvol andere beveiligers, waaronder twee man bij de hoofdpoort. Het huishoudelijk personeel is met een bus naar een hotel in het plaatsje Broetsthel vervoerd. De overige cowboys hebben de opdracht gekregen om tot nader order bij de kuddes op de prairie te blijven. Vanwege een grote veemarkt in de buurt, bevindt het merendeel daarvan zich in de buurt van de ranch.
Punt 3, sub b.
Onawa heeft nog eenmaal de ranch en bijgebouwen onderzocht, maar er was geen mogelijkheid om het gedeelte waar VanderBeek en diens voorman hun kantoren hebben binnen te komen. Omdat Onawa nergens een spoor van Barbara heeft kunnen ontdekken, moet ze zich daar of ondergronds bevinden.
Naar aanleiding van hetgeen Onawa in het verlengde van het kantoor aan de zuidelijke kant van het hoofdgebouw heeft ontdekt, kunnen we van het laatste uitgaan. Ze heeft daar in het gras een heleboel buisjes ontdekt die er in een vierkant patroon net bovenuit steken. Helaas zijn deze buisjes zodanig geconstrueerd dat wij er geen gebruik van kunnen maken. Om ervoor te zorgen dat een van de diertjes erdoorheen kan kruipen, is speciaal gereedschap nodig en dat heeft Onawa niet bij zich. Hoewel de buisjes veel smaller zijn dan gewoonlijk, is het duidelijk een constructie om licht door te laten. Dus bevindt zich daar een ruimte onder de grond.
Het is tevens de locatie vanwaar we het noodsignaal van Barbara's smartphone hebben opgevangen. Het apparaat is daarna van onze radar verdwenen. Hakon is ingelicht en het is aan hem om ervoor te zorgen dat VanderBeek hem naar deze ondergrondse ruimte meeneemt.
Punt 4, sub a.
In Den Haag heeft Lémarc alles onder controle. Van alle informatie die de handlangers van Casanova hebben verstrekt, is een uitgebreid rapport voor UNBI gemaakt. De opsporing en aanhouding van een mogelijke tweede mol zal ik actief begeleiden.
Punt 4, sub b.
Op dit punt aangekomen, moet ik u melden dat ik nog steeds geen antwoord heb op...” Gewend dat Saundra in een mum van tijd de meest ingewikkelde problemen wist op te lossen, verslikte de Lord zich haast in zijn thee. “Jij, Saundra?”, vroeg hij ongelovig. “Hoe bestaat het. Wat is precies het probleem waar je mee worstelt?”

Saundra's stem, die direct gezwegen had zodra de Lord haar onderbrak, vervolgde: “Ik heb nog niet kunnen achterhalen wat nu de precieze betekenis is van dat korte berichtje met de instructie om de computer te activeren, dat naar Poko is verstuurd. Het is een feit dat de gesignaleerde smartphone aanstaat en zich in de computer onder Poko's bureau bevindt, maar dat is ook alles. De betreffende computer, een desktop, staat niet aan, wat ook moeilijk zal zijn, daar deze niet op het lichtnet is aangesloten. Dit type heeft ook geen extra ruimte voor een eigen stroomvoorziening. De batterij van het mobieltje dat erin zit, is te zwak en kan evenmin als stroombron dienen. De conclusie van Lémarc dat deze dan vermoedelijk als opslag wordt gebruikt, is voorlopig de enige logische. Zodra ik meer weet, hoort u het direct.
Punt 5.
Russ. U was niet erg enthousiast om hem erbij te betrekken, maar nadere analyse geeft aan dat het de beste mogelijkheid is. Het is niet te voorspellen wat er zal volgen wanneer VanderBeek is uitgeschakeld. Hoewel haar bioprofiel er tijdens de korte activering van haar smartphone goed uitzag, weten we niet in welke conditie Barbara momenteel verkeert. Dat een goede vriend als Russ haar opvangt, zodat Hakon zich daar niet om hoeft te bekommeren, is een goede keuze.”
Saundra's stem zweeg en de Lord stond op. “Dankjewel, Saundra. Fijn dat alles stevig in de steigers staat. Het zal nog wel even rustig blijven, denk ik. Een mooie gelegenheid om met mijn gezin te ontbijten. Als er niets bijzonders gebeurt, ben ik rond enen weer terug.”
Met de lege beker aan zijn pink bengelend, draaide de Lord het GRID de rug toe en liep naar de deur. “Eet smakelijk, meneer.”

< 09.30
Russ dacht dat hij net zijn ogen had dichtgedaan, toen een bekende stem hem uit zijn onrustige slaap trok.
In zijn koptelefoon hoorde hij Saundra zeggen dat de vogel gelanceerd kon worden.
Hij moest langer getukt hebben dan hij dacht, want hij was zo stijf als een plank. Hij klopte met harde hand het gewricht van zijn slechte knie los en wilde net vragen wat Saundra bedoeld had, toen hij Tjan de deksel van de houten kist, die al de hele reis tussen hun voeten had gestaan, zag openen. Hij keek erin en zag tot zijn verbazing dat er een grote vogel in lag. Een prachtige steenarend. Terwijl Tjan de vogel uit de kist tilde, voelde Russ de helikopter vaart minderen. Even later bleef de machine zacht zoemend stil in de lucht hangen. Met een klik ontsloot de van afstand bediende deur naast Russ zich en frisse lucht stroomde de helikopter binnen. Tjan schoof met een voet de kist uit de weg en verbaasd zag Russ hem de dode vogel naar buiten gooien. Het arme dier viel als een baksteen naar beneden.
Hij keek Tjan aan en wilde vragen wat hier in hemelsnaam de bedoeling van was, toen hij zag dat de vogel majestueus zijn brede vleugels uitvouwde, met een paar machtige slagen hoogte won en voor hen uit wegzweefde.
Hakon tikte hem aan, knipoogde en zei: “Mooi, hè? Net echt.” Russ moest toegeven dat dat inderdaad het geval was, maar begreep er verder niets van. Voor hij Hakon echter om opheldering kon vragen, hoorde hij via zijn koptelefoon dat de SWAT-teams hun positie hadden ingenomen en op instructies wachtten. Direct alert, vroeg Hakon aan Saundra hoe de situatie er ter plaatse uitzag. Door de koptelefoon hoorde Russ haar zeggen: “Het ontvangstcomité, bestaande uit VanderBeeks lijfwacht en diens voorman, staat klaar. Waar de rancher zelf verblijft, is onduidelijk. Onawa heeft zich in de grote paardenstal verborgen en houdt zich gereed om eventueel bij te springen. Het zicht is uitstekend.”
Iedereen om hem heen barstte in lachen uit, maar wat nu precies de grap was, ontging Russ volledig.

Het gevoel een vreemde eend in dit bijzondere gezelschap te zijn, was even heel sterk aanwezig.
Terwijl hij Tjans knokkels hoorde kraken en hij Arda rek- en strekoefeningen zag doen, klonk Hakons stem: “Nog een klein kwartier en dan zijn we er.
Wat er ook gebeurt, vergeet niet om mij als Mario aan te spreken!” De deur zoefde dicht en de helikopter vloog verder.

< 09.31
Terwijl de helikopter het laatste stukje van de vlucht over de eindeloze prairie met z'n enorme kudden koeien voortzette, zat Hakon via zijn tablet-pc de laatste details door te nemen.

Hij bekeek de livestream die de arend van de ranch maakte en zag tussen het hoofdgebouw en de paardenstal het ontvangstcomité al klaarstaan. Tevreden constateerde hij dat er voor Tim meer dan genoeg ruimte was om te kunnen landen.
Terwijl hij door de foto's van de tegenstanders bladerde en hun gezichten goed in zijn geheugen prentte, kwam Saundra's stem zijn rechteroor binnen.

“Zoals je verzocht, heb ik via je implantaat je bioprofiel gecontroleerd. De tintelende jeuk die je in je rechterhand hebt, duidt niet op een mogelijke hartkwaal, want dan zou je last moeten hebben van je hele rechterarm, met een pijnlijke uitstraling naar je borst. Je hebt gezegd dat de kleur en contour van het teken op je hand niet is veranderd en dat deze jeuk alleen de lijn volgt. Nergens ter wereld wordt dit specifieke symptoom beschreven. Het enige artikel dat ik gevonden heb, stamt uit het begin van de 19e eeuw en gaat over de Maya's. Mensen met een dergelijk teken op hun rechterhand, zouden met hun voorouders kunnen communiceren. Dit fenomeen is blijkbaar nooit verder onderzocht, want ik kan hierover geen enkele andere publicatie vinden. Wel raad ik je aan om een dermatoloog te bezoeken, want het zou eventueel ook op huidkanker kunnen duiden.”

Hij bedankte Saundra, tikte het overzichtsscherm aan en zag dat ze meerdere plaatsen in de gaten hield. In Den Haag was de BIOS al met personeel volgestroomd en hij zag Lémarc en Jean als roofvogels om zich heen kijken, speurend naar tekenen van de mol. In het venster dat de informatie uit Amsterdam toonde, zag hij Marilyn en Joost naast elkaar zitten.
Saundra had hen blijkbaar ingeseind dat hij naar ze keek, want Joost keek recht de camera in en stak beide duimen op. Marilyn, die geconcentreerd de joystick bediende waarmee de arend aangestuurd werd, glimlachte enkel even.
Grinnikend liet hij ze alleen, om na te gaan hoe de zaken er in Schotland voorstonden.

Het venster opende zich en meteen hoorde Hakon de stem van de Lord in zijn rechteroor.
“Wel, Hakon. De laatste loodjes. Voor zover we weten, is iedereen geïnformeerd en zijn er geen signalen dat VanderBeek en de rest van Spiderweb onraad ruiken. Zodra jullie voet aan de grond zetten, gaan wereldwijd direct de arrestatiebevelen de deur uit om de overgebleven groep Spiderweb-volgelingen aan te houden. Nadat Saundra ontdekt had hoe VanderBeek met zijn mensen communiceerde, heeft ons digitale wonder honderden handlangers kunnen traceren. De teller staat nu op 731. Mocht Spiderweb eventueel over een noodprotocol beschikken, dan zal dat niet werken, want Saundra zal ervoor zorgdragen dat geen enkel lid met een ander contact kan opnemen. Ons scenario loopt geheel volgens plan. Rest mij niets anders dan jullie alle succes toe te wensen.”

Terwijl ze afscheid van elkaar namen, hoorde Hakon op de achtergrond Saundra's stem. “Meneer, ik heb iets ontdekt waar direct actie op ondernomen moet worden.”

Tim had echter de landing al ingezet, waardoor Hakon geen tijd meer had om zich daarin te verdiepen.
Wetend dat hij onmiddellijk geïnformeerd zou worden als het voor hen noodzakelijk was, deed hij zijn tablet-pc uit en zette zich mentaal schrap voor de uitdaging die in het verschiet lag. Tim kwam, zoals ze gepland hadden, schuin aanvliegen, waardoor tijdens de landing een enorme wolk zand de lucht in geblazen werd. In gedachten complimenteerde Hakon Tim met het nauwelijks voelbare schokje waarmee hij de helikopter neerzette. Hakon wist dat de zandwolk hen tijdelijk voor het ontvangstcomité onzichtbaar maakte. Het was een tactisch voordeel dat ze absoluut nodig hadden. Het zou de tegenpartij tevens irriteren, wat voordeel zou kunnen opleveren.
Voordat Tim de deur opende, liet hij iedereen weten dat ze, zodra ze naar buiten gingen, hun ogen gesloten moesten houden en elkaar moesten vasthouden. Hijzelf zou vooropgaan. Vanwege de speciale lenzen die Marilyn voor hem gemaakt had, zou hij geen last hebben van het rondwervelende zand en stof. Hij haalde een etui uit zijn binnenzak, pakte de bril eruit en zette hem op.

“Tim. Het is zover. Doe maar open.”

COWBOYS EN INDIANEN

< 10.01
In de BIOS zag Lémarc op het grote beeldscherm dat de klok nog twee minuten aangaf. Bijna tijd voor de show. Om hem heen werd het geroezemoes langzaam luider.

Jean kwam bij hem staan. “Ziezo, op de twee zieken na is iedereen binnen. Alle smartphones zijn gecontroleerd en er is nergens een losliggend exemplaar te bekennen. Tot op heden is niemand in de buurt van de smartphone in de computer van Poko geweest. Lijkt erop dat het loos alarm is. Wat denk jij, Lémarc?”

Lémarc haalde even zijn schouders op. “Ik kan er niets zinnigs over zeggen, Jean. We nemen domweg geen enkel risico. Niemand erin en niemand eruit.”

oekend keek hij de ruimte door. “Waar is Pierre eigenlijk? We hebben hem nodig voor de knoppen.”
Jean trok zijn mondhoeken misprijzend omlaag. “Huh? Die moest iets voor zijn vriendin doen. Je weet wel, die Saundra. Ik word helemaal gek van dat joch. Het is Saundra voor en Saundra na. Die jongen is helemaal hoteldebotel van haar.” Hij schudde zijn hoofd en vervolgde: “Maar wat ze hem gevraagd heeft, weet ik niet. We waren net met de controle klaar toen hij even wazig voor zich uit stond te kijken. Twee tellen later draait 'ie zich om, zegt tegen zichzelf: ‘Doe ik, Saundra’, en rent ervantussen.”

“Wel verd...” Met moeite slikte Lémarc de rest door. “Met ‘iedereen in de BIOS’ bedoel ik dus ie-der-een. Sinds wanneer hoort Pierre daar niet bij?” Nijdig vroeg hij Jean om hem onmiddellijk te gaan zoeken.
Met verheven stem om boven alle gepraat uit te komen, riep hij geërgerd om stilte. Alsof hij een knop had omgedraaid, was het plotsklaps doodstil.
“Het zal iedereen verbaasd hebben dat we gisteren het onderzoek naar Spiderweb op HOLD hebben gezet en dat ik samen met Jean, Pierre en Holger hier in de BIOS de nacht heb doorgebracht en we pas een half uur geleden de deur hebben geopend. Nadat Hakon ons heeft ingelicht over de complexiteit en de grote risico's die zijn werk in de eindfase met zich meebrengt, is met instemming van mij en Jean tot deze werkwijze besloten. Het doel van de undercoveroperatie is opsporing en aanhouding van de leider van Spiderweb en tegelijkertijd Barbara Kronkite uit diens handen bevrijden. Op het hoofdscherm zien jullie de klok aftellen.

Deze geeft aan wanneer de actie gaat beginnen.
We kunnen de uitvoering van de gehele operatie live meemaken, omdat de beelden rechtstreeks naar ons toegestuurd zullen worden.” Lémarc zag de klok nog twee seconden aangeven en ging zitten.
“Opletten, mensen. Het is zover.”
De klok sprong naar nul en het geluid van een helikopter vloog met toenemend geraas via de luidsprekers de BIOS binnen. Op het scherm verscheen het beeld van een gebouw waar vanaf grote hoogte langzaam op ingezoomd werd.
Onderin begon een tekstbalk te lopen die een samenvatting gaf van de operatie ‘Non quod videtur’.

< 10.02
Tot haar eigen grote verrassing had Marilyn beter en langer geslapen dan ze had verwacht.
Tot diep in de nacht had ze met Saundra zitten werken, bezorgd om Onawa, die zich midden in het hol van de leeuw bevond. Tegen tweeën had Joost haar een kop thee gebracht en onverbiddelijk naar bed gestuurd. Er moest iets in de thee gezeten hebben, want ze was als een blok in slaap gevallen en was daardoor te laat wakker geworden. Ze had nog zoveel willen doen. Alles en iedereen verwensend dat ze zoveel kostbare tijd had verloren, was ze onder de douche gesprongen. Samen met de laatste restjes slaap had het warme water alle ergernis weggespoeld. Toen ze eenmaal had ontbeten, had ze zich opmerkelijk fit en uitgerust gevoeld. Na met Saundra alle ontwikkelingen te hebben doorgenomen, zat ze nu naar de twee middelste monitoren boven haar werkplek te kijken. Links zag ze de beelden die Hakons bril uitzond, terwijl op die ernaast de beelden van de vogelcamera werden getoond. Op deze zag ze langzaam de helikopter en de twee groepen mannen uit de stofwolk opdoemen. De vogel zweefde zo'n 50 meter boven hen. Op topsnelheid verwerkten Saundra en haar helpers alle binnenkomende gegevens, om hun groep direct alle belangrijke informatie te kunnen verstrekken. Alles wat zich buiten de ranch afspeelde, was op dit moment al bekend. Zodra de arend de ranch had bereikt, had ze de vogel twee keer rond het gebouw gestuurd. De opnames werden gebruikt als aanvulling op de beelden die Onawa eerder al had aangeleverd.
Door Saundra en haar subroutines was een perfecte 3D-animatie van de gehele ranch gemaakt. Van het huis zelf waren alle vertrekken ingetekend. Behalve het zuidelijke gedeelte, omdat daarvan de gegevens ontbraken.
Het vermoedelijke kantoor van Spiderwebs leider en wie weet wat nog meer. Wat Hakon gedacht had, klopte met de praktijk. Ze werden opgewacht door de huurlingen, onder aanvoering van Joe, de voorman. Als het ging zoals ze verwachtten, zou Hakon naar het kantoor van KSB gebracht worden. Hopelijk zouden ze dan snel iets over Barbara te weten komen, want ze wisten nog steeds niet waar deze zich precies bevond. Niet in de stallen, want die had Onawa al helemaal uitgekamd, dus moest ze nog steeds ergens onder de grond zitten. Het kort opgevangen signaal van haar smartphone gaf aan dat het een grote bunker moest zijn, want via het toestel wisten ze dat de rancher een afstand van 128 meter had afgelegd voor de verbinding werd verbroken. De bunker moest niet alleen lang zijn, maar ook hoog, want er was ook gesignaleerd dat hij 3,62 meter omhoog was gelopen. De bunker bestond waarschijnlijk uit twee of meer verdiepingen.
Terwijl de vogel boven de groep rustig zijn rondjes zweefde, stelde ze de vogelcamera een beetje bij en zag de voorman naar Hakon lopen. Meteen verplaatste ze haar blik naar de andere monitor en keek, via Hakons bril, de man recht in zijn gezicht. De opnamen werden haarscherp weergegeven en ze zag elke huidplooi op het getaande gezicht, waar duidelijk de minachting vanaf straalde. Achter haar hoorde ze Joost binnenkomen, maar omdat Hakon zijn blik over de zogenaamde cowboys liet gaan, kon ze niet omkijken. Ze staarde naar de gezichten die onverbloemd aan haar voorbijtrokken.

Joost zei hardop wat zij dacht.

“Wat een akelige smoelen, zeg. Zeldzaam lelijk. De gemene wreedheid straalt ervan af. Ik mag hopen dat Hakon weet wat 'ie doet …”

< 10.03
Zodra de helikopter geland was en stabiel stond, zoefden de deuren open. Tjan was als eerste buiten, waarna Hakon en de anderen zijn voorbeeld volgden. Terwijl het stof begon op te trekken, leidde Hakon zijn groep richting ontvangstcomité. Op een afstand van 10 meter liet hij ze stilhouden, waarna iedereen zijn positie in de driehoeksformatie innam. Zelf stond hij voorop, met Russ achter zich, die door de drie broers en Arda ingesloten werd.

Terwijl het stof verder optrok, hoorde hij achter hen de deuren van de helikopter automatisch vergrendelen en de wieken langzaam tot stilstand komen.
Terwijl hij rustig in de optrekkende stofwolk wachtte, zag hij het groepje cowboys dat in een halve cirkel voor hen stond opgesteld steeds beter zichtbaar worden. Sommigen rochelden en hoestten als astmapatiënten, maar allemaal hadden ze rood geïrriteerde ogen. Hakon gunde het hen van harte, deed een stap naar voren en riep: “Ik ben Mario DiStefano en word door jullie baas verwacht. Ik wil hem zo snel mogelijk spreken.”

Een grote man met een getaand gezicht, die Hakon als de voorman herkende, stapte uit de halve cirkel en kwam naar hem toe. Hij ging vlak voor hem staan, bracht zijn gezicht vlak voor het zijne en keek hem aan alsof hij een kakkerlak zag.
“Ho, ho, gladjanus”, zei hij zacht. De voorman moest geen best gebit hebben, dacht Hakon. Zijn adem leek wel een beerput. Hij deed zijn best om niets van zijn afkeer te laten blijken en bleef de man arrogant aankijken. “Ik bepaal wel wanneer jij hem gaat ontmoeten, knul. Eerst even wat controles. Jullie blijven rustig staan en worden een voor een gefouilleerd. Als iemand zich ook maar een millimeter beweegt, dan ...” Op hetzelfde moment klonken er twee doffe knallen. Een van de cowboys had zijn revolvers afgeschoten, om de woorden van de voorman nog eens extra te onderstrepen. Hakon voelde beide kogels rakelings langs zijn hoofd scheren en kromp automatisch in elkaar. Uit zijn ooghoeken zag hij de schutter en wist meteen wie hij was. New Billy. De gevaarlijkste van het hele stel, die onder andere vanwege zijn schietkunst zijn bijnaam aan de roemruchte Billy the Kid te danken had. Een gezochte massamoordenaar uit een van de Balkanoorlogen. Iemand die een hoop bloed aan zijn handen had. Het uitmoorden van een geheel dorp, waarbij ook vele vrouwen en kinderen waren omgekomen, was nog maar één onderdeel van diens lange lijst gruwelijke misdaden.
“Je ziet …”, vervolgde de voorman, “… we zijn in staat om jullie, voor jullie er erg in hebben, uit te schakelen. Ben ik duidelijk?”

Hij porde met een smerige vinger een paar keer op Hakons borst.

Hakon, die zichzelf dwong om door zijn mond te ademen, deed alsof hij behoorlijk onder de indruk was geraakt. Hij knikte en zei een beetje bibberend: “De boodschap is duidelijk. Ik kom hier alleen om je baas te ontmoeten en daarna gaan we meteen weer weg.”

Tevreden dat het bezoek een toontje lager zong, gaf de voorman een teken aan de kleinste van het stel. Een Ier met zulke kromme benen dat er makkelijk twee paarden tussen pasten, dacht Hakon bij zichzelf. Hij moest vreselijk zijn best doen om niet te lachen.
De trol waggelde op hem af en begon hem van boven naar onder te fouilleren, zonder ook maar een plekje van zijn lichaam over te slaan. Zijn vrienden werden op dezelfde manier behandeld, hoewel de man er bij Arda beduidend meer tijd voor nam. Zoals hij Arda kende, kruiste Hakon zijn vingers dat ze niet uit haar slof zou schieten. Opgelucht liet hij zijn adem ontsnappen toen de man haar, eindelijk, met rust liet. Grijnzend liet de kerel zijn blik op de niet onaanzienlijke hoop buitgemaakte wapens vallen.
“Zo”, blafte de voorman. “En nu volgen.” Hij draaide zich om en de groep zette zich in beweging. Door de huurlingen omsingeld, volgden ze de voorman naar het hoofdgebouw.
Hoewel de sfeer niet werkelijk grimmig was, werd er geen woord gewisseld. Het enige geluid dat te horen was, werd veroorzaakt door de sporen, die bij elke stap van de ‘cowboys’ zachtjes rinkelden. Hoe dichter ze bij het hoofdgebouw kwamen, hoe meer Hakon onder de indruk raakte van de ranch. Deze was werkelijk kolossaal en ongelooflijk goed onderhouden. Het markante hoofdgebouw was van rode stenen gemaakt, afgewerkt met wit houtwerk. Rondom hield een diepe veranda de muren in de schaduw. Hij kon nog net zien dat de lange oprijlaan zich ongeveer 200 meter voor de gebouwen in tweeën splitste. Eén gedeelte boog af en eindigde bij de verschillende stallen, de andere liep door naar de voorkant van de ranch en eindigde daar in een rotonde voor de imposante hoofdingang. De groep werd echter naar de zijkant geleid, waar ze bij een deur stilhielden. Erboven hing een bord dat aangaf dat dit de kampioenskamer was. Van Saundra wist Hakon dat het een soort wachtkamer voor het personeel was, met daarachter het kantoor van de voorman. Hoewel ze dit niet had kunnen verifiëren, kon aangenomen worden dat diens kantoor in verbinding stond met het kantoor van Spiderwebs leider.
De voorman opende de brede deur en ging hen voor, de kamer binnen. De anderen volgden en Hakon zag dat het een grote ruimte was van ongeveer 8 meter lang en 6 meter breed. Aan de muren hingen talrijke opgezette koppen van runderen en paarden. Eronder stond een rij stoelen. Dat het een wachtkamer was, klopte dus. Aan de andere kant van de ruimte, tegenover de buitendeur, zag hij een deur met daarboven een bordje met het opschrift ‘voorman’. Tot zover waren ze op de juiste plek beland. Snel liep hij naar het midden van de ruimte. Achter hem gingen de andere vijf meteen naar rechts en stelden zich direct in de afgesproken formatie op.

Enigszins verspreid bleven ze met de muur achter zich staan. “Oké”, zei de voorman. “De rest blijft hier en jij …”, hij tikte Hakon weer intimiderend op zijn borst, “Jij volgt mij.”
De groep cowboys had zich als tevoren in een halve cirkel aan de linkerkant van de kamer opgesteld. Met geïrriteerde, roodomrande ogen bleven ze Hakons vrienden kil en hooghartig aanstaren.

< 10.04
Omringd door zijn adellijke attributen, had Kingsize Bob van achter zijn immense bureau de landing van de helikopter gevolgd.
Op het beeldscherm van zijn laptop had hij de confrontatie tussen Mario en Joe bekeken en hij had hartelijk moeten lachen om de reactie van die pompeuze Italiaan toen New Billy die schoten had gelost. Werkelijk een prachtige begroeting. Hij wist meteen dat zijn mannen met dat zootje ongeregeld geen enkel probleem zouden ondervinden. Geen vuiltje aan de lucht dus.
Tevreden leunde hij achterover en was er nu 100% gerust op dat hij wederom heer en meester was. Vanaf heden zou hij de poppenspeler zijn. Niet alleen hier ter plekke, maar over de hele wereld. Hij was er helemaal klaar voor. Laptop voor zijn neus, glas prima cognac ernaast en zijn geheime wapen bij de hand, oftewel zijn smartphone waarmee hij, nog voor de helikopter landde, zijn extra beveiliging had geactiveerd.
Voor de buitenwereld was de ranch nu niet meer bereikbaar en als het nodig zou zijn, kon hij altijd nog zijn troefkaart in Den Haag uitspelen.
Wachtend tot Joe de Italiaan bij hem zou brengen, bekeek hij kalmpjes de magnifieke schilderijen die eens aan de Engelse familie hadden behoord van wie hij het interieur had overgenomen.

Allemaal statige heren die, net zoals hijzelf, in hun tijd de wereld naar hun hand hadden gezet. In tegenstelling tot hem waren het zonder uitzondering allemaal lange, slanke en afschuwelijk bleke figuren. Geen wonder dat de indianen hen als bleekscheet hadden vervloekt, dacht hij vermaakt. Zelf was hij ook lang, maar daar hield alle vergelijking mee op. Hij was breed, goed gespierd en had vanwege het vele buitenwerk een gezonde kleur. Voor het schilderij van de Slag bij Waterloo in 1815 bleef hij staan. Het viel het hem op dat die lange slungel die met Mario meegekomen was, verdomd veel leek op de man op het schilderij: een Duke die trots bij een paar dooie Fransen poseerde.

De pompeuze sukkel stond erbij alsof hij persoonlijk een leeuw, neushoorn of olifant geschoten had. Met z'n bleke kop en rare, lange kin. Allemaal inteelt, dacht hij. Al die Britten lijken op elkaar. Vind je het gek dat hun imperium afgetakeld is?
Hij keek op de antieke pendule en zag dat het even na achten was. Mijmerend over de Britse adel die hun erfgoed zo stompzinnig verkwanseld had, sloeg hij zijn cognac achterover.

< 10.05
De voorman hield hoffelijk de deur voor Hakon open, maar zodra hij hem passeerde, gaf deze hem een krachtige duw in de rug, waardoor hij bijna struikelde.
Achter zich hoorde hij de deur in het slot vallen. Een stalen deur, registreerde hij automatisch.
Smalend zei hij: “Ben je zo bang voor je personeel dat je jezelf achter een stalen deur moet verstoppen?”
De reactie van Joe was heftiger dan Hakon voorzien had en voor hij er erg in had, gaf de voorman hem een enorme stomp in de maag. De pijn bliksemde door zijn lichaam. Hij sloeg krom en hapte naar adem. Terwijl hij langzaam probeerde recht te staan, hield de voorman voor de tweede keer zijn ranzige bek vlak bij die van hem. Kleine speekselspatjes sloegen tegen zijn gezicht toen Joe hem met een grimmige kop toebeet: “Van nu af aan doe je je mond pas open als je wat gevraagd wordt. Capice?”
Hakon knikte, haalde snel een paar maal diep adem en moest bijna kotsen van de stank die de voorman recht in zijn gezicht uitademde. Hij deinsde naar achteren en zag dat het vertrek waarin hij beland was ongeveer even groot was als de kampioenskamer. Het zag er inderdaad uit als het kantoor van een voorman van een grote ranch. Een bureau, een paar stoelen ervoor en 3 dossierkasten aan de linkerkant van de muur, met daarnaast aan de wand een groot planbord waarop met allerlei kleurtjes werd aangegeven waar het personeel zich bevond en welke diensten er werden gedraaid.

Aan de rechterwand hing een enorme kaart van het ranchterrein, waarop alle gebouwen en omheiningen duidelijk waren ingetekend. De lege ruimtes ertussen waren opgevuld met koppen van allerlei klein wild.

Joe liet hem staan en liep naar de andere deur in het vertrek.

Hij drukte op de knop van een intercom met beeldscherm.

“Ik heb die gladjanus hier.” Hakon hoorde een blikkerige stem antwoorden. Een elektrisch slot klikte en de deur sprong open.

Joe greep hem bij zijn rechterarm, kneep alsof hij verwachtte dat Hakon zou vluchtten en duwde hem niet bepaald zachtzinnig vooruit. Joe trok de deur wijd open. Terwijl Joe hem door de opening duwde, zag Hakon dat het een dikke, dubbel gecapitonneerde deur van staal was. Joe gaf hem nog een flinke zet, zodat Hakon bijna over de rand van het hoogpolig tapijt struikelde. Terwijl hij zijn best deed om zijn evenwicht te bewaren, hoorde hij Joe zeggen: “Ik ben bij de jongens en heb mijn smartphone bij me.” Zijn stem werd afgekapt toen de deur met een dubbele klik achter Hakon in het slot viel.
Verbaasd keek hij naar de grond en wist nu waarom zijn knie het gevoel had op een kussen terecht te zijn gekomen. Het zeer hoogpolige tapijt, waarin een soort wapen geweven was, had de klap prima opgevangen. Hakon keek goed om zich heen en kwam zo langzaam als hij maar kon overeind. Alles wat hij voor ogen kon krijgen, werd op hetzelfde moment op verschillende locaties bekeken en geanalyseerd. Vanuit het felverlichte kantoor van de voorman was hij in een ruimte met gedempt licht terechtgekomen. Een moment lang was Hakon in verwarring gebracht, want deze ruimte kende hij. Hij zou zweren dat hij in de bibliotheek van zijn vriend Alasdair stond. Heel even dacht hij dat hij geteleporteerd was en dat de Lord achter zijn bureau zou opstaan om hem een van zijn beroemde whisky's aan te bieden. Het ogenblik duurde niet lang, want vanachter een immens bureau stond een reus van een man uit zijn stoel op.
Met een donkere, grommende stem zei hij: “Zo, jij bent dus Mario DiStefano. Jij denkt zaken met mij te kunnen doen.” Hij pakte een dossier, sloeg het open en wenkte Hakon dichterbij.
Het gebaar was ongeduldig en onpersoonlijk, alsof Hakon een te langzame bediende was.
Hakon liep door tot hij voor het bureau stond en keek VanderBeek recht aan. Hij wist dat zijn bril prachtige beelden doorseinde aan iedereen die op dit moment meekeek.

< 10.06
“Verrek”, riep Jean in Den Haag. “Ik ken die vent!”

“Je bent de enige niet, Jean”, reageerde Lémarc, die de vele kreten van ongeloof door de BIOS hoorde schallen. “Dat is dus de verrassing die Hakon gisteren noemde. Nou, een verrassing is het zeker. Niemand zou dat ooit vermoed hebben. Ook ik niet, terwijl ik hem een keer ontmoet heb.”
“Wat?”, piepte Jean, die zich zowat verslikte in de koek die hij at.

Hij hoestte, kwam op adem en commandeerde: “Vertel.” Lémarc dacht even na.
“Het zal een jaar of zes geleden zijn dat ik er ben geweest. VanderBeek organiseerde destijds een etentje voor de plaatselijke sheriff. Ik was er vanwege een onderzoek en werd door diezelfde sheriff, een walgelijke vetklep trouwens, en volgens mij zo corrupt als ik weet niet wat, daar mee naartoe genomen. Het huis is zo groot als een paleis. Alles is daar mega. VanderBeek zelf, het huis, de stallen en zelfs de paarden. Volgens mij fokt hij een speciaal ras en is het motto daar ‘hoe groter, hoe beter’. Ik kreeg een steak op mijn bord die zo groot was als...”
“Ssst”, onderbrak Jean het verhaal. “Ik wil horen wat er gezegd wordt. Hier kan de beste bioscoopfilm niet tegen op.”

< 10.07
Nadat Hakon van top tot teen was bekeken, gromde VanderBeek tevreden: “Hmm, ja. Jij bent inderdaad Casanova's mannetje. Die bril is nieuw en je lijkt iets langer vanwege die verhoogde schoenen die je aanhebt.” Hij grinnikte. “Je eet dus te veel pasta, wat je ogen verpest heeft en omdat je langer wilt lijken, weet ik dat je diep van binnen een onzeker mannetje bent.” Hij grinnikte nog eens, keek Hakon recht aan en lachte plotseling openhartig.

“Nu je ontmaskerd bent, kan ik het mijne ook wel laten vallen. Nee, ik ben niet de leider van het zogenaamde Spiderweb ...”
Hij pauzeerde even en brulde plotseling: “Ik BEN Spiderweb!”

VanderBeek gebaarde zijn gast te gaan zitten, nam zelf plaats achter zijn bureau en vervolgde: “En ja, ik heb de zorg voor Barbara Kronkite op mij genomen.”
Hakon nam tegenover VanderBeek plaats en deed alsof hij uitermate verrast was. Hij wilde uiteraard meer weten, maar voor hij de kans kreeg zijn mond open te doen, sprak VanderBeek al verder. “Maar maak je niet druk. Ik kan je verzekeren dat er geen traceerbaar spoor naar haar of van wat dan ook naar mij zal leiden. Ook de pers heeft er geen enkele weet van dat je hier met je protserige helikopter en je vriendjes geland bent. Wees ervan verzekerd dat je hier veiliger zit dan in Fort Knox. Kom dus maar op met je informatie. Het kan maar beter goed zijn, want als je alleen maar mijn tijd verdoet, laat ik je over aan mijn mannen. Die weten wel raad met types als jij.”
Hakon legde zijn linkerbeen over zijn rechterknie, leek even aan de hak van zijn schoen te prutsen en haalde een usb-stick tevoorschijn. “Hierop staat alle informatie waaruit blijkt dat u de topman van Spiderweb bent.”
Hij zweeg en keek VanderBeek triomfantelijk aan. Achter zijn bureau leek VanderBeek te verstrakken en er verscheen een waakzame blik in diens ogen.
“En hoe heb jij dat dan wel te pakken gekregen?”, vroeg VanderBeek hem kil.

Hakon trok onverschillig zijn schouders op. “Wel, heel simpel eigenlijk. Omdat Casanova een beetje te slordig gewerkt had, kwam deze in Hakons vizier en kwam hij erachter dat er een aanslag op hem gepleegd zou worden. Hij heeft Casanova’s plan gebruikt om jullie communicatiewijze te ontdekken en te traceren. Met de hulp van een bevriende whizzkid heeft hij kunnen achterhalen waarvandaan u uw mensen aanstuurde. Hij wist dus de bron, maar kon er niet achter komen wié de berichten verstuurde. Daarom heeft hij het plan bedacht om de aanslag door te laten gaan en iedereen te laten denken dat hij daarbij om het leven was gekomen. In werkelijkheid heeft hij mij gecharterd om samen met hem naar Texas te gaan en dan op de plek waar de berichten vandaan kwamen een onderzoek in te stellen. Met een inkijkoperatie zouden we dan proberen te achterhalen waar die computer stond. Vervolgens zouden we alle informatie eraf halen die als bewijs kon dienen.”

Hakon wist niet of het verbeelding was, maar het leek erop dat VanderBeek nu toch een beetje ongerust werd. “Waarom jij?”, blafte hij kortaf. Hakon haalde nonchalant zijn schouders op.
“Ik heb al eerder met hem undercover gewerkt en hij wilde iemand van buiten UNBI hebben.”
VanderBeek sloeg zijn armen over elkaar en keek hem berekenend aan. “Dus zowel UNBI als Interpol zijn niet op de hoogte van deze zogenaamde inkijkoperatie en Hakon zit hier nu ergens in de buurt.”

Hakon knikte. “Ja, dat klopt. Ik kan op basis van mijn functie zelf een onderzoek starten en daarvoor vrij reizen. Het was niet moeilijk om Interpol te laten denken dat ik voor een onderzoek in Afrika zit, terwijl ik in werkelijkheid hierheen gevlogen ben en tegelijkertijd Hakon probleemloos op een valse pas het land in heb gesmokkeld. Hij zit in een motel te wachten tot hij van mij hoort. Hij denkt dat ik via de FBI een helikopter en extra mensen voor onze operatie aan het regelen ben. Gisteren heeft hij me volledig ingelicht en de bewijzen laten zien die hij tot zover verzameld heeft. Hij had het over een fastfoodketen die als dekmantel gebruikt wordt en over een huisje dat als communicatiecentrum wordt gebruikt. Dat huisje moet hier in de buurt zijn en volgens hem staat daar een computer die door iemand vanuit hier bediend wordt.

Het zag er allemaal heel overtuigend uit. Hij zei dat er op de computer in het huisje geen gegevens achterbleven, dus wil hij op zoek naar de computer hier op de ranch. Hij is er zeker van dat wanneer hij dit apparaat vindt, hij dan een directe link tussen u en Spiderweb kan aantonen. Ik heb, toen Hakon aan het douchen was, een kopie gemaakt van de usb-stick die hij mij liet zien. Met deze stick kan hij controleren of hij de juiste computer gevonden heeft. Hij weet natuurlijk niet dat ik ...”, Hakon trok een gezicht dat zowel minachting als arrogantie uitdrukte, “... al jarenlang voor mezelf werk.” Hij lachte even en zei vertrouwelijk: “Interpol is een lucratieve bron van informatie en ik heb altijd goede zaken gedaan. Ook met Casanova. De laatste twee maanden heb ik voor hem info over UNBI en Hakon verzameld. Zo'n twee weken geleden nam Hakon contact met mij op, informeerde me over de aanslag en vroeg me te helpen met zijn plan. Toen ik zijn dossier over Casanova doorbladerde, kwam ik ook een schema tegen van alle geldstromen tussen Casanova en diens tussenpersonen, met details over wat voor bedragen hij ontving. Ik zag meteen dat hij voor de info die ik aanleverde veel meer opstreek dan ik uitbetaald kreeg. Die klootzak bedroog me waar ik bij stond. Dus besloot ik om die hebberige lul onderuit te halen. Hakons plan kon niet mooier gepland zijn. Een ideale gelegenheid om van te profiteren. Bijkomend voordeel was dat ik dan mijn waren direct aan de grote baas zou kunnen leveren.” Hakon liet breed lachend Mario's gouden tand schitteren. “Hakon wilde sowieso hierheen komen. De combinatie had niet beter kunnen uitvallen. Het lijkt me dat ik u behoorlijk wat te bieden heb. Waardevolle info en Hakon zelf op een presenteerblaadje erbij.”
VanderBeeks kille ogen staarden onafgebroken naar de stick die Hakon omhooghield. Zonder een woord te zeggen, gebaarde hij hem het ding onmiddellijk te overhandigen. Hakon boog voorover en legde de stick op VanderBeeks uitgestrekte handpalm, inwendig geweldig opgelucht dat de haai zo gretig in het aas gebeten had.

< 10.08
Na een plezierige, normale en, nu Casanova geen gevaar meer vormde, heel ontspannen ochtend met zijn gezin te hebben doorgebracht, was de Lord monter naar zijn torenkamer teruggekeerd.
Door Saundra over de lopende operatie bijgepraat, volgde hij op het GRID de ontwikkelingen. Hij was uitermate content te kunnen constateren dat het nieuwe scenario probleemloos verliep.

Helemaal toen Saundra meldde dat VanderBeek de usb-stick had aangesloten. De speciaal daarvoor ontwikkelde software die op de stick stond, had ervoor gezorgd dat SPY binnen een mum van tijd de laptop had overgenomen. Luttele microseconden later werd er een kopie van de harde schijf naar Saundra overgeseind, waarna CRYPTO direct begonnen was om de digitale brij door te spitten, op zoek naar alles wat Saundra zou kunnen gebruiken. Zolang dit proces duurde, zou de laptop geblokkeerd blijven en zou VanderBeek alleen een venster met een raadselachtige inhoud zien. Terwijl hij naar alle ontwikkelingen keek, zag hij dat de ondersteuningstroepen van de FBI het sein 'GO' hadden ontvangen en in een wolk van stof naar de opgegeven locatie op weg gingen.

Op hetzelfde moment hoorde hij Saundra zeggen: “Meneer, ik heb nog geen aanwijzingen gevonden dat we de juiste computer hebben gevonden, maar er zijn wel twee heel verrassende ontdekkingen opgedoken tijdens de analyse van het interieur.”

< 10.09
Terwijl hij de neiging om die gladjanus van een spaghettivreter meteen maar neer te schieten met alle macht onderdrukte, stak Kingsize Bob de stick in een poort van zijn laptop.
Hij was geschokt dat dat gladde stuk vreten informatie over zijn communicatiestructuur bezat. Erger nog, dat die stoorzender van een Eriksson daarachter gekomen was. Dat had nooit of te nimmer mogen gebeuren. Hoe had dat überhaupt kunnen gebeuren, vroeg hij zich bezorgd af. Zolang hij daarop geen antwoord had, moest hij noodgedwongen met die Italiaanse onbenul in zee. Eerst zorgen dat Eriksson hierheen gelokt werd. Vervolgens had hij alle gelegenheid om beide mannen te overreden hun informatie met hem te delen, om het maar eens netjes te zeggen.
Daarna het geheime wapen in Den Haag activeren, zodat eventuele restjes bewijs voorgoed weggewerkt zouden zijn. Niet vergeten om maatregelen tegen die achterlijke IT'er te nemen, noteerde hij mentaal. Die gast had de fout van zijn leven gemaakt. Het lichtje op de stick flikkerde verwoed en op het beeldscherm zag hij iets verschijnen. Niet wat hij verwacht had te zien. Enkel een brij van letters, cijfers en onleesbare tekens, die als een waterval over het display stroomden. Werd hij voor de gek gehouden? Hij was woedend. “Wat is dit, godverdomme? Ik kan niets lezen, ik zie enkel een wirwar van allerlei tekens.”

Die rottige Italiaan bleef verdomme zitten alsof er niets aan de hand was, dacht hij kwaad. “Ach, dat betekent dat uw laptop niet de computer is waarvandaan de berichten zijn verstuurd. Ik heb toch gezegd dat die stick beveiligd is? Volgens Hakon zijn de bestanden pas te bekijken als het IP-adres van de computer overeenkomt met die waarvan de berichten verstuurd zijn. Indien dat het geval is, moet er een venster verschijnen waarin om een wachtwoord gevraagd wordt. Met alle respect, je beweert Spiderweb te zijn, maar ik moet daar eerst het bewijs van zien. Ik wil eerst zeker weten dat je de waarheid vertelt, en dat kan je alleen maar bewijzen door de stick, in aanwezigheid van Barbara, in de juiste computer te steken. Pas dan vertel ik je hoe je die informatie kan lezen. Een en ander is vanzelfsprekend niet kosteloos. Mijn honorarium bedraagt $10.000.000. Ik heb je gegevens gecontroleerd en dit bedrag moet voor jou geen enkel probleem zijn. Zodra het op mijn rekening bijgeboekt is, zal ik je vertellen hoe we Hakon Eriksson hier in dit kantoor kunnen krijgen. Mocht je geen zaken willen doen, vind ik dat ook best. Dan vertrek ik en laat ik Eriksson zijn gang gaan.”

Kingsize Bob was sprakeloos van kwaadheid. Die dandy, die gladjanus, die LUL met z'n glimmende gouden tand zat erbij alsof hij koning van de wereld was. Dat die klootzak hem intussen had zitten tutoyeren, was hem geenszins ontgaan. Oh, man. Reken maar dat dit mannetje daar spijt van zou krijgen.
Met zijn kaken strak op elkaar geklemd en zijn bureau zo stevig vastgrijpend dat zijn knokkels wit wegtrokken, vroeg hij kalm:

“Ik had dus gelijk dat dat kreng van een Kronkite bij Eriksson betrokken was. Maar wat heb JIJ in godsnaam met haar te maken?”

“O, helemaal niets, behalve dat Hakon haar dat geheime wachtwoord om die bestanden te ontsluiten heeft gegeven.”

< 10.10
De twee groepen die in de kampioenskamer waren achtergebleven, stonden stilzwijgend tegenover elkaar.
De voorman, die zonder Hakon teruggekomen was, had zich bij zijn mannen gevoegd, waarna de halve cirkel weer netjes gesloten was. Ogenschijnlijk bescheiden wachtend, had Tony de groep die hen dreigend stond te bekijken zorgvuldig opgenomen, de risico's ingeschat en een aanvalsplan uitgedacht. Allereerst had hij die dubbelhandige schutter die rechts van de voorman stond eens goed bekeken.
Hij wist dat het een eersteklas moordenaar was die geen seconde zou dralen wanneer hem bevolen werd hen neer te schieten. Toch had deze al een fout gemaakt door voortijdig zijn schietvaardigheid te vertonen. Was hij de enige tegenstander geweest, dan zou hij deze met twee van zijn Kurumaks (metalen plaatje zoals een werpster, die door ninja's en samoerai gebruikt worden) wel hebben weten uit te schakelen. Toegegeven, de man was snel, maar sneller dan zijn Kurumaks, die zijn beide duimen zouden afsnijden? Niet waarschijnlijk. En zonder duimen zou het voor de man onmogelijk zijn om te schieten. Doch, de schutter was niet alleen. Hij kon het risico niet nemen, zeker niet waar Russ en Tim bij waren.
Daarbij stond links van de voorman nog zo'n gevaarlijk sujet. Een klein, Italiaans opdondertje dat in New York voor een maffiafamilie actief geweest was, tot hem daar de grond te heet onder de voeten was geworden. Volledig van de radar verdwenen, was hij hier opgedoken. Een schriele maar gewetenloze schurk, die gelijktijdig met rechts kon schieten en met links een mes kon werpen. Deze twee mannen waren het gevaarlijkst en hij zag helaas geen andere oplossing. Hij zou ze moeten doden.
Links daarnaast stonden drie anderen. Een Chinees, een Spanjaard en een Rus.
Daar zij het dichtst bij Tjan stonden, zou zijn broer deze drie voor zijn rekening moeten nemen.
Met de overgebleven twee aan de andere kant van de cirkel kon Arda wel afrekenen. Hopelijk zou hun aanval snel genoeg zijn om de voorman even van zijn stuk te brengen, zodat hij of Tjan de gelegenheid zou krijgen om ook hem uit te schakelen.
Terwijl hij onopvallend controleerde of iedereen op de afgesproken plek stond, zag hij Tjan, die met een verveelde uitdrukking de drie huurlingen scherp in de gaten hield. Hoewel het leek alsof hij half sliep en bijna kon omvallen, had Tjan zijn gewicht verplaatst en stond hij in de starthouding. Met een prachtig gespeelde kwade frons stond Arda zogenaamd stuurs en wezenloos naar de grond te kijken. Tim, wat naar achteren tussen hemzelf en Arda in, was wat vechten betrof de zwakste van de drie broers. Van jongs af aan zat de slungel in de knoop met zijn lange ledematen, erg onpraktisch in man tot man gevechten. Hij had hem één traptechniek geleerd die, mits hij voldoende afstand kon houden, iemand voor langere tijd kon uitschakelen.
Wat Russ betrof, was hij niet zeker. Hem was opgedragen te allen tijde achter hemzelf en Tjan te blijven, maar verliefdheid kon een man vreemde dingen laten doen. Begrijpelijk, maar riskant. Het leek alsof hij zenuwachtig zijn vingers bewoog, toen hij zijn aanvalsplan naar Tjan en Arda doorseinde.

< 10.11
Na Mario's achteloze antwoord was Kingsize Bob een moment sprakeloos. Woest was hij. Zo woest dat hij het liefst over zijn bureau heen wilde springen en de strot van die Italiaanse eikel wilde dichtknijpen.
Dat kreng! Die trut van een journaliste had hem, hém een loer gedraaid. Ze had dus wel degelijk al die tijd met die zak van een Eriksson samengewerkt.
Zijn brein draaide op topsnelheid en hij zag al gauw een uitweg. De rode waas van kwaadheid ebde weg.
Hij haalde adem en vroeg, opnieuw kalm: “Je bent er dus zeker van dat deze informatie alleen bij jou en Hakon bekend is en dat deze enkel op diens laptop en deze stick staat?”

“Klopt. In Den Haag hebben ze natuurlijk ook het nodige ontdekt, maar deze expliciete link tussen Spiderweb en jou hebben ze niet gevonden.” Mario's gouden tand flitste hem vrolijk toe.

Hij gromde. “En Barbara heeft dat wachtwoord.”

“Precies. Ik heb geprobeerd het Hakon te ontfutselen, maar telkens als ik daarop aanstuurde, kwam er weer wat tussen en ik durfde het, om geen argwaan te scheppen, niet openlijk te vragen. Je zegt dat ze hier op je ranch zit, dus maakt dat niet meer uit. Die dame zal het snel genoeg ophoesten. Ik heb daar wel wat trucjes voor.”

Kingsize Bob glimlachte. Niet om wat Mario zei, maar omdat de man geen idee had van zijn eigen manier van werken. “Mooi. Dat is dan geen probleem. Ik regel de dollars en jij zorgt dat Hakon en die laptop hier komen. Hoe snel kun je dat regelen?” “Als je wilt, vandaag nog. Zodra je me betaald hebt, kan ik ervoor zorgen dat hij binnen twee uur hier aan je bureau zit.” “En je bent er ook zeker van dat het, behalve bij jullie twee, bij niemand bekend is dat Barbara Kronkite zich op mijn ranch bevindt?” De gladjanus keek hem aan alsof hij hem dit keer wel een bijzonder achterlijk vraag gesteld had.
“Natuurlijk niet. Voor je het weet, zou het in de kranten staan, of nog sneller, via een Breaking News-item de wereld ingestuurd zijn. Het spreekt vanzelf dat dit onze inkijkoperatie om zeep zou hebben geholpen.”
Ja, dacht Kingsize Bob. De man had gelijk. Hij hoefde niet lang na te denken om te beseffen dat de situatie er voor hem uitermate gunstig uitzag. Het geld was geen probleem. Hij had het zelfs voor onvoorziene noodgevallen contant klaarliggen, hoewel die patjepeeër er natuurlijk geen dollar van zou zien. Dat hij hem naar zijn bunker mee moest nemen, was een andere zaak. Het idee stond hem in het geheel niet aan. Niet dat Mario het zou kunnen navertellen, maar omdat dit een inbreuk op zijn privacy zou maken. De bunker was van hem. Zijn eigen privéparadijs, waar behalve zijn neef, niemand ook maar iets mee te maken had. In tegenstelling tot Barbara, die geen idee had waar ze zich bevond, moest hij voor deze zak gastheer gaan spelen. Hij had echter geen andere keus dan hem meenemen, Barbara het wachtwoord laten prijsgeven en de stick uitlezen. Klopte Mario's verhaal, dan zou hij hem Hakon laten binnen hengelen, waarna hij ze alle drie permanent diep onder de grond zou opbergen. Barbara en haar vriendje zouden Adam en Eva worden en cowboy Pete zou er een Italiaanse vriend bij krijgen. Perfect.
“Oké”, zei hij kordaat. “Ik moet je naar een ander deel van mijn ranch meenemen. Ik zal mijn voorman even informeren en dan gaan we naar mijn computer.
Je kunt dan meteen Barbara ontmoeten, want die zit er vlak naast.” Terwijl ze opstonden, zei hij: “Maar voor we op pad gaan, wil ik je even op mijn rechten wijzen.”
Vergenoegd keek hij naar Mario's verblufte kop. Razendsnel trok hij zijn Colt onder het bureaublad uit, richtte op Mario's verbaasde gezicht en vuurde het zonder enige aarzeling met een daverende knal af.

< 10.12
In Amsterdam zat Marilyn op het puntje van haar bureaustoel de beelden te bekijken die via Hakons bril binnenkwamen. Zorgvuldig bestudeerde ze VanderBeeks gezicht.
De veeboer, die nu een heel andere kant van zichzelf liet zien, moest een fantastisch acteur zijn om in het openbaar zo'n aardige man te kunnen spelen. Hij zag er net zo gewoon uit als ze hem van de tv kende. Behalve zijn ogen, dacht ze. Daar kon ze geen enkele uitdrukking in vinden. Benieuwd waar hij Hakon mee naartoe zou nemen, zag ze dat VanderBeek ineens een pistool tevoorschijn toverde en het recht op Hakon afvuurde. De knal daverde door haar laboratorium. Van schrik glipte de kop gloeiendhete thee die Joost haar zojuist gegeven had uit haar hand, op haar broek.
Met een ruk schoof ze van haar stoel, die over de gladde vloer als een kanonskogel naar achteren schoot en met een bons ergens tegenaan botste. Hoewel Joost haar nog net wist vast te grijpen en voor een zware val wist te behoeden, stootte ze haar hoofd pijnlijk tegen de tafelrand en viel ze op haar knieën op de vloer.
Joost, die zich bezorgd over haar heen boog, vroeg geschrokken of ze hem hoorde. “Jaah …”, hoorde ze zichzelf met een benepen stemmetje zeggen. “Oei, wat doet mijn hoofd zeer.” Kreunend wreef ze over haar voorhoofd. “Hakon? Hoe is het met Hakon?”
Joost trok haar op en terwijl ze steun zocht aan haar bureau, zag ze opgelucht dat Hakon nog overeind stond en zo te zien niets mankeerde. Joost had haar stoel teruggebracht en gewillig liet ze hem haar erop neerzetten.
Terwijl ze zich afvroeg wat er achter haar stond te sissen, hoorde ze Saundra zeggen dat ze de Creator afsloot, omdat een aansluiting op de drukketel het begeven had. “Ook dacht nog”, mompelde Marilyn, mismoedig over haar hoofd wrijvend.

< 10.13
Nadat de voorman zich tussen zijn mannen had opgesteld, had Arda ongemerkt haar gewicht verplaatst om straks in één keer pijlsnel te kunnen toeslaan.
En toeslaan zou ze. Ze moest de opgebouwde agressie kwijt. Ze was woest en ongeduldig. Furieus vanwege die roodharige Ier die helemaal links stond en irritant met zijn vingers op de holster van zijn revolver stond te tikken terwijl hij haar verlekkerd stond te bekijken.
Die gluiperd kon het niet weten, maar met hem had ze een oude rekening te vereffenen, want tijdens het doorlezen van de dossiers had ze in het zijne een uiterst belangrijk detail ontdekt. Dit was degene die een vriendin van haar had aangevallen. Dit was de smeerlap die meerdere vrouwen had vermoord nadat hij ze eerst beestachtig verkracht had. Haar vriendin had het alleen maar overleefd omdat ze het geluk had gehad dat de dader halverwege z'n werk gestoord werd. Haar vriendin kon gered worden, maar de dader was spoorloos verdwenen. En nu stond hij pal tegenover haar. Ze was er honderd procent zeker van dat hij het was, omdat hij bij al zijn slachtoffers zijn kenmerk in hun buik had gesneden … Identiek aan dat waarmee hij de buik van haar vriendin had verminkt. Op hetzelfde moment dat ze dit specifieke stukje informatie in zijn dossier tegenkwam, was er een vloedgolf adrenaline door haar lijf geschoten.
Vanaf het moment dat ze hem in levenden lijve gezien had, was haar woede zodanig toegenomen dat wanneer die tot uitbarsting kwam, de 'Steamboat Geyser' erbij in het niet zou vallen. De ijskoude woede deed haar van top tot teen tintelen en het werd hoog tijd dat ze deze los kon laten.
Maar niet alleen daarom stond ze ongeduldig te wachten. Om zichzelf te beheersen, dacht ze aan de ontmoeting met Lémarc. De gedachte aan hem liet haar niet los. Waarom had die man zo'n indruk op haar gemaakt, vroeg ze zich steeds weer opnieuw af. En hier gebeurde ook nog steeds niets. Het schoot allemaal geen fluit op. Wat haar betrof, maakten ze dat zootje tuig onmiddellijk onschadelijk, pakten ze die veeboer op en breiden ze er een eind aan. Dan konden ze allemaal weer fijn naar huis, zodat ze zo snel mogelijk de nacht met Lémarc kon doorbrengen. Was dat eenmaal achter de rug, dan kon ze hem vergeten en zou ze tegelijkertijd haar weddenschap met Marilyn gewonnen hebben.
Intussen leken de minuten wel uren te duren en stond die Ier haar ononderbroken wellustig op te nemen. Om zich geestelijk zo goed mogelijk op de komende actie voor te bereiden en de Ier niets van haar moordlust te laten merken, staarde ze stuurs naar haar tenen. Naar haar gevoel was het jaren later dat naast haar Tony's vingers begonnen te bewegen.

Ze bleef stug naar beneden kijken, maar volgde via haar ooghoeken diens vingercode, die de strategie doorgaf.

< 10.14
Hakon had vooraf heel goed geweten dat hij met een zeer gevaarlijk man te maken zou krijgen, maar dat VanderBeek zóiets zou doen, had hij niet verwacht. De gek had ineens een pistool gepakt en zo snel geschoten dat hij van schrik stokstijf was blijven staan. Achteraf gezien maar goed ook, want met een fluitend geluid was de kogel rakelings langs zijn hoofd gevlogen en het zou hem niets verbazen als hij inmiddels een tweede scheiding had.
Terwijl de knal nog nagalmde en de kruitdamp zich prikkelend verspreidde, bedacht hij dat VanderBeek vrijwel net zo snel kon schieten als New Billy. Met één verschil echter. Voor hij het pistool had afgevuurd, had hij heel even met zijn schouders getrokken. Nog bijkomend van de schok, prentte hij dit in zijn geheugen.

“Zo”, zei VanderBeek, terwijl hij het wapen op Hakon gericht hield. “De rechten waar ik het over had, is het recht dat al van toepassing is sinds mijn betovergrootvader voor het eerst dit land betrad en is gebaseerd op de meest bekende wet van het Wilde Westen, namelijk het recht van de sterkste.
En die wet geldt hier nog steeds, want ik ben degene die deze Colt in handen heeft. Met deze revolver, een Colt Walker Model 1847 kaliber .44, de grootste en meest krachtige zwartkruit revolver ooit gemaakt, is in 1850 de basis voor mijn dynastie gelegd. Mijn betovergrootvader heeft destijds zijn recht op dit stuk land opgeëist. Een mooie lap grond, die hem voor zijn diensten als officier was toegewezen. Zijn claim was wettig, maar desondanks wilden de indianen die er hun bivak hadden opgeslagen dit niet erkennen.
Ze bleven dwarsliggen, bleven zich verzetten en richtten een hoop schade aan, totdat mijn betovergrootvader de hoofdman met dit wapen dwars door zijn hart schoot. Daarna was het voorbij met de ellende.”
Hakon, die nog nadacht over hoe hij met deze gevaarlijke gek moest omgaan, kon niet anders dan half doof toehoren hoe VanderBeek over zijn afstamming stond te brallen. Dat de veeboer ze niet allemaal meer op een rijtje had, was zonneklaar toen de man glimmend van eigendunk verder sprak. “Kijk. Hier zie je mijn overgrootvader staan.” VanderBeek wees naar een schilderij dat achter hem hing. Het stelde een groep indianen voor, waar een grote man tussen stond, die met kop en schouders boven het groepje uittorende. “Dit schilderij is gemaakt aan de hand van een van de eerste foto's die in het Wilde Westen zijn gemaakt. De foto en zelfs de camera waarmee deze gemaakt is, heb ik in mijn bezit en maken deel uit van de wereld die ik gecreëerd heb. Ik lijk sprekend op hem en volgens de overlevering ben ik net zo'n doordouwer als hij. Dat zit in onze genen.”
VanderBeek keek Hakon zo koud aan dat hij er kippenvel van kreeg. “Wij gaan zometeen zakendoen. Kom jij je afspraken na, dan ontvang je je geld. Zo niet, dan zal het je berouwen.”
VanderBeek pakte het mobieltje dat op zijn bureau lag, drukte op een toets en had direct verbinding. Omdat Hakon vlakbij stond, kon hij makkelijk meeluisteren.
Hij hoorde dat de voorman zich met een rauwe stem meldde. VanderBeek vroeg of alles onder controle was, knikte bij het bevestigende antwoord en beval: “Mooi. Je kunt het vullis opruimen, de helikopter in stal 'G' zetten en het ding demonteren.”

< 10.15
Vanwege zijn tengere bouw, wist Tony, werd hij over het algemeen door iedereen onderschat. Ook ditmaal was dat het geval. Geen van VanderBeeks lijfwachten besteedde ook maar een ogenblik aandacht aan hem. Hij maakte ze niet wijzer dan ze waren en controleerde onopvallend of Arda, Russ en zijn broers niet uit hun rol waren gevallen.
Net als hijzelf hadden ook zij, voordat ze naar Texas waren gevlogen, van Hakon een minuscuul, op een teek lijkend apparaatje in hun oor gekregen. Ze hadden 10 minuten op hun zij moeten blijven liggen om het dingetje, dat zich kriebelend een weg naar beneden had gezocht, gelegenheid te geven zich tegen het trommelvlies te nestelen.
Via deze 'teek' kon Saundra hen van vitale informatie voorzien en hadden ze allemaal het gesprek tussen Hakon en VanderBeek live kunnen volgen. Het schot kwam als een verrassing. Saundra had het geluid ervan aangepast, maar niettemin wilde Tony weten of met name Russ en Tim zich niet verraden hadden. Hij kon gerust zijn. Russ stond onverstoord dommig voor zich uit te kijken en ook Tim stond nog steeds met een uitgestreken gezicht kalm op zijn plaats. Hij bewoog zijn vingers om ze te laten weten dat de aanval elk moment kon beginnen. En daarin kreeg hij gelijk, want luttele minuten nadat ze het schot hadden gehoord, werd de voorman gebeld. Hun voordeel lag daarin dat deze er geen idee van had dat het gesprek glashelder in de vijf paar oren tegenover hem werd doorgegeven.
Op het moment dat zijn baas de verbinding verbrak, had Tony al met elke hand een Kurumak van zijn hemd geplukt en naar de dubbelhandige schutter geworpen. Voordat ook maar iemand kon reageren, was de man zijn linkerduim kwijt, terwijl de tweede Kurumak diens halsslagader doorsneed, waardoor een fontein van bloed plotseling recht in het gezicht van de voorman spoot.
Intussen had hij nog twee Kurumaks geworpen, die het Italiaantje, dat aan de andere kant van de voorman stond, op exact dezelfde wijze troffen. Terwijl de voorman van beide kanten door krachtige, warme bloedstralen besproeid werd, gooide Tony de Kurumaks vijf en zes, daarmee de overgebleven duimen van de twee mannen afsnijdend, die daardoor meteen afdoend uitgeschakeld waren. Terwijl zijn slachtoffers kermend door de knieën zakten, zag Tony dat naast hem Tjan met eenzelfde snelheid de Chinees en de Spanjaard onschadelijk had gemaakt.
Beide kerels lagen met verbrijzelde polsen bewusteloos op de grond. Tjans derde doelwit, de Rus, kreeg geen enkele kans om zich te verweren.
De man kon letterlijk geen kant uit, want Tjan hield met zijn olifantengewicht diens voeten vastgepind, terwijl hij tegelijkertijd met zijn vrije arm de arme kerel haast doormidden kneep. Een tel later lag ook deze met ettelijke gebroken botten naast zijn collega's.

Hij draaide zich naar Arda om, maar er werd in die richting al een pistool afgevuurd. Arda!
Opgelucht zag hij dat ze met die rossige Ier in gevecht was. Haar tweede tegenstander echter, stond wankelend met open mond naar beneden te kijken. Tony wist meteen wat er gebeurd moest zijn. De man had willen schieten, maar gehinderd door het vechtende tweetal naast hem, had hij zichzelf in zijn voet geschoten. Tony, die zich afvroeg waarom Arda met een haast demonisch gezicht haar doelwit niet allang onschadelijk had gemaakt, schoot eropaf.
Terwijl Arda de man bijna achteloos even tussendoor een trap in z'n maag gaf, tikte hij hem kort, maar hard tegen diens hals. Als een zoutzak plofte de man op de vloer. De Ier, die zijn steunpilaar was kwijtgeraakt, zakte hierdoor door zijn eigen benen. Met afgrijzen zag Tony hoe Arda hem ongenadig vol in z'n kruis schopte, waarna ze doelgericht nog een serie vernietigende trappen uitdeelde. Tony had haar nog nooit zo meegemaakt.
Er was echter geen tijd om erbij stil te staan, want op hetzelfde ogenblik zag hij dat de voorman naar zijn wapens greep.
Tjan stormde op hem af. En toen ging het fout. Toen zijn broer in de bloederige bende stapte, ging hij onderuit. In plaats van de pols van de voorman te pakken, gleed hij nu voor hem langs en vloerde Tony zelf in het voorbijgaan.
Rood besmeurd gleden ze allebei nog een stukje door. De voorman, die hen achterna gekomen was, richtte zijn revolver op Tjan. Opgefokt brulde hij: “Dit zal je leren! Vuile spleetoog!”

< 10.16
Terwijl hij tegen de muur leunde, verplaatste Russ af en toe zijn gewicht, om de bloedcirculatie op gang te houden.
Hij vroeg zich af hoe hij in 's hemelsnaam met Hakons plan had kunnen instemmen. De kerels die tegenover hen stonden, zagen er werkelijk levensgevaarlijk uit. En ook nog eens dik in de meerderheid. Had Hakon echt wel geweten waar ze aan begonnen waren? Zou dat snufje in hun oren nou echt zo'n groot voordeel opleveren? Nu hij zo naar de stemmen van Hakon en VanderBeek luisterde, leken zelfs de schitterende ogen van de opgezette paardenkop naast hem te spotten met hun waanzinnige onderneming. Hakon mocht hem dan wel verzekerd hebben dat Arda, Tjan en Tony zich uitstekend zouden redden, maar nu hij nog eens naar de overmacht tegenover hem keek, had hij zo z'n twijfels.

Hij schrok zich ongelukkig toen er ineens een pistoolschot in z'n oor klonk. Opgelucht dat Hakon niet vermoord was, keek hij naar de voorman, die even later door VanderBeek gebeld werd.

Ineens gebeurde er van alles tegelijk. De twee kerels die naast de voorman hadden gestaan, zag hij zwaar bloedend neergaan. Voor hij met zijn ongelovige ogen kon knipperen, vielen er nog drie. Een scala van smerige geuren drong zijn neus binnen en alsof dat nog niet genoeg was om hem kotsmisselijk te maken, hoorde hij het akelige geluid van brekende beenderen.
Kreten van pijn trokken zijn aandacht en met een hand voor zijn mond geslagen, zag hij Arda de ene trap na de andere uitdelen. Ze vocht zo flitsend snel dat de twee types met wie ze het aan de stok had, het met zekerheid tegen haar zouden afleggen.
Met hulp van Tony lagen ook deze twee binnen de kortste keren bewegingloos op de vloer. Russ’ hersens konden amper bevatten wat zijn ogen zagen.
Na de bliksemaanval, die hooguit één minuut had geduurd, hadden Tony, Tjan en Arda acht tegenstanders geveld. De enige die nog overeind stond, was de voorman. Het bloed droop uit zijn haar en gezien de enorme rode plas waar hij middenin stond, waren de mannen die naast hem hadden gestaan dood.
De man schudde zijn hoofd, keek om zich heen en greep naar zijn wapens. Russ deed zijn mond al open om de anderen te waarschuwen, maar zag dat Tjan het gevaar al had gezien. De massieve Aziaat bewoog sneller dan Russ ooit had vermoed en racete op de man af. Russ, die meerdere seizoenen op topniveau gespeeld had, zag het meteen.
Automatisch registreerden zijn hersens Tjans schoeisel. Geen noppen. Die dikke ging onderuit. Zeker weten. Hij hoefde niet eens te kijken om te weten dat hij gelijk had, hoewel Tjan met zo'n vaart doorgleed dat hij ook nog eens zijn broer Tony tackelde. De voorman liep hen met getrokken pistool achterna.
Zonder nadenken, verzamelde Russ al zijn kracht, zette zich af en nam een enorme snoekduik. Met zijn hele gewicht erachter, trof hij de voorman, die als een lappenpop tegen de wand gesmeten werd.

De voorman had daarbij alle pech van de wereld. Uitgerekend de opgezette kop van een Texas Longhorn, de kampioenstier van 1999, werd zijn ondergang.
De enorme rechterhoorn van het dier had precies de juiste hoek om zonder noemenswaardige weerstand door zijn overhemd te prikken en de rugspieren door te snijden, om uiteindelijk met de keiharde punt in een vervette hartklep terecht te komen.

< 10.17
Eenzaam hoog in zijn torenkamer gezeten, keek de Lord op het GRID naar de beelden die via Hakons bril binnenkwamen.
Zijn bewondering voor Hakons moed nam met de minuut toe, want nu hij naar hun conversatie luisterde, begreep hij dondersgoed dat KSB niet veel goeds in de zin had.
De man toonde eindelijk zijn ware aard en bleek een gevaarlijke, narcistische machtswellusteling te zijn. Hoewel het de Lord meer dan duidelijk was dat de veeboer geestelijk bepaald niet in orde was, werd hij toch nog overrompeld toen de man plots een pistool tevoorschijn haalde en zonder pardon op Hakon schoot.
Van schrik viel hij zowat uit zijn stoel. Zwaar hijgend klemde hij de stoelleuningen vast en constateerde tot zijn grote opluchting dat Hakon niet getroffen was. KSB was niet gewoon gek, hij moest zijn verstand compleet verloren hebben. Doodongerust hoorde hij hem Hakon bedreigen.
Natuurlijk waren ze niet zo naïef geweest om ervan uit te gaan dat alles even gladjes zou verlopen, maar dat ze met zó'n volledig doorgedraaide psychopaat te maken zouden krijgen, had niemand kunnen voorzien.
Hij beet gefrustreerd op zijn lip. Zijn mensen stonden er helemaal alleen voor. Hij kon niets anders dan toekijken. Hoe Hakon het presteerde om zo kalm te blijven, ging zijn verstand te boven.

Via diens bril zag hij dat KSB een mobiele telefoon pakte en hij hoorde hem vervolgens diens voorman bevelen om met Mario's gezelschap af te rekenen. Vervolgens liep de veeboer met een gezicht alsof hij de beste deal van de dag had gesloten, terug naar zijn bureau. Doodkalm ging hij zitten, leek zijn bezoeker niet eens meer te zien en deed … niets? Op het scherm leek KSB hem in stilte recht aan te staren. Met een ongemakkelijk gevoel keek de Lord naar diens gezicht, waar geen enkele uitdrukking op af te lezen was. Het was ronduit griezelig.
Hij had er verder ook geen idee van wat er met hun vrienden zou gebeuren, en ziek van bezorgdheid hoorde hij Saundra's stem tot hem doordringen. Wat zei ze nu precies? Had hij het wel goed gehoord? Hij moest het verkeerd verstaan hebben en vroeg: “Wacht even, Saundra. Wil je die twee laatste opmerkingen over dat wapen en dat schilderij even herhalen? Volgens mij heb ik je verkeerd begrepen.”

< 10.18
Op het gestage wegtikken van de tijd na, was het in VanderBeeks kantoor doodstil. Hakon stond voor een raadsel. Nadat de veeboer doodleuk diens korte weerzinwekkende opdracht had gegeven, was hij pal langs hem heen gelopen. Zonder verder een woord vuil te maken, was hij achter zijn bureau gaan zitten.
VanderBeek leek hem niet eens meer te zien. Omdat Hakon er absoluut geen idee van had wat er in 's mans hoofd omging, was hij voor de zekerheid maar gewoon blijven staan. Geen aandacht trekken, leek hem voorlopig het beste.
Hoewel hij hem aandachtig bestudeerde, kon hij absoluut niet opmaken in welke gemoedstoestand VanderBeek verkeerde.

Doch, als de man zou weten dat op ditzelfde moment zijn lijfwacht werd uitgeschakeld, zou hij niet zo stoïcijns blijven zitten, dacht Hakon zelfverzekerd. Hij had er alle vertrouwen in dat Tony, Tjan en Arda korte metten met VanderBeeks huurlingen zouden maken. Gelukkig was de geluidsisolatie perfect. Van wat zich hiernaast moest afspelen, was in het geheel niets te horen.

Minuut na minuut bleef VanderBeek in diens vreemde trance zitten, tot hij abrupt opstond.
Hij had blijkbaar een beslissing genomen en gromde: “Oké. Zo moet het maar.”
Hij wees naar de voet van de schouw. “Ga op die plaat staan en leg je beide handen gespreid tegen de bovenkant.”
Hakon knikte dat hij het begrepen had en ging er gehoorzaam met zijn gezicht naar voren tegenaan staan. VanderBeek stond vlak achter hem en prikte met de loop van de revolver pijnlijk in zijn rug. Hij voelde dat de man licht naar hem toe boog. Een hele mooie gelegenheid om hem te ontwapenen, dacht hij. Jammer dat die te vroeg kwam. Hij kon pas actie ondernemen als hij wist waar Barbara zat. Links op de sierlijst stond een opgezette papegaai en vanuit zijn ooghoek zag hij VanderBeek er iets aan veranderen. Hij voelde een lichte schok, waarna de schouw in beweging kwam.

Even had hij het gevoel dat de kamer rondtolde, maar hij besefte al snel dat het de schouw zelf was die om zijn middelpunt draaide. Het werd even stikdonker, waarna ze ineens in een helder verlichte gang stonden.

< 10.19
Vermoeid maar voldaan zat FBI Special agent Jerry Decker in de commandowagen te wachten.
Het had wat voeten in de aarde gehad, maar het was hem gelukt. Behalve voor hemzelf was het doel van de inderhaast opgezette missie voor iedereen geheimgehouden, wat overigens niemand erg had kunnen waarderen.
Zijn luitenant had met een kop als een donderwolk rondgelopen en had hem kribbig meegedeeld dat de lokale sheriff was gearriveerd. Na de corpulente man de wagen binnen te hebben geholpen, had hij de deur niet bepaald zachtzinnig achter zich dichtgeslagen. Jerry begreep hem wel en wist best dat deze totale geheimhouding de moraal niet ten goede kwam. Niets aan te doen, want uit veiligheidsoverwegingen had hij weinig keus gehad.

Hoffelijk had hij de sheriff een zitplaats en een flesje water aangeboden. De man had eruitgezien of hij beide dringend nodig had. Hijgend en puffend was de man neergeploft. Hij had een enorme, eens witte zakdoek uit zijn zak getrokken, waarmee hij zijn bezwete rode hoofd uitvoerig had afgeveegd. Jerry had daardoor tijd zat gehad om de man eens goed op te nemen. Volgens Hakons contact, die Saundra, was de dikzak zo corrupt als het maar zijn kon. Vanaf de eerste dag dat hij de functie bekleedde, zou hij allerlei uitspattingen en duistere zaakjes van VanderBeeks personeel onder het tapijt hebben geveegd. Jerry, die in eerste instantie niet wist of hij alles kon geloven, had hoe dan ook geen enkel risico willen nemen. Was de man onschuldig, dan zat hij hier veilig genoeg. Was hij inderdaad corrupt, dan zou hij geen kans krijgen iets te verraden.
Geamuseerd en een tikje meewarig had hij de sheriff gadegeslagen toen deze met zijn in diepe vetlagen verzonken oogjes het interieur van de commandowagen achterdochtig inspecteerde.

Diens dikke buik had enthousiast meegetrild toen hij op hoge toon wilde weten wat dit alles te betekenen had. Jerry had hem quasi in vertrouwen genomen en een prachtig verhaal opgedist over een motorbende die ze vandaag wilden arresteren.
Enkele personeelsleden van VanderBeek werkten met hen samen, dus ook die zouden worden ingerekend. Het zweet was de sheriff uitgebroken toen Jerry hem dit alles verteld had. Op indringende toon had hij Jerry uitgelegd dat meneer VanderBeek hierover direct geïnformeerd moest worden, want als hun werkgever was hij er nauw bij betrokken. Een andere handelswijze leek hem ondenkbaar.
Zijn corpulente lijf alle kanten opdraaiend, had de sheriff de meest rare capriolen uitgehaald om met zijn mobieltje een signaal op te vangen. Jerry had genoeg geweten. Saundra had gelijk. Deze man was wel degelijk corrupt. Zonder iets van zijn gedachten te laten merken, was hij het met de man eens geweest dat het erg vervelend was dat hij geen verbinding kon krijgen. Dat was sowieso hopeloos, dacht Jerry een tikje vermaakt, want met medewerking van Hakons mensen was alle communicatie door hogerhand overgenomen. Meelevend had hij de sheriff gezegd het gewoon te blijven proberen. Terwijl de sheriff er onvermoeibaar mee bezig bleef, was de verbindingsofficier binnengekomen met het bericht dat het startsein gegeven was. Samen waren ze voorin gaan zitten, waar Jerry hem de te volgen route had laten zien.
Niet veel later was de colonne in beweging gekomen. Pas toen ze eenmaal onderweg waren, had Jerry zijn collega's over het doel van de missie geïnformeerd.

< 10.20
Trillend van de vrijgekomen adrenaline, lag Russ pal tegen het lichaam van de voorman aan.
Langzaam kwam zijn hart tot bedaren en werd hij zich ervan bewust dat de ander stervende was. Hij voelde hem verslappen en zag het licht in diens wijdgeopende ogen uitdoven. O, God. Dit had hij niet gewild, dacht hij keer op keer.
Op handen en voeten schuifelde hij bij hem weg, waardoor het lichaam niet meer gesteund werd. Het zakte naar beneden, waarbij de laatste adem de halfgeopende mond in een langgerekte, reutelende boer verliet. De lucht die vrijkwam, was erger dan die in een grafkelder en in de toch al vreselijk stinkende ruimte werd het Russ te veel. Spontaan kotste hij zijn maag leeg. Op slag voelde hij zich een stuk beter, hoewel het schuldgevoel hem bleef plagen. Hij kroop van de dode voorman en de zurige plas braaksel weg en pakte dankbaar Arda's toegestoken hand.
Haar smaragdgroene ogen glinsterden toen ze hem omhoogtrok. “Kom”, zei ze eenvoudig.
Hij volgde haar elegante gestalte en bedacht zich hoe misplaats ze hier scheen. Op de vloer van de kampioenskamer lag een grote plas bloed. De twee cowboys die er middenin lagen, bewogen zich niet. Een lange, streperige glijbaan liep er als een rode loper bij vandaan. De koperachtige smaak die in de weeïge lucht hing, kon hij gewoonweg proeven. Sterker nog, deze was zo overweldigend dat zijn vullingen er zeer van deden. Geen van hun tegenstanders stond nog overeind. Net als Arda, scheen ook Tim in z'n driedelige kostuum hier absoluut niet thuis te horen. Tjan, daarentegen, zag eruit alsof hij een duik in een abattoir genomen had. Tony, die door diens broer omvergekegeld was, zag er dan weer iets beter uit. Van voren, tenminste. Van achteren was het een ander verhaal. Dikke, bloederige strengen liepen vanaf zijn middel tot zijn hielen. Allebei leken ze er zich niets van aan te trekken. Rustig liepen ze met z'n tweeën tussen de cowboys door. Omdat Tjans forse gestalte steeds weer in de weg stond, kon Russ niet zien wat Tony precies uitvoerde, maar bij elke kreunende gestalte knielde hij neer. Dan deed hij iets met zijn hand, om even later weer op te staan. Alle cowboys die ze langsgingen, bleven stil liggen. Russ was ontzet. Waren ze doodkalm bezig om hen te vermoorden? Voor hij eropaf kon gaan, werd hij door Arda vastgepakt, die blijkbaar zijn gedachten had gelezen.

“Rustig maar. Hij maakt ze alleen maar bewusteloos. Geen pijn. Geen erger.” Ze hield hem losjes vast, totdat Tony en Tjan klaar waren en bij hen kwamen staan.

“Wacht even”, zei Tony, terwijl hij de gesp van zijn broekriem open tikte. Verwonderd zag Russ hem er een klein rechthoekig staafje uitnemen. “Ben zo terug”, riep Tony, terwijl hij haastig het kantoor van de voorman binnenliep.
Even later verscheen hij weer met een opengeklapte laptop. Met het ding omhooggehouden, liep hij de hele kampioenskamer rond. Nieuwsgierig volgde Russ hem, toen Tony naar het kantoor van de voorman terugging.
“Eh, mag ik weten waar je mee bezig bent?” Tony grinnikte. “Kijk.” Hij wees naar het kleine staafje dat uit de zijkant van de laptop stak. “Dat dingetje daar heeft contact met Saundra gemaakt. Via de camera van deze laptop heb ik haar zojuist de hele kampioenskamer laten zien.”
Tony zette de laptop neer. “Zometeen kunnen we de beelden zien die Hakon bezig is door te zenden.” Terwijl Tony's broers en Arda erbij kwamen, verschenen de eerste opnamen. Het was best raar om jezelf in een heel ander perspectief te zien, vond Russ. Ergens in zijn hoofd leken deze beelden met zijn eigen herinneringen te botsen. Vreemd.
Achter hem drong Tim zich voor hem langs en wees naar het kantoor van de voorman. “Hakon lijkt de nadruk op die deur te leggen. Ik denk dat hij ons er opmerkzaam op wil maken.” Terwijl Russ keek of hij er iets bijzonders aan kon ontdekken, antwoordde Tony: “Precies. Dat dacht ik ook. De deur naar het kantoor van VanderBeek zal wel van hetzelfde soort zijn, denk ik zo.” Geconcentreerd keken ze verder, tot ze zagen hoe Hakon het kantoor van VanderBeek ingeduwd werd.
“Stop, Saundra”, zei Tony snel. “Ik wil even beter kijken. Even iets terug. Ja. Stop. Tjan, wat zie jij? Wat is dat voor slot? Denk je dat je het open kan krijgen?”
Tjan schoof Russ opzij alsof hij niet meer dan een in de weg staand tafeltje was en tuurde een moment geconcentreerd naar het scherm. “Ja, lijkt hetzelfde als die andere, dubbel gepantserd. Maar kijk goed. Bij deze zitten de scharnieren in het frame verwerkt. Ik kan dus niets doen. Aan jou de eer, broertje.”
Terwijl Russ zich afvroeg wat dat nu weer te betekenen had, zei Tony: “Oké. Kijken jullie maar verder. Ik ga voorbereidingen treffen.”

< 10.21
De Lord had KSB’s starende gezicht even gelaten voor wat het was en geconcentreerd naar Saundra geluisterd. Hij had het de eerste keer dus wel degelijk goed verstaan. Het was enkel en alleen aan zijn goede opvoeding te danken dat zijn mond niet van verbazing was opengevallen. Het wapen dat in het hoogpolige tapijt van KSB’s kantoor verweven was, bleek het wapen te zijn van de adellijke familie Blackstuart, oftewel van de voorouders van Tjan, Tony en Tim. De tweede verrassende ontdekking bestond daaruit dat de indianenhoofdman op het schilderij dat KSB zo trots aan Hakon had laten zien, een rechtstreekse voorouder van Onawa bleek te zijn.
“Dit is op z'n zachtst gezegd wel een uiterst merkwaardig toeval, zeg. Hoe groot is de kans dat zoiets bestaa...”

Saundra reageerde onmiddellijk. “Indien u wenst, kan ik dit voor u berekenen. Tevens kan ik u melden dat Tony contact gemaakt heeft. SPY en CRYPTO zijn al begonnen om de harde schijf daar te onderzoeken. De beelden verschijnen nu op het GR...”

Om haar te onderbreken, hief de Lord automatisch zijn hand op, hoewel hij zich meteen besefte dat dit niet erg nuttig was.
“Wacht even, Saundra. Die kansberekening is niet nodig. Wel wil ik graag een analyse van de recente ontdekkingen. Ik moet weten in welke mate dit van invloed kan zijn op de huidige operatie en of het zinvol is dat Hakon hierover geïnformeerd wordt.”
Inmiddels was Tony's gezicht kort op het GRID verschenen, waarna het zijdelings wegschoof om plaats te maken voor de opnamen die de webcam maakte.
“Sodemieters”, mompelde hij zacht toen hij het slagveld bekeek. In de gauwigheid telde hij minstens acht lichamen die als gebroken lappenpoppen her en der verspreid lagen.
“Verrek”, ontviel hem ongewild, toen het beeld langs de wand zwierf. Er hing er zelfs eentje aan de muur. Was dat niet ... Jawel, dat was die voorman. Hoe hadden ze het in godsnaam voor elkaar gekregen om die grote vent op die manier tegen de muur te gooien? Precies tegen een stierenkop, die er zo te zien niet aan dácht om de arme drommel los te laten.
Zwaar onder de indruk zag hij dat de kleding van Tony, Tjan en Russ onder het bloed zat, terwijl Tim en Arda erbij stonden alsof ze klaar waren om naar een belangrijke zakenlunch te vertrekken. Hoe dat in elkaar zat, was hem een raadsel. Aan de ravage te zien, leek het hem verdomd sterk dat er maar drie man nodig waren geweest om negen geharde kerels neer te slaan. Nieuwsgierig hoe dat in z'n werk moest zijn gegaan, zag hij de wand plaatsmaken voor een deur, een stukje muur en een korte, grijzige streep, waarna Tony's gezicht weer in beeld kwam. Terwijl De Lord Russ naast Tony zag verschijnen, hoorde hij Tony aan Saundra vragen om hem de beelden te laten zien vanaf het moment dat Hakon door de voorman werd meegenomen. De monitor naast degene waar hij naar keek, sprong aan. Geïnteresseerd wilde hij kijken, toen het beeldscherm dat de stal liet zien waar Onawa zich schuilhield zwart werd. De Lord schrok. Dat was niet in orde. Hij deed zijn mond al open om Saundra om opheldering te vragen, toen het scherm opflikkerde en Onawa weer te zien was. Behalve dat er uit een andere hoek gefilmd werd, kon hij geen verschil ontdekken. Hoewel hij er niet om gevraagd had, gaf Saundra hem al een toelichting.

“U weet dat er in het script rekening mee is gehouden dat de ranch op de oude jachtgronden van Onawa's stam ligt. Het risico op de geestelijke druk daarvan is derhalve zorgvuldig ingecalculeerd. Echter, via haar tablet-pc heeft Onawa alle ontwikkelingen gevolgd, zodat ze nu weet wie haar stam bijna heeft uitgeroeid. Zodra ze deze informatie onder ogen kreeg, is ze in trance gegaan.
Blijkbaar zo diep dat ze haar tablet-pc heeft losgelaten, waardoor de verbinding weggevallen is. Marilyn maakt zich zorgen en probeert een oplossing te bedenken.

< 10.22
Nadat Tony weggelopen was om de deur die naar VanderBeeks vertrekken moest leiden te prepareren, bleef Tim samen met Arda, Tjan en Russ op een kluitje voor de laptop staan.
Helemaal vergeten dat hij het liefst een heel eind uit de buurt van Arda wilde blijven, stond Russ vlak achter haar gespannen te kijken. Hakons bril bevatte vier camera's en nu hij volledig in de beelden opging, leek het haast alsof hij zelf naast VanderBeek meeliep. De man had Hakon door een lange gang meegenomen, tot ze bij een cowboy bleven staan, die een enorme deur van een soort brandkast stond te bewaken. Tenminste, zo leek het. Die cowboy moest wel een ijskoude zijn, dacht Tim. Hij bewoog zich niet eenmaal en zei geen woord. Tot zijn stomme verbazing zag hij VanderBeek de man een ongemene trap in zijn kruis geven, waarna een afgrijselijke kreet klonk. Vrijwel meteen draaide die kluisdeur open.
“Allemachtig”, verzuchtte Tjan. “Zo'n bijzondere manier om een kluis te openen, heb ik nog nooit gezien.”
Nee, dacht Tim bij zichzelf. Wie zette er nu een etalagepop neer met een dergelijk slot? Monsterlijk en onnavolgbaar vreemd. De kluisdeur was nog maar halfopen, toen het beeld bevroor en het gezicht van de Lord ervoor in de plaats kwam.

“Even een kleine onderbreking, jongelui. Tim, ik laat je even een eerdere opname zien van VanderBeeks kantoor. Vertel me wat jij denkt dat het betekent.”

Zonder een idee te hebben wat hij kon verwachten, keek Tim naar het tapijt dat op het scherm verscheen, waarna de gehele ruimte in beeld werd gebracht. De Lord kwam weer tevoorschijn.
“En?” “Eh, wel ...”, begon hij voorzichtig. “Het komt mij voor dat dit interieur wel heel sterk lijkt op de bibliotheek in ons kasteel. Die stamt uit het begin van de 20e eeuw. Ziet het er aan de andere kant van de deur werkelijk zo uit?”
De Lord glimlachte. “Zeer zeker. Het wapen dat in het tapijt geweven zit, zou volgens Saundra jullie familiewapen zijn.”
Tim kon zijn opwinding nauwelijks bedwingen, maar wilde toch liever een slag om de arm houden. “Dat wapen is inderdaad het onze. Ik ben hogelijk verbaasd dat het hier ineens opduikt. Ik zoek al jaren naar de gehele inventaris van het kasteel en heb er nimmer een spoor van kunnen ontdekken. Nu zou alles hier helemaal intact bewaard zijn gebleven? Met alle respect, milord, dat lijkt haast te mooi om waar te zijn.” In gedachten zag hij de oude foto's en filmfragmenten die hij zo lang bestudeerd had en zou liefst meteen door de muur heen breken.

“Of dit is waar je al zo lang naar zoekt, weet ik niet, Tim.

Toch vond ik dat je dit moest weten voor Tony aan de slag gaat.”

De Lord verdween van het scherm. “Heb je dat gehoord, Tony?”, riep hij naar zijn broer, die gebogen bij de verbindingsdeur stond. “Ja, ja. En?”
“Wat gebeurt er aan de andere kant als jij die deur openmaakt?” “Och, niks bijzonders hoor”, antwoordde Tony nonchalant. “Dan heb je voldoende brandhout voor de open haard.”
“Dat is niet iets om te lachen, Tjan”, zei hij ernstig, toen zijn andere broer in de lach schoot. In gedachten zag hij de boel al in rook opgaan, tot hij besefte dat hij weer eens voor de gek gehouden werd. “Kunnen jullie nu nooit eens serieus zijn?”, zei hij geërgerd. Tjan grijnsde breed. “Je zit dan ook altijd zo snel op de kast. Zal wel door je lengte komen.” Tjan lachte nu voluit.
“Jij, jij …” Nog net op tijd wist hij zich in te houden. “Je bent gewoon jaloers”, eindigde hij lam.
Zoals altijd was het Tony die de woordenwisseling suste. “Tjan, hou op. Spaar jij je energie nou maar voor straks. Die zal je wel nodig hebben. En Tim, jij moet even luisteren. Ik heb een nieuw soort explosief dat ik op de centimeter nauwkeurig kan richten.” Hij liet een aantal vetertjes zien, die op zijn vest en broek geknoopt zaten. “Hééé”, riep Russ. “Zijn dat explosieven? En jij loopt daar gewoon mee rond?”
“Kan geen kwaad”, zei Tony gemoedelijk. “Kijk. Ik moet eerst een vetertje van mijn vest en een vetertje van mijn broek in elkaar draaien en als ik dan een knoopje …”, hij wees naar zijn vest, dat er ruimschoots mee versierd was, “… erop gedrukt heb, pas dan geeft die combinatie een chemische reactie. Daarna duurt het nog 10 seconden voordat de lading afgaat. Door de vetertjes tot een bepaalde dikte op te rekken, kan ik precies bepalen hoe diep de reactie in de betonnen muur rond de deur moet doorwerken. De deur zelf zal blijven staan, maar het beton rondom zal zijn weggevreten. Er gaat dus helemaal niets exploderen. Zodra we fiat van Saundra krijgen, kan Tjan deze dan even voor ons opendoen.”

< 10.23
Afwezig wreef Marilyn met één hand voorzichtig over de gevoelige bult. Ze maakte zich grote zorgen om Onawa.
Ze wist precies wat die houding van haar vriendin betekende en moest proberen om haar op een of andere manier uit die trance te halen, voordat ze iets zou doen dat niet alleen de operatie in gevaar zou brengen, maar ook zichzelf. Een tijdje geleden had Onawa haar openhartig alles over haar afkomst, familiegeschiedenis en de nog openstaande bloedwraak richting de moordenaars van haar voorouders verteld.
Hoewel er sterke vermoedens hadden bestaan, was er nooit iemand voor gearresteerd. En nu, ineens, ruim honderd jaar later, werd de dader door een nazaat van de eerste rancher op een presenteerblaadje aangeboden. Onawa moest tot in haar ziel geschokt zijn, toen ze het VanderBeek had horen vertellen. Het verbaasde Marilyn niets dat Onawa zich in deze diepe trance teruggetrokken had. Dit was haar eigen manier om naar een oplossing te zoeken om haar eed van bloedwraak na te komen. Omdat de rechtstreekse verbinding was weggevallen, moest ze een andere manier bedenken om met Onawa in contact te komen. En wel zo snel mogelijk.
Ze negeerde Joost, die haar aanstootte en meldde dat de finale ging beginnen, want ze zag ze een mogelijkheid.
Ze nam de besturing van de vogel over, manoeuvreerde hem op topsnelheid naar de grote openstaande staldeuren en liet hem in zweefvlucht de stal induiken. Voor de paardenbox waar Onawa zat, liet ze hem klapwiekend in de lucht hangen. Verstoord door het klapperende geluid, begon het paard zenuwachtig heen en weer te trappelen. Bezorgd zag Marilyn haar lief in kleermakerszit stijf rechtop tussen het stro zitten. Haar handen omklemden de kleine bijl die ze van haar opa gekregen had. Maar wat Marilyn nog het meest verontrustte, was Onawa's starre gezicht terwijl ze ernstig voor zich uit zat te mompelen. Het was te zacht om te verstaan. Marilyn wist zo gauw geen manier om haar aandacht te trekken. De vogel had geen spraakunit.
Terwijl ze op Onawa probeerde in te zoomen - wat behoorlijk moeilijk ging, omdat ze door het klapwieken de camera niet helemaal stil kon houden - werd ze door Joost op haar schouder getikt. “Moet je kijken.” Ze verborg haar irritatie over het feit dat ze gestoord werd en keek snel even op. Nog net zag ze op het scherm waarop Hakons opnamen getoond werden, de beelden van een enorme hal vol dieren. Even dacht ze aan het verhaal van Noach, toen het beeld wazig werd, waarna het compleet wegviel.

Onmiddellijk besefte ze dat er een extra probleem bij gekomen was. Haar brein sorteerde de prioriteiten.
Ze rukte zich onwillig van Onawa los, manoeuvreerde de vogel naar de staldeuren, parkeerde hem erbovenop en vroeg meteen daarna aan Saundra waarom Hakons bril niet meer functioneerde.

“Het eindpunt van de gang waar VanderBeek en Hakon doorheen zijn gelopen, ligt 20 meter lager.
Hakons signaal werd steeds zwakker en vanaf het moment dat hij door VanderBeek de hal ingeloodst werd, viel het ineens helemaal weg. De meest logische conclusie is dat het dak van die hal te dik is, of van een materiaal gemaakt is dat het signaal stoort.”

De radertjes in Marilyns hoofd draaiden even op volle toeren voor ze een patroon zag. Ze lachte. “Daar weet ik wel iets op, Saundra.”

< 10.24
“Zo”, zei Tony. “Klaar. Hoe staat het met Hakon?”
Hij draaide zich om en keek verbaasd naar de gebiologeerde gezichten van de anderen, die op een kluitje naar de laptop stonden te staren. Tim was blijkbaar de enige die hem gehoord had.

“Onvoorstelbaar. Ze zijn zojuist een andere ruimte ingegaan, een enorme hal. Tony, dit moet je zien, anders zal je het niet geloven. Die hal staat helemaal vol met dieren.”

Hij verwierp meteen het idee dat Tim wellicht op zijn beurt een grap met hém uithaalde – iets dat pas gebeuren zou als Pasen en Pinksteren op één dag zouden vallen – en liep snel naar ze toe.

De anderen bleven pontificaal staan, waardoor hij het scherm niet goed kon zien. Nieuwsgierig pakte hij de laptop en draaide deze een kwartslag, waarop het scherm flikkerend uitging en de speakers alleen nog ruis weergaven.
“Wat doe je nou?”, riepen de andere vier in koor. Onnozel staarde Tony naar het zwart geworden display, toen hij via de 'teek' Saundra's stem hoorde zeggen: “Even geduld. Ze bevinden zich nu in een ruimte die extreem dikke muren heeft, waar beeld en geluid onvoldoende doorheen dringen. Naar een oplossing wordt gezocht. Tony, je kunt aan de gang gaan. Ze zijn ver genoeg van de bibliotheek verwijderd. Maak echter niet te veel lawaai. Ik kan niet beoordelen hoe ver het geluid daar draagt.”
De anderen, die via hun eigen teek exact hetzelfde hadden gehoord, volgden hem op de voet.
Tony plukte een knoopje van zijn vest en sloeg deze met kracht op een van de veters die hij rond de deurstijl had geplakt. Omdat Russ de enige van het gezelschap was die dit nog niet had gezien, en omdat hij zeker wist dat deze methode sterk afweek van de werkwijze die Russ uit zijn diensttijd gewend moest zijn, wenkte hij hem dichterbij.
Samen keken ze hoe met veel gesis en geknetter de veters begonnen te gloeien en er korrels beton uit de muur begonnen te vallen.
Even later werd er langs de deurstijl een keurige streep van ongeveer 2 cm breed zichtbaar en leek het alsof iemand met een scherp mes de deur met stijl en al keurig uit de muur had gesneden. Tony stootte Russ even aan. “Kijk eens aan. Klaar is Kees. Tjan, jouw beurt.” Hij maakte plaats voor zijn broer, die zijn massieve handen aan weerszijden de kier in wurmde. Tjan haalde een paar keer diep adem, spande zijn spieren, die gigantisch opbolden, en trok de deur met kozijn en al los. Een scherpe kruitlucht dreef Tony tegemoet toen ze met z'n allen op Tjan toeschoten en hem hielpen om het massieve gevaarte op de grond te laten ploffen.

Eenmaal weer op adem gekomen, wist Tony net op tijd Tim tegen te houden, die al op de opening afging. “Wacht even, broer. We blijven voorlopig bij elkaar. Russ, neem jij de laptop mee en waarschuw ons als er weer beeld is.” Als eerste stapte hij door het gapende gat VanderBeeks bibliotheek binnen.

< 10.25
Sinds de voorman hem VanderBeeks kantoor in had laten struikelen, was Hakon van de ene verbazing in de andere gevallen. Eerst had hij alleen maar gedacht dat de veeboer er met zijn antieke bibliotheek een merkwaardige hobby op nahield. Die simpele voorstelling van zaken had VanderBeek al snel uit z'n hoofd geschoten. Na het declameren van diens 'rechten' wist hij dat hij niet alleen met een gevaarlijke man te doen had, maar met een onberekenbare psychopaat. Terwijl hij nog bedacht welke gedragslijn hij het beste kon volgen, had de man hem opnieuw verrast. De schouw bleek een geheime doorgang, die op een lange tunnel uitkwam. Nors had VanderBeek hem, regelmatig met de revolver in zijn rug porrend, door een lange gang gevoerd. Er was niet veel te zien geweest, maar dat hun pad een eind naar beneden liep, had hij goed kunnen merken. De gang was geëindigd bij een op wacht staande cowboy. Hier bleek VanderBeek alweer een verrassing in petto te hebben. Een bijzonder akelige. De krijsende jammerklacht echode nog in zijn schedel na toen de psychopaat hem nors de hal in porde.
Wat hij daarna zag, kon je geen verrassing meer noemen. Het was werkelijk overweldigend. Hij vergat even helemaal dat hij Mario moest zijn, en bleef met open mond staan kijken.
Met zijn antieke schiettuig porde VanderBeek hem pijnlijk in zijn rug. “Loop eens door, slome”, gromde hij ongeduldig.
Hakon kreeg nog een por. “Pronto.” Het Italiaanse woord toverde Hakon zonder pardon terug op aarde en in Mario's huid. Terwijl ze verder liepen, keek hij zijn ogen uit. Wat VanderBeek hier geschapen had, was onovertroffen mooi. Zo moest de wereld er in het begin hebben uitgezien.
Hij snapte niet hoe iemand die zoiets prachtigs had weten te bouwen, tegelijkertijd via een simpel computerlijntje links en rechts dood en verderf kon zaaien. Als zijnde Mario, uitte Hakon zijn bewondering. Druk gebarend gaf hij zijn gastheer welbespraakt het ene compliment na het andere. Ongewild moest hij de juiste toon getroffen hebben, want de man bleek positief op zijn pluimstrijkerij te reageren. En dat was goed. Heel goed.

Heel wat minder goed was dat, zodra hij met VanderBeek de hal was binnengekomen, Saundra's stem afgekapt werd. Het laatste wat hij had meegekregen, was dat zijn vrienden bezig waren om de deur naar het kantoor open te krijgen. Zonder ondersteuning van Saundra echter, was hij voorlopig op zichzelf aangewezen en zat er maar één ding op. Hij moest koste wat het kost VanderBeek aan het lijntje houden totdat het communicatiesysteem hersteld was. Zonder verbinding was de usb-stick nutteloos en hij moest er niet aan denken wat dat voor gevolgen zou hebben.

<10.26
Bezorgd had de Lord een tijdje naar Onawa zitten kijken, die met overtuiging een standbeeld nadeed.
Omdat ze inmiddels ook via een tweede vlindercamera werd gefilmd, kon hij vrijwel de hele stal overzien. Hij had intens met Marilyn meegevoeld tijdens het gadeslaan van haar poging om Onawa wakker te schudden. Het vleugelgeklapper had echter niets uitgehaald en hij wist hoe teleurgesteld hun blonde genie moest zijn geweest toen ze het opgaf en de vogel deed wegvliegen.
De Lord bleef over het probleem nadenken terwijl hij het hele GRID in de gaten hield. Hij keek steeds geïnteresseerder naar de monitor waarop hij Hakons bewegingen volgde. Van afschuw vervuld om KSB’s buitenproportionele actie, zag hij een gepantserde, massieve deur opendraaien. Hakon werd door de opening geduwd, waarna tot zijn grote ontsteltenis de monitor uitviel. Had VanderBeek Hakon aangevallen? Was Hakon zijn bril kwijt? Wat kon er in 's hemelsnaam gebeurd zijn? “Saundra! Rapport!”
Onmiddellijk werd hij op zijn wenken bediend en op de hoogte gebracht waarom het signaal was weggevallen.

Haar plezierige, beschaafde stem zweeg een ogenblik, om even later te vervolgen: “Goed nieuws. Marilyn heeft een oplossing gevonden. Ze gaat de vogel waarmee ze Onawa uit haar trance probeert te halen, boven een lichtkoker manoeuvreren, zodat we de zend- en ontvangstunit ervan als versterker kunnen gebruiken.” Geweldig opgelucht schoot zijn blik terug naar het GRID, naar de monitor waarop Onawa werd gevolgd, om te zien dat de vogel zich afzette, hoogte maakte en in een glijvlucht op een stuk gras af zweefde. Vol vertrouwen dat Saundra via de vogel het contact met Hakon binnenkort wel hersteld zou hebben, keek hij naar Onawa. Dit kon zo niet doorgaan. Als hij al bezorgd was, zou Marilyn het al helemaal zijn. Dat was iets dat ze juist nu absoluut niet konden gebruiken. Hij zag geen andere mogelijkheid dan het besluit dat hij nu nam.
“Saundra. Ik wijzig het script. Laat Tony weten dat er iemand bij Onawa moet gaan kijken. De wijze waarop ze zich gedraagt, zit me helemaal niet lekker.”

< 10.27
Tony, die geen tijd had om zoals Tim sentimenteel het schilderij van hun vader in zijn jongensjaren te bewonderen, liep gelijk door naar de andere deur. Hoewel dicht, was deze niet op slot. Voorzichtig opende hij hem, gluurde door de kier en zag een immense hal met een marmeren vloer die een kristalstructuur leek te hebben. De ruimte leek uitgestorven en het enige geluid dat hij hoorde, kwam van zijn gezelschap, dat achter hem de bibliotheek bewonderde. Hij liep geruisloos verder en opende stilletjes de openslaande deuren aan de overkant.
Erachter lag een weelderig ingerichte woonkamer zo groot als een balzaal. Een andere deur stond op een kier. Hij loerde er voorzichtig doorheen en zag een keuken die blinkend schoon en volledig ingericht was en qua afmeting niet veel kleiner dan de woonkamer. Een droom voor elke chef-kok. Een sierlijke, dubbele marmeren trap leidde naar de verdieping erboven, waar hij tussen oude meesters deuren zag die allemaal gesloten waren. “Ongelooflijk, zelfs de trap is hier! Hoe is het mogelijk?”, riep Tim verheugd uit, toen hij de hal instapte.
“Ja joh, leuk allemaal, maar we hebben werk te doen. Kom op, blijf bij mij in de buurt, want we weten nog niet wie hier nog meer rondsluipt”, waarschuwde Tony zijn broer. “
Saundra?”, vroeg hij. “Welke kant zijn ze opgegaan?”
“Naar de open haard”, hoorde hij haar prompt in zijn oor zeggen. Open haard?

Nauwkeurig onderzocht hij de schouw en alles wat er in de buurt stond, maar kon er niets bijzonders aan ontdekken.
“Saundra, kun je me de beelden laten zien nadat het schot is afgevuurd?” Zijn ogen ontdekten Russ, die met de laptop in de ene hand en een bel drank in de andere, dromerig voor zich uit stond te staren. Hij moest twee keer luid met zijn vingers knippen voordat Russ hem hoorde en hem het apparaat overhandigde.
Onder het openen van de laptop, zei hij waarschuwend: “Kijk een beetje uit met die alcohol, wil je? Dat kan goed verkeerd vallen op een lege maag.”
Russ keek hem openhartig aan. “Niets aan de hand, Tony. Ik moest even die smerige, zure smaak wegspoelen. Ik ben helemaal fit en kan wel tegen een stootje. Kijk. De beelden komen door.”
Tony verlegde zijn aandacht en bleef naar het scherm kijken tot hij de schouw zag bewegen. “Stop. Saundra, spoel even twee seconden terug en stop dan even.”
Naar Tjan riep hij: “Tjan! Werk aan de winkel!” Zodra zijn broer naast hem stond, vroeg hij Saundra de opname verder te laten lopen. “Kijk. Die schouw kan om zijn as draaien. Beide kanten zijn gelijk, zie je wel?”
“Mmm, er moet ergens een mechanisme zitten”, mompelde Tjan, en hij vroeg Saundra de beelden wat meer terug te spoelen. “Ho. Stop. Kijk daar”, zei hij. “VanderBeek doet iets met die papegaai.” Tony knikte. “Je hebt gelijk. Ik zie het ook. Maar wat doet hij nou precies? En trouwens ik zie geen papegaai, die staat nu aan de andere kant natuurlijk.”
Tim, die van zijn rondgang teruggekomen was, had hun gesprek blijkbaar opgevangen. “Ik weet dat er een soort knop moet zijn waarmee je de schouw kunt draaien. Dat heeft pa mij eens verteld. Hij had dat ontdekt toen hij zelf nog een kind was. Ik denk dat hij destijds hierdoor heeft weten te ontsnappen.”
Waarna hij voor altijd is verdwenen, dacht Tony erachteraan. Hij zuchtte. “Weet je ook waar die knop moet zitten, Tim?”
Met Russ op hun hielen, liepen ze naar de schouw, waar Tim direct de linkerhoek aandachtig onder de loep nam.
“Kijk”, zei Tim even later. Hij drukte met zijn wijsvinger op een plek die er volgens Tony net zo uitzag als de rest, toen voor zijn ogen Tims wijsvinger in het steen verdween, als een warm mes door boter. Een duidelijk hoorbare klik volgde.
“Kijk”, zei Tim opnieuw. “Hier zie je heel vaag een bloem in het marmer gegraveerd. Diezelfde bloem zit ook in ons familiewapen en precies in het midden ervan, dat rondje, zit de knop.”
“Alles goed en wel, mooi, prachtig en zo, maarre ... Hoe gaat die kachel nou open dan?”, wilde Tjan weten. “Afgezien van die klik, is er niet veel gebeurd, wel?”
Tony schoot in de lach. “Misschien moet je er gewoon even tegenaan duwen, broertje.”

“Aah, enkel een genie als jij had dat kunnen bedenken”, grinnikte Tjan. Tony deed een stap achteruit om zijn broer de ruimte te geven.
Tjan werkte even zijn schouders los, zette zich tegen de zijkant en duwde. Behalve wat klikkende geluiden die ergens uit het binnenwerk kwamen, leek er niet veel te gebeuren. Ze moesten er hoe dan ook doorheen zien te komen, dacht Tony. Hij gebaarde Tjan om het nog eens te proberen. Tjan zette zijn massieve lijf er nog eens tegenaan, gaf een forse duw en viel bijna op zijn achterste toen de schouw onverwacht soepel opendraaide, om halverwege halsstarrig te blijven steken.
“Elegant opgelost, broer”, kon Tony niet nalaten te zeggen. “Even serieus nu”, zei hij toen ze uitgelachen waren. Op zijn vraag aan Russ of er al weer beeld was en deze ontkennend zijn hoofd schudde, vervolgde hij: “Oké. Het is niet anders. We gaan evengoed.” Terwijl ze een voor een door de schouw de gang in schuifelden, kwam Saundra's stem hun rechteroor binnen.

< 10.28
Onder aansporing van de Colt werd Hakon door een deel van het dierenrijk geloodst, waarbij VanderBeek zo trots als een pauw vertelde waarom en hoe hij dit gemaakt had.
Met name over het tafereel dat hij exact gekopieerd had van het schilderij dat hij Mario in zijn bibliotheek had laten zien, was hij zeer tevreden, vertelde de man hem opgewekt. De voorstelling was inderdaad precies nagemaakt, zag Hakon. Ze bleven er langer stilstaan dan hem lief was, en net als van die cowboy bij de ingang van de hal, kreeg hij de kriebels. Helemaal toen VanderBeek in geuren en kleuren vertelde dat de tentoongestelde indianen die het geschilderde tafereel naspeelden, eens echt geleefd hadden. Sloebers die hij in het verleden op zijn land betrapt had. Voor hun brutale misdaden dienden ze nu als omhulsels voor zijn creaties. Met name de anatomische toelichting deed Hakon de maag omdraaien. Hij had hij al zijn wilskracht nodig om niets te laten blijken en zijn hoofd helder te houden.
Met elke stap werd het hem duidelijker dat hij met een geniale, narcistische krankzinnige te maken had. Aan het eind van de wandeling, die hem nog lang zou heugen, bereikten ze een stalen trap die halverwege de hal toegang gaf tot een soort panoramakantoor dat zich op ongeveer vijf meter hoogte bevond. Onder druk van de loop in zijn rug, werd Hakon omhooggeduwd. Hoe hoger hij kwam, hoe meer hij door het glazen front naar binnen kon kijken.
Tot zijn grote vreugde zag hij Barbara zitten en hoewel ze er afgetobd uitzag, viel er een enorme last van zijn schouders. Gealarmeerd door het luide gestommel dat de twee paar voeten op de ijzeren treden veroorzaakten, draaide Barbara zich naar de deur om. Hakon schrok een beetje van haar witte gezicht, waarin de angstige ogen veel te groot afstaken. Toen ze hem in het oog kreeg, zag Hakon haar verstrakken en gleed er een trek van teleurstelling en wanhoop over haar gezicht. Ze had natuurlijk gehoopt dat de redding nabij was en hoewel dat ook klopte, kon ze dat niet aan hem zien. Dat hij haar nog een tijd in onzekerheid moest laten, vrat aan hem. Hij wilde deze klus nu zo snel mogelijk klaren, om aan haar angst en onzekerheid een einde te maken. Haar opvangen en laten weten dat ze veilig was, zou waarschijnlijk nog niet zo makkelijk zijn, dacht hij bezorgd. Mazzel dat ze Russ hadden meegenomen.
Eenmaal boven gekomen, duwde VanderBeek hem zonder pardon opzij, ontsloot de deur en dirigeerde hem met hulp van diens antieke revolver naar binnen. Terwijl hij onopvallend met zijn bebrilde gezicht het interieur bekeek, zag Hakon dat dit kantoor in niets leek op dat in de oude bibliotheek. Wel was VanderBeek ook hier van alle gemakken voorzien, stelde hij snel vast. Het enige dat uit de toon viel, was een vernield beeldscherm dat nog maar half aan de muur hing. Terwijl hij zich afvroeg wat daarmee gebeurd kon zijn, liep hij naar de massieve, veelgebruikte tafel waar Barbara aan vastgeketend zat. Hij draaide zich een kwartslag om, zodat hij recht voor de tafel stond, tegenover de bureaustoel. Wat hij hoopte, gebeurde. VanderBeek liep naar zijn bureaustoel, ging zitten en duwde, hem intussen onder schot houdend, de usb-stick in de zijkant van de laptop die voor hem op tafel stond.

< 10.29
Nadat Tony op Saundra's verzoek besloten had om Tim en Arda naar Onawa te sturen, waren hij, Tjan en Russ snel naar de cowboy doorgelopen. Tjan, die het standbeeld van boven tot onder stond te bekijken, zei: “Het ziet er verdomd echt uit, Tony. Het lijkt wel of die vent opgezet is.”
“Dat zou me niks verbazen”, antwoordde Russ. “Volgens mij kunnen we hier alles verwachten.”
Een waar woord, dacht Tony bij zichzelf. Ze zouden extra op hun hoede moeten zijn, zeker nu hun team gehalveerd was. “Tjan, enig idee hoe we die deur open kunnen krijgen zonder die gil?

Het is niet alleen een rotgeluid, maar ik wil ook geen slapende honden wakker maken. Als je een manier kunt bedenken, dan graag.”
“Mmm, ik zal eens kijken”, mompelde Tjan. “Ergens in zijn kruis moet het mechanisme zitten.” Hij maakte de broekriem van de cowboy los, knoopte de gulp open en stroopte de broek naar beneden. Hij zakte voor de cowboy door de knieën en keek omhoog.
“Ik waarschuw je alvast, Tony. Je hoeft geen grappen te maken. Ik weet hoe het eruitziet. Geldt ook voor jou, Russ. Geen geintjes!” Tjan had amper gevonden wat hij zocht, toen hij met een afkerige blik opnieuw opkeek. “Gadver! Tony! Deze vent is echt. Dood, maar echt. Die leuter is geen namaak, hoor. D'r zit zelfs een slang op getatoeëerd. Jasses. Volgens mij zit het mechanisme uitgerekend daarin.”

Tony zuchtte. “Nou niet zeuren, Tjan. Zolang we niet weten hoe het met Hakon gaat, hebben we geen tijd te verliezen.”
Berustend stak Tjan zijn hand uit. “Geef mij even een Kurumak dan.” Met de zijkant ervan ritste hij de penis in de lengte open, waarna hij met zijn vingers de blootgelegde draden tot in de balzak volgde, waar hij een schakelmechanisme vond. “Ik heb het. Hier zit een soort ballon. Als je daarin knijpt of er tegenaan trapt, wordt er druk opgebouwd, waardoor er een schakeling geactiveerd wordt die de deur doet openen. In de penis zit eenzelfde soort mechanisme voor het geluid. Van daaruit loopt er een draad naar boven. Naar de mond, denk ik. Daar zal wel een bandje of iets dergelijks in zitten.”

“Als jij het zegt, zal het beslist zo zijn”, zei Tony geduldig. “De vraag is of je die akelige schreeuw kunt uitschakelen.”
Tjan keek hem aan alsof hij niet goed wijs was. “Lipje van je riemgesp, graag.”
Vanwege de haarscherp geslepen punt, legde Tony het gevraagde uiterst voorzichtig in Tjans uitgestoken hand. Het net zo voorzichtig hanterend, sneed Tjan een paar draden door.
“Ziezo. Het geluid is uitgeschakeld. Ik hoef maar te knijpen en de deur gaat open. Tevreden?”

< 10.30
Nadat hij Barbara bij zijn binnenkomst alle moed had zien opgeven, viel het Hakon allesbehalve mee om de gewetenloze persoon van Mario overtuigend te blijven volhouden.
Aan de tafel geketend, niet eens zover van hem vandaan, zat ze als een vogeltje ineengedoken naar haar schoot te staren. Zich innerlijk verbijtend dat hij voorlopig niets voor haar kon doen, had hij quasinonchalant en zelfverzekerd tegenover de veeboer aan tafel plaatsgenomen.
In een houding waarvan hij hoopte dat die VanderBeek de indruk gaf dat zijn gast honderd procent op de solide inhoud van de stick vertrouwde, hield Hakon hem onopvallend scherp in de gaten.

Had hij eerder VanderBeeks stemming met veel vleierij iets milder weten te maken, zat de man nu met een kwade frons naar zijn laptop te staren.
Diens stem klonk ijskoud toen hij intussen, zonder Barbara ook maar een seconde aan te kijken, lispelde: “Barbara, Barbara. Wat heb je me voor de gek gehouden. Ik heb je nog even nodig, liefje. Maar strakjes ... Strakjes zal ik je laten weten wat een gigantische fout je gemaakt hebt.
Godverdomme!” Woedend sloeg hij met zijn vuist op tafel. “Stomme eikel! Die rottige stick doet alweer niks.” VanderBeek keek hem over de laptop woest aan.
Hakon zag dat hij op het punt stond om op te staan. Hij mocht hem nu absoluut niet provoceren en zei een stuk kalmer dan hij zich voelde: “In welke usb-aansluiting heb je die stick gestoken? Soms komt het voor dat een usb-poort geblokkeerd is door een ander programma.”
“Hmpf”, snoof VanderBeek laatdunkend. Hij tilde de laptop op en bekeek de achterkant. Hakon had er al drie andere poorten zien zitten en hoopte van ganser harte dat dit de man lang genoeg zou afleiden. Terwijl VanderBeek bezig was, keek Hakon door zijn wimpers steels over zijn schouder.
In haar eigen wereld verdiept, zat Barbara er onderuit gezakt bij. Haar hele houding drukte de berusting uit van iemand die wist dat de dood nabij was. Kom op, Saundra, bad hij stilletjes. Laat alsjeblieft wat horen. Hier moest zo snel mogelijk een eind aan komen. Terwijl hij VanderBeeks pogingen gadesloeg en steeds ongeruster werd omdat de verbinding nog steeds uitbleef, besloot hij om te proberen nog wat meer tijd te rekken. Had Saundra het dan nog niet voor elkaar, dan moest hij overgaan op plan B.

Bewondering veinzend, maar oprecht geïnteresseerd, vroeg hij een tikje brutaal: “Zeg eens, VanderBeek. Waarom?”

Fronsend keek VanderBeek op. “Waarom? Wat, waarom?”

Tevreden zag Hakon dat de man de laptop even liet voor wat die was. “Nou, Spiderweb. Dit. Alles, eigenlijk. Hoe heb je dat allemaal in je eentje voor elkaar gekregen en waarvoor? Niet voor het geld, lijkt me.” Het leek wel alsof hij tegelijk met de vraag een toverstokje had rondgezwaaid, zo snel wisselde VanderBeeks stemming.

De woede en frustratie om een stick die het niet wilde doen, leek hij volledig te zijn vergeten.

Alsof Hakon het domste jongetje van de klas was, keek VanderBeek hem even meewarig aan, voordat hij trots rechtop ging zitten en hem arrogant meedeelde: “Macht. Er zijn er niet veel die het zullen begrijpen. En van degenen die het wel begrijpen, zijn er maar heel weinig die in staat zijn om dit te verkrijgen. En van die weinigen, beste Mario, ben ik de enige die almacht heeft verworven. IK ben de poppenspeler. IK kan presidenten aansturen. IK kan met een knip van mijn vinger een oorlog laten uitbreken of ergens de olietoevoer stoppen.” Hakon was zwaar onder de indruk. Niet vanwege ‘s mans zogeheten prestaties, maar vanwege diens ongebreidelde, machtswellustige narcisme.
“De doden, de gewonden en materiële schade die erbij komen kijken dan? Doet dat je niets?”, waagde hij nog te vragen. VanderBeek leek oprecht verbaasd. “Nee, waarom? Mensen gaan nou eenmaal dood. Of ik de oorzaak ben, iemand anders of moeder natuur. Het leven is tenslotte niet meer dan een spel.”

< 10.31
In eerste instantie was Barbara opgelucht geweest dat VanderBeek haar in diens kantoor alleen gelaten had.
Nieuwe hoop was opgelaaid en zodra ze door de glaswand zijn hoofd had zien verdwijnen, was ze aan de slag gegaan.
Opnieuw met handboei en ketting aan een tafel geketend, had ze deze zorgvuldig onderzocht. De eerste poging om een uitweg te vinden, had niets opgeleverd. Bedenkend dat ze misschien iets over het hoofd gezien had, had ze alles, zover ze kon reiken, nog een keer minutieus bekeken en bevoeld. Ook de handboei zelf kon ze met geen mogelijkheid over de knokkels van haar pols heen krijgen. Haar pols en hand tot het maximum verdraaiend, had ze het wel een miljoen keer geprobeerd, tot ze beseft had dat het alleen kon lukken als ze haar eigen hand zou afhakken. Maar zelfs als ze daartoe de moed had kunnen opbrengen, zou dat niet gaan. Er was niets te vinden waar ze iets mee beginnen kon, laat staan een scherp mes. Na tig keer vruchteloos proberen, had ze de harde waarheid onder ogen moeten zien. Zonder hulp zou ze hier nooit kunnen wegkomen. En wie zou kunnen weten dat ze hier zat? Ontgoocheld en wanhopig had ze de moed opgegeven.
Meer hangend dan zittend was ze ingedut, wakker geschrokken, en weer ingedommeld, tot ze plots een stem gehoord had. Een andere stem dan die van VanderBeek!
Intens luisterend had ze twee mensen de trap omhoog horen stommelen en met haar hele wezen biddend dat de redding nabij was, had ze verwachtingsvol omgekeken.
Heel even had ze durven hopen toen ze de onbekende zag, maar zodra VanderBeek naast hem opdook, wist ze dat ze verloren was. Alsof ze onzichtbaar was, hadden VanderBeek en diens vriend haar totaal genegeerd. Niet dat het haar nog een sikkepit geïnteresseerd had, trouwens. Nu die psychopaat terug was, was ze toch al zo goed als dood. Terwijl ze moedeloos over haar korsterige, uitgedroogde lippen likte, had ze zich op haar stoel laten terugzakken. Wat zou ze blij zijn met een slok water ... Honger had ze niet meer en ook de hoofdpijn had haar verlaten. Haar hoofd leek eerder op een met helium gevulde ballon. Russ' gezicht zweefde voor haar ogen. Hun eerste kus en zijn gelukkige lach. Verdrietig vertelde ze hem dat het haar allemaal zo speet. Dat ze geen afscheid had kunnen nemen, dat ze ... Ergens op de achtergrond hoorde ze ineens een harde klap. Huh? Wat? Ze schrok uit haar lethargie op en hoorde VanderBeek over een of andere stick schreeuwen. Zijn harde stem irriteerde haar mateloos. Waarom konden ze haar nou niet gewoon met rust laten? Terwijl ze opnieuw wegsukkelde, hoorde Barbara haar kwelgeest praten. Maar wat hij zei, drong niet werkelijk tot haar door. Haar chef zou een verslag verlangen, bedacht ze plichtsgetrouw, maar hoe ze ook haar best deed, de woorden bleven zonder samenhang door haar hoofd zwemmen. Ze kabbelden maar door … en door …

< 10.32
Enthousiast knikkend, liet Hakon weten het helemaal met VanderBeeks stelling eens te zijn.
Hij lachte breeduit. De vertrouwde stem van Saundra was terug. Het spel, hún spel, kon verdergaan. Om zogenaamd de glazen te poetsen, nam hij achteloos zijn bril af en wees naar de laptop. “Is het al gelukt?”, vroeg hij onschuldig.
Zoals verwacht concentreerde VanderBeek zich op de laptop, wat hem de gelegenheid gaf om snel de bovenste bril, die over de eerste gemonteerd was, eraf te klikken. Hij stak hem VanderBeek toe. “Hier. Deze is noodzakelijk om de informatie te kunnen lezen. Een soort 3D-bril, maar dan omgekeerd.”
Fronsend pakte VanderBeek de bril aan. “Wat is dat? Heb ik nog nooit van gehoord. En waarom geef je dat nu pas?” Hij keek Hakon achterdochtig aan.

Hakon besloot VanderBeeks argwaan tegen hem te gebruiken en antwoordde brutaal: “Zou jij meteen al je troeven uitspelen? Ik denk ’t niet, hè?” Om hem geen gelegenheid te geven er verder over na te denken, zei hij snel: “Zet hem nou maar op en ga kijken.” Zijn brutale bluf bleek hem overtuigd te hebben.
Zonder verder commentaar plantte VanderBeek de bril op zijn neus, totaal niet vermoedend dat er camera's in het montuur verwerkt zaten en dat alles waar hij naar keek op meerdere plaatsen in de wereld live werd uitgezonden. Terwijl VanderBeek naar het scherm zat te kijken, luisterde Hakon naar Saundra, die hem meedeelde dat dit de gezochte computer was, waarna ze hem de locatie van de anderen vertelde en hem informeerde dat de FBI elk moment de hoofdpoort van de ranch kon bereiken.

< 10.33
“Yes!”, riep de Lord blij verrast, toen er tegelijkertijd vier monitoren op het GRID actief werden.
Meteen ook meldde Saundra zich. “U ziet dat het contact met Hakon hersteld is. Op de bovenste ziet u hetgeen KSB waarneemt. Op de drie eronder ziet u respectievelijk de reacties van de FBI, UNBI en GAIAS. We zullen binnenkort weten of deze conform script zullen zijn.”
Enorm opgelucht dat Hakon Barbara Kronkite inderdaad levend en wel had aangetroffen, antwoordde hij goedgemutst: “Ik heb er alle vertrouwen in, beste Saundra.” Intussen kwam hij ogen en oren tekort om alle schermen tegelijkertijd te volgen.
Op die van de FBI volgde hij Jerry Decker, die in de commandowagen per portofoon diens SWAT-teams opriep. “Luister uit. Het doel van de actie is A: de aanhouding van de rancher VanderBeek en B: het redden van miss Kronkite, die door hem ontvoerd is. Beiden bevinden zich ondergronds, in het gezelschap van UNBI-directeur Eriksson. Laatstgenoemde is daar undercover, met ondersteuning van een aantal specialisten. Ter plaatse heeft hij de absolute leiding. En nu … go, go, GO!”

Terwijl Jerry zijn instructies doorgaf, was er achter hem een dikke kerel overeind gekomen. De Lord liet zijn ogen snel opzij flitsen, om te lezen dat dit de plaatselijke sheriff was. Zijn ogen flitsten direct terug. Peentjes zwetend, draaide de dikkerd zich om, smeet de deur open en klauterde als een oude vrouw de wagen uit, om met deinende buik waggelend uit het zicht te verdwijnen.
Hij liet de corpulente vluchteling voor wat het was en zag op de monitor eronder Jean, die ongelovig overeind schoot. “Verrek! Dat is die Italiaan, die Mario. Je weet wel, Lémarque … Die gast van Interpol. Hoe, hoe...”
Lémarc trok hem aan zijn mouw op diens stoel terug. “Wees even kalm nu. Dat is Hakon, vermomd als Mario. Wat hij allemachtig goed voor elkaar heeft gekregen, trouwens”, liet Lémarc er bewonderend op volgen.
Op het onderste scherm zag de Lord dat Marilyn en Joost in Amsterdam er precies zo bijzaten als Lémarc, Jean en alle anderen in de BIOS, allemaal met hun blik onafgebroken op het scherm gericht. Vol medeleven hoorde hij Marilyn zeggen: “O meid, wat heb jij het te verduren. Nog even, nog even, dan zie je je geliefde terug.” De Lord hoopte van harte dat ze de waarheid sprak en hoorde Joost zijn vrees hardop uitspreken. “Ik hoop dat Hakon die veeboer door heeft, want volgens mij is die vent knettergek.”

< 10.34
“Hé, hij doet het. Ik zie nu inderdaad een venster waarin om een wachtwoord wordt gevraagd.
Oké. Nu wordt het spannend, dame.” De angst sloeg Hakon om het hart toen hij de blik in VanderBeeks ogen zag. Achteloos naar hem gebarend, vervolgde de man ongeduldig: “Maak d'r eens even wakker, ja?” Hakon gehoorzaamde met alle plezier en stond op. Hij zorgde ervoor dat zijn lichaam grotendeels VanderBeeks zicht belemmerde en sloeg een paar maal achter Barbara's schouder op de rugleuning.
“Hé! Kronkite. Wakker worden.” Hij deed alsof hij haar nog eens hard aan haar schouder schudde en fluisterde scherp haar naam.

Barbara dook in elkaar en sloeg haar ogen naar hem op. De smeekbede die hij erin zag, was bijna ondraaglijk.
Bij zichzelf dacht hij: hou vol, lieverd. We werken zo snel we kunnen. Het kostte hem vreselijk veel moeite om van haar weg te kijken en VanderBeek als een despoot achter diens bureau te zien zitten. “Mevrouw is wakker”, meldde hij. “Wat nu?”
Met een poeslieve stem waar het venijn vanaf droop, zei VanderBeek: “Wel. Heel misschien is mevrouw genegen ons het wachtwoord mee te delen?” Ineens vervolgde hij kil en giftig: “En snel, graag.”
Hakon, die de angst in Barbara's ogen zag opvlammen, ging opnieuw in VanderBeeks zichtlijn staan. Met zijn handen op de leuningen, boog hij half over Barbara heen en keek haar recht aan. “Je hoort de man. Vertel ons het wachtwoord. Het is voor je eigen bestwil.” Zwijgend bleef hij voor Barbara staan tot hij haar blik helderder zag worden.

Het juiste moment inschattend, gaf hij Barbara een dubbele knipoog en beval met zijn eigen stem: “Geef dat Latijnse wachtwoord ... Nu!”

Hij rekende erop dat het VanderBeek niet opgevallen was dat Mario ineens van stem veranderd was, omdat deze er tegelijkertijd ongeduldig doorheen brulde: “Kom op, trut! Geef het NU, of ik schiet je schrijvershand aan flarden.”

< 10.35
Half in paniek meende Barbara dat het ineens zo erg stormde dat de boot waar ze in zat, dreigde te vergaan. Ergens vlakbij hoorde ze iemand haar naam roepen en huiverend schrok ze wakker. Gedesoriënteerd keek ze op. Ze had er geen idee van wie die vreemdeling was die zo vervelend aan haar schouder stond te trekken. Die Italiaan ... VanderBeek ... Het besef kwam als een donderslag en doodsbenauwd kromp ze in elkaar.
De enge stem van haar kwelgeest joeg haar de stuipen op het lijf toen deze haar om een wachtwoord vroeg.
Diens Italiaanse vriend bracht zijn gezicht vlak voor het hare. Achter de brillenglazen leken zijn bruine ogen te schitteren toen hij haar vroeg het te vertellen. Wachtwoord? Ze moest een wachtwoord kennen? Ergens vanuit haar tenen begon er iets te dagen. Spiderweb, aanslag, Hakon, Vredespaleis ... O, God. Ze wist het niet. Uit pure wanhoop wilde ze maar wat zeggen, toen de Italiaan haar een knipoog gaf en haar kort instrueerde de Latijnse woorden uit te spreken. In een fractie van een seconde vielen de puzzelstukjes op hun plaats. Hakons stem, het ene oog dat ineens van bruin in blauw veranderd was, en diens bevel. Ze was er zeker van dat in de huid van die Italiaan Hakon schuilging en alsof er een schakelaar werd omgedraaid, zag ze de regel in neonletters voor haar ogen aanflitsen. VanderBeeks revolver en dreigende taal leken ineens een stuk minder gevaarlijk. Desondanks onwillekeurig haar rechterhand wegstoppend, riep ze schor: “Non quod videtur!”

< 10.36
Zodra Tjan op zijn knieën voor de cowboy zat, was Russ een geweldige mop te binnen geschoten. “Een piloot, een priester en een...”, was hij al begonnen te zeggen, toen Tjan hem en Tony verzocht geen geintjes te maken.
Hoewel Tony hem grijnzend gebaarde om zijn kop te houden, was het Tjans grimmige blik die de mop grondig gekeeld had. Hij beet zijn tong af bij het denken aan de clou die werkelijk hilarisch was. Het lachen was hem echter snel vergaan toen hij zag hoe Tjan de jongeheer, maatje 20+, opensneed.
Hij had er letterlijk de rillingen van gekregen. Blij dat hij niet het slachtoffer was, had hij er ook niet aan moeten denken dat hijzelf dat klusje had moeten klaren. Het klokkenspel van de cowboy zag er zo levensecht uit dat je elk moment een nieuwe gil zou verwachten. Hij had het niet langer kunnen aanzien en was met zijn rug tegen de muur gaan staan. Starend naar het zwarte display van de laptop die op zijn arm rustte, waren zijn gedachten automatisch naar Barbara afgedwaald.
Hij had er geen idee van hoelang hij zo gestaan had toen er enkele kleurige strepen over het scherm flitsten, waarna een gedeelte van het beeld helder werd en hij VanderBeek zag zitten, die een bril opzette. Ernaast verscheen een tweede venster. ‘Linker zijkant Hakons bril’ stond erboven. Door een glazen wand kon hij een immense met dieren gevulde ruimte zien. Helemaal aan het eind ervan stond een grote, stalen kluisdeur.

“Hé, Tony, Tjan. De bril van Hakon doet het weer!” Vrijwel tegelijkertijd verscheen een derde venster, waarin hij Mario zag staan. Met een ruk verschoof het beeld opzij en iets naar beneden. Zijn hart maakte een sprong van vreugde toen hij Barbara zag zitten. Hij hoefde de tekst niet te lezen om te weten dat deze opname van VanderBeeks bril afkomstig was.
Vreselijk opgelucht wist Russ dat Barbara's redding aanstaande was. Hakon zelf had hem uitgelegd dat zodra VanderBeek die tweede bril op zijn neus zou zetten, het einde van de operatie in zicht zou zijn. “Hé, jongens! Ik heb beeld. Jullie moeten opschieten!”

Ongeduldig wachtend, bleef zijn blik aan Barbara vastgekleefd. In gedachten beloofde hij haar vurig dat ze elkaar zeer binnenkort terug zouden zien. Terwijl hij verwoed zijn kaken aan gort maalde, kon hij alleen maar toezien hoe Barbara, zijn lieve Barbara, er triest en miserabel bijzat. Als een angstig diertje zielig in elkaar gedoken, leek ze in haar stoel te willen verdwijnen. Hij vloekte binnensmonds en wenste hartgrondig dat hij de veeboer uit het scherm kon trekken, zodat hij hem ter plekke de strot kon dichtknijpen. En bij het zien van Hakon, die haar nog banger maakte door over haar heen te buigen, kon hij zich niet langer beheersen.
Brullend van frustratie smeet hij zo woest de laptop van zich af dat deze als een frisbee dwars door de nek van de cowboy vloog, om met een klap via de muur op de grond te donderen. Dat het hoofd er met hoed en al vlak naast terechtkwam, zag hij al niet meer.
Als een dolle stier beende Russ op de onthoofde cowboy af en gaf hem een goed gerichte schop tussen de benen om de weg naar zijn geliefde vrij te maken. Met een klik ging de deur langzaam open. Hoewel de opening amper wijd genoeg was, probeerde hij zich erdoorheen te wurmen. Het wilde niet lukken. Worstelend dwong hij zijn lijf naar voren, maar het leek wel of hij aan de grond vastgenageld stond. Zijn armen werden zo strak tegen zijn lichaam gehouden dat hij dacht in een drukpers te zijn beland. Grommend trachtte hij los te komen, tot hij besefte dat hij door Tjan in de tang gehouden werd.
“Russ. Rustig aan, knul. Ik begrijp dat je alles voor Barbara wilt doen, maar geloof me als ik zeg dat Hakon haar zal beschermen tot we een seintje krijgen dat we mogen ingrijpen. Totdat het zover is, houd ik je voor alle zekerheid even vast.”

Russ, die jammer genoeg geen kant op kon, hoorde achter zich Tony's stem dichterbij komen. “… aan gort, Tjan. Geen beeld meer. Hopelijk doet de stick het nog.”
Berouwvol wilde Russ zich al verontschuldigen, toen Tony een hand op zijn hals legde. Hoewel hij het ergste vreesde, klonk Tony's stem echter onverwacht vriendelijk. “Barbara weet dat Hakon er is. Het laatste wat hij haar vroeg, heeft hij met zijn eigen stem gezegd. Ze kent hem veel te goed om dat niet gemerkt te hebben. Geloof me, Russ. Barbara is veilig. Er nu doldriest heen stuiven, zal haar juist in gevaar brengen.”
Russ voelde een lichte druk in zijn nek en alsof een ventiel van een strak opgeblazen fietsband werd losgedraaid, zo snel verdween de woede. Zijn kin zakte op zijn borst en als Tjan hem niet overeind gehouden had, was hij als een plumpudding in elkaar gezakt. Zijn benen leken plotsklaps in stopverf te zijn veranderd.

< 10.37
Zonder in de gaten te hebben dat de deur in de hal openging, staarde VanderBeek verwachtingsvol naar het beeldscherm waarop, nadat hij het wachtwoord had ingevoerd, een voortgangsbalkje was verschenen met de melding dat de bestanden werden verwerkt.
Wat hij ook niet besefte, was dat daarmee bedoeld werd dat de gehele inhoud van de harde schijf door SPY werd weggetrokken en met hoge snelheid naar Schotland werd gestuurd. Terwijl hij ongeduldig wachtte tot de encryptie klaar zou zijn - Mario had hem gezegd dat het een ogenblikje kon duren - vermaakte hij zichzelf met het bedenken wat hij met die Italiaan en die andere twee zou doen. Die Kronkite had toch meer geweten dan hij verwacht had.

Het kreng moest wel stalen zenuwen hebben. Hij was er echt van overtuigd geweest dat hij haar gebroken had en dat ze hem alles had verteld. Niet dus. Die trut had hem recht in zijn gezicht voorgelogen, verdomme. Dat zou ze hem geen tweede keer flikken. Zodra hij Hakon in z'n vingers had, zou hij dat wijf eens een en ander bijbrengen.
Zij en die bemoeizuchtig Eriksson mochten toezien wanneer hij als eerste die gladjakker van een Mario ging villen. Daarna mocht dat journalistenjuffie als beloning voor haar medewerking op de eerste rang zitten toekijken hoe hij vriendje Eriksson tergend langzaam, stukje voor stukje, ging fileren. In het geweldige vooruitzicht dat hij op een zeer plezierige wijze definitief alle zaken weer op orde had, zag hij het voortgangsbalkje verdwijnen, waarna het logo van UNBI in beeld kwam.

Terwijl hij zich verheugde op de geheime informatie die buiten hemzelf nooit het daglicht zou zien, vervaagde het logo, om plaats te maken voor het gezicht van Hakon Eriksson, dat hem onmiddellijk toesprak. “Uw recente bekentenis tegenover mij persoonlijk en alle andere bewijzen, die tevens bevestigd zijn door de gegevens op uw computer, zijn nu veilig opgeslagen in de databases van UNBI te Den Haag. Deze data is aan uw omvangrijke dossier bij UNBI toegevoegd, waarmee de bewijsvoering rond is. Nu de organisatie Spiderweb ontrafeld is, kan het dossier worden gesloten. Op basis hiervan deel ik u mede dat u namens de openbare aanklager van het ICC bent aangehouden als eindverantwoordelijke van de organisatie Spiderweb. Weet dat alles wat u vanaf dit ogenblik doet of zegt, tegen u gebruikt kan worden. Verzet tegen uw arrestatie is zinloos.

Voor uw poort staan een aantal eenheden van de FBI, die u tevens willen spreken met betrekking tot de ontvoering van Barbara Kronkite. In uw ranch zijn specialisten aanwezig die mij namens UNBI actief ondersteunen. Uw aanhouding zal nu door mij persoonlijk worden uitgevoerd.” Erikssons gezicht verdween en het logo van UNBI kwam terug.

Compleet overdonderd had hij het aangehoord en wist zo gauw niet hoe te reageren. Toen hij kwaad van zijn beeldscherm opkeek om van Mario opheldering te eisen, keek hij tot zijn stomme verbazing opnieuw recht in het gezicht van Eriksson. Onthutst zag hij dat de man het hoofd van Mario, of wat ervan over was, in zijn hand had. Verdomme! Een masker! Zijn bloed begon te koken.

Tot zijn ongeloof zei Hakon: “Je hebt het gehoord. Je bent aangehouden. Verzet je niet en leg je wapen op het bureau. Het is voorbij.” Waar haalde die lul de brutaliteit vandaan, dacht hij kwaad. Dacht die zak nou echt dat hij zich zomaar even de les liet lezen? Dat kon hem nog weleens vies tegenvallen. Hij keek Hakon kaarsrecht uit de hoogte aan en zei minachtend: “Voorbij? IK bepaal wanneer iets voorbij is. En geloof me, mannetje, dat is het nog lang niet. Je mag dan wel het lef hebben gehad om me een rad voor ogen te draaien, maar daar blijft het bij, sukkel. Je hebt niet met een achterlijke keuterboer te maken! Heel toevallig weet ik wat die Latijnse zin betekent. ‘Niets is wat het lijkt.’ Had je niet moeten doen, vent. Daardoor weet ik dat je hier een eind uit je nek staat te bluffen. Wees ervan verzekerd dat die fout je duur komt te staan. Ik zeg je bij deze dat mijn wraak met bloed doordrenkt zal zijn. Je zult de dag vervloeken dat je mijn naam voor het eerst las. Niets, maar dan ook helemaal niets kan mij ervan weerhouden om je nu al ter plekke als een dolle hond af te schieten. Maar dat zou te gemakkelijk zijn. Ik zie nog een ellenlange lijdensweg voor je, waarna je me zal smeken om je van je mistroostige, miserabele leven te verlossen.”

< 10.38
Door handig gebruik te maken van de natuurlijke glooiingen in het landschap, had de FBI-colonne onder aanvoering van Jerry Decker onopgemerkt de hoofdpoort weten te bereiken, waar de stoet noodgedwongen tot stilstand kwam.

Jerry zag meteen dat ze via de oprijlaan de ranch niet snel zouden bereiken, want de weg werd versperd door stalen palen, die op hun nadering uit de grond omhoog waren gekomen. Ook de drie daarvoor staande poortwachters, met automatische wapens in de aanslag, gaven niet de indruk een stap opzij te doen. Niet van plan om zich daardoor tegen te laten houden, gaf hij per portofoon het commando om het naast de oprijlaan gelegen hek te rammen en via het weiland naar de ranch te rijden.

Het houten hek zag er stevig uit, maar de zware bullbars aan de voorkant van de wagens zouden dat met gemak aankunnen. De chauffeur van de commandowagen maakte een plotselinge stuurcorrectie om de SWAT-teams te laten passeren en Decker vloekte binnensmonds. Op deze onverwachte tegenslag had hij niet gerekend. Toch was hij niet geheel ontevreden.
Met voldoening zag hij de eerste SWAT-SUV’s door de hekken breken, om daarna zodanig verrast te worden, dat het even duurde voordat hetgeen hij waarnam door zijn hersens werd geregistreerd.

< 10.39
Met een schuin oog op de revolver gericht, die VanderBeek achteloos in zijn hand hield, had Hakon stilzwijgend diens tirade aangehoord. Op alle reacties voorbereid, kon hij bijna niet geloven hoe de man hun Latijnse spreuk had geïnterpreteerd en derhalve zijn arrestatie domweg als bluf beschouwde.
Het was onvoorstelbaar, maar VanderBeek was er blijkbaar nog steeds heilig van overtuigd dat hij de touwtjes in handen had. Oppassen nu, Hakon, waarschuwde hij zichzelf. Koste wat kost moest hij Barbara, en als het even kon zichzelf, hier ongedeerd uithalen. Hij moest VanderBeek aan de praat houden en pas uit de tent lokken als Tony en de anderen in de buurt waren.
“Mij bedreigen is zinloos, mijnheer VanderBeek. Je hebt gehoord dat de FBI bij de poort staat.” Intussen hoorde Hakon zachtjes in zijn rechteroor zeggen dat hij rugdekking had en dat de deur naar de hal geopend was.
Opgelucht vervolgde hij: “Daarnaast zul je merken dat je voorman en diens mannen je ook niet kunnen helpen. Ik heb niet voor niets mijn eigen lijfwacht meegenomen.”
Alsof hij een geweldige, smeuïge mop had gehoord, schoot VanderBeek in de lach. “Dat zootje ongeregeld? Een klein ventje, de dikke en de dunne, een domme boer en een rooie hoer ... Ha, ha, ha. Geinponem. Jij denkt dat dat handjevol losers kans maakt tegen mijn elitegroep?” VanderBeek moest zo hard lachen dat de Colt in zijn rechterhand wild meebewoog.

< 10.40
Verdomme. Hij had in tijden niet zo gelachen. Met tranende ogen kwam Kingsize Bob langzaam weer op adem.
Hij keek Hakon monter aan. Wat dacht die Eriksson wel niet? Was die gast nou zo stom, of ...? Maar toch. ‘Vertrouwen was goed, maar controle was beter’, nietwaar? Het zou verstandig zijn om voor de zekerheid toch even contact met zijn voorman op te nemen. Met zijn Colt op Hakon gericht, pakte hij zijn smartphone en drukte op de sneltoets voor Joe.

Hij kreeg meteen verbinding, maar voor hij iets kon zeggen, hoorde hij een vrouwenstem zeggen: “Kijk op je beeldscherm.

Je ziet een opname verschijnen van je elitegroep en de staat waarin deze verkeert sinds je je voorman opdracht hebt gegeven om de lijfwachten van Hakon uit te schakelen. Op de beelden die volgen, kun je de SWAT-eenheden van de FBI bezig zien, die momenteel de toegang naar je oprijlaan vrijmaken. Verzet je niet langer en geef je over.” Klik.

Stomverbaasd keek Kingsize Bob even naar de telefoon. Waar hing Joe in 's hemelsnaam uit en hoe kwam dat mens aan diens mobieltje, vroeg hij zich verwonderd af. Terwijl hij Hakon scherp in het oog hield, trok hij de laptop naar zich toe en keek. Scherpe punten van paniek leken zich in zijn buik vast te willen bijten toen hij zijn kampioenskamer zag. Het leek er wel een bloederig slagveld, en bij het zien van de voorman, zijn vertrouwde, onverwoestbare rechterhand, die levenloos aan de hoorns hing van wat eens zijn beste fokstier was, sloeg de schrik hem om het hart. De beelden van de poort en de oprijlaan die daarna aan zijn ogen voorbijtrokken, konden eenvoudigweg niet bestaan.
Zijn elite-eenheid uitgeschakeld, de chaos op zijn laan ...
Dat bestond niet. Dat kon never nooit niet gebeurd zijn. Nee, nee, nee. 'Niets is wat het lijkt', herinnerde hij zich ineens.
Sissend zoog hij zijn adem naar binnen. Natuurlijk. Een computersimulatie ... Net als Erikssons vermomming verdomd goed gemaakt. Hij was er bijna ingetuind, verdomme. Bijna. Trouwens, als de FBI hem wilde bezoeken, had de sheriff hem wel ingelicht. Dat deed die laffe vetzak al ruim dertig jaar, tenslotte. Meneer Eriksson en mevrouw Kronkite wilden dus spelen. Die twee hadden lef, dat moest hij hun nageven. De rol van Adam en Eva die hij hun al toebedeeld had, kwam ze dan ook eerlijk toe, dacht hij grimmig. Vastbesloten het initiatief terug te nemen, stevende hij op Hakon af. “Alles wat ik zojuist gezien heb, is volgens jou waargebeurd en bij UNBI in Den Haag bekend?” Eriksson zou een fortuin met poker kunnen verdienen, dacht Kingsize Bob bij zichzelf. De man week geen centimeter en bleef hem onverstoorbaar aankijken.
“Ja. Alles wat je gezegd hebt, al je computerbestanden en alles wat ik hier gezien heb, staat netjes in hun computer. Dus geef het nu maar op. Je kunt niet meer winnen.”
Diens formidabele pokerface bestuderend, keek hij Eriksson een moment lang schattend aan. Het werd hoog tijd om die gast te laten weten dat het computerspelletje over was. “Opgeven? Ik geef het nooit op. Nooit! Ik heb het je al eerder duidelijk gemaakt. IK bepaal wat er gebeurt. En ik laat me zeker niet bedonderen door jullie spelletje.”
Hij hield zijn smartphone voor Erikssons neus. “Zie je deze knop, meneer Eriksson? Zodra ik deze indruk, gaat er ergens een bom af. Driemaal raden waar. Binnenkort ...”, hij keek even venijnig naar Barbara, “… zal INN wederom een Breaking News-item over Den Haag de wereld insturen.”
Hij keek Hakon kil aan en drukte de toets in. “En dit is geen simulatie, mijnheer. Dit is helemaal, honderd procent reëel!”

< 10.41
Hoofdschuddend om KSB, die weigerde te geloven dat diens Spiderweb niet meer bestond, bekeek de Lord de FBI-colonne, die zich als een minitrein door de prairie bewoog.
Zeer tevreden dat het script exact verliep zoals gepland, vroeg hij Saundra om de keuken te laten weten dat hij trek had in thee en scones. Niet erg verrast dat de FBI bij de poort werd tegengehouden, knikte hij goedkeurend toen hij de voorste SUV om de commandowagen heen zag manoeuvreren, om vervolgens op volle snelheid door het ernaast gelegen hekwerk te rammen. De chromen bullbar voor op de zware SUV deed de dikke houten palen als luciferhoutjes afbreken.
Zonder dat hij erom had hoeven vragen, had Saundra al op de beelden in laten zoomen en vergenoegd zag hij het versplinterde hout in stukken en brokken alle kanten opvliegen. Zonder merkbaar vaart te hebben verloren, schoot de SUV recht naar voren, om zich plotseling met aan flinters gescheurde banden de grond in te boren. Meteen hoorde hij Saundra's stem zeggen: “Op een kilometer afstand van de gebouwen zijn in een onregelmatige, brede strook langs de hekken, mijnen ingegraven. Gezien de beperkte schade, gaat het zeer waarschijnlijk om voetmijnen. Bedoeld om onbevoegden tegen te houden, maar niet dodelijk.” Vandaar dat er niemand gelopen had, dacht de Lord. Dat had hij moeten opmerken. Iemand als KSB zou daar normaal gesproken een batterij wachters hebben laten patrouilleren.
Stom … Met lede ogen zag hij de motorkap openspringen. Onderdelen van het motorblok vlogen eruit en vielen tollend op de grond. Knallend explodeerden er meerdere mijnen. In een regen van stenen en modderkluiten kwam de tweede SUV slippend schuin achter de eerste tot stilstand. Vurig blies een nog niet ontplofte mijn alsnog het linkervoorwiel aan flarden.

< 10.42
Alsof het niets meer dan een gewone handelstransactie betrof, hield Kingsize Bob zakelijk zijn smartphone voor Hakons neus. “Voordat INN de primeur in de wacht sleept, zal ik je alvast vertellen dat op dit moment UNBI in puin ligt.
Samen met hun computer en de halve stad eromheen. Er is niets meer van over.” Hij was geweldig in zijn sas om Erikssons vlakke gezicht. De sukkel kon blijkbaar niet zo snel bevatten wat hij hem zojuist had verteld. Gaf niks.
Zijn hersens had hij binnenkort toch niet meer nodig. Hij grinnikte. “Probleem één is er dus niet meer. Nu probleem twee. Jullie. Gaat ook net zo effi...”

Dezelfde stem die hij aan de telefoon gehoord had, kwam uit de luidspreker van zijn laptop. “Eh, als ik even mag onderbreken ... Dat eerste probleem bestaat nog, hoor. Als de bom niet ontdekt was, zou je plan gelukt zijn, maar je mol bij UNBI is ontmaskerd en je bom is op tijd ontmanteld. Kijk maar na op je computer.”

Ervan overtuigd dat Hakons computersimulatie automatisch doorging terwijl hij intussen allang het gras onder diens voeten vandaan gemaaid had, liep hij zorgeloos naar zijn laptop.

Op het scherm begon een video te lopen die een computer liet zien waar een smartphone naast lag. De makkelijk herkenbare explosieven waren met nog maar één draadje aan het mobieltje verbonden. Alle andere draden waren losgemaakt. Dit was geen grap meer, wist hij onmiddellijk. Dit moest echt zijn. Zichzelf iets anders wijsmaken, had geen zin. Buiten Poko had niemand hiervan iets kunnen afweten. Die oetlul had het overduidelijk verprutst. Verdomme. Niet dat hij geloofde dat UNBI bewijzen tegen hem had, maar hij had toch graag heel UNBI de lucht in geblazen. Terwijl hij wraakgierig bedacht dat er beslist nieuwe kansen zouden komen, zoomde het beeld uit, om voor een grote ruimte plaats te maken. Aan een van de wanden hingen schema's waarin hij direct zijn organisatiestructuur herkende, met vele namen van zijn personeel, waarvan een groot deel vastzat of in zijn opdracht was uitgeschakeld. In dezelfde ruimte zaten verschillende mensen naar een enorm beeldscherm te kijken, waarop hij zichzelf pontificaal naar zijn eigen laptop zag staren. Het kwam hem allemaal zo onwerkelijk voor dat hij meende te dromen.
Hij kneep zichzelf venijnig in z’n been, keek achter zich, naar Hakon, en weer terug naar het display. Op het grote beeldscherm in die ruimte deed zijn gestalte exact hetzelfde. Dit kon hij niet geloven. Dit wílde hij niet geloven.
Pas toen hij tussen de kijkende mensen Lémarc Tasker zag zitten en de scherpe pijn voelde waar hij zichzelf geknepen had, realiseerde hij zich dat dit alles geen namaak kon zijn. Geen simulatie. Hij werd verdomme door zijn eigen webcam gefilmd. Die stick ... gehackt ... Alles wat hier gebeurd was, alles wat hij gezegd had ... Alles naar Den Haag gestuurd … Terwijl hij naar adem hapte, keek hij van het scherm weg, om door het grote panoramaraam nog eenmaal een blik op zijn creatie te kunnen werpen. Een ijskoude hand leek hem bij zijn strot te grijpen toen het volledig tot hem doordrong. Zijn paradijs. Zijn prachtige dierenrijk. Voor altijd verloren. Hier kon hij nooit meer terugkomen.
Vlammende woede sloeg als bliksem door hem heen. Dit zou hij ze betaald zetten. Dit zou niemand van hen overleven. Hij was razend. Hij vervloekte alles en iedereen en zag in zijn hal de dikke, onverwoestbare deur gewoon openstaan. Toen hij die kleine Aziaat in diens protserige jas er doodleuk doorheen zag stappen, kon hij zijn zelfbeheersing niet langer bewaren. Woest veegde hij de laptop zo krachtig opzij dat deze met een boog tegen de muur smakte. Recht tegen de restanten van het beeldscherm, die er nog troosteloos bij hingen. Het ding sleurde grote stukken in zijn val mee en spatte op de grond uit elkaar. Het kon hem niks schelen. Op dit moment was er maar één ding belangrijk: wegwezen. De enige die hem zou kunnen tegenhouden, was die klootzak van een Eriksson. Snel nam hij een besluit waar hij absoluut niet rouwig om was. Vervuld van haat, bracht hij zijn Colt omhoog en richtte. Hij schokte heel even met zijn schouder, voordat hij zonder pardon de trekker overhaalde. Met een donderende knal die hem als muziek in de oren klonk, trof de kogel Hakons hartstreek.
Uiterst voldaan zag hij op diens smetteloze, lichte overhemd een snel groter wordende, heldere, rode vlek verschijnen.

< 10.43
In de commandowagen was Jerry zich rot geschrokken toen de SUV's voor hem onder luid geknal onverwacht tot stilstand waren gekomen.
Als gevolg daarvan werd hij, vanwege het krachtige remmen van zijn chauffeur, die eenzelfde lot wilde voorkomen, van achteren naar voren door de wagen gelanceerd, voor hij pijnlijk op zijn knieën tussen twee stoelen op de vloer terechtkwam. Ondertussen had de bewaking bij de hoofdpoort het vuur geopend en sloegen de kogels dood op de gepantserde zijkant van de wagen.
Terwijl hij opkrabbelde, hoorde Jerry via de intercom de SWAT-leader al de nodige commando's geven. Er klonken nog enkele schoten, voor het stil werd en hij via de intercom het bericht kreeg dat de drie bewakers met gerichte schoten waren uitgeschakeld. Meteen erna meldde de SWAT-leader dat iedereen, behoudens wat builen en schrammen, ongedeerd was gebleven, maar dat de SUV’s als verloren moesten worden beschouwd. Terwijl hij zijn rug strekte, viel hem een mogelijkheid in. Snel pakte hij de microfoon. “Luister uit! Iedereen verlaat de SUV’s. Gebruik de daken ervan als een brug. Iedereen komt naar de weg achter de commandowagen, waar we ons hergroeperen. Daarna gaan we zo snel mogelijk te voet naar de ranch. Als het goed is, worden we daar opgevangen door een van de specialisten die Hakon ondersteunen.”
Zelf gooide Jerry de achterdeuren open en terwijl hij uitstapte, rook hij ondanks de tegenwind de indringende geur van een grote kudde runderen. Hij keek om zich heen en lokaliseerde ze tenslotte een eindje verderop, waar de dieren, vanwege de glooiing maar af toe zichtbaar, in een lange stroom achterlangs trokken. De glooiing was aardig hoog en de wind stond gunstig. Nee, het leek hem niet waarschijnlijk dat de kudde hen last zou bezorgen. En bij het zien van de FBI, zouden de cowboys die de dieren begeleidden wel zo wijs zijn zich er niet mee te bemoeien.

< 10.44
Prachtig. Een voltreffer. Voldaan keek Kingsize Bob op Hakon neer, die achterovergevallen was en nu ruggelings op de schoot van Kronkite lag.
Het valse loeder zag krijtwit en keek hem met grote, tranende ogen verstard aan. Hij stond op het punt om ook haar snel en efficiënt monddood te maken, toen hem een idee te binnen schoot. Zou het niet mooier zijn om haar nog een tijdje te laten genieten van het verlies van haar vriend? Haar later nog eens pakken en degelijk straffen? Het idee beviel hem.
“Je hebt mazzel, meid. Je krijgt je kwartiertje in de spotlights wanneer je op tv je belevenissen vertelt, met daarbij de getuigenis dat IK het was die Eriksson heeft omgebracht. Geniet ervan.” Hij boog zich dicht naar haar toe en rook de ranzige lucht die ze uitwasemde. Desondanks stopte hij niet. Hij bracht zijn hoofd nog dichter bij haar gezicht en likte de zoute tranen van haar wang.

“Ik meen het”, fluisterde hij kil. “Het zal niet lang duren voor ik je opnieuw van de straat laat plukken, want ...” Haar neus stootte tegen de brillenglazen. Verdomme. Hij had nog steeds die rottige bril op. Hij plukte het ding van zijn hoofd en vervolgde dreigend:
“... hoe goed je je ook laat beveiligen, ik krijg je te pakken.”
Hij kwam overeind, liet de bril op het lijk van de gever vallen en zag op hetzelfde moment die domme boer die Eriksson had meegebracht door zijn oerwoud stormen, op de hielen gevolgd door dat kleine kereltje en die dikke. Aan hun gezichten te zien, kwamen die drie niet gezellig op de thee. Hoogste tijd om te verdwijnen.

Snel beende hij naar achteren, greep de twee zadeltassen van de standaard en wierp ze over zijn schouder. Zonder nog om te kijken, liep hij naar de kast die aan de lange kant van de muur stond, deed deze open en werd erdoor opgeslokt.

< 10.45
Pas toen ze zag dat VanderBeek verdwenen was, durfde Barbara haar verdriet de vrije loop te laten. Ze hield Hakons slappe gestalte dicht tegen zich aan en streelde zijn stille gezicht. Er was ditmaal geen twijfel mogelijk dat Hakon dood was.
Terwijl ze de brandend zoute tranen van haar gebarsten lippen likte, voelde ze ineens een warme zucht in haar hals. Alsof hij in ademnood verkeerde, hoorde ze Hakons stem zacht fluisteren: “Schrik ... niet ... Alles ... in ... orde met mij.”
Even sprong haar hart in vreugde op, om meteen weer te bedaren toen ze naar zijn rood geworden overhemd keek. Zelfs al kwam er nu direct medische hulp, dan nog zou Hakon deze verwonding niet overleven. Zachtjes fluisterend, probeerde ze het hem zo gemakkelijk mogelijk te maken. Hooguit een paar minuten, wist ze. Dan ... In een wolk van stukken hout en glassplinters barstte de deur open. Geschrokken keek ze op en zag – nee, dit droomde ze toch zeker? – Russ op haar afstormen. Hoewel het niet mogelijk moest zijn, voelde ze hoe Hakon van haar schoot opstond. Met grote ogen van ongeloof keek ze hoe Russ een stoel die in de weg stond opzij maaide. Voor ze bij zinnen kon komen, had Russ ook Hakon opzij geduwd, om haar met stoel en al in zijn armen te sluiten.

< 10.46
Tony had eerder gezien dat de ex-voetballer behoorlijk snel was, maar ondanks dat, had Russ hem en Tjan evengoed nog verrast. Nadat hij hem bij de deur tot rust gebracht had, was Russ braaf achter hen aangelopen. Tot dat schot viel.
Opnieuw waren bij Russ de stoppen doorgeslagen en voor hij en Tjan het in de gaten hadden, was Russ als een dolle stier langs hen heen gedenderd. Zelfs Tjan had hem niet meer kunnen inhalen. Tony liep achter Tjan door de versplinterde deur het kantoor van VanderBeek binnen en zag Russ in volle vaart op Barbara toeschieten. Met geen mogelijkheid kon hij voorkomen dat Russ daarbij alles, inclusief Hakon, uit de weg schoof. De man had totaal geen zelfdiscipline, dacht hij ontstemd, toen hij Hakon op de grond zag vallen.
Zijn broer schoot al te hulp, hees Hakon overeind en pootte hem op de grote tafel. Bezorgd vroeg hij Hakon hoe het ervoor stond.
“Oef”, kreunde Hakon. “Het is maar goed dat ik dat air-vest van Marilyn eerst een keer uitgeprobeerd heb. Ik wist dat de inslag heftig zou zijn, hoewel die Colt van VanderBeek eerder een kanon leek. Ik zag gelukkig aan het trekken van zijn schouders dat hij zou gaan schieten en kon me enigszins op de klap voorbereiden, maar toch raakte ik even een tijdje mijn adem kwijt en kon ik niets doen. Goddank schoot hij op mij en niet op Barbara.”
Tony knikte en liet zijn handen onderzoekend over Hakons lichaam glijden. “Oké. Ribben niet gebroken”, constateerde hij tevreden. “Zul je wel een weekje voelen, Hakon. Verder geen schade.” Dat hij gelijk had, zag hij wel aan Hakons gezicht, dat pijnlijk vertrok toen deze zich van de tafel liet zakken.
Tony wees zijn broer op de muur en zei: “Volgens Saundra verdween VanderBeek door die kast daar.” “Tjan?”
Terwijl zijn broer de kast onderzocht, draaide Tony zich naar Russ en Barbara om. Dat ongeleide projectiel zou Barbara niet makkelijk loslaten, zag hij wel. Licht zuchtend liep hij naar het stel toe en kneep zacht in Russ' nek, waardoor deze onmiddellijk verslapte en voor Barbara's voeten in elkaar zakte.
Snel trok hij het dubbelhaakje van zijn vest, waarmee hij vlot Barbara's hand- en voetboeien openmaakte.

< 10.47
Hakon voelde zich weer snel goed genoeg en negeerde zijn gevoelige ribben zoveel mogelijk. Die nieuwe uitvinding van Marilyn had zijn leven gered.
Het 'air-shirt', zoals zij het noemde, als vervanging van de gebruikelijke, ongemakkelijk zittende kogelwerende vesten, was een uitkomst geweest. Het shirt, dat er heel normaal uitzag, was van een stof gemaakt die de inslagkracht van een kogel absorbeerde en de energie ervan direct over het gehele shirt verdeelde.
Marilyn had hem het proces proberen uit te leggen, maar het enige dat hij begrepen had, was dat het iets met het manipuleren van de molecuulstructuur te doen had. In een fractie van een milliseconde herschikten de moleculen zich, zodat het shirt zich als een soort ballon uitzette en je het gevoel had of je ribbenkast werd ingesloten. Vanuit het punt van inslag kleurden de moleculen rood. Het hele effect maakte dat het er werkelijk levensecht uitzag.
Dat VanderBeek hem van zo dichtbij met een gigantisch kaliber neergeschoten had, had hem letterlijk de adem benomen.

Geluk bij een ongeluk, want de totaal ontspoorde veeboer had er niet aan getwijfeld dat hij dood was. Evenals Barbara, dacht hij er schuldbewust achteraan. Hopelijk kon ze hem vergeven.
Hij liep naar Barbara, die op haar knieën bij Russ zat, en legde even zijn hand op haar schouder. “Het spijt me meer dan ik zeggen kan, Barbara. Ik had dit niet verwacht. We praten later wel en dan mag je me voor mijn inschattingsfout uitschelden, slaan of wat dan ook, maar nu even niet. De tijd dringt. Ik moet VanderBeek zien te pakken.”
Zich meteen omdraaiend, zei hij: “Tjan. Jij gaat met Russ en Barbara terug zoals we gekomen zijn. Laat hen in de bibliotheek achter. Zij moeten daar op de FBI wachten. Jij gaat daarna naar de helikopter en helpt Tim, indien nodig.”
Terwijl hij naar de kast liep, vroeg hij Tony: “Verzamel onze spullen, wil je?” Met één been al in de kast, riep hij over zijn schouder: “En kom mij dan meteen achterna.”

< 10.48
Ditmaal wel heel erg blij dat zijn vader in het verleden deze tunnel had aangelegd, haastte Kingsize Bob zich erdoorheen. onderweg liet hij de identiteit VanderBeek als een oude jas achter.
Dat zielige zootje waaruit het justitiële apparaat bestond, deed hun best maar, dacht hij laconiek.
Op zijn haciënda in Mexico lag alles wat hij nodig had, een nieuwe naam incluis. Daar kon hij in no-time de draad weer oppakken. Zijn leven in Texas beschouwde hij als niet meer dan een boek dat hij tamelijk eenvoudig kon dichtslaan. In Mexico zou hij gewoon een nieuw deel aan zijn persoonlijke saga toevoegen.
Het achterlaten van de ranch, zijn bedrijf en zijn vrouw en kinderen vond hij niet bijzonder erg. Sterker nog, die kouwe ijspegel die zich zijn echtgenote noemde, mocht wat hem betrof doodvallen. Zijn zoons zouden zich wel redden en het bedrijf …
Ach, zonder hemzelf aan het roer zou het niet lang duren voor hij de hele zwik vanuit Mexico kon overnemen. Zijn paradijs echter … Zijn levenswerk moeten achterlaten … Dat stak hem nog het meest. Reken maar dat hij ze dat betaald zou zetten. Intussen was hij achter zijn privé-zadelkamer uitgekomen. Niemand mocht daar ooit komen, zodat hij, zoals hij meermaals gedaan had, ongemerkt kon komen en gaan.
En op een dag als deze kwam dat zeer goed van pas. Vanwege Mario’s bezoek, waarbij hij geen pottenkijkers kon gebruiken, had hij Joe alle cowboys, onder het mom van extra bewaking van de kuddes, de prairie in laten sturen.
Op enkele paarden na, zouden ook de stallen verlaten zijn, waardoor niemand hem zou zien vertrekken. Snel trok hij zijn zadel van het rek en liep de inderdaad uitgestorven stallen binnen. Het enige geluid dat hij hoorde, was het onrustige gesnuif en geschraap van het handjevol paarden dat in de gaten kreeg dat hij er was.
Zijn eigen paard stond in de dichtstbijzijnde box te trappelen van ongeduld, in het vooruitzicht om de benen te strekken. Het enorme, diepbruin glanzende dier, het paradepaardje van zijn stal, liet zacht hinnikend en snuivend zijn vreugde merken. Tot zijn eigen verrassing, merkte Kingsize Bob dat hijzelf ineens ook een geweldig verlangen had om op volle snelheid ongeremd over de prairie te galopperen.
Terwijl hij al bezig was met optuigen, borrelde een idee omhoog hoe hij die lui van Eriksson en die klootzakken van de FBI een leuke verrassing kon bezorgen. Hij legde het zadel op zijn paard en haalde zich intussen de plattegrond van zijn ranch en het omliggende gebied voor de geest. Hij wist waar alle kuddes zich ophielden, hoeveel cowboys daarbij waren, en hij wist ook dat de dichtstbijzijnde kudde zich vlak bij de ranch bevond. Terwijl hij de zadelriem vastzette, pakte hij zijn smartphone en riep alle ploegleiders op voor een conferencegesprek.
Zodra hij ze allemaal te pakken had, gaf hij hen nieuwe opdrachten. Toen hij geërgerd een aantal stemmen hoorde die door elkaar pratend zijn bevelen in twijfel trokken, blafte hij: “Niet zeiken. Doe wat ik zeg. Wie mijn bevelen negeert, weet ik te vinden. DOE HET NU!” Meteen verbrak hij de verbinding en sprong in het zadel. Na te hebben gecontroleerd of de singel en zadeltassen goed zaten, gaf hij zijn paard de sporen en stoof door het middenpad de stal uit.

< 10.49
“Oké”, zei Tony. “Jullie hebben het gehoord.”
Begripvol keek hij omlaag naar Barbara en Russ, die dicht tegen elkaar gekropen op de grond zaten en om de beurt van het water dronken dat Tjan ergens had opgeduikeld.
Barbara sloeg haar blik naar hem op en ze keek hem een tikje argwanend aan. “Wat is er met Russ gebeurd? Nadat hij hier naar binnen rende, kwam jij bij hem staan en ineens zakte hij in elkaar. Hij zit onder het bloed, maar ik kan zo gauw geen wond vinden die dat kan verklaren.” Ze wees naar Russ en vervolgde: “Het bloed is trouwens niet eens vers. Het is al opgedroogd.”
Tony kon niet anders dan bewondering voor haar voelen dat ze dit, ondanks haar eigen ontberingen, had opgemerkt. Die dame had een goed oog voor detail. Geen wonder dat Hakon haar had uitgekozen.
“Een en ander hangt samen met het feit dat jouw Russ nogal haast had om je te vinden. Het is een heel verhaal, dat hij je bij gelegenheid zelf maar eens moet vertellen. Nu is het echter zaak dat jullie met Tjan naar de bibliotheek gaan. Maak je geen zorgen om Russ. Hij is oké.” Meer bezorgd om háár welzijn vroeg hij: “Hoe zit het met jou? Denk je dat je kunt lopen? Zo niet, is dat geen probleem, hoor. Tjan en Russ kunnen je tussen hen in nemen. Het is niet erg ver.”
Samen met Tjan hielp hij het stel overeind. Goed genoeg, dacht Tony toen hij zag dat ze allebei, bij elkaar steun zoekend, tenminste rechtop konden blijven staan. “Wacht. Tjan. Doe jij haar linkerbeen.” Tony knielde zelf voor Barbara neer en masseerde snel de spieren in haar rechterbeen, tot hij voelde dat ze enigszins ontspannen aanvoelden. Het was niet eens zo verkeerd om een eindje te moeten lopen. Beweging stimuleerde het lichaam en het zou snel beter gaan.
Hij gaf Tjan een seintje dat het voor nu moest volstaan. “Tjan. Jij brengt Russ en Barbara naar VanderBeeks bibliotheek en gaat daarna linea recta door naar de heli.”

Hij keek de twee anderen ernstig aan en vervolgde: “Jullie blijven samen op de FBI wachten en vertellen hun jullie verhaal. Wat ze ook vragen, Russ, zeg alleen dat jij en Hakon gezamenlijk namens UNBI deze bevrijdingsactie hebben uitgevoerd. Willen ze meer weten, dan moeten ze bij Hakon zijn. Zeg absoluut niets over Arda en ons drieën.” Barbara en Russ knikten dat ze het begrepen hadden, waarop hij Barbara's hand in de zijne nam en er twee energierepen in legde. “Eet onderweg in kleine hapjes eentje op. De tweede neem je pas na twee uren. Niet alles in één keer naar binnen proppen, want dan spuug je de boel er net zo snel weer uit. Geldt ook voor het water.
Op deze manier zul je je snel beter voelen.”
Hij liet hen verder aan de zorgen van Tjan over en liep naar de restanten van de laptop. Nadat hij de usb-stick eruit getrokken had, doorzocht hij de rest van de ruimte. Al snel had hij de camerabril en het masker van Mario gevonden. Op het bureau vond hij een gele smartphone, met de losse onderdelen ernaast. Dat kon niet anders dan het toestel van Barbara zijn.
Terwijl hij alle spullen van GAIAS in zijn jaszakken opborg, vroeg hij Saundra om een update. “Hakon bevindt zich in de tunnel en ziet een deur. Tim en Arda bevinden zich bij Onawa, in de laatste paardenbox.” Hoewel Tony wist dat dit totaal overbodig was - Saundra wist te allen tijde waar hij zich bevond - antwoordde hij: “Oké. Ik ga er onmiddellijk heen.”

< 10.50
Moest háár weer overkomen, dacht Arda chagrijnig. Na die smerige Ierse verkrachter/moordenaar zijn verdiende loon te hebben gegeven, had ze zich geweldig verheugd om ook VanderBeek een koekje van eigen deeg te geven. Maar nee hoor. Zij werd weer met Tim opgezadeld, die zonder over zijn gemotoriseerde speeltjes te kunnen beschikken, zijn eigen, stijve, harkerige zelf was. Geen lol aan te beleven dus.
En ook van Onawa begon ze een punthoofd te krijgen. Sinds zij en Tim haar in de stal gevonden hadden, had ze Onawa nog geen enkele reactie kunnen ontlokken. Met gekruiste benen zat ze daar maar op de grond en bleef ze amper ademhalend met een bleek, uitdrukkingsloos gezicht diep in trance. Terwijl Tim het paard rustig hield, had ze alles geprobeerd om Onawa wakker te krijgen. Maar praten, met haar vingers knippen, vlak bij Onawa's gezicht hard in haar handen klappen, niets had effect gehad. Zelfs de stem van Marilyn, die haar via de tablet-pc toesprak, had geen succes gehad. Inmiddels voelde ze een sterke neiging om de indiaanse eens flink door elkaar te schudden. Wat, zoals ook Marilyn al gezegd had, geen goed idee was, wist ze.
Terwijl ze bezorgd op Onawa neerkeek, hoorde ze ineens het geluid van een galopperend paard snel dichterbij komen. Op alles voorbereid, schoot ze naar de half openstaande staldeur. Voorzichtig keek ze om het hoekje en zag tot haar grote verbazing VanderBeek langs schieten. Ze wisten allemaal dat hij ontsnapt was, maar ze had hem hier zo snel niet verwacht.
“Saundra! VanderBeek is hier! Hij heeft een paard en is me zojuist met een rotgang voorbij gedenderd!”
Saundra had nog niet geantwoord dat ze het wist en dat Hakon vlak achter hem aan zat, of een witte schimmel schoot als een komeet voorbij, driftig aangespoord door Hakon, die haar in het voorbijgaan iets toeriep wat ze niet kon verstaan. Op hetzelfde moment hoorde ze Saundra in haar oor zeggen: “Tony is ook onderweg en kan jullie elk moment bereiken. Het maakt niet uit hoe, draag Onawa desnoods, maar zorg dat jullie zo snel mogelijk naar de helikopter gaan. Hoogste prioriteit! Meer informatie komt zo snel mogelijk.”
Terwijl ze zich afvroeg wat hier de reden van kon zijn en hoe zij en Tim het voor elkaar konden krijgen om Onawa in trance en al mee te nemen, wilde ze de stal weer inlopen.
Ze moest echter snel een stap opzij doen, om niet onder de voet te worden gelopen door het paard dat door Onawa naar buiten werd getrokken. Sneller dan Arda kon reageren, had Onawa zich al op de rug geslingerd. Onder het uiten van een schelle kreet spoorde ze het paard aan, dat opsprong en er meteen in een rengalop vandoor ging, achter VanderBeek en Hakon aan.
Beduusd keek Arda om zich heen en zag Tim languit in het stro op de vloer liggen. Hij keek haar sullig aan. “Sorry, Arda. Voor ik het wist, sprong Onawa op en gaf ze het paard een paar tikken. Het steigerde, waardoor ik omvergeduwd werd.”
Gelaten trok ze hem overeind. “Ben je verder oké?” Tim knikte en trok een vies gezicht. “Ja. Maar mijn kleren zien er niet uit. Moet je kijken. Gadv...” Zijn klaagzang werd onderbroken door Tony die de stal in kwam rennen.
“Kom. Wegwezen hier. We moeten zo snel mogelijk naar de heli. Er dreigt gevaar.”

< 10.51
Het zilveren dienblad met daarop koud wordende thee en een half opgegeten scone, stond vergeten op het tafeltje naast de stoel van de Lord.
Na het zien van Hakon, die als een slappe ledenpop op Barbara's schoot neergevallen was, had hij verstijfd naar het GRID zitten kijken. Hoewel hij van de voorzorgen wist, was hij er desondanks van overtuigd dat het air-shirt Hakon niet gered had.

Zijdelings met lede ogen de komst van Russ en de anderen volgend, die zich zo snel als ze konden door de dierentuin naar het kantoor bewogen, keek hij bedroefd naar het lijkwitte gezicht van Hakon. Na een rare zwiep te hebben gemaakt, stond het beeld al lange tijd doodstil, wat betekende dat de bril die op Hakons borst lag niet bewoog door diens ademhaling.
Terwijl de aristocraat verstard naar het GRID keek, was Saundra op de achtergrond druk bezig om alle berichten over Onawa, de ontknoping in de bunker en de FBI-activiteiten chronologisch te verwerken. Haar subroutines SPY, CRYPTO en ANALYSE werkten op volle toeren in volledige harmonie samen om alle info te verwerken. Snel werden scenario's herberekend, beoordeeld en op basis van de positie van de GAIAS-leden kwam ze tot de conclusie dat deze informatie met de hoogste prioriteit behandeld moest worden. Terwijl de Lord na het zien van de ontwikkelingen in KSB’s bunker opgelucht met een smetteloos witte zakdoek het zweet van zijn voorhoofd wiste, had Saundra het gevaar dat binnenkort zou ontstaan gecalculeerd. De Lord, die Tim, Arda en Onawa gadesloeg, sprong verschrikt op toen Onawa als een duvel uit een doosje overeind schoot, het steigerende paard meetrok en er met een kreet vandoor galoppeerde. Tegelijkertijd hoorde hij Saundra’s stem, die hem op de hoogte bracht van het dreigende gevaar.

< 10.52
Kingsize Bob, onbewust van het feit dat hij achtervolgd werd, vond het heerlijk om weer in het zadel te zitten. Hij kon voelen dat zijn paard er zin in had en zodra hij de stal uit was, had hij het dier in een soepele galop laten overgaan. Mede door het precies op maat gemaakte zadel, kon hij zich relaxed op het ritme laten meedeinen. Ondertussen dacht hij na. Wilde hij volledig verdwijnen, dan mocht hij nu absoluut geen risico's meer nemen. Zodra hij in het vliegtuig zat, hoefde hij enkel nog maar zijn advocaat in te seinen om ervoor te zorgen dat zijn vrouw en zoons de verzegelde enveloppen zouden krijgen. Daarna zou R.J. VanderBeek IV ophouden te bestaan, om naadloos de nieuwe identiteit aan te nemen die in Mexico op hem lag te wachten. Nieuwsgierig geworden of hij al iets kon zien van de actie die hij zijn voormannen bevolen had te ondernemen, keek hij achterom. Behalve het verwachte resultaat, de enorme kudde runderen, zag hij duidelijk twee ruiters die hem achterna zaten. Dat was toch niet te geloven, dacht hij vermaakt. Die kloothommels wisten gewoon niet van ophouden. Hij wist dat zijn ogen hem probeerden te bedriegen, anders zou hij nog denken dat het Hakon zelf was die achter hem aan jakkerde. Tsss, hij zou ze eens een poepje laten ruiken. Zijn paard kon alle anderen met gemak voorblijven. Dat zou ook wel moeten trouwens, dacht hij grimmig.
Het was nou niet direct de bedoeling dat hij in zijn zelf opgezette val liep. Met toegeknepen ogen liet hij de teugels wat vieren en spoorde zijn paard flink aan.

< 10.53
Hakon kon redelijk goed paardrijden, maar zonder zadel was het toch een stuk moeilijker en had hij behoorlijk veel moeite om de gang erin te houden.
Hij had zich alleen de tijd gegund om het paard een bit in te doen en zag dat VanderBeek langzaam op hem uitliep. Voor hij een alternatief kon bedenken, werd hij door Saundra bijgepraat over het dreigende gevaar en de escapade van Onawa, terwijl hij tegelijkertijd zag dat hij door haar werd ingehaald.
Onawa, die met een strak gezicht diep over de hals van haar paard hing, gunde hem geen blik waardig en stoof hem met een rotgang voorbij. Hij zag dat Onawa zelfs zonder zadel en leidsels volledige controle over het dier had, wat hem deed beseffen dat hij zowel haar als VanderBeek nooit zou inhalen. Hij hield zijn paard in en liet het rustig uitstappen. “Saundra, wat de zijn de alternatieven? Wat kan Onawa van plan zijn?”
“Nou, wat Onawa van plan is, weet ik wel”, reageerde Marilyn. “Die is op jacht naar VanderBeeks scalp. Ik ben al in de achtervolging en zal zien wat ik kan doen, maar ik denk dat de hulp van onze drie gebroeders snel nodig is, anders ben ik bang dat Onawa hem te pakken krijgt, met alle gevolgen van dien.”

< 10.54
Op hetzelfde moment dat KSB zijn paard de sporen gaf, was het in de vlak bij zijn ranch staande commandowagen alsof de hel was losgebarsten.
Zodra Saundra de Lord van het gevaar van de op hol geslagen runderen op de hoogte had gebracht, had ze direct het initiatief overgenomen om de schade op alle fronten zoveel mogelijk te beperken. Ze had haar GAIAS-mensen geïnformeerd en tevens alle manschappen van de FBI gewaarschuwd. De mannen die te voet naar de ranch onderweg waren, had ze uitgelegd waar dezen zich het best konden verschuilen. Aan de achtergebleven SUV-chauffeurs had ze opdracht gegeven om hun wagens voor de commandowagen te plaatsen, om een zo goed mogelijke buffer te creëren. Hoewel twee van hen bij het zien van de aanstormende kudde in paniek dreigden de raken en er met een SUV vandoor wilden gaan, wist ze alle chauffeurs te overtuigen.

Net op tijd kregen ze het voor elkaar. Toen de laatste chauffeur de commandowagen in sprong en de deur achter zich dichtsloeg, veranderde het aankomende gerommel in een enorm gedonder, om luttele seconden later over te gaan in een krankzinnig pandemonium van getril, gekraak en gekrijs van metaal op metaal, toen de eerste dieren zich tegen de SUV-barrière te pletter liepen. Tegelijkertijd waren er vele dieren door de afrastering gebroken en renden de op hol geslagen runderen en masse het mijnenveld in. Hoewel enkele de explosieven wisten te vermijden, verloren de overige één of meer poten toen ze de voetmijnen activeerden. De druk van achteren was echter zo groot dat de vloedgolf van vlees en beenderen zonder noemenswaardige vertraging doordenderde, waarbij zelfs dieren over de SUV's heen probeerden te klauteren, er overheen vielen, uitgleden en met maaiende poten op en naast de commandowagen terechtkwamen. Onder een heftig heen en weer schudden, verschenen er overal deuken en sprongen alle ruiten aan diggelen.
Naast de verschrikkelijke stank van kapotgescheurd vlees, bloed, stront en stof, die onbelemmerd de commandowagen binnendreef, werden de schuilende manschappen bestookt met het door merg en been gaande geloei van de in doodsnood en pijn verkerende runderen.

< 10.55
Na Saundra's waarschuwing had Tim snel alle spullen van Onawa bij elkaar gegrist en rende hij met Tony en Arda door de stal naar de oostelijke uitgang, waar ze de helikopter hadden achtergelaten. Gezamenlijk raceten ze de stal uit. Tim zag dat Saundra de helikopter al geactiveerd had en zodra hij in zijn stoel zat, begonnen de rotoren snel vaart te maken.
Ondertussen kwamen Tjan, Russ en Barbara de kampioenskamer uitgestormd alsof de duivel hen op de hielen zat.
Terwijl Tjan Barbara even later hielp instappen, riep Tim: “Tjan, je hebt toch wel die tussendeuren goed dicht gedaan, hè? Want we kunnen die bibliotheek echt niet verliezen.” “
Jij ook met je oude rommel”, reageerde zijn broer bruusk. “Stijg nu maar snel op, anders komen we in tijdnood. Kijk eens uit je doppen, man. Ik vertrouw die aanstormde massa voor geen meter.”
“Oké, rustig, rustig”, antwoordde Tim sussend. “Ik heb alles onder controle.” In de verte zag hij een groepje mannen hun kant op rennen, met erachter een groeiende stofwolk. Een dreigend gerommel rolde er vooruit.
“Saundra! Er komt een groepje mannen onze kant op. Die kunnen we niet allemaal meenemen! Wat nu?”
“Wees niet bezorgd, Tim”, hoorde hij haar in zijn oor zeggen. “Ik heb ze al geïnstrueerd om in de kampioenskamer te schuilen. Jullie daarentegen, moeten nu zo snel mogelijk eerst richting de hoofdpoort vliegen. Halverwege staat daar special FBI-agent Decker. Die kunnen we niet bereiken en gezien de snelheid waarmee hij loopt, haalt hij het niet op tijd. Voordat je naar Hakon doorvliegt, moet je hem oppikken. Jullie hebben 2 minuten voor hem en 5 minuten voor Hakon in gevaar komt.”
De rotoren hadden inmiddels de juiste snelheid bereikt en Tim steeg snel op. Op het beeldscherm naast de stuurknuppel had hij goed zicht op wat er in de passagierscabine gebeurde.

Zo te zien had Saundra ook zijn broer geïnstrueerd en hij moest grinniken toen hij zag hoe Tjan zich moeizaam in het takelvest aan het hijsen was. De riemen pasten nauwelijks om diens enorme borstkas. “Tim, ik maak zo direct even een uitstapje. Ik heb 15 meter kabel nodig. Lukt dat?”
Tim gaf zijn broer een bevestigend antwoord en bediende de lier. Tegelijkertijd liet hij de rechter schuifdeur uit zijn beveiliging klikken, waardoor de deur langzaam open gleed. Terwijl hij in een rechte lijn naar de FBI-man vloog, hield hij Tjan in de gaten, die de stalen haak van zijn vest aan het geleidingsmechanisme van de kabelmotor klikte en zich zonder meer uit de helikopter liet vallen.

Terwijl hij zo rustig mogelijk doorvloog, zag hij de FBI-man snel dichterbij komen. Het was duidelijk zichtbaar dat de man de moed had opgegeven. Nietig stond hij tegenover de onvermijdelijk dichterbij komende donkere tsunami van runderen, die een enorme stofwolk veroorzaakte.
Dit wordt een hachelijke klus, mompelde Tim in zichzelf. Via de intercom waarschuwde hij zijn passagiers om de gordels te sluiten en goed vast aan te sjorren. Ze moesten erop voorbereid zijn dat hij een paar scherpe wendingen moest maken en dat er veel stof de cabine in zou waaien. Het zou krap worden en wanneer het lukte om Decker op tijd op te pikken, zou hij door de dikke stofwolk een stukje blind moeten vliegen. Via de buitencamera's zag hij op zijn scherm Tjan aan de kabel hangen. Zijn broer had zich naar beneden laten zakken en zweefde nu op zo'n halve meter boven de grond. Met opperste concentratie lukte het Tim om Tjan precies in de richting van Decker te dirigeren.
Via zijn oortje hoorde hij Tjan zeggen: “Het moet in één keer, Tim. Het wordt krap qua tijd, dus let goed op. Als die vent ineens wegrent, ben ik van jouw stuurmanskunst afhankelijk.”

< 10.56
FBI Special agent Decker had het gered tot halverwege de oprit en moest toen noodgedwongen stoppen.
Jarenlang bureauwerk en overmatige pizzaconsumptie hadden zijn tol geëist. Hij kon amper meer lucht happen, had een stekende pijn in zijn zij en een hart dat een roffelend geluid maakte en aanvoelde alsof het naar buiten wilde springen. Zijn hele lijf leek te trillen. Terwijl hij hijgend probeerde op adem te komen, begon het tot hem door te dringen dat het trillen niet door hemzelf veroorzaakt werd, maar afkomstig was van de grond waarop hij stond en dat het roffelende geluid van zijn hart van achteren kwam.

Gealarmeerd keek hij om. Alle lichamelijke ongemak werd direct overvleugeld door een opkomende paniek, toen hij zag waardoor dat trillen en roffelen werd veroorzaakt.
Hij wist niet dat zijn portofoon de geest had gegeven, maar ook al had Saundra hem kunnen informeren, dan nog zou hij hebben geweten dat het een hopeloze zaak was. De kudde was te dichtbij en de ranch was te ver weg. Zijn paniek ging over in berusting toen hij besefte dat het een hopeloze situatie was, waaruit hij geen kans had te ontsnappen.
Hij kon alleen maar hulpeloos, radeloos en bewegingloos toekijken hoe die aanzwellende meute als een trein op hem af kwam denderen. Hij kon de eerste rij volledig doorgedraaide, kwijlende beesten al in de ogen kijken.
Een overweldigend gevoel van droefheid overviel hem. Dit was het dan, dacht hij triest. Nog hooguit een paar seconden, dan zou het voor hem voorbij zijn. Gelaten sloot hij zijn ogen, haalde de gezichten van zijn gezin voor de geest en stond in gedachten afscheid te nemen, toen hij een enorme klap in zijn rug kreeg. Alle lucht werd uit zijn longen geperst. Meteen daarop leek het of er een strakke band om zijn borstkas werd gespannen en kreeg hij het gevoel alsof hij in een notenkraker was beland.
Hij beleefde een déjà vu toen een bekende stem “GO” in zijn oor riep en hij omhoog gerukt werd. In de armen van Tjan vloog hij ineens vlak over de kudde heen en werd hij omringd door een enorme herrie van briesende, loeiende runderen, waarbij een stofregen tegen zijn gezicht sloeg. Hij had het gevoel dat hij in een op hol geslagen bakje van een achtbaan terechtgekomen was.

Bij elke piepende ademteug leek er een smerige smurrie zijn mond in te kruipen en zijn huid leek wel door schuurpapier bewerkt te worden.
Het leek een eeuwigheid te duren voor er een eind aan kwam en hij zien kon dat hij en Tjan aan een helikopter hingen. Richting het westen stuivend, werden ze omhoog getakeld.

< 10.57
Om het paard een kans te geven, was Hakon afgestegen en had het bit weggenomen. Een fikse klap op de grijswitte bil was genoeg geweest om de schimmel de prairie op te jagen. Het dier zou de losgeslagen runderen met gemak kunnen ontwijken.
Alsof er een zandstorm op komst was, zag hij in de verte een brede, donkere vlek opdoemen. Er vlak boven hing een stip die snel groter werd en die hij even later als hun helikopter herkende. Geduldig wachtend, luisterde hij naar Saundra, die hem op de hoogte hield. Hij slaakte een zucht van verlichting toen hij hoorde dat Jerry Decker net op tijd binnenboord was gehaald. Het nieuws over Onawa, die vlak achter VanderBeek had weten te komen, die haar op zijn beurt herhaaldelijk probeerde neer te schieten, baarde hem echter grote zorgen. Gefrustreerd dat hij nu niets kon doen en al helemaal niet gerust op de afloop, zei hij: “Saundra, dit duurt te lang. Kun je Tim direct naar VanderBeek laten vliegen, zodat Tony en Tjan Onawa kunnen bijstaan?”

“Nee!”, riep Marilyn meteen. “Dat lukt niet. Die kudde zit te dicht op je hielen, dat redden ze nooit op tijd. Ik weet al een manier om Onawa te helpen. Zorg dat je opgepikt wordt en vlieg dan zo snel mogelijk naar haar toe.”

< 10.58
Eenmaal in de helikopter gehesen, zat FBI Special agent Jerry Decker geradbraakt in zijn gordels bij te komen van de botsing met Tjan. Alles deed hem zeer en met een smaak in zijn mond alsof hij koeienvlaai gegeten had, keek hij verbaasd naar Russ en Barbara, die er niet veel beter uitzagen. Via de koptelefoon die Russ hem had opgezet, hoorde hij een ultrakorte samenvatting van hetgeen die twee allemaal hadden meegemaakt.
Hij begreep inmiddels dat ze nu onderweg waren om Hakon op te pikken. Daar werd meteen ook uitvoering aan gegeven, want plotseling ging de helikopter overstag en hingen ze 45 graden schuin. Spontaan kwam zijn ontbijt omhoog. Sterker nog, hij had het gevoel dat hij zijn hele maag uitkotste … regelrecht op de schoenen van Russ.
Ondanks zijn beroerde toestand, zag hij hoe de onder hem hangende Tjan in een vloeiende beweging Hakon oppakte, waarna de helikopter direct kantelend omhoogschoot. De andere helft van zijn maag belandde op zijn eigen voeten.

< 10.59
In Amsterdam had Marilyn meteen beseft wat Onawa van plan was. Zeker weten, die wilde een rekening vereffenen. De trance waarin ze had verkeerd, was bedoeld om haar er mentaal op voor te bereiden. Zodra ze gezien had dat Onawa in actie kwam, had ze de steenarend van het gras laten opstijgen en hem op vol vermogen achter de ruiters aangestuurd. De vogel was een heel stuk sneller dan een paard en het duurde dan ook niet lang voor de arend Hakon passeerde en kort daarna de twee andere ruiters bereikte. Op het display zag ze Onawa diep over de hals van haar rijdier hangen en het constant iets in het oor fluisteren. Langzaam maar zeker zag ze haar geliefde op VanderBeek inlopen.
Gespannen als een boog en met een knoop van spanning in haar maag bediende ze geconcentreerd de joystick. In haar achterhoofd was een idee opgedoken over hoe ze de achtervolging misschien zou kunnen beëindigen. Ze wilde echter zo lang mogelijk wachten tot Tony en Tjan in de buurt zouden zijn, zodat dezen Onawa konden helpen, of beter gezegd, behoeden voor een afschuwelijke daad. Als Onawa de kans kreeg om de eerwraak uit te voeren, zou ook zij bloed aan haar handen krijgen. Wat haar betrof, verdiende de veeboer een gruwelijke straf, maar ze moest proberen te voorkomen dat Onawa de executeur zou zijn.
De arend vloog nu een meter of tien achter Onawa, en Marilyn had een goed zicht op VanderBeek, die nu toch tekenen van radeloosheid begon te vertonen. Geschrokken en machteloos moest ze toezien hoe hij Onawa probeerde neer te schieten. Hoewel de lenige indiaanse diens aanval prima wist te doorstaan, was Marilyn toch bang dat een verdwaalde kogel zijn werk zou doen, of dat die vent het paard zou raken. Hopend dat Tony en Tjan op tijd zouden zijn - ze had ondertussen op het andere beeldscherm gezien dat ze Hakon al hadden opgepikt - besloot ze niet langer te wachten.
Terwijl ze naar Saundra riep: “Ik weet hoe ik de achtervolging kan beëindigen”, zette ze de arend in de hoogste versnelling. De vogel schoot als een komeet de paarden voorbij. Zijdelings keek Marilyn op het scherm waar de camerabeelden van de helikopter werden getoond. De arend vloog nu op 100 meter hoogte en bevond zich een meter of dertig voor de ruiters.
Gespannen hield ze VanderBeek in de gaten en ja, daar draaide hij zich weer naar Onawa om. Dit was haar kans. Ze liet de vogel een halve salto maken, gaf met de vleugels een paar ferme slagen, trok ze vervolgens in en stuurde de arend met bijna 300 km per uur naar beneden, recht naar de aanstormende VanderBeek. Terwijl ze de focus op diens paard hield, zag ze het hoofd razendsnel het hele display vullen. NU! Ze bediende de joystick vaardig en liet de arend een noodstop maken, door tegelijkertijd de staart naar beneden te richten en zowel vleugels als staart wijd uit te spreiden.
Ze liet de arend met uitgestoken klauwen en open bek vlak voor het paardenhoofd in de lucht hangen, met fanatiek klapperende vleugels. Terwijl ze naar het display staarde, had ze medelijden met het onschuldige dier, dat zich ongelukkig schrok, met angstig rollende ogen uit volle galop zijdelings wegsprong en door het linkervoorbeen knikte.

< 10.60
Onawa had maar één doel voor ogen, en dat was zorgen dat ze de vijand koste wat het kost te pakken kreeg.
Bij haar was als het ware een schakel omgegaan toen ze tijdens het wachten in de stal de vorderingen van de groep via haar tablet-pc volgde en ineens met dat verhaal van die rancher over het neerschieten van het opperhoofd werd geconfronteerd. Toen hij triomfantelijk naar dat schilderij had gewezen waarop ze direct haar betovergrootvader had herkend, had VanderBeek een diepzwarte bladzijde van haar familiegeschiedenis opengeslagen.

Die afbeelding kende ze maar al te goed. De moord op het opperhoofd had ervoor gezorgd dat de stam uit de vallei verdreven werd, een prachtig, vruchtbaar gebied, waar ze sinds mensenheugenis gewoond hadden. De halve stam verdween en de rest leidde sindsdien in een bar, onvruchtbaar deel van Texas een kommervol bestaan. Die zwarte dag werd elk jaar herdacht tijdens de pipe-ceremonie. In een afgesloten tipi werd dan de pijptomahawk gerookt, die gevuld was met bepaalde geestverruimende kruiden. Daardoor konden ze in contact komen met de geesten van hun voorouders.

In het midden van de tipi zat de medicijnman, die onder het vertellen van het verhaal een runderhuid omhooghield met precies dezelfde afbeelding als die op VanderBeeks schilderij.

Tijdens deze ceremonie legde dan elk stamlid opnieuw de heilige eed af om ooit die moord te wreken. Zodra ze na het zien van dat schilderij besefte van wie de man afstamde, wist ze dat zij de aangewezene was. Er was een soort sluier over haar geest gevallen die haar in trance had gebracht.

Dezelfde trance die ze al 21 jaar had meegemaakt.

Keer op keer had ze plechtig de bloedeed herhaald en haar voorouders gesmeekt om haar bij deze heilige opdracht bij te staan. Dat zij was uitgekozen om de stam te wreken, was zonneklaar toen VanderBeek vlak langs haar heen de stal uit galoppeerde. In een flits werd haar trance doorbroken.

Dit was haar moment!
Het paard moest haar furieuze wil aanvoelen, want het liep zo snel als de wind, waardoor ze hem nu op de hielen zat. Ze wendde al haar vaardigheden aan om de kogels te ontwijken die haar vijand op haar afvuurde en wist zeker dat haar voorouders haar beschermden. Ze werd niet eenmaal geraakt.
Geconcentreerd vuurde ze het paard aan om er alles uit te halen, terwijl ze tegelijkertijd van links naar rechts over haar rijdier schoof en zich dicht tegen de flanken drukte om zich zo klein mogelijk te maken. Zodra ze zag dat de man weer naar voren keek, ging ze weer rechtop zitten. Nu ze al twee keer een salvo had weten te ontwijken, wist ze dat ze snel een aanvalsplan moest bedenken, voordat haar prooi een keer geluk zou hebben.
Onder het rijden had ze de steenarend al voorbij zien vliegen en wist zo dat Marilyn haar in de gaten hield. Ze wist echter ook dat ze helemaal op zichzelf was aangewezen, want iedereen was te ver weg om daadwerkelijk iets te kunnen doen.
Doch, daar had ze de inventiviteit van Marilyn onderschat, en tot haar enorme vreugde begreep ze al snel wat haar lief met de vogel van plan was. Ze hield haar paard in en zag even later haar vijand met paard en al ter aarde storten.
Triomfantelijk galoppeerde ze erheen, liet haar rijdier steigerend tot stilstand komen en sprong met een schrikaanjagende kreet van het paard, om vlak bij het uitgestrekt liggende lichaam van haar vijand terecht te komen.

< 10.61
Net zoals in de helikopter, waren ze in Den Haag, Schotland en Amsterdam via de beeldschermen getuige van de gebeurtenissen op de Texaanse prairie. De camera van de helikopter, door Saundra vanuit Schotland bediend, had perfect het laatste deel van Onawa's inhaalrace in beeld gebracht. Vol bewondering om Onawa's rijkunst vroeg Lémarc zich af waar Hakon zulke vrienden vandaan had getoverd. Zoals deze vrouw haar leven waagde, gingen ze blijkbaar voor hem door het vuur. Hoe kwam je in 's hemelsnaam aan zulke mensen?

De grote roofvogel die achter de twee ruiters opdook, trok onmiddellijk zijn aandacht. Een steenarend! Die zag je niet vaak. Hij vond het dan ook jammer dat de vogel als een pijl uit de boog schuin omhoog uit beeld verdween, om een moment later opnieuw te verschijnen. Ongelovig staarde hij naar het scherm, waarop de vogel het paard zodanig liet schrikken dat het zich verstapte en over de kop sloeg. Als paardenliefhebber vreesde Lémarc dan ook het ergste en hij was vreselijk opgelucht toen het dier opkrabbelde en galopperend zijn vrijheid tegemoet ging. Voor VanderBeek, die als een ongeleid projectiel uit het zadel werd geschoten en met een doodsmak op de grond kwakte, kon hij geen medelijden opbrengen. De supercrimineel kon geen kant meer op. Hij kon nu met alle gemak ingerekend worden. Opgelucht dat de strijd voorbij was, zag hij hoe Onawa's paard steigerend tot stilstand kwam en de indiaanse soepel van zijn rug sprong. Hij leunde ontspannen achterover, maar schoot direct gealarmeerd weer naar voren toen hij haar met opgeheven bijl naast VanderBeek terecht zag komen.

< 10.62
Op het GRID had de Lord via alle beeldschermen vanuit elke hoek volledig zicht op de complete situatie. Zodoende wist hij dat de SWAT-teams de kampioenskamer hadden bereikt en dat zowel Jerry Decker als Hakon waren opgepikt.
De schade die een woeste kudde kon aanrichten, werd haarscherp tot in detail in beeld gebracht, maar bij het zien van de fanatieke achtervolging van Onawa, was het de Lord meer dan duidelijk dat de zenuwslopende actie nog niet voorbij was. Zeer verontrust had hij de afgelopen minuten een hele andere Onawa leren kennen. Een strijdlustige vrouw, die een bloedige rekening te vereffenen had. Alweer iets waar in het scenario geen enkele aanwijzing voor was geweest. Opnieuw een onverwachte wending die ervoor zorgde dat hij zijn hart vasthield. Helemaal toen KSB zich ineens omdraaide en op haar begon te schieten. Nu wist hij zeker dat dit nooit goed kon aflopen.
De eerdere trots op de enorme prestatie van zijn GAIAS-mensen werd volledig overschaduwd door het gevaar waarin Onawa verkeerde.
Hij hoefde de moed niet op te geven, liet Saundra hem weten, want Marilyn had al actie ondernomen. Wat hun blonde wondervrouw met de steenarend wilde uitrichten, kon hij zich niet voorstellen, tot hij de vogel als een speer naar beneden zag duiken en hij KSB over het hoofd van zijn paard in het stof zag bijten. De brede lach op zijn gezicht verdween meteen weer bij het zien van Onawa, die met opgeheven tomahawk bij KSB neerknielde.
“Saundra! Wat gaat ze doen?”, riep hij vertwijfeld en bezorgd uit. Onmiddellijk kwam het antwoord. “Marilyn zegt dat Onawa volgens oud gebruik een vijand van haar stam gaat onteren door zijn scalp te nemen. Dat scalperen is het weghalen van de schedelhuid met een plukje haar e…”
“Ja, stop maar”, zei de Lord ineens vermoeid. “Het is al bloederig genoeg geweest. Nog meer bloedvergieten moeten we zien te voorkomen.” Heel even bleef het stil. “Helaas, milord. Er is niets wat we kunnen doen”, klonk Saundra's stem zacht.

< 10.63
… Scalperen … Haar vijand was gevloerd en zou haar niet meer ontkomen.
Haar voorouders dankend voor hun steun en het feit dat ze haar de eer hadden gegund, sprong ze vastbesloten van haar paard. Zodra ze vaste grond onder haar voeten had, knielde Onawa naast haar vijand neer, pakte volgens het ritueel met haar linkerhand de volle bos haar van de schurk vast en trok het hoofd omhoog, om met de tomahawk van haar betovergrootvader de scalp los te snijden. Tot haar stomme verbazing trok ze in plaats van het hoofd, alleen maar het haar van zijn hoofd. Het scheelde maar een haartje of ze was achterover getuimeld.
Beduusd keek ze neer op de glimmende, kale kop.
Een pruik! Die forse veeboer droeg een pruik. Hij was zo kaal als een biljartbal! In het haarloze gezicht staarden de ogen haar flets aan en een snelle controle leerde Onawa dat haar vijand niet meer leefde. Zo te zien had hij zijn nek gebroken, want de kale kop bungelde er maar wat bij.
Haar vijand was al dood en een haarloze scalp was waardeloos. Het ritueel had geen enkele waarde meer, besefte ze teleurgesteld. In één klap voelde ze alle woede en alle energie uit zich weglopen. Met een mix van droefenis en walging op haar gezicht, smeet ze de pruik weg. Intens vermoeid stond ze op en ze werd zich van haar omgeving bewust.
Ze wist dat ze als een dolleman had gereden, maar waar was haar paard? Haar ogen zochten de omgeving af en ze zag het dier over de vlakte rennen. Ze zag ook meteen waarom het gevlucht was en waarom zijzelf rustig kon blijven staan. Hun helikopter was al aan het landen. Even later zag ze Hakon en Tjan eruit springen. Zo snel ze kon, rende ze haar vrienden tegemoet.

< 10.64
“Oef’”, hoorde Lémarc naast hem zeggen. Hij voelde een windvlaag langs zijn wang toen Jean geweldig zuchtte.

“Man, man. Wat een sensatie. Vergeleken met de BIOS hier in Den Haag lijkt Hollywood een studiootje van niks. Zo'n actie als deze … Man! Daar kunnen ze nog een puntje aan zuigen. Het is dat ik het zelf gezien heb, anders zou ik 't niet gelov...”

“Ssst, Jean”, siste Lémarc enigszins geërgerd. “Hakon is nog bezig.”
Op het grote beeldscherm zag hij Tjan en Onawa de heli ingaan en Hakon naar VanderBeek rennen. Lémarc hield zijn adem in. De deinende massa runderen die achter zijn baas snel groter werd, leek gevaarlijk dichtbij. Hij zag Hakon neerknielen en VanderBeeks lichaam omdraaien, waarbij 's mans hoofd in een vreemde hoek meebewoog. Hakons handen gleden over het lichaam en hielden stil bij de nek.

“Lémarc, de operatie 'Non quod videtur' eindigt hierbij. De leider is uitgeschakeld. Ik voel geen hartslag, zijn ogen staan dof en zijn hoofd ligt in een vreemde hoek. Volgens mij heeft hij zijn nek gebroken.” Terwijl het geluid van Hakons stem steeds meer overstemd werd door het gedonder van de naderende kudde, vervolgde Hakon gehaast: “Ik kan het lichaam niet meenemen. Er is niet genoeg tijd. We moeten nu direct weg.”
Hakons rennende figuur stak onbeduidend af tegen het brede front van de aanstormende kudde. De opgeworpen stofwolk ontnam al gauw alle zicht en het beeldscherm werd steeds grijzer, tot het even later in zwart veranderde.

< 10.65
In de slotkamer volgde de Lord de laatste beelden op het GRID. Hun operatie 'Non quod videtur' was, zoals Hakon al gezegd had, nu dan toch ten einde gekomen.
Niet zoals gepland, het was beter geweest als ze VanderBeek IV voor het gerecht hadden kunnen brengen, maar toch daadwerkelijk eindelijk beëindigd.
Bezorgd zag hij Hakon opstaan en snel nog KSB's zadeltassen en de gevallen arend oppakken, om vervolgens naar de heli te spurten. Hij zag hem naar binnen duiken, terwijl het toestel al van de grond kwam. Hakons benen waren nog niet eens aan boord toen het toestel al omhoogklom en vlak over het levenloze lichaam van KSB wegvloog. Via de achterste camera kwamen de laatste beelden binnen, die de enorme voortrazende kudde toonde. Zonder aanzien des persoons denderde deze over hun voormalige eigenaar heen. Godzijdank ontnam het opgeworpen stof hem vervolgens alle zicht. Het GRID liet verder geen beelden meer zien, enkel een wand van informatieve tekst. Hij had inmiddels vierkante ogen en vermoeid schonk hij een glas van een van z'n beste whisky's in. Hij had geen zin meer om alles te lezen.
Langzaam nippend zei hij: “Saundra. Mijn ogen hebben er geen zin meer in. Kun je mij een overzicht geven van de laatste losse eindjes?”

“Welzeker, meneer”, klonk het meteen.
“Als eerste, uit een snelle inventarisatie is gebleken dat alle SWAT- leden de op hol geslagen kudde hebben kunnen ontlopen. De achtergebleven chauffeurs hebben het in de commandowagen zwaar gehad, maar zijn, behalve een enerverende ervaring rijker, verder ongedeerd.
Als tweede ...”, waarbij tevens drie beeldschermen opnieuw geactiveerd werden, “... heeft de FBI volledig volgens het scenario Don Enzo en diens mannen uit het pakhuis opgepikt. Op basis van de aangeleverde informatie zijn er al mensen aangehouden en naar de anderen wordt gezocht. Het zal nog wel maanden werk kosten om de gehele organisatie van de Don te ontmantelen.”
“Een gevoelige slag voor de georganiseerde misdaad daar”, beaamde de Lord. “Inderdaad, mijnheer”, reageerde Saundra beleefd.
“Als laatste, moet ik u helaas mededelen dat de plaatselijke sheriff de kudde niet voor kon blijven. Hij heeft het niet gered.”
“Tja, dat is triest”, beaamde hij. Liever hij dan een van ons, dacht hij er schuldbewust achteraan. “Ik neem aan dat diens lichaam en dat van KSB nog worden opgehaald?”
“Uiteraard, mijnheer.”
“Mooi. Ik laat het aan jou over om alles verder af te wikkelen en iedereen van de juiste informatie te voorzien. Ik ga nu eerst wat eten.” “Uitstekend, mijnheer. Alle benodigde diensten zijn ingeschakeld en alle relevante informatie wordt op dit moment verspreid. Ik wens u een smakelijke maaltijd.”
“Dankjewel, Saundra. O ja, voor ik het vergeet. Wil je ook een overzicht maken van alle omstandigheden waarin de ontwikkelingen afweken van het scenario? Ik wil ook jouw visie daarop hebben, dan kunnen we dat de volgende keer in de groep bespreken.” Hij hoorde Saundra’s bevestiging en nam een laatste slok. Stijf van het lange zitten, stond hij op, waarna hij vermoeid, maar tevreden, de slotkamer verliet.

< 10.66
Met wijd opengesperde ogen staarde Marilyn naar de vreselijke gevolgen van haar actie.
Haar gedachten leken als een draaikolk om maar één punt heen te draaien. Ze had een mens vermoord ... Ze had een mens vermoord ... Ze had een mens verm...
Joosts warme hand, die troostend over haar rug wreef, bracht haar langzaam weer tot haarzelf.
“O, Joost ... Ik wilde enkel Onawa maar behoeden om ... En nu, nu ben ik het die ...”
“Shhht. Stil nou maar. Ik weet wat je denkt en je zit fout. Kijk me aan.” Willoos deed ze wat hij zei. “Dat die veeboer een beroerd ruiter was die niet eens fatsoenlijk van een knol kon vallen, kan jou ab-so-luut niet aangerekend worden. Trouwens, een crimineel van dat formaat had sowieso levenslang gekregen, wat voor zo iemand gelijk staat aan de doodstraf. Jou treft geen blaam. Daar bestaat geen enkele twijfel over.”
Hij trok haar mee en drukte haar in haar favoriete fauteuil. “Ik weet wat jij nu nodig hebt. Blijf hier nou even rustig zitten, ik ben zo terug.”
“Nou, ik ben geen invalide, hoor”, zei ze snibbig tegen zijn rug, die al naar beneden verdween.
Terwijl ze de woorden van Joost overdacht, moest ze toegeven dat hij gelijk had. Maar hoe ze het ook wendde of keerde, ze was wel degelijk degene die de dood van VanderBeek in gang had gezet. Zij. Niemand anders. Nu ze haar gedachten op een rijtje begon te krijgen, zag ze in dat haar handeling op dat moment de enig beschikbare optie geweest was om Onawa te beschermen. De gedachte dat dit in ieder geval gelukt was, gaf haar troost.

Inmiddels was Joost met twee dampende mokken teruggekomen. “Hier, drink dit op en kijk uit, want het is heet. Een oud familierecept van koffie, cognac, kruiden en wat room.
Hierna voel je je als herboren.”
De drank deed inderdaad wonderen. Ze dronken gezamenlijk in stilte en een gloeiende warmte verspreidde zich door haar hele lichaam.
Ontspannen nestelde ze zich dieper in de fauteuil. Ze glimlachte toen ze aan Joosts woorden terugdacht. Zoals gewoonlijk, had hij nergens omheen gedraaid, en op zijn eigen wijze de spijker op de kop geslagen.
Helemaal in haar eigen gedachten verdiept, had ze niet in de gaten dat Joost met een glimlach op zijn gezicht wegliep en tegen dovemansoren zei dat hij haar over twee uur zou ophalen voor het eten.

< 10.67
Bij UNBI in Den Haag bleef het nog even doodstil toen het grote scherm zwart bleef. Lémarc was al opgestaan om het woord te nemen, toen Jean zijn stem verhief en riep: “Nou, dat zal me een rapport geven, om dit allemaal te beschrijven. Ondergetekende zoekt vrijwilligers. Wie?” Terwijl het geroezemoes toenam, zag Lémarc hem strijdlustig rondkijken.
Hij wilde Jean net tot kalmte manen, toen de laserprinter van Pierre begon te piepen en de eerste velletjes geprint werden. Lémarc verlegde zijn koers en liep ernaartoe.
Pierre was hem echter voor en griste de papieren al uit de bak.

Hij bekeek het eerste vel en riep: “Jean! Je wordt op je wenken bediend. Saundra laat weten dat ze ons nu een rapportage zendt van de gehele undercoveroperatie, vanaf het moment dat Hakon Casanova in het vizier had gekregen. De documenten zullen geheel aan UNBI- en Interpolstandaarden voldoen.”
Rustig hield Lémarc zijn hand op en stilzwijgend nam hij de velletjes van Pierre over. Snel liet hij zijn ogen over de papieren glijden en hij moest toegeven dat Pierres bewering klopte. Die vrienden van Hakon bleken behoorlijk wat in hun mars te hebben, dacht hij bewonderend. “Uitstekend”, knikte Lémarc, zijn gezicht in de plooi houdend. “Maar zeg eens, Pierre”, zei hij vriendelijk. “Jij hebt zo'n beetje de hele dag contact gehad met die Saundra. Kun je me vertellen wie ze eigenlijk is?”

“Zij?”, antwoordde Pierre enthousiast. “Zij is de vrouw waarmee ik wil trouwen! Ik kan over elk onderwerp met haar discussiëren. Ze weet me elke keer weer te verrassen met haar kennis. Ze is me zelfs te snel af met de computer, en dan die heerlijke stem …

O, ja. Ja, ze is mijn droomvrouw …”

< 10.68
Ze waren ze de kudde voorbij en Hakon zag uit de dunner wordende stofwolk de poort van VanderBeeks ranch opdoemen. Nou ja, de restanten ervan dan toch. Het stof werd opnieuw wervelend in beroering gebracht toen ze voor de twee SUV's landden die de eerste klap voor de commandowagen hadden opgevangen. En dat was te zien ook. Beide voertuigen waren volledig vernield en uit de voorruit van een ervan staken de achterpoten van een longhorn, die daar was beland en zich nog steeds met schoppende poten trachtte te bevrijden.
“Saundra ...”, begon Hakon.

“Al geregeld, Hakon. Hulpdiensten, waaronder een veearts, zijn al onderweg.”

Domme vraag, dacht Hakon onmiddellijk. Hun Saundra ontging tenslotte niets. Van de hoofdpoort waren enkel nog de fundamenten over en de eerder ondoordringbare barrière was ook vrijwel verdwenen. Alleen de betonnen obstakels die er deel van hadden uitgemaakt, stonden nog overeind.
Overal waar hij keek, lagen tientallen kadavers waarvan één of meerdere poten ontbraken, die lukraak ergens neergekomen waren. Afgescheurde spieren, blootliggende botten, massa's bloed en stinkende drek ... De wrede oogst van de landmijnen. Het was een gruwelijk tafereel dat hij niet snel zou vergeten. De enorme druk van de op hol geslagen kudde had de commandowagen een paar meter doen opschuiven, waardoor het een landmijn had geraakt. Het voorwiel was nergens te bekennen. Dat lag misschien wel onder de berg rauw vlees, waarin hij nauwelijks nog een rund kon herkennen. De anderen kwamen nu ook het toestel uit en Hakon werd zich er nu pas van bewust hoe zijn metgezellen eruitzagen.
In hun kielzog dreef een smerige lucht mee, die moeilijk te omschrijven was. Een mengeling van zoet, zuur, bitter en ranzig kwam nog het beste in de buurt. Zelfs de altijd onberispelijke Tim stond erbij als een landloper. En Jerry dan. De man rook en zag er tevens uit alsof hij aan een rodeo had meegedaan. Diens ogen stonden nog steeds verwilderd in zijn vlekkerige gezicht. Hij nam hem even terzijde.
“Gaat 't een beetje, Jerry? Alles nog heel en op z'n plaats?”

Jerry knikte. “Werkelijk, Hakon. Ik was ervan overtuigd dat m'n laatste uurtje geslagen had. Ik zag m'n leven in een flits voorbijschieten en had de moed totaal opgegeven.” Hakon zag z'n gezicht opklaren toen Jerry vervolgde: “Maar tegelijkertijd zijn me de ogen geopend. Ik ga gezonder leven, sporten, meer tijd met m'n gezin doorbrengen. Over een jaar herken je me niet meer.

Zodra we deze operatie hebben afgerond, neem ik twaalf volle maanden onbetaald verlof. De FBI zal het zonder mij vast wel even redden.”

Hakon zag tevreden de weerbaarheid op Jerry's gezicht terugkeren. “Zeg, Jerry, met betrekking tot Barbara …”

Samen bespraken ze de noodzakelijk dingen die nu geregeld moesten worden om Barbara voor de niets ontziende pers te beschermen, met name welke delen van Barbara's avontuur openbaar gemaakt mochten worden.

Na ook Russ en Barbara nog eens goed op het hart te hebben gedrukt wat ze wel en niet konden vertellen, nam hij afscheid van hen. Samen met Tim maakte hij een ronde over de ranch.
Zowel het hoofdgebouw als de stallen hadden de nodige schade opgelopen, maar - hij zag Tims zure gezicht oplichten toen Saundra het hun meedeelde - de kampioenskamer en bibliotheek bleken ongeschonden en volledig intact.

EINDELIJK … ?

< 11.01
Het was een week na de operatie 'Non quod videtur' en de zaal stond bol van het geroezemoes, veroorzaakt door de aanwezige hoofdrolspelers van alle officiële instanties die betrokken waren geweest bij het oprollen van Spiderweb.
De ruime Japanse zaal van het Vredespaleis, een sprookjesachtige ruimte, vernoemd naar de wandbekleding met zes grote, zijden gobelins, die bij de ingebruikneming van het Paleis geschonken waren door de Japanse regering, was speciaal voor deze middag vrijgemaakt.
Na een korte toespraak van Dick Holyester, waarin hij iedereen feliciteerde met het behaalde succes en waarin hij het belang van samenwerkende organisaties benadrukte, was het James Taylor die het niet kon nalaten om ook namens Interpol zijn bijdrage te leveren.
In zijn nieuwe Harris Tweed stond hij trots als een pauw vol overgave te vertellen wat hem sinds die memorabele ochtend in het ziekenhuis allemaal overkomen was. Onbeschaamd gebruikte hij de gelegenheid om zijn verworven bekendheid als 'crimefighter' nog eens uitgebreid te benadrukken. Statig liet hij weten dat nadat hij in de adelstand was verheven voor zijn bewezen diensten, zijn belevenissen ook nog eens verwoord zouden worden in een boek, waarvan al gezegd werd dat alle ingrediënten aanwezig waren om er een bestseller van te maken. Maar het mooiste was nog, vertelde hij met een glimlach van oor tot oor, dat het gelijk ook verfilmd zou worden en dat voor deze kaskraker al een keur van topacteurs onderling aan het uitvechten was wie zijn personage zou spelen.

Hakon, Lémarc, Jean en Holger stonden het geamuseerd aan te horen. Holger moest lachen. “Dat is James ten voeten uit. Man, wat een ego.”
“Vertel mij wat”, zuchtte Lémarc. “Ik heb dat gesnoef twee maanden moeten aanhoren. Ik word er zo langzamerhand niet goed van.”
“Maar desondanks heeft hij het wel verdiend”, repliceerde Jean. “Want wat je ook over hem kan zeggen, hij is een bevlogen politieman. Alleen de laatste dag van zijn carrière had hij weinig geluk.”

“Ja, dat kan je wel zeggen”, deed Holger nog een duit in het zakje. “Die dag staat bij mij voor eeuwig in m'n geheugen gegrift. Ongelooflijk hoe in een paar uur, alles, maar dan ook echt alles verkeerd kan lopen. Twee hele simpele klussen volkomen de mist in. Het is dat ik altijd slaap als een os, anders zou ik er nachtmerries van krijgen.”

“Over nachtmerries gesproken”, zei Lémarc, daarbij richting Barbara en Russ knikkend. “Zij heeft wel het meeste van ons te verduren gehad. Die nominatie voor 'the Pulitzer' heeft ze dubbel en dwars verdiend. Het leek alsof ik erbij was toen ik haar relaas las. Zo levendig was het beschreven.”

< 11.02
Buiten het Vredespaleis stond de portier boven aan de toegangstrap van het zonnetje te genieten, toen een huurauto over de oprit aan kwam rijden en voor het paleis stilhield.
Er stapte een slanke, donkerharige vrouw uit. Hoewel ze eenvoudig gekleed was, straalde ze zo'n autoriteit uit, dat hij onbewust het jasje van zijn uniform gladstreek, zijn buik introk en onberispelijk rechtop ging staan. Hij zag haar de chauffeur groeten, waarna de wagen wegreed.
De vrouw liep niet meteen door, maar bleef een tijdje aandachtig de neorenaissancegevel bekijken, wat hem de gelegenheid gaf om haar uitvoerig op te nemen. Het zonlicht liet koperen vonkjes in het donkere haar opflitsen en leek haar huidskleur in goud te veranderen. Zodra ze even opzij keek, zag hij haar profiel. Mooie kaaklijn, fraai kinnetje en een kleine, maar krachtige neus. Hij zocht zijn geheugen af, maar kon niet bedenken in welk deel van de wereld deze vrouw geboren kon zijn.
De vrouw liep - schreed, zou hij bijna willen zeggen - met de natuurlijke elegantie van een vorstin naar de ingang, waar hij al dertig jaar de scepter zwaaide. In al die jaren had hij tijdens ontvangsten en recepties vele mooie en beroemde vrouwen langs zien komen. En hoewel die dames vanaf hun kunstig gekapte hoofden tot en met hun dure designschoentjes in de mooiste creaties waren uitgedost, overschaduwde deze vrouw in haar eenvoudige kleding hen met gemak.
De dame had inmiddels de Andvik-granieten trap bereikt en op dezelfde elegante wijze steeg ze de tien treden omhoog, tot ze voor hem bleef staan. De meest sprankelende ogen die hij ooit gezien had, keken hem betoverend aan. In vloeiend Engels, waarin een nauwelijks merkbaar Spaans accent doorklonk, vroeg ze waar ze zich kon melden voor de afspraak met een jeugdvriendin van haar die in het paleis werkte.
Hoewel hij gewend was om bezoekers te woord te staan en te begeleiden, was hij ditmaal enkel in staat om haar met een hoofdknik en armgebaar duidelijk te maken waar ze moest zijn. Hij sloeg zichzelf mentaal voor z’n kop terwijl hij haar naar de receptie zag lopen.

< 11.03
En, Holger?”, vroeg Barbara, die op hem toe geslenterd was. “Wat hoor ik? Heb je je pistolen aan de wilgen gehangen en ben je weg bij EUAT92?”
Hij knikte opgewekt. “Ja, het was tijd voor iets anders. Ik had die dag letterlijk en figuurlijk mijn grens bereikt. Ik ben toe aan een nieuwe uitdaging. Ik heb een mooi aanbod gekregen om bij Markland Communications hoofd beveiliging te worden.” Hij zette het halflege glas bier aan zijn lippen en dronk het in één teug leeg. Barbara feliciteerde hem hartelijk.
“Maar ben je niet bang dat zo'n baan je al gauw zal gaan vervelen?” Holger grijnsde breed. “Ik hoop het, want voorlopig ben ik er klaar mee. Ik kan wel wat rust gebruiken.” Hij verkeerde nog in zalige onwetendheid over alles wat hem binnenkort te wachten stond.

“Tja”, bemoeide Jean zich met het gesprek. “De man kreeg een gaatje in z'n arm en meent meteen dat ie bejaard is. Zo'n kantoorbaan is natuurlijk een godsgeschenk. Nietwaar, Holger?” Alle drie schoten ze in de lach. Holger, die zijn lege glas omhooghield, zei: “Kom mee, lui. We gaan nog een drankje halen, ja?”
Lémarc, die in een hoek van de zaal tot zijn verrassing dokter Swart zag staan, bedankte en liep nieuwsgierig naar de arts toe.
“Hallo, dokter. U ook hier?” “Ha, Lémarc. Ja. Ik was enigszins verrast door de uitnodiging en ondanks het feit dat ik het erg druk heb, kon ik het niet laten om te komen. Ik wilde het Vredespaleis altijd al eens van binnen zien en dit is een niet te missen gelegenheid. Ik kijk mijn ogen uit, zoveel pracht en praal. Jammer dat de naam van zo'n mooi gebouw niet de lading dekt van de organisatie die erin gevestigd is.
Vrede op aarde is helaas nog ver te zoeken.
Dat jullie die Spiderweb-organisatie hebben opgerold, is in elk geval een mooi begin. Gefeliciteerd. Mooi werk.” Lémarc schudde de hand die Swart hem toestak. “Ja, we mogen tevreden zijn. We hebben het voor elkaar gekregen om binnen twee dagen de gehele organisatie te elimineren, waarbij de uiteindelijke uitschakeling van de leider heel wat stof heeft doen opwaaien.” Letterlijk, dacht hij er achteraan. Het afschuwelijke tafereel stond hem nog duidelijk voor ogen. Hij had geen zin om hierop door te gaan en wisselde snel van onderwerp.
“En, hoe is het in het ziekenhuis?” “Daar wordt langzamerhand alles weer nagenoeg normaal, tenminste, als je het werk op een SEH als normaal kan bestempelen. Vanwege die anonieme donatie, hebben we ruim voldoende middelen om alles te herstellen. Het was een zo royale gift dat ook de directbetrokkenen schadeloosgesteld konden worden, zoals een van onze hoofdzusters en niet te vergeten haar echtgenoot.”
Lémarc, die inmiddels wist wie daarvoor gezorgd had, hield zorgvuldig zijn gezicht in de plooi. “O ja, die arme mensen. Hoe gaat het nu met ze?”, vroeg hij belangstellend.
“Naar omstandigheden goed. Het zal nog de nodige tijd duren, maar financieel hoeven ze zich geen zorgen te maken. Ze genieten momenteel van een rustkuur in Zwitserland. Zodra ze terug zijn, kunnen ze als ze willen gelijk van hun pensioen gaan genieten. Dat is allemaal prima geregeld.” De dokter zweeg een ogenblik.
“Hoe gaat het trouwens met die Jens?”, vroeg hij bezorgd. “Ik hoorde dat hij overgeplaatst is naar een kliniek in Schotland?” Lémarc knikte bevestigend.
“Klopt, maar er is helaas nog geen verbetering. Ik weet dat binnenkort een specialist uit Canada hem komt onderzoeken. Momenteel kunnen we alleen maar hopen dat er verbetering komt in Jens' toestand.”
De arts knikte meelevend, maar diens gezicht klaarde meteen op toen Lémarc hem naar de bejaarde ex-Interpol-inspecteur vroeg. “Met Jan de Jong gaat het gelukkig de goede kant op. Zodra ik hem van Hakons eh … herrijzenis als het ware, op de hoogte bracht, knapte hij zienderogen op. Hij komt er weer helemaal bovenop. Een krasse oude baas, hoor!”

“Mooi, mooi!”, reageerde Lémarc verheugd. “Dat zal Hakon goeddoen, want die zit er behoorlijk mee dat het zo uit de hand gelopen is.”
Ondertussen was Dick Holyester bij hen komen staan, en hij had beleefd gewacht tot ze waren uitgesproken.
“Lémarc, als je zometeen even tijd hebt, wil ik je in de kamer van John samen met Hakon nog even spreken.” “Is goed, Dick. Ik zal Hakon zoeken en kom zo snel mogelijk.” Hij nam afscheid van Swart en liep naar de andere kant van de zaal, waar Hakon met Barbara en Russ in gesprek was. Hakon had hem al gezien, begreep Lémarcs gebaar en nam afscheid van de twee.
“Dick wil ons spreken”, liet Lémarc Hakon weten, waarop ze getweeën de zaal verlieten.

< 11.04
Na zich bij de receptie te hebben gemeld, was ze in een van de gemakkelijke stoelen gaan zitten die her en der in de hal stonden.

Ze strekte even haar benen. Ze was een half uur te vroeg voor haar afspraak en kon dat mooi gebruiken om even tot rust te komen.

De afgelopen periode was behoorlijk hectisch geweest.
Wat een contrast, bedacht ze toen ze om zich heen keek. Nog geen twaalf uur geleden zat ze nog in een vervallen hotel in Egypte, terwijl ze zich nu in een sprookjesland kon wanen. Ze kon het bijna niet geloven, maar het was haar uiteindelijk gelukt om Ravic en diens kornuiten voor de gek te houden en na een slopende week van wachten, wachten en nog eens wachten, had ze eindelijk Egypte kunnen verlaten, met nog steeds de simkaart in het geheime vakje van haar bh.
In Amsterdam aangekomen, had ze zo gauw ze kon haar kreukelige, vieze kleren en doorgezwete bh uitgetrokken en zalig lang luxueus gedoucht. Het was werkelijk een genot geweest om iets schoons aan te kunnen trekken. Meteen daarna had ze een kopie gemaakt en de beelden op drie verschillende cloud-servers gezet, zodat ze er later altijd bij kon. Na een hazenslaapje van amper twee uur was ze alweer op pad gegaan, om de afspraak met haar vriendin niet te missen. Miquel had een auto gehuurd en haar hiernaartoe gereden. Hij zou haar straks ook weer ophalen en naar Schiphol brengen, want vanavond vloog ze alweer door naar haar oma, die haar dringend gevraagd had om zo snel mogelijk te komen. Waar het om ging, had haar oma niet willen zeggen. Ze vroeg zich af …
“Hè, wat irritant ...” Fronsend keek ze naar haar rechterhand, waar ze onbewust met de linker overheen zat te wrijven. Ze bekeek haar rechterhand nauwkeurig maar er viel, behoudens het geboortevlekje, niets bijzonders aan te zien. Ze boog en strekte haar vingers. Alles functioneerde precies als altijd, behalve dat gekriebel. Het was niet echt jeuk, eerder alsof er een stroomdraadje doorheen liep. Het was storend en hoewel het met de minuut erger leek te worden, vond ze het niet zo verontrustend dat ze direct naar de dokter moest. Misschien zat er een zenuwtje klem, of een adertje.
Zodra ze thuis was, kon ze altijd nog een afspraak met de huisarts maken, indien oma geen oplossing wist. Want ook haar oma had precies zo'n vlek op exact dezelfde plaats en ook zij, wist ze, had weleens over gekriebel geklaagd. Haar oma had er vast wel een middeltje voor. Ze glimlachte. Wat zou ze, net als haar vriendin straks, verrast zijn door haar ontdekking. Ze was razend benieuwd hoe de twee erop zouden reageren en hoe ze het zouden interpreteren. Ze kon nauwelijks wachten.
Ze bedwong haar ongeduld, probeerde het gekriebel te negeren en stond op. Ze streek haar blouse glad en bekeek de imposante hal en de marmeren trap, die opvallend midden in de hal stond en toegang gaf tot alle verdiepingen. Tijdens de vliegreis vanuit Egypte, had ze uitgebreid over het Vredespaleis gelezen en de foto's bekeken. Maar de werkelijkheid deed woord en beeld in het niet zinken. Het was bijna onbeschrijfelijk hoe subliem alles op elkaar was afgestemd. Ze was verrukt. Haar tweede afstudeerrichting was architectuur en hier kon ze haar hart ophalen aan de architectonische hoogstandjes. De booggewelven, de pilasters, de Italiaans marmeren vloer en het ingelegde kunstwerk ‘Sol justitiae illustra nos‘. Het geheel maakte een overweldigende indruk op haar. Bewonderend bekeek ze de staatsietrap, de gouden kandelabers en het marmeren beeld. Volgens de brochure die ze van de stuntelige receptionist had gekregen, was het een allegorische voorstelling van 'Vrede door recht' van de Amerikaanse beeldhouwer O'Connor. Al verder lopend, las ze dat dit kunstwerk een geschenk was van de Verenigde Staten.
Langzaam liep ze naar de trap met de uitzonderlijk mooie achtergrond, die uit een reeks gewelfde nissen bestond, met daarin een zevental grote glas-in-loodramen die elk een vrouwenfiguur voorstelden. Geïnteresseerd las ze dat deze fraaie achtergrond een Nederlands kunstwerk was van Jan Schouten, uit het Delftse atelier Prinsenhof.

< 11.05
Onderweg naar de kamer van John, kon Hakon zijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen.

“Biecht nu maar eens op, Lémarc. Wat is er gaande? Je kan dan iedereen voor de gek houden met dat uitgestreken gezicht van je, maar ik ken je langer dan vandaag. Ik kan begrijpen dat je supertevreden bent met de afloop van Spiderweb, maar dat is niet alles, hè? Er is meer loos. Ik zou haast denken dat je de staatsloterij hebt gewonnen.”
Lémarc zuchtte eens en gaf zich gewonnen. “Niet dat het je aangaat, maar oké. Na een stressvolle operatie bezoek ik altijd een kroegje, om onder het genot van een goed glas tot mezelf te komen. Doe ik al sinds mijn NYPD-tijd. Dat bevalt me goed en kan ik iedereen aanraden. Tot mijn verrassing werd ik daar gisteren door een roodharige dame gestoord. Dezelfde die ik eerder probeerde op te sporen.” Hakon knikte. “Arda.” Lémarc glimlachte. “Precies. Jullie Arda.” Hij zweeg even en lachte. “De rest laat ik aan je verbeelding over. Ik kan alleen nog zeggen dat ze een bepaalde weddenschap heeft verloren.”
Hakon schoot in een daverende lach. “Met haar zal je je niet gauw vervelen, vriend. Weet waar je aan begint.”
“Zei hij, die zich onafgebroken in de handen wrijft”, reageerde Lémarc. “Heb je stiekem zelf een afspraakje soms?” Hakons lach verdween op slag. “Mocht ik willen, maar nee. Ik heb sinds we terug uit Texas zijn een raar, kriebelend gevoel in mijn hand. Ik weet niet wat het is. Het is niet pijnlijk, eerder irritant. Ik kan niets aan mijn hand ontdekken en ik heb al aan de bedrijfsarts gevraagd het te onderzoeken, maar die kon zo gauw niets vinden. Het vreemde is dat het kriebelen of tintelen alleen over mijn litteken loopt.”
Hij hield Lémarc staande en liet zijn rechterhand zien. “De dokter kon geen uitsluitsel geven. Hij denkt aan een soort allergische reactie die ik tijdens de actie heb opgelopen. Er is bloed afgenomen en hopelijk komt daar wat uit. Afwachten maar dus.” Ze liepen verder.
“Mmm”, zei Lémarc peinzend. “En jij bent de enige die ergens last van heeft?” Hakon knikte. “Ja, de anderen zijn voor zover ik weet topfit.”

Lémarc grinnikte. “Wat Arda betreft, weet ik dat wel zeker.” Toen ze uitgelachen waren, vervolgde Lémarc: “Trouwens, ik heb me al tijden afgevraagd hoe je eigenlijk aan dat rare litteken gekomen bent.”

“Nou”, begon Hakon. “Eigenlijk is het geen litteken, maar meer een geboorteteken, zoals mijn opa het noemde. Een familiair trekje. Elke mannelijke Eriksson heeft er eentje. Van hem en mijn vader weet ik het en het schijnt dat zijn vader er ook een had. Iets genetisch dus.”
Inmiddels hadden ze Johns werkkamer bereikt.
Na even geklopt te hebben, liepen Hakon en Lémarc naar binnen, waar Dick en John met een kop koffie in de hand stonden te wachten.

“Heren, welkom”, begroette Dick hen. Hij wees naar de koffietafel. “Bedien jullie zelf.”

Hakon schonk alleen zichzelf een kop in, nadat Lémarc met een hoofdknik had aangegeven geen koffie te willen.
“Mooi dat jullie er zijn”, begon Dick toen ze alle vier zaten. “Wegens tijdgebrek, steek ik meteen maar van wal. Ik heb nog eens rustig nagedacht over ons laatste gesprek, waarin we het onder andere gehad hebben over de onbekende organisatie die ons heeft geholpen bij het oprollen van Spiderweb. Ik moet zeggen dat ik zeer blij ben hoe het is afgelopen en dat mede door hun hulp het aantal doden en gewonden beperkt is gebleven. Maar ik ben er ook zeer van geschrokken hoe diep de Spiderweb-organisatie zich in alle lagen van de politiek en het bedrijfsleven heeft kunnen nestelen.
Corruptie komt overal voor, maar in deze omvang ...” Dicks gezicht kreeg een harde trek. “Dit is absoluut ontoelaatbaar. John en ik hebben het er uitgebreid over gehad en alle aangeleverde bewijsvoering is voldoende om alle nog levende Spiderweb-leden te kunnen veroordelen zonder dat het nodig is om het bestaan van betreffende onbekende organisatie te openbaren. Gezien het feit dat Spiderweb zonder hun bemoeienis niet opgerold kon worden en dat mede door hun hulp vele levens gespaard zijn, zien John en ik daar dan ook geen noodzaak toe.”
Hij keek John even aan, die kort terug knikte. “We zijn allebei van mening dat de mensheid in het algemeen beter gediend is bij het handhaven van de huidige status quo. Onnodig te zeggen dat jullie twee ...”, hij keek Hakon en Lémarc indringend aan, “... voldoende invloed behouden om ervoor te zorgen dat deze organisatie zich aan de doelstellingen houdt, zoals eerder door Hakon omschreven. Ik ben geen voorstander van een verborgen agenda, maar gezien de omstandigheden, heb ik geen keus. Buiten ons vieren is er niemand binnen de VN, en dus ook niet bij UNBI, die van deze regeling op de hoogte is. Ik stel voor dat we dat zo houden.”
Gedecideerd zette hij zijn kop en schotel neer, knikte naar Hakon en Lémarc en stapte gezamenlijk met John de kamer uit.

En weer had Saundra gelijk gekregen, dacht Hakon. Wilde men de criminaliteit van Spiderweb-formaat effectief kunnen bestrijden, dan was het noodzakelijk om een groep als GAIAS geheim te houden. “Godzijdank”, zuchtte Lémarc, niet wetend dat hij binnen afzienbare tijd zijn beeld over 'God' enigszins moest bijstellen.

“Wat je zegt, Lémarc”, beaamde Hakon. “We moeten er trouwens vandoor. We zijn al een beetje aan de late kant. Ik heb mijn grootmoeder beloofd op tijd te zijn en wil haar niet teleurstellen. Wil jij de anderen ophalen? Dan zien we elkaar straks in de hal. Zie je zo.”

Hakon spoedde zich naar de trap. Hij wist dat hij er geen spijt van zou krijgen dat hij Lémarc in vertrouwen had genomen.
Hij, alsmede Holger, Barbara en Russ, zouden de complete GAIAS-groep ontmoeten en worden uitgenodigd om toe te treden.

Een goed idee van de Lord, die de groep wat breder van samenstelling wilde maken.
Inmiddels had hij de staatsietrap bereikt en terwijl hij deze afliep, voelde hij zijn smartphone trillen.

Op het display zag hij dat Marilyn hem belde en dat Tim hem een berichtje stuurde dat hij met de Jaguar klaarstond.
Druk bezig met beantwoorden, had hij niet in de gaten dat een hem tegemoetkomende bezoekster zich in de bocht van de trap bukte om de brochure op te rapen die ze had laten vallen. Hoewel de trap vier meter breed was, wilde het toeval dat ze zich beiden aan dezelfde kant bevonden en allebei waren ze dermate afgeleid dat ze elkaar niet in de gaten hadden.
De waarschuwing van de receptionist die beneden keihard “Pas op!” riep, kwam net te laat.

Verschrikt schoot de vrouw overeind en hoewel Hakon razendsnel reageerde, kon hij niet voorkomen dat hij tegen haar op botste. Terwijl hij steun zocht, liet hij zijn smartphone los en graaide naar de trapleuning. Met een half oog volgde hij zijn mobieltje, dat met een boog naar beneden zeilde, toen hij besefte dat hij te laat was. Hij viel al naar voren en keek recht in het gezicht van de vrouw. Recht in een paar diep kastanjebruine ogen, waarin hij dacht te verdrinken ...
De vrouw wankelde achterover en instinctief sloeg hij zijn linkerarm om haar middel. De botsing was echter te heftig en Hakon besefte meteen dat ze samen het evenwicht verloren en naar beneden zouden rollen. Zonder nadenken, pakte hij met zijn rechterhand de hare vast. Onmiddellijk trok er een siddering door zijn hele lichaam. In zijn lijf leek elke zenuw zich samen te trekken en achter in zijn hoofd voelde hij datzelfde kriebelende gevoel als in zijn hand. Desondanks trok hij haar snel dicht tegen zich aan en hield haar, alsof het de beste liefdesscène ooit was, stijf tegen zich aangedrukt. Als een spin die zijn prooi omwikkelde, vouwde hij zijn lichaam om haar heen en hield haar stevig vast. Terwijl hij de vrouw op die manier zo goed mogelijk beschermde rolde hij de trap af. De dikke loper beschermde hen tegen het meeste, maar toch hield Hakon haar hoofd tegen zijn borst aangedrukt.
Hij rook de exotische geur van haar haren, kon de geur echter niet plaatsen, maar desondanks kwam deze hem op een vreemde manier heel bekend voor. Tegelijkertijd flitsten er allerlei beelden door zijn hoofd. Alsof hij tv keek en als een gek aan het zappen was. Alle besef van tijd en realiteit verloor hij, en zijn val leek wel een eeuwigheid te duren. De traptreden waar zijn lichaam overheen hotste en botste, voelde hij niet eens. Uiteindelijk landden ze gezamenlijk op de marmeren vloer, gleden even door en bleven ineengestrengeld precies op het ingelegde kunstwerk liggen. Niet dat Hakon dat bemerkte, want nog steeds flitsten er merkwaardige beelden aan zijn geestesoog voorbij.
Alsof hij naar een film keek die versneld vooruit gespoeld werd. Tot dat ineens ophield en zijn eerdere droom in beeld kwam, waarin hij zijn vader aan de overkant van een ravijn zag staan. Echter ditmaal leek het realistischer en had hij het gevoel dat hij het lijfelijk meemaakte. Het andere afwijkende was dat er nu een vrouw naast zijn vader stond. Ze kwam hem ergens bekend voor en terwijl hij zich op haar probeerde te concentreren, hoorde hij de stem van zijn vader heel helder en duidelijk dezelfde boodschap verkondigen.

De vrouw die hij in zijn armen hield, probeerde zich van hem te bevrijden en trok zich los.
De beelden verdwenen als sneeuw voor de zon en hij voelde dat rare, kriebelende gevoel in zijn achterhoofd niet meer. Zijn hoofd was op slag helder en ineens wist hij weer wat er gebeurd was. Terwijl hij bij zichzelf zijn vaders boodschap herhaalde, controleerde hij zijn ledematen. Hij leek niets gebroken te hebben, maar het zou hem verbazen als hij door die onfortuinlijke buiteling de komende week niet bont en blauw zou rondlopen.

Terwijl er van alle kanten verschrikte stemmen op hen afkwamen, liet hij de vrouw voorzichtig los. Haar glanzende ogen keken hem even onderzoekend aan en meteen voelde hij dat rare gevoel weer door zijn lichaam schieten. Ze keken elkaar aan, Hij stond op en knielde bij haar neer, om te controleren of ze niets mankeerde. In het Spaans fluisterde ze: “¿Quien eres tu?” (Wie ben jij?).
Voor hij echter antwoord kon geven, zag hij haar ogen wegdraaien en verslapte ze. Geschrokken liet hij zich door iemand opzij duwen en hoorde hij een stem vragen of hij hulp nodig had.
Het drong niet werkelijk tot hem door.
Wat was er in 's hemelsnaam gebeurd, vroeg hij zich af. Wie was deze vrouw? En wie kon die vrouw zijn die naast zijn vader had gestaan? Hij was er heilig van overtuigd dat een en ander met elkaar te maken had en dat zijn vader mogelijk nog leefde. Op een of andere manier had hij contact gezocht en een belangrijke boodschap doorgegeven. Hij moest iets aan zijn opa vragen. Hij moest zijn grootvader naar het schip vragen.
Maar wat voor een schip?
Dat was het enige dat hij net niet duidelijk had verstaan.

< ...

EPILOOG

Op enkele lichtjaren van de zon, dansten flonkerende lichtpuntjes naar elkaar toe.

De wachters hadden een signaal ontvangen.

Weliswaar zwak, maar onmiskenbaar …

… EINDE VAN HET BEGIN

Het verhaal word vervolgd in het tweede deel

BACK-UP ‘Brug in de tijd’

HET VERVOLG

We hopen dat je het verhaal leuk en spannend vond en je dat laat blijken.

Een van de leuke dingen van het schrijven van een boek is, als je weet dat ergens in de wereld iemand je boek in het bezit heeft.

En wat nog leuker is als het gelezen wordt en de lezer dan ook zijn waardering geeft met een (korte) reactie.

Wij nodigen je uit om via onze website dat te laten blijken.

Maar dat kun je natuurlijk ook doen op de website van het bedrijf waar je het boek gedownload hebt.

Maar … het verhaal is nog niet af. In deel twee wordt er verder gegaan op de ingeslagen weg.

Als je denkt dat het nog leuker, spannender, gruwelijker, mysterieuzer of opzienbarender kan, dan kom je niet bedrogen uit.

Nieuwsgierig geworden?

Kijk dan op de website voor het vervolg.

https://everywhereconnected.com/

We zien graag je reactie.

Tot dan!

Bert & Wop

Waarom we het boek in eigen beheer uitgeven,

Per dag worden tientallen Nederlandstalige boeken gepresenteerd.

Dit is een zéér klein deel van het aantal manuscripten dat de uitgevers ontvangen.

Begrijpelijk dat uitgevers dan veel tijd nodig hebben om het kaf van het koren te scheiden.

Daarom hebben wij besloten dit langdurige en onzekere traject overte slaan en het boek geheel zelfstandig te ontwikkelen.

en waarom is het e-book gratis?

Het gaat ons erom dat zoveel mogelijk mensen het verhaal kunnen lezen.

Voor de beste verspreiding heb je natuurlijk tevreden lezers nodig.

Je moet laten weten dat je een boek hebt geschreven en daarvoor is reclame maken onontbeerlijk.

Daarom hebben we besloten om dit e-book en het e-book van deel twee gratis als promotie aan te bieden.

Voor deze promotie zijn wij afhankelijk van mond-tot-mondreclame.

Wil je ons daarmee helpen?

Dat doe je door de link van onze website door te sturen, of het gratis e-book weg te geven.

Want … wat is tenslotte leuker dan een cadeautje te geven?

Nawoord

Dit boek is natuurlijk niet tot stand gekomen zonder hulp.

Wij willen iedereen bedanken die op enigerlei wijze aan ons boek heeft meegeholpen.

Natuurlijk onze manuscriptlezers van het eerste uur: Greet Meesters, Marie-Pierre Havinga en Sietske Akster.

Ook bedanken wij Kitty Veerhuis en Bianca Rijsdijk voor hun input bij de nacontrole.

De omslag van het boek is ontwikkeld door Qiao-Mei van grafisch ontwerpbureau Mei Visuals. Zij wist onze wensen prefect te vertalen naar een pakkend ontwerp.

En als laatste bedanken wij Martin Meijer voor de taalkundige controle van de huidige versie. Deze bewerking is gelijk gedaan voor de vertaling van ons boek in het Engels en het Duits.

<BACK-UP> is de overkoepelende naam van drie boeken.

De titel van boek 1: ‘Zo wijd de wereld strekt’ In het Latijn:

‘Qua Patet Orbis’ is ook de wapenspreuk van het Korps Mariniers.

Wij hebben voor deze titel gekozen, niet alleen omdat Bert dienstplichtig marinier is geweest en het verhaal zich op meerdere continenten afspeelt, maar ook uit respect voor de mariniers die voor vrede en veiligheid overal ter wereld worden ingezet.

De beschrijving van het Vredespaleis hebben wij verkregen via de openbare website van het Vredespaleis.

Voor meer informatie over het korps Mariniers en Vredespaleis ga je naar de pagina ‘links’ op onze website.

https://everywhereconnected.com/onzeboekenkast/nl.links.html

Voor alle overige info hebben wij geput uit onze fantasie, ervaringen en openbare bronnen via het internet, zoals Wikipedia.

< >